ตอนที่ 7 อยากกินอะไร

คืนที่ผ่านมาปลายฝนเอาแต่นอนร้องไห้ เพราะรู้สึกเจ็บใจกับสิ่งที่เขาทำ รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่ไร้ค่า ที่อีกฝ่ายจะทำยังไงก็ได้ตามอำเภอใจ แต่พอถึงเวลาที่จะต้องเดินทาง เธอก็พยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติต่อหน้าคุณหญิงชดช้อย เพื่อให้ท่านสบายใจ

“เดินทางปลอดภัยนะตาทัต ฝากดูแลน้องด้วย” คุณอังกาบฝากฝังปลายฝนให้ลูกชายดูแล เธอเลี้ยงดูเจ้าหล่อนมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก รักเหมือนลูกสาวแท้ ๆ แถมยังไม่เคยห่างกันนานอย่างนี้ จึงรู้สึกเป็นห่วงมาก

“ไม่ต้องห่วงครับคุณแม่ ผมจะดูแลลูกสาวคุณแม่ให้ดีที่สุดเลยล่ะครับ” คนพูดกระหยิ่มยิ้มร้าย ปรายตามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ถัดไป

ปลายฝนไม่แม้แต่จะชายตาแล ยังคงหันไปยิ้มให้กับคุณอังกาบ เธอยกมือลาผู้ใหญ่ทั้งสองท่านด้วยท่วงท่าที่อ่อนหวานเช่นเดิม

“ฝนไปก่อนนะคะคุณหญิง คุณอังกาบ”

“ดูแลตัวเองให้ดีนะแม่ฝน ฉันฝากหล่อนเป็นหูเป็นตาแทนด้วย มีอะไรไม่ชอบมาพากลรีบโทรฯ แจ้งฉันทันทีเลยรู้ไหม” คุณหญิงกล่าวพลางชำเลืองตามองหลานชายตัวแสบ เพราะกลัวว่าจะพาแม่ลูกรัฐมนตรีนั่น มาค้างอ้างแรมในบ้านพักตากอากาศของตระกูล

“ค่ะคุณหญิง”

“แหม ๆ เป็นห่วงแต่แม่กาฝากนั่นล่ะ หลานชายตัวเองยืนอยู่นี่แท้ ๆ ไม่เห็นจะเป็นห่วงกันบ้างเลย” กันติทัตพูดลอย ๆ ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ตาทัต! ย่าเคยบอกตั้งหลายหนแล้ว ว่าอยากเรียกน้องอย่างนี้ บอกไม่เคยฟัง” คนเป็นย่าเอ็ดให้หลานชาย

“โอเค ๆ ครับ ผมจะไม่พูดทำร้ายจิตใจหลานสาวคุณย่าแล้ว พอใจหรือยังครับ”

“ไม่ต้องมาพูดประชดหรอก รีบ ๆ ออกเดินทางเลย ไปถึงแล้วโทรฯ มาบอกย่าด้วย”

“คร้าบคุณย่าสุดที่รัก” ว่าแล้วกันติทัตก็เข้าไปสวมกอดผู้เป็นย่าและแม่ตามลำดับ

ร่ำลากันแล้วทั้งสองก็ออกเดินทางจากเมืองหลวงตรงไปยังหัวหิน ซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านพักตากอากาศประจำตระกูล

ในระหว่างทางปลายฝนเอาแต่นั่งเงียบ ไม่ยอมปริปากใด ๆ สายตาคู่สวยมองผ่านกระจกรถดูสิ่งแวดล้อมภายนอก มันเป็นช่วงเวลาที่อึดอัดใจเหลือเกิน จนเธออยากให้มีประตูทะลุมิติ สามารถไปถึงที่หมายได้ภายในชั่วพริบตา

“ยัยกาฝาก! ยัยกาฝาก!”

เสียงของใครบางคนปลุกให้เธอเริ่มขยับตัว เปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ภาพที่เคยเลือนรางชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนพบกับใบหน้าหล่อ ๆ ของกันติทัต ที่กำลังตั้งใจมองมา

“พี่จะทำอะไร!” เจ้าหล่อนรีบเขยิบใบหน้าหนี มือก็ผลักใบหน้าเขาให้ออกห่าง แสดงความหวาดกลัวโดยอัตโนมัติ

“เธอเป็นบ้าอะไรฉันก็แค่มาปลุก ลงมาได้แล้ว”

“ถึงแล้วเหรอคะ”

“ก็ใช่น่ะสิ” เขาว่าเสียงห้วนก่อนจะเดินห่างออกไปทิ้งให้เธอยังคงนั่งอยู่ในรถ

เสียงคลื่นทะเลดังอยู่เนือง ๆ ทำให้ปลายฝนหันไปมอง ก็พบกับท้องทะเลกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา แสงแดดที่ส่องลงมากระทบผิวน้ำทำให้เกิดประกายระยิบระยับ ช่างเป็นภาพที่งดงามสำหรับคนที่ไม่ค่อยได้มาทะเลอย่างเธอ

มองมาอีกฟากก็พบกับเรือนไม้ ที่ยังคงความงดงามในสถาปัตยกรรมสมัยรัชกาลที่ 6 เป็นสมบัติตกทอดจากรุ่นคุณพ่อของคุณหญิงชดช้อย ซึ่งมีฐานันดรศักดิ์เป็นหม่อมเจ้า คุณหญิงชดช้อยเคยใช้ชีวิตอยู่ในรั้วในวังมาก่อน ทำให้เป็นคนที่เข้มงวดเรื่องกฎระเบียบ ลามไปถึงคุณสมบัติของผู้หญิงที่จะเข้ามาเป็นหลานสะใภ้อีกด้วย

คนงานกำลังช่วยกันปรับปรุงภายนอกตัวบ้านรวมถึงจัดสวนใหม่ เพื่อให้เรือนไม้หลังเก่ามีความสวยงามและมั่นคงมากกว่าเดิม ส่วนภายในยังคงสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ตามปกติ

ที่ระเบียงห้องนอนของปลายฝน สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของท้องทะเลได้ หลังจากจัดข้าวของเสร็จแล้วเจ้าหล่อนก็ยืนกอดอกทอดสายตามอง สูดอากาศอันบริสุทธิ์เข้าปอดอย่างรู้สึกสดชื่น

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องทำลายความสุขและความเป็นส่วนตัวของเธอในทันที ก่อนที่เจ้าหล่อนจะถอนหายใจแล้วเดินตรงไปยังประตูห้อง

“มีอะไรหรือคะพี่ทัต”

“ฉันหิว ไปทำอะไรให้กินหน่อยสิ”

“แล้วพี่ทัตอยากกินอะไรละคะ”

“อะไรก็ได้ที่มันอร่อย ๆ”

“งั้นเดี๋ยวฝนลงไปค่ะ” ว่าแล้วก็จะปิดประตูห้อง ทว่ามือหนาของอีกฝ่ายจับมันไว้เสียก่อน เธอขมวดคิ้วจ้องมองหน้าเขาอย่างมีข้อสงสัย

“เดี๋ยว!”

“คะ”