로그인ลองตายดูสิ...เผื่อฉันจะปล่อยเธอไป -TOXIC RELATIONSHIP- “เมื่อมีคนทรยศ...ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ” “คุณมันคนสารเลว”
더 보기ลองตายดูสิ...เผื่อฉันจะปล่อยเธอไป
สัมผัสรักมาเฟียร้าย
[วาดิม x มีก้า]
-TOXIC RELATIONSHIP-
“เมื่อมีคนทรยศ...ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ”
“คุณมันคนสารเลว”
วาดิม โจว หรือ คุณโจว
นักธุรกิจหนุ่มทายาทเจ้าของท่าเรือขนส่งในฮ่องกง อายุ 32 ปี
เบื้องหน้าเขาคือนักธุรกิจผู้มั่งคั่งในเงินทองและอำนาจ
เบื้องหลังเขาคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล
มีอดีต เกลียดการหักหลัง และชอบเอาคืน
ธรรมมิกา อาชาไชย หรือ มีก้า
ลูกสาวสุดรัก วัฒนา อาชาไชย ผู้ดูแลสัมปทานธุรกิจท่าเรือขนส่งในไทยภายใต้ตระกูลโจว
หญิงสาววัยแรกแย้มผู้ที่ถูกเลี้ยงมาดั่งนกน้อยในกรงทอง อายุ 27 ปี
ดื้อเงียบ อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ
⛔️ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยาย โครงเรื่อง การดำเนินเรื่อง⛔️
พบเจอ คูณ 10 ของรายได้ทุกแอปพลิเคชันที่ลงนิยายเรื่องนี้ไว้
หนังสือเล่มนี้คุ้มครองตามความแห่ง พ.ร.บ. ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 27,69
ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง เผยแพร่ต่อสาธารณชน
หรือให้เช่าต้นฉบับหรือสำเนางานโปรแกรมคอมพิวเตอร์ โสตทัศนวัสดุ ภาพยนตร์ และสิ่งบันทึกเสียง
ก่อนได้รับอนุญาตต่อเจ้าของผลงานเป็นลายลักษณ์อักษรเท่านั้น
#คำเตือน เนื้อหานิยายมีคำหยาบคาย เพศ และการใช้ภาษา เยาวชนควรใช้วิจารณญาณ
______________________________
ภาพตรงหน้าคือหญิงสาวร่างเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมอย่างดี ตรงโต๊ะด้านหน้ามีทั้งอาหารและเครื่องดื่มตั้งเรียงรายไว้หลายอย่าง ราวกับว่ากำลังอยู่ในงานเลี้ยงก็ไม่ปาน
ทว่าในความเป็นจริงนั้นร่างกายของเธอกลับถูกพันธนาการด้วยเชือกป่านสีขุ่นร้อยรัดมัดไว้กับเก้าอี้ บริเวณดวงตาถูกผ้าดิบสีเข้มผูกปิดไม่ให้มองเห็นสิ่งอื่นใด ปลายเท้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน
“ผมคิดว่าคุณจะมีแต่ลูกบุญธรรมชายนั่นเสียอีก…”
คำพูดของวาดิม โจวทำให้หัวใจของชายวัยใกล้ฝั่งสั่นสะท้าน ดวงตาหม่นแสงจับจ้องไปยังเบื้องหน้า หัวใจคล้ายกับขาดออกไปไกล ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มไปด้วยความหวาดกลัวจับจิตใจ
“คุณพ่อคะ นั่นคุณพ่อไหมคะ” เสียงแหบแห้งของหญิงสาวที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้เปล่งออกมาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี เธอจำได้ว่านั่นคือเสียงบิดาผู้ให้กำเนิด
“ผะ ผมขอเวลาคุณโจว ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”
นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองสภาพเจ้าพ่อใหญ่อย่างวัฒนา อาชาไชย มุมปากหยักของมาเฟียหนุ่มหยักยิ้ม ดวงตาคมเข้มตวัดกวาดไปมองทั่วทั้งบริเวณ
คนของอาชาไชยนอนเกลื่อนกลาดทั้งยังมีลมหายใจและไร้ลมหายใจ หากไม่เห็นแก่ไมตรีที่มีกันมาเนิ่นนาน สักคนเขาก็ไม่คิดจะเก็บไว้!
ผ้าดิบที่ถูกปิดดวงตาของหญิงสาวร่างอ้อนแอ้นอรชรถูกดึงออก ความรุนแรงของเนื้อผ้าบาดเข้าไปที่โหนกแก้มข้างซ้ายของเธอจนเลือดซิบ
“เมื่อมีคนทรยศก็ต้องมีคนรับผิดชอบ”
“คุณมันคนสารเลว”
เพียะ! สิ้นคำพูดที่หลุดออกมาจากปากบาง ใบหน้าสวยหวานสะบัดไปตามแรงตบ
ธรรมิกา อาชาไชย เงยหน้าขึ้นจ้องมองคนที่ตบหน้าเธอด้วยดวงตาวาวโรจน์ ก่อนจะถ่มน้ำลายผสมเลือดสีข้นใส่คนตรงหน้าตอกย้ำว่าเธอไม่ได้เกรงกลัวเขา
***************
นิยายเรื่องนี้ถ่อยค่ะ มีถ้อยคำหยาบคาย แต่ไม่ใช่หยาบโล้นยังคงตามไลน์เขียนของนามปากกาแสงเทียน
พระเอกโหดร้าย รุนแรง ป่าเถื่อน เลวแบบอิหยังวะ TOXIC สุด ๆ หัวจะปวดตลอดเวลา
ใครไม่ชอบกดผ่านเลยนะคะ เทียนมีเขียนนิยายรักหลายเรื่องค่ะ ใครชอบแบบไหนอ่านแบบนั้น
ไม่ต้องมาหาเหตุผลหรือความสมดุลของโลกกับนิยายเรื่องนี้นะคะ อ่านเอาสนุก ซ้อมปากซ้อมคอ เทียนเขียนเพื่อนักอ่านที่คิดถึงงานดราม่าของแสงเทียนจริง ๆ ค่ะ
ฝากคุณโจว นามสกุลโบ้ด้วยนะคะ หอนไม่เลิกราาาาา หอนจนเจ็บคอ
ไม่ต้องหาอาหารหมาโยนให้นะคะ เพราะพี่โจวเขารวยค่ะ ผลิตเองได้ ทำเองกินเองนักเลงพอ 5555555
บทที่ 40 ไม่ใช่ที่เตียงนอนที่ยุบตัวลงทำให้คนที่เพิ่งจะหลับไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วรู้สึกตัวตื่น แต่ธรรมิกายังไม่ขยับกายเพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอตื่นแล้ว แต่ท่อนแขนแกร่งสอดเข้ามารั้งร่างเธอไปกอด หญิงสาวจึงต้องขยับตัวใบหน้าคมคายถูไถศีรษะทุยราวกับกำลังเก็บกักกลิ่น ก่อนที่วาดิมจะระบายลมหายใจร้อนจัดที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ออกมาธรรมิกาถึงกับต้องหันหน้าหนีเพราะไม่อย่างนั้นอีกสักพักเธอคงจะเมาไปกับเขาด้วย“นอนไม่หลับเหรอคะ” เธอไม่ได้ถามว่าเขาออกไปดื่มมาหรือเปล่า แต่อยากรู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงดื่มต่างหากวาดิมซุกใบหน้าฝังปลายจมูกลงมาบนลำคอเธอแทนคำตอบ เขาเดี๋ยวจูบ เดี๋ยวหอม และใช้แก้มสากสัมผัสเรียวปากเธออีกด้วย ท่าทางของวาดิมคล้ายลูกแมวอย่างไรอย่างนั้นธรรมิกาไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เขาหงุดหงิดอะไรถึงได้ออกจากห้องไปโดยไม่ได้ร่ำลาเธอ ทันทีที่ออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เจอเขาแล้ว จนผ่านไปค่อนคืนเขาก็กลับเข้ามาและทำแบบนี้กับเธออีกครั้ง“ให้มีก้าเกาหลังให้ไหม…”วาดิมพยักหน้าก่อนจะสอดมือหนาเข้ามาในเสื้อยืดตัวโคร่งที่เธอสวมใส่ ฝ่ามือสากกร้านลูบไปตามเอวคอดก่อนจะลากฝ่ามือขึ้นมาฟอนเฟ้นเต้าอวบอิ่มของเธอ“ดึกแล้
บทที่ 39 คำสัญญาสองร่างนอนกอดก่ายกันอยู่ในอ่างอาบน้ำ หญิงสาวหลับตาเอนหลังพิงแผ่นอกกว้าง น้ำอุ่นในอุณหภูมิพอดี ธรรมิกาก็รู้สึกสบายตัวขึ้น“ไม่ดื่มเหรอ? ไวน์ดี ๆ กับผู้ชายอะไรนะ แซ่บ ๆ เหรอ?”ธรรมิกาเอียงหน้าไปมองคนพูด และปลายจมูกโด่งสันก็กดลงมาบนแก้มเธอ“ไวน์ดีกับผู้ชายแซ่บ งั้นเหรอคะ” เธอพูดออกไปก่อนจะอมยิ้มและก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ“แซ่บคือเผ็ดฉันรู้…แต่ฉันไม่เผ็ด ฉันอร่อย”ผู้ชายหุ่นล่ำกับไวน์แดงดี ๆ ธรรมิกาไม่อยากจะเถียงว่าถ้าไม่นับอารมณ์ผีบ้าของเขา วาดิมก็เป็นผู้ชายที่แซ่บและ...อร่อย“เหรอคะ…” เธอพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ก่อนจะแย่งแก้วไวน์ในมือเขามาดื่มความเปรี้ยวฝาดของไวน์แดงรสชาติดี ธรรมิกากระดกซ้ำไปอีกรอบก่อนจะคืนแก้วเปล่าเขาไป“เดี๋ยวนี้พัฒนาแล้ว…” วาดิมหมายความว่าเธอดื่มได้เยอะขึ้น“ก็คุณชอบดื่ม ฉันก็ต้องหัด…ไม่ใช่เหรอคะ”สุ้มเสียงกังวานใสดุจธารน้ำไหลเอื่อย ๆ แต่มันก็ให้ความรู้สึกชุ่มชื้นหัวใจแบบแปลก ๆไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรืออะไร แต่ที่แน่ ๆ ไม่ว่าธรรมิกาจะทำอะไรในคืนนี้มันก็ไม่ขวางหูขวางตาเขาสักนิดเดียว“รู้จักเอาใจฉันแล้ว”“ก็มีแค่คุณก็ต้องเอาใจคุณสิคะ”พูดจบธรร
บทที่ 38 ล็อกห้อง = NC+++“มองอะไร?”“เข้ามามีอะไรคะ?”ธรรมิกาเดินออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าวาดิมนั่งเช็ดผมที่เปียกชื้นอยู่ปลายเตียงภายในห้องนอนของเธอ และที่นอนปิกนิกของเด็กผิงที่นัดกันว่าคืนนี้จะดูหนังด้วยกันก็อันตรธานหายไปแล้วด้วยร่างบางในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว เธอเดินผ่านวาดิมเข้าไปในวอล์กอินโคลเซตเพื่อเอาชุดนอนมาใส่ “ฉันจะเข้าห้องเธอต้องขออนุญาตด้วยหรือไง?”ธรรมิกาเหลือกตาอย่างระอา ล็อกก็แล้วเปลี่ยนรหัสก็แล้วแต่ก็ไม่เป็นผลใด ๆ วาดิมเข้านอกออกในห้องเธอได้ตามใจธรรมิกาก้ม ๆ เงย ๆ หาชุดนอนที่พับเก็บไว้ในตู้ เธอเลือกเสื้อยืดตัวใหญ่เนื้อผ้าสบาย ๆ มาใส่โดยไม่รู้ว่าตอนนี้ร่างสูงกำลังยืนเล็งบั้นท้ายอวบอัดภายในชุดคลุมอาบน้ำอยู่ แล้วเมื่อเธอหยัดกายลุกขึ้นยืนตรงก็โดนสวมกอดเอาไว้พอดี“คุณ!” วาดิมล้วงมือเข้ามาใต้ชายเสื้อคลุมอาบน้ำเธอก่อนจะใช้ปลายนิ้วสัมผัสจุดอ่อนไหวในขณะที่เธอก้มตัวลงไปหยิบแพนตี้ในลิ้นชัก“ว่า?” ทั้งสายตาและท่าทางของเขาไม่รู้ร้อนรู้หนาว ธรรมิกามองคนใจอุตริด้วยความไม่พอใจ“ไม่พอใจที่ฉันไม่ทันใจ หรือไม่พอใจที่ฉันมาช้ากันแน่?”น้ำเสียงของเขาแฝงความหยอกเย้าเธออยู่ในทีวาดิมความมั่
บทที่ 37 ของเหลือ ๆวาดิมคิดว่าจะได้ยินธรรมิกาเรียกร้องอะไรออกมาสักอย่าง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเธอเพียงรับฟังเงียบ ๆ และตกลงอย่างว่าง่าย ก่อนจะขอแยกตัวออกไป ทิ้งเขาไว้กับความรู้สึกที่ประเดประดังอยู่ภายในจิตใจที่ฟุ้งซ่านทั้งที่อยากจะอาละวาด ทั้งที่อยากจะเขย่าถาม อยากตวาดตะคอกทุกสิ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาที่หมองเศร้าคู่เดิมคู่นั้นของธรรมิกา มาเฟียหนุ่มกลับพูดไม่ออกสักประโยคเดียว“ที่คุณพูดอยู่นี่คือคุณจะกลับไปคืนดีกับผู้หญิงของคุณ?” วาดิมกำลังคิดว่าตัวเองเหมือนคนที่อยากกลับไปคืนดีกับคนที่ทอดทิ้งเขาไปตรงไหน...เมื่อหลายปีก่อนมาเฟียหนุ่มโดนลอบทำร้ายและอันอันเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้ เธอเป็นเพียงเด็กนักเรียนธรรมดาฐานะทางบ้านยากจน ทั้งที่ตอนนั้นวาดิมอาการสาหัสเป็นตายเท่ากัน แต่อันอันกับแม่ของเธอก็ทำทุกวิถีทางหาเงินพาเขานั่งรถไปรักษาที่โรงพยาบาลวาดิมไม่ได้สติหลายวัน ตื่นขึ้นมาก็ยังพบกับอันอันที่ขาดเรียนมาดูแลเขา แถมแม่ของเธอยังเป็นหนี้โรงพยาบาลเพราะเป็นเจ้าของไข้อีกวาดิมไม่เคยคบใครจริงจังแต่อันอันกลับทำให้เขารู้สึกอยากดูแลใครสักคน เราคบกันแบบที่ตระกูลโจวไม่ยอมรับ แต่วาดิมก็ไม่สนใจ คนที่ช่วยช