คุณสามีไม่เคยรัก

"เชิญปันตามสบายเลยนะครับ พี่มีงานที่ทำค้างไว้ต้องเคลียร์อีกเยอะ" เมื่อได้ยินธิปติพัศพูดแบบนั้นแววตาหวานใส่ที่กำลังมองสำรวจสิ่งของภายในห้องอย่างสนอกสนใจต้องจำยอมล่าถอยเบนสายตากลับมามองยังคงเป็นสามี "ค่ะ" ปรียาดาตอบรับอย่างไม่เต็มใจนักเพราะตั้งแต่แต่งงานจวบจน ณ ปัจจุบันที่เธอมายืนอยู่ตรงนี้เป็นเวลารวมกันถึงสองอาทิตย์ที่ธิปติพัศไม่มีเวลาให้เธอเลย หลังจากแต่งงานธิปติพัศให้เธออยู่ที่บ้านก่อนเขาให้เหตุผลว่าเขาต้องเคลียร์งานที่ทำค้างไว้ให้เสร็จเพื่อที่จะได้รับเธอมาอยู่ด้วยกันและมีเวลาพาเธอไปฮันนีมูนตามที่ต่าง ๆ ที่เคยวางแพลนกันไว้ก่อนแต่งงาน แต่ทว่าความจริงกลับไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อถึงกำหนดวันที่เธอกับเขาต้องย้ายมาอยู่ด้วยกันธิปติพัศไม่ได้ไปรับเธอตามคำสัญญาที่ให้ไว้แต่กลับให้ลูกน้องคนสนิทไปรับเธอมาที่นี่แทนเขา จนกระทั่งตอนนี้ที่เธอยืนอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน คนเป็นสามีก็ยังไม่มีเวลาให้ แม้นจะน้อยใจธิปติพัศแค่ไหนปรียาดาก็ไม่อยากงี่เง่า เพราะจำได้ว่าครั้นวัยเยาว์ธิปติพัศเกลียดเวลาที่เธองี่เง่ามากแค่ไหน "ไม่งอแงนะครับพี่มีงานที่ต้องทำจริง ๆ " ธิปติพัศสังเกตุเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของปรียาดา

เมื่อหย่อนก้นนั่งลงเก้าอี้ได้สำเร็จธิปติพัศกวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะที่มันดูเยอะเต็มไปหมดด้วยความรู้สึกหลากหลายก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมามองสบดวงหน้าหวานของปรียาดาที่ไม่พูดไม่จาตั้งแต่เดินออกมาจากห้องทำงานพร้อมเขาแล้ว และธิปติพัศก็รู้ดีว่าที่ปรียาดามีท่าทีแบบนี้เพราะอะไร คราแรกเขาตั้งใจว่าจะไม่ลงมาทานข้าวเพราะตัวเขามีงานที่ต้องเคลียร์จริง ๆ แต่พอเห็นใบหน้าที่เศร้าหม่นของคนเป็นภรรยาเขาจึงยอมทิ้งงานมานั่งทานข้าวกับเธอ"ปันทำอาหารเองเหรอครับ" ธิปติพัศถามเพราะบางเมนูเขาจำได้ว่าปรียาดาเคยทำให้เขาทาน "ใช่ค่ะ ปันเป็นคนทำ" แม้จะตอบเขาด้วยน้ำเสียงปกติแต่ใบหน้าของปรียาดาก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย "จะลำบากทำไมกันครับบ้านเรามีแม่บ้านเยอะแยะ" เธอไม่จำเป็นต้องเข้าครัวเองให้ยุ่งยากในเมื่อคฤหาสน์อธิราชบดินทร์แห่งนี้มีบริวารมากมายคอยอำนวยความสะดวกสบายให้ "ปันแค่อยากทำอาหารให้พี่ภีมทานเหมือนที่เคยทำ แต่ถ้าพี่ภีมไม่สะดวกใจจะทาน จะให้ปันเอาไปทิ้งก็ได้นะคะ" ไม่รู้ว่าจะอะไรดลใจปรียาดาถึงได้กล้าพูดประชดธิปติพัศออกไปแบบนั้น ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะความน้อยใจหรือเสียใจกัน แต่ทว่าตอนนี้ธิปติพัศกำลังไม่พอใจคำพูดของเธอที่สุด"

คล้อยหลังธิปติพัศไปอาบน้ำปรียาดานอนมองเพดานห้องตาปริบพลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ตลอดเวลา เธอนอนมองเพดานอยู่แบบนั้นจนหนังตาเธอเริ่มหย่อนจะหลับเต็มทนแต่ก็พยายามฝืนตัวเองไว้เพื่อรอใครอีกคนที่ผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมงก็ไม่ยอมออกมาจากห้องน้ำสักที จะให้ไปเคาะประตูเรียกปรียาดาก็ไม่กล้าทำได้เพียงนอนรอเขาอยู่อย่างนี้ แกร่ก ในจังหวะที่ดวงตากลมจะปิดสนิทเสียงสวรรค์ที่เธอรอคอยก็ถูกเปิดด้วยฝีมือของคนที่เธอรอ ปรียาดาไม่ได้ลืมตามองธิปติพัศเธอยังคงนอนหลับตาอยู่อย่างนั้น ธิปติพัศที่ยืนเช็ดผมอยู่หน้าห้องน้ำเขามองมาทางปรียาดาที่กำลังหลับตาพริ้มพลางคิดว่าเขาแช่น้ำนานขนาดนั้นเลยหรือไงออกมาอีกทีปรียาดาถึงได้หลับไปแล้ว ธิปติพัศยืนมองปรียาดาอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อไปแต่งตัวในห้องแต่งตัวที่อยู่อีกด้านหนึ่งของเตียงนอนเขาใช้เวลาแต่งตัวไม่นานก็เดินมาล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ปรียาดา เขาลังเลอยู่นานมากว่าจะทำยังไงกับหญิงสาวที่กำลังนอนหลับอยู่ดี จะย้ายตัวเองไปนอนที่อื่น หรือนอนตรงนี้แบบไม่แตะต้องกัน แต่คำพูดที่เขาพูดกับปรียาดาก่อนไปอาบน้ำก็แวบเข้ามาในโสตประสาทและใช่คนอย่างธิปติพัศไม่เคยผิดค

เช้าของอีกวัน คนที่ยังนอนหลับตวัดวงแขนเรียวเล็กหมายจะโอบกอดคนเป็นสามีแต่ทว่าเธอกลับพบแต่ความว่างเปล่า ไม่ว่าเธอจะควานมือไปทางไหนตรงไหนเธอก็สัมผัสไม่โดนตัวของเขาเลย ปรียาดาลืมตาตื่นเพื่อมองให้แน่ใจว่าสามีของเธอไม่ได้นอนอยู่ตรงนี้แล้วจริง ๆ เธอแหงนหน้ามองนาฬิกาบนฝาผนังก็ยิ่งขมวดคิ้วเข้าหากันเช้าขนาดนี้คนเป็นสามีรีบตื่นไปไหนกันและยิ่งไปกว่านั้นทำไมเขาถึงไม่ปลุกเธอเลย "เฮ้อ" เจอแบบนี้ปรียาดาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะพาตัวเองเข้าห้องน้ำชำระล้างกายเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วออกจากห้องลงมายังด้านล่าง ในใจคิดว่าสามีกำลังนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ห้องรับแขกแน่ ๆ "พี่ภีมล่ะคะ" แต่เมื่อเอ่ยถามแม่บ้าน "คุณผู้ชายออกไปทำงานแล้วค่ะ" คำตอบที่ได้รับทำเอาปรียาดาเบ้หน้า ความรู้สึกมากมายประเดประดังเข้ามาเธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอควรรู้สึกยังไงดี เมื่อคืนมีความสุขด้วยกันแท้ ๆ แต่พอเช้ามาเขากลับหายไปเสียดื้อ ๆ โดยไม่บอกกล่าวกันสักคำ และตัวเธอเองก็คงไม่น้อยใจหนักขนาดนี้ถ้าธิปติพัศบอกเธอบ้างว่าเขาไปไหน "คุณปันจะให้แยมตั้งโต๊ะเลยไหมคะ" "ไม่ต้องหรอกค่ะ แค่ยกข้าวต้ม

เป็นอีกครั้งที่ปรียาดากลับมายิ้มได้เพราะธิปติพัศ เธอจับมือเขา ออกแรงดึงให้ธิปติพัศเดินตามเข้ามาในบ้านดันตัวเขาให้นั่งลงที่โต๊ะรับประทานอาหารส่วนตัวเธอก็เดินหายเข้าไปในห้องครัวและกลับออกมาพร้อมกับเค้กหนึ่งปอนด์ในมือ ปรียาดาฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะวางเค้กลงตรงหน้าธิปติพัศ ธิปติพัศที่ได้เห็นเค้กที่หญิงสาวทำก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า 'หน้าตาไม่เลว' "ปันทำหมดนี่คนเดียวเหรอ" เอ่ยถามคนตัวเล็กออกไปว่าเค้กที่วางอยู่ตรงหน้าและเค้กที่เธอได้แจกจายให้คนอื่นไปเธอทำมันทั้งหมดคนเดียวรึเปล่า "ใช่ค่ะ ปันทำคนเดียว ทำคนเดียวทุกวัน มีขนมเยอะมากที่ปันทำแต่น่าเสียดายที่พี่ภีมไม่ได้ชิม" ปรียาดาเอ่ยเสียงเศร้าแต่แค่ครู่เดียวเท่านั้นเธอก็กลับมายิ้มสดใส ตาเธอเป็นประกายทำหน้าลุ้นระทึกอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าธิปติพัศตักเค้กเธอเข้าปากไปแล้ว "เป็นยังไงบ้างคะ" เธอลุ้นจะแย่ ธิปติพัศไม่ยอมให้คำตอบเธอสักที ยังคงตักเค้กเข้าปากไม่หยุดเช่นเดียวกับสายตาที่มองหน้าเธอไม่ละไปไหน "รสชาติมันเป็นยังไงบ้างคะ" ไม่รู้ว่าครั้งที่เท่าไรที่ปรียาดาถามย้ำแต่ธิปติพัศก็ยังคงไม่ให้คำตอบเธอสักที "พี่ภีม" จนเมื่อเธอโอดครวญ "ไม่เลว" เพียงแค่