บทที่ 9 กักขัง

“เข้าไป” เจย์เดนเปิดประตูห้องหนึ่งพร้อมสั่งคนตัวเล็กข้างกายเข้าไปข้างใน

“ไม่เอา” หญิงสาวส่ายหน้าไปมา เธอกลัวความมืดจึงไม่กล้าเข้าไปตามลำพัง

“นี่คือบทลงโทษของเธอ เข้าไปซะ!!”

“ไม่เอา ขอร้องอย่าทำแบบนี้”

“เธอไม่มีสิทธิ์ขัดขืน” เขาผลักร่างเล็กไปด้านในก่อนล็อกประตูโดยไม่สนใจเสียงร้องของณิชา แล้วเดินออกห่างจากบริเวณนั้น

ปัง! มือเล็กทุบประตูถี่รัวพลางส่งเสียงเรียกคนข้างนอก ทว่าไม่มีใครสนใจเลย กระทั่งเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าจนหยุดลง

“ฮึก ฮือ ๆ ณิกลัวเหลือเกิน” หญิงสาวนั่งชันเข่าและปล่อยน้ำตาปลอบประโลมจิตใจในยามนี้

ภาพความทรงจำในอดีตพรั่งพรูเข้ามาในหัวราวกับหนังม้วนหนึ่ง แม้อยากสลัดทิ้งก็ทำไม่ได้เพราะสถานการณ์ในตอนนี้บีบบังคับทำให้นึกถึง

ย้อนหลังไปเมื่อสิบสามปีก่อน

ในคืนที่ฝนตกหนักภายในบ้านขนาดปานกลาง เด็กหญิงวัยสิบขวบกำลังถูกแม่เลี้ยงฉุดกระชากและลากพาไปยังที่หนึ่ง

“น้าจะพาณิไปไหน” ณิชาในวัยสิบขวบถามด้วยเสียงสะอื้น

“พาแกไปขังไง ดื้อนักใช่ไหม”

“ณิไม่ได้ดื้อนะคะ” เด็กหญิงพยายามอธิบายให้ผู้เป็นแม่เลี้ยงฟัง

“มันโกหกแม่ นังณิมันตีหนูด้วย” เด็กหญิงอีกคนรุ่นราวคราวเดียวกับณิชาแทรกขึ้น

“แกตีลูกฉันด้วยเหรอนังณิ” จ้อมเขม็งเด็กหญิงก่อนฟาดหัวไหล่เล็กสองสามที

“ฮือ ๆ ณิไม่ได้ทำโบนัส” ใบหน้าเปื้อนน้ำตามองแม่เลี้ยงอย่างอ้อนวอน

“ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิดอีกเหรอ นังณิ” ว่าแล้วก็ทุบตีณิชาอีกสอบสามครั้ง “รีบลุกขึ้นและตามมา” ตะคอกใส่เด็กน้อยวัยสิบขวบ จากนั้นกระชากณิชาไปยังที่หมาย

เมื่อมาถึงห้องเก็บของที่มืดสนิท ณิชาก็ถูกเหวี่ยงเข้าไปข้างใน เธอพยายามทุบประตูเพื่อขอร้องคนข้างนอก

“น้าเปิดประตูให้ณินะคะ ณิกลัว”

“อยู่ในแหละต่อให้แกร้องแหกปากเสียงดัง พ่อแกก็ไม่ได้ยินหรอกเพราะคืนนี้พ่อแกไม่กลับ”

“ณิไม่อยากอยู่ในนี้”

คราวนี้ไม่มีเสียงตอบกลับของคนข้างนอก ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าแม่เลี้ยงและลูกติดแม่เลี้ยงจากไปแล้ว โดยไม่มีใครแยแสเธอสักนิด

“ฮือ ๆ แม่จ๋า…ณิกลัวเหลือเกิน” ณิชาร้องไห้ตัวสั่นสะท้านราวกับลูกนกน้อยน่าสงสาร

เธอสูญเสียมารดาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ หลังจากนั้นต้องไปอยู่กับพ่อซึ่งแต่งงานใหม่กับแม่เลี้ยงที่มีลูกติดอย่างโบนัส ทว่าพ่อไม่เคยรักเธอเลย ที่รับมาเลี้ยงเพราะความจำใจล้วน ๆ เธอจึงถูกสองแม่ลูกกลั่นแกล้งตลอด โดยผู้เป็นพ่อรับรู้แต่ไม่เคยช่วยเหลือ แต่ครั้งนี้หนักกว่าครั้งไหน

“เสียงอะไร หนูเหรอ” เสียงร้องของสัตว์ในห้องเก็บของ ทำให้เด็กหญิงตกใจมาก พยายามถอยหลังชิดผนังห้องแต่ไม่วายโดนหนูกัดอยู่ดี

หลังจากคืนนั้นเป็นต้นมา ณิชาล้มป่วยไปหลายวันจนเกือบปางตายและกลายเป็นปมในใจ เมื่อไรที่ต้องอยู่ในห้องมืดสนิทจะเกิดอาการหวาดกลัวและตัวสั่น บางครั้งถึงขั้นหายใจติดขัด

กลับมายังปัจจุบัน

ณิชาล้มตัวลงนอนบนพื้นห้องเย็นเฉียบ น้ำตายังคงพรั่งพรูต่อเนื่องไม่ขาดสาย

“ณิทำอะไรผิดนักหนาเหรอ ทำไมทุกคนถึงลงโทษณิแบบนี้” พูดด้วยเสียงสะอื้น ความเหนื่อยส่งผลให้คนตัวเล็กผล็อยหลับ

ณิชาถูกขังในห้องใต้ดินตลอดทั้งคืนจวบจนถึงเช้า ช่วงเวลาแปดโมงเช้าประตูห้องถูกเปิดออกด้วยฝีมือของเจย์เดน ชายหนุ่มสอดสายตามองหาคนตัวเล็กก่อนเห็นนอนคาพื้น

“นี่เธอ” เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ จากนั้นพยายามจะปลุกณิชา เมื่อไม่มีการตอบสนอง จึงย่อตัวลงและเอื้อมมือแตะร่างเล็กก่อนชักกลับอย่างไว

“ร้อนชะมัด ไม่สบายเหรอ” ช้อนตามองหญิงสาว เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนอุ้มเธอเข้าสู่วงแขน แล้วพาออกจากห้องใต้ดิน

“บอสครับ คุณณิชาเป็นอะไรเหรอ” ไททันบังเอิญผ่านมาเห็นเหตุการณ์พอดี

“รีบตามลีออนให้หน่อย ผู้หญิงคนนี้ตัวร้อนมาก”

“ครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มรับคำสั่งเสร็จ เขาจัดการต่อสายหาแพทย์หนุ่มอย่างรีบร้อน

มาเฟียหนุ่มพาคนป่วยในอ้อมแขนไปห้องนอนรับรองแขกห้องเดิมที่เธอเคยพัก เจย์เดนวางเธอลงบนเตียงขนาดคิงไซซ์ แล้วยืนเท้าสะเอวจ้องณิชา

“บอสครับ ผมตามคุณลีออนแล้ว” ไททันเดินพรวดเข้ามาในห้องพร้อมรายงานเจ้านายหนุ่ม

“อืม”

เจย์เดนกับไททันรอคอยไม่นานนายแพทย์ก็ปรากฏ โดยแมรี่เป็นคนนำทางลีออนมายังห้องนอน

“พี่ นี่มันอะไรอีกแล้ว”

“อย่าเพิ่งพูดมากลีออน ตรวจผู้หญิงคนนั้นก่อน” เจย์เดนตัดบท ลีออนเลยทำอะไรไม่ได้จำเป็นต้องตรวจร่างกายของณิชาตามคำสั่ง แพทย์หนุ่มใช้เวลาไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย แล้วแจ้งอาการแก่เจย์เดน

“ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วครับ ให้เธอพักผ่อนอีกสองสามวันและกินยาที่ผมจัดให้ อีกไม่นานก็หาย”

“อืม ขอบใจมาก”

“จะบอกได้ยังว่ามันเรื่องอะไร เธอคนนั้นเป็นใคร” ลีออนเปิดประเด็นในเรื่องที่สงสัยทันที

“ออกไปก่อน” หันไปกล่าวกับลูกน้องคนสนิท

“ครับ”

พ้นร่างของลูกน้องคนสนิท เจย์เดนหย่อนก้นนั่งลงบนเตียงข้างคนตัวเล็ก ชายหนุ่มแหงนหน้ามองน้องชายบุญธรรมราวกับต้องการให้ลีออนถามใหม่อีกรอบ

“ผมอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร”

“เธอเป็นเชลยของฉัน”

“เชลยอะไรของพี่ เธอคนนี้ทำอะไรผิดถึงได้เป็นเชลยของพี่”

“เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่ง”

“พี่” ลีออนมองพี่ชายบุญธรรมด้วยสายตาผิดหวัง

“อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นลีออน ถึงฉันจะเอ็นดูนายไม่ต่างจากคริส แต่ถ้าทำให้ฉันโกรธก็ไม่เว้นเหมือนกัน”

“งั้นผมขอตัวกลับก่อนละกัน” แพทย์หนุ่มถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ขืนยังพยายามเค้นคำตอบจากปากเจย์เดนมีหวังโดนโกรธ ดังนั้นจึงยอมถอยไปก่อน

“ฉันไม่ไปส่ง”

“ครับ” แพทย์หนุ่มเหลือบมองณิชาครู่หนึ่งก่อนจากไปอย่างไม่มีทางเลือก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำเธอคือใครแต่รู้สึกสงสารจับใจ

เจย์เดนยังคงนั่งนิ่งในห้อง ประสานมือหนาเข้าหากันพร้อมก้มหน้ามองพื้น

“เฮ้อ…ทำไมเหนื่อยแบบนี้วะ” จู่ ๆ รู้สึกไร้เรี่ยวแรง

“ฮึก ฮือ ๆ ณิกลัวแล้วอย่าทำณิอีกเลย” คนป่วยร้องละเมอ

“นี่เธอ” เจย์เดนกระโดดขึ้นเตียง เมื่อเห็นณิชาพยายามจะทำร้ายตัวเองด้วยการทึ้งผมและทุบตีตัวเอง

“ตั้งสติดิวะ” คนตัวเล็กยังคงไม่หยุดทำร้ายตัวเอง เจย์เดนไม่มีทางเลือกเลยล้มตัวลงนอนข้างเธอและดึงร่างเล็กมากอดแน่น

“ฮึก ฮือ ๆ กลัวแล้ว” คนละเมอพูดด้วยโทนสีเจ็บปวด คนได้ยินอย่างเจย์เดนแอบปวดหนึบ เขาเองก็ไม่เข้าใจทำไมถึงรู้สึกเช่นนี้

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัว” มาเฟียหนุ่มพูดปลอบคนตัวเล็กในอ้อมกอด ยกมือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังเล็กด้วยความอ่อนโยน จนเธอเริ่มสงบลงและหลับในที่สุด

ดวงตาคมกริบจ้องมองคนป่วยดั่งต้องมนต์สะกด เขาโน้มหน้าจุมพิตหน้าผากเกลี้ยงเกลาราวกับมีแรงดึงดูดเรียกร้องให้เขาสัมผัส

“บ้าเฮ้ย! ทำอะไรลงไปวะ” เจย์เดนเด้งตัวลุกขึ้นทันใด เขาไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันทำไมถึงเผลอจุมพิตณิชา

“อย่าคิดว่าฉันจะหลงกลผู้หญิงอย่างเธอ” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างหัวเสีย จากนั้นรีบออกจากห้องเร็ว ๆ ทิ้งณิชาอยู่คนเดียว

หนึ่งวันต่อมา

อาการป่วยของณิชาเริ่มทุเลาลง หญิงสาวป่วยไปหนึ่งวันเต็ม วันนี้เธอดีขึ้นมากและเริ่มมีสติ เปลือกตาบางขยับขึ้นเชื่องช้าแล้วพบกับสาวใช้คนหนึ่งกำลังวุ่นวายทำอะไรสักอย่าง

“เธอ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น

“ตื่นได้สักที” สาวใช้คนนั้นบอกอย่างไม่พอใจ

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” เพราะความทรงจำครั้งสุดท้ายคือห้องใต้ดิน

“ไม่รู้ นอนป่วยเป็นภาระคนอื่นอยู่นั่นแหละ”

“เธอเป็นคนดูแลฉันเหรอ”

“ถ้าไม่ใช่ฉันแล้วจะเป็นใคร เธอนอนป่วยตั้งหนึ่งวัน”

“ขอบคุณนะ” เผยยิ้มอ่อนแก่สาวใช้

“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันทำตามคำสั่งบอส”

“หมดหน้าที่แล้วก็ออกไป” เสียงทุ้มแทรกขึ้น

“ค่ะบอส” ทำความเคารพเสร็จก็จากไป

ณิชาเหลือบมองเจ้าของคฤหาสน์แวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าเพื่อหลบสายตาดุดัน อีกทั้งเธอไม่อยากมีปัญหากับอีกคนกลัวโดนจับขังไว้ในห้องนั้น