All Chapters of กรงเสน่หาวิวาห์ไร้รัก: Chapter 1 - Chapter 10

เธอเดินเข้ามายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง ก่อนจะควงแขนแฟนหนุ่มอย่างไม่เคอะเขิน ไม่หวงเนื้อหวงตัวแม้แต่น้อยคุณหญิงชดช้อยและลูกสะใภ้มองหน้ากันอย่างงง ๆ รวมถึงปลายฝนเองก็เหวอเล็กน้อยเมื่อเห็นอย่างนั้น เพราะการแสดงออกของเธอไม่มีความเป็นกุลสตรีเลย“สวัสดีค่ะคุณย่า คุณแม่”“นี่ใครกันตาทัต” คนเป็นย่าถามเสียงดุทันที“นี่อลิชา คนรักของผมเองครับคุณย่า”“หา! คนรักแกงั้นรึ! ไหนบอกว่าไปเรียน แต่ทำไมถึงได้มีผู้หญิงติดสอยห้อยตามมาล่ะ” คุณหญิงกล่าวตำหนิหลานชาย สายตายังคงจ้องมองหญิงสาวคนนั้นอย่างไม่ชอบใจ“เราเจอกันที่อังกฤษ แล้วก็ตกลงคบกันที่โน่นได้ปีกว่า ๆ แล้วครับคุณย่า”“แล้วหล่อนเป็นลูกเต้าเหล่าใครล่ะ”“คุณพ่ออลิซเป็นรัฐมนตรีค่ะ แล้วก็ทำธุรกิจส่งออกผ้าไปยังหลายประเทศ”“เป็นถึงลูกสาวรัฐมนตรี แต่ทำไมถึงได้ไม่รักนวลสงวนตัวเอาเสียเลย ที่บ้านหล่อนสั่งสอนมายังไงกันยะ” เมื่อไม่ชอบใจคุณหญิงชดช้อยก็แสดงออกชัดเจน แถมยังออกปากสั่งสอนเจ้าหล่อนอีกด้วย ทำเอาใบหน้าสวย ๆ ของอลิชาถึงกับบูดบึ้งขึ้นมาทันที“ที่บ้านอลิซสอนมาดีมากค่ะ เผอิญว่าคุณพ่อคุณแม่เป็นคนหัวสมัยใหม่ ไม่โบราณคร่ำครึ ผู้หญิงสมัยนี้ไม่จำเป็นจะต้องเรียบร

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณย่า”เสียงทุ้มของหลานชายทำให้คุณหญิงชดช้อยถึงกับสะบัดหน้าหนี ยังโกรธเรื่องเมื่อวานที่อีกฝ่ายไปส่งแฟนสาวแล้วก็หายเข้ากลีบเมฆ ทำให้ต้องนั่งรอทานข้าวจนถึงดึกดื่น“แม่ฝนบอกให้ใครบางคนออกไปไกล ๆ ฉันไม่อยากเห็นหน้า”ได้ยินคำสั่งปลายฝนก็เงยหน้าขึ้นไปมองเขา ก็เจอกับสายตาที่เผด็จการ สื่อว่าอย่ามาหือกับฉันอะไรเทือกนั้น ทำให้เจ้าหล่อนต้องหลบสายตาทันที“โธ่ คุณย่าครับ ผมผิดไปแล้ว ให้อภัยหลานชายคนนี้ด้วยเถอะนะครับ เมื่อคืนมันเหตุสุดวิสัยจริง ๆ พอดีว่าพ่อของอลิซชวนให้ทานมื้อเย็นด้วยกัน ท่านรัฐมนตรีออกปากชวนขนาดนั้น จะไม่อยู่ต่อมันก็เสียมารยาทนะครับ” ว่าพลางหย่อนก้นลงไปนั่งข้าง ๆ บนโซฟา คนเป็นย่าพยายามเขยิบก้นหนี ทว่าหลานชายรีบสวมกอดไว้เสียก่อน“ไม่รู้ล่ะ ยังไงเราก็มีความผิด”“แล้วทำยังไงคุณย่าถึงจะหายโกรธผมล่ะครับ”“มันก็พอมีทางอยู่นั่นล่ะ”“ว่ามาเลยครับ ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อให้คุณย่าหายโกรธ”“ไปทำธุระให้ย่าหน่อยสิ”“ธุระอะไรครับ ว่ามาเลย”“บ้านพักตากอากาศที่หัวหินกำลังมีการต่อเติมใหม่ ย่าอยากให้เราไปดูจนกว่าจะเสร็จ แล้วค่อยกลับมา ถือซะว่าไปพักผ่อนก็แล้วกัน”“หา! แค่นั้นเองเหรอครั

“เปล่าค่ะ ไม่ได้นินทา แล้วก็ไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับพี่เลย” น้ำเสียงของเธอเด็ดเดี่ยว ผิดจากสายตาที่เลิ่กลั่ก นั่นทำให้อีกฝ่ายจับผิดได้อย่างง่ายดาย“งั้นเหรอ…แต่สายตาเธอมันฟ้องว่ากำลังคิดเรื่องฉัน หรือว่าทั้งหมดมันเป็นแผนของเธอ เธอโกรธเรื่องเมื่อคืนจนยุให้คุณย่าทำโทษฉันใช่ไหม”“เปล่านะคะ ฝนไม่ได้ทำอย่างนั้น”“ไม่ได้ทำแล้วทำไมคุณย่าถึงเล่นงานฉันอย่างนี้ล่ะ แถมยังส่งเธอไปเป็นก้างขวางคอฉันอีกด้วย”“พูดอย่างนี้แสดงว่าพี่จะขัดคำสั่งคุณหญิง?”“ใช่! ฉันจะพาอลิซไปด้วย แล้วฉันก็จะสั่งให้เธอปิดปากเงียบ ห้ามบอกเรื่องนี้กับคุณย่าเด็ดขาด ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคุณย่า ฉันจะจัดการเธอแน่แม่กาฝาก” คนพูดชี้หน้าเธออย่างเอาเรื่อง แถมยังเดินเข้ามาใกล้อีกด้วย จนปลายฝนต้องถอยหลังอย่างช้า ๆ“ฝนไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น จะถือเอาคำสั่งคุณหญิงเป็นหลัก ถ้าพี่ทัตอยากจะทำอย่างนั้นก็เชิญตามสบายเลยค่ะ เพราะคนที่จะเดือดร้อนยังไงก็ไม่ใช่ฝนอยู่ดี” ถึงอย่างไรเธอก็จะทำตามคำสั่งของคุณหญิงอย่างเคร่งครัด“เธอกำลังท้าทายฉัน” สีหน้าคนพูดเริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ แววตาราวกับพญาเหยี่ยว ที่กำลังจะโฉบบินลงมาตะครุบเหยื่อเสียอย่างนั้น ทว่าปลายฝน

ไม่พูดเปล่าเขาถือวิสาสะแทรกตัวเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองไปรอบห้อง ราวกับต้องการสำรวจอะไรบางอย่าง เมื่อถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวปลายฝนก็ไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก“พี่ทัตเข้ามาทำไม?”“ฉันก็แค่อยากรู้ว่าห้องนี้มันต้องมีอะไร ที่จะต้องตกแต่งเพิ่มเติมไหมก็เท่านั้น” ว่าแล้วก็หย่อนก้นนั่งลงบนเตียงนอน ทำตัวราวกับมันเป็นเตียงของตัวเองเสียอย่างนั้น ก่อนจะเหลือบตามองเห็นชุดชั้นในของเจ้าหล่อนวางอยู่จึงหยิบมันขึ้นมา“พี่ทัตลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ แล้วก็เอามันคืนมาเลย” เจ้าหล่อนรีบวิ่งแจ้นเข้าไปคว้ามันคืนมา ทว่าเขากลับเอามันไปซ่อนไว้ด้านหลัง ไม่ยอมคืนให้โดยง่าย ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อของสำคัญอย่างนั้นถูกคนอื่นจับต้อง มันเป็นอะไรที่น่าอายเสียจริง“ทำไมต้องอาย ของแบบนี้ฉันเห็นของผู้หญิงคนอื่นมาจนชินแล้ว มีอะไรน่าอายงั้นเหรอ” อีกฝ่ายยังคงตีหน้ามึน ไม่ยอมคืนให้ง่าย ๆ แม้ว่าปลายฝนจะพยายามคว้ามันคืนมาแต่ก็ไม่สำเร็จเธอเขย่งเท้าจนทำให้เสียหลักล้มทับบนตัวเขา ปลายจมูกสัมผัสกันและรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน มีเพียงเสียงนาฬิกาที่กำลังเคลื่อนเข็มไปอย่างช้า ๆ เขาและเธอตกอยู่ในภวังค์ นิ่งค้างอยู่อย่า

เมื่อคืนที่ผ่านมาปลายฝนแทบนอนไม่หลับ เพราะรู้สึกแปลกที่แปลกทาง อีกหนึ่งความกลัวก็คงหนีไม่พ้นกันติทัต เธอกลัวว่าเขาจะเล่นพิเรนทร์เหมือนเมื่อช่วงบ่าย นั่นทำให้เธอต้องระวังตัว แม้ว่าจะอยู่ในห้องนอนตัวเองก็ตามทีเช้าวันรุ่งขึ้นเจ้าหล่อนรีบตื่นลงมาแต่เช้า เพื่อเตรียมอาหารให้กันติทัต ในระหว่างทานมื้อเช้าก็ไม่วายเกือบจะวางมวยกันเช่นเคย เป็นเธอที่ต้องยอมอ่อนข้อให้ ก่อนที่เขาจะออกไปคุมงานด้านนอกในขณะกำลังล้างจานอยู่ในครัว ก็ได้ยินเสียงเรียกเข้าดังขึ้น เธอจำได้ว่าเสียงนี้คือเสียงจากโทรศัพท์มือถือของกันติทัต พยายามมองหาต้นตอของเสียง ก็พบว่ามันถูกวางอยู่บนโต๊ะทานข้าวนั่นเอง“ลืมมือถือไว้สินะ”เธอวางมือจากการล้างจาน เดินมาส่องดูหน้าจอมือถือ ก็พบว่าคนที่โทรฯ มาคืออลิชานั่นเอง ปลายฝนลังเลใจว่าจะหยิบมันขึ้นมา หรือปล่อยให้อลิชาวางสายไปเอง“จะเอายังไงดีนะ”มือเรียวยื่นไปกำลังจะถึงเจ้าเครื่องมือสื่อสารอยู่แล้วเชียว ทว่าจู่ ๆ เสียงทุ้มของกันติทัตก็ดังมาจากด้านหลังเสียก่อน“ทำอะไรน่ะ!”เสียงนั้นทำให้ปลายฝนตกใจจนเผลอกดตัดสายไปแล้ว ก่อนจะหันขวับไปมองหน้าคนที่กำลังขมวดคิ้วมองอยู่อย่างรู้สึกผิด“พี่ทัต!”“เธ