บทที่ 9...คิดจะทำร้ายกันเหรอ

“ในเมื่อหนีไม่ได้ เราก็ควรจะกินเยอะ ๆ จะได้มีแรง”

ใจเอยใจที่เริ่มจะทำสัญญาสงบศึกกับมันได้แล้ว กลับมีเรื่องอุตริพุ่งเข้ามาอีกจนได้ ถ้าหากเธอมีกลิ่นปากที่ไม่พึงประสงค์ละ กลิ่นที่ชวนเบือนหน้าหนี อาหารที่เธอไม่เคยคิดถึง

“สะตอ ปลาร้า ทุเรียน อะไรก็ได้ ขอให้มีสักอย่างนึง” เธอค้นทุกซอกทุกมุมในห้องครัว แล้วก็ต้องผิดหวัง “…ให้ตายเหอะ ไม่มีอะไรสักอย่างเลย ทำไมนะอรดี ทำไมเธอถึงได้กระแดะมีแต่อาหารฝรั่งกับผลไม้เพื่อสุขภาพชุมนุมกันอยู่เต็มตู้เย็นแบบนี้ ฉันเกลียดเธอ ฉันเกลียดเธอจริงๆเลย”

นางเอกสาวเจ้าน้ำตาถึงกับน้ำตาไหลพรากโดยไม่ต้องบีบเค้นเหมือนตอนเล่นละคร เพราะคราวนี้มันเค้นมาจากความรู้สึกจริง ปากสีชมพูงับขนมปังทาแยมส้ม เคี้ยวคำโตจนดันกระพุ้งแก้มป่อง บ่น…บ่นจนสองหูของตัวเองเริ่มจะรำคาญ ก่อนกลืนมันไปพร้อมกับก้อนสะอื้น แล้วเอื้อมมือไปดึงกระดาษชำระมาเช็ดปากอย่างโศกาอาดูร

“ริมฝีปากอิ่มได้รูปของฉัน มันควรเป็นของเจ้าบ่าวของฉัน จะต้องมาก้มหน้ารับกรรมที่ผีพนันในร่างพ่อได้ก่อเอาไว้ มันไปสนุกร่วมกับพ่อด้วยตอนไหน”

เธอขยำกระดาษชำระเป็นก้อนกลมแล้วก็ขว้างทิ้งลงถังขยะมุมครัว เชิดหน้าคอตั้ง แล้วเดินตรงไปยังประตูบานใหญ่ 

“นี่คงเป็นเช้าที่ฝันร้ายที่สุดในชีวิต”

จมูกรั้นยอดแดงระเรื่อสูดลมหายใจก่อนจะผลักประตูห้อง…อีกไม่กี่เก้าเดิน เธอก็จะถึงแดนประหารแล้ว เพิ่งเข้าใจนักโทษประหารก็เดี๋ยวนี้เอง ตายก็อยาก หนีก็อยาก หายใจติดขัด กระอักกระอวลจนอยากจะอาเจียนอวัยวะในช่องท้องออกมาเสียทั้งหมด ขนมปังสองแผ่นที่เพิ่งยัดผ่านคอหอยไปยังไม่ทันจะลงไปถึงกระเพาะ พาลจะพรวดทะลุปากออกมาแล้ว

อรดีเดินก้มหน้าพาความหดหู่สิ้นหวังไปหยุดอยู่หน้าประตูห้องเจ้าหนี้ กำแพงที่แบ่งกั้นระหว่างโลกมนุษย์กับนรกเอาไว้ เธอจะทำยังไงดี วินาทีนี้ ทำได้แค่ภาวนาถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ ช่วยลูกช้างด้วย ๆ เธอจะโชคดีเหมือนนางเอกในละครไหม ที่อยู่ๆก็เกิดปรากฏการณ์ธรรมชาติ หรือมีเทพบุตรขี่ม้าขาวมาช่วยได้ทันเวลา

“คนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ พระท่านย่อมคุ้มครอง”

มือสั่นเทาที่ง้างขึ้นจะเคาะประตู ลอยอยู่กลางอากาศเป็นนาน ขณะตัดใจเหวี่ยง พลันประตูก็ถูกเปิดออก ลมวูบใหญ่ตีหน้าเธอจนจังงัง ชายหนุ่มหลบมือกลมที่ขว้างตัวไปข้างหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจนั้นพัลวัน

“คิดจะทำร้ายกันเหรอ” คนผมยุ่งเป็นกระเซิงทำท่าผยองยโส ถลึงตาดุร้ายเข้าใส่เธอทันที ทำราวกับรู้ว่าเธอคิดจะฆ่าอยู่ทุกลมหายใจ “ดีนะที่ผมฉลาดมาก รู้เท่าทันความคิดของคน ไม่อย่างนั้นเป็นได้มีเรื่องกับผู้หญิงตั้งแต่เช้าแน่ ร้ายกาจจริงๆเลยแม่นางเอก”

เขาเพิ่งตื่นแน่นอน ใส่แต่กางเกงขายาวตัวเดียว ตามเนื้อตัวยังแต้มรอยต่าง ๆ เป็นปื้นแดง ๆ กลิ่นหอมอ่อนจางโชยมาเข้าจมูก เธอรับรสนั้นได้ทันที กลิ่นหอมเหมือนสบู่เด็ก ซึ่งเป็นไปได้ยากที่จะมีเด็กอยู่ในห้องนี้

“เฒ่าทารก” เธอแสร้งพูดกับตัวเอง เจ้าพ่อภาคินทำหน้าเกินจะทนเพราะอย่างไรเสียก็อับอายนิดๆ

“คุณมีสิทธิ์มาวิจารณ์ผมตั้งแต่เมื่อไหร่” นิ้วชี้ของเขาวางนิ่งอยู่กลางหน้าผากมน ก่อนสะกิดเบา ๆ “หัดเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้างนะว่าอยู่ในฐานะอะไร รู้จักคำว่าเกรงใจไหม”

ลูกหนี้สาวทำหน้าเหมือนกำลังเหม็นสาบอะไรสักอย่าง

“เป็นแค่เจ้าหนี้ ไม่ได้เป็นพ่อฉันซะหน่อย ทำไมฉันจะต้องเกรงใจด้วย”

“ปากเธอนี่มัน” เธอเผยอปากทำโย้เย้ไม่เกรงกลัว จนเขาหรี่มองตาเชื่อมถึงได้หุบ กลับมาเก็บริมฝีปากเม้มแน่น ใจเธอเต้นใหญ่ เมื่อพบว่าแววตาของเจ้าหนุ่มตัวร้ายไม่ธรรมดา แก้มของเธอแดงแจ๋จนเหมือนลูกตำลึงสุก เธอถอยหลังหนึ่งเก้าเพื่อกันตัวออกห่าง เขาส่งเสียงประหลาดในคอ แล้วก็ทำหน้าหยัน ๆ

“จะบอกอะไรให้เอาบุญนะ ปากคุณไม่ได้น่าจูบอะไรเลย ให้ตายเหอะ คุณอย่าคิดว่าผมยอมให้จ่ายดอกเบี้ยแบบนี้เพราะผมคลั่งไคล้ริมฝีปากดารานะ ผมก็แค่อยากจะทำให้ปากของคุณมันรู้จักโทษของการพูดจาไม่เข้าหูคนบ้างก็เท่านั้นเอง…เชิญ” เขาดันประตูออกกว้าง แล้วผายมือเชิญผู้หญิงหน้าซีด

“ทำไมฉันจะต้องเข้าไปในห้องของปิศาจด้วย” ใช่..มันไม่ใช่เรื่อง…ที่ลูกแมวตัวน้อยจะต้องเข้าไปในถ้ำเสือ เขาถอนหายใจดังพรึด

“หรือเราจะยืนจูบกันดูดดื่มที่หน้าห้องดี…ก็ได้นะ…ผมน่ะไม่ได้เป็นคนมีชื่อเสียงเหมือนอย่างใครเขาหรอก จะทำอะไรประเจิดประเจ้อมันก็ไม่เห็นจะต้องไปแคร์ใครเลยสักนิด”

ถูก ที่เขาพูดมันถูกทุกอย่าง อรดีแทบจะร้องกรี๊ดออกมาด้วยความรู้สึกสุดกลั้น มันไม่เหมือนความรู้สึกแบบที่เด็กวัยรุ่นคลั่งไคล้นักร้องดารา แต่เป็นความรู้สึกเคียดแค้นชิงชังน้ำหน้าไอ้หนุ่มจนอยากจะฆ่าให้ตายกับมือตัวเอง เธอจำใจและจำเป็นต้องมุดตัวผ่านเข้าไปในดินแดนอสูร เสียงหัวเราะเล็กๆแหลมๆอย่างที่เธอเคยได้ยินมาหลายครั้ง กรีดบาดหูเธอจนเลือดไหลซิก ๆ