ตอนที่ 3 ครั้งแรก (2/2)

ภาพในตอนนี้ที่ขวัญญาดากำลังทำสีหน้าบ่งบอกความรู้สึก ทั้งร่างกายของเธอที่กระตุกเกร็งเบา ๆ เมื่อกรณ์ดนัยออกแรงบดขยี้ด้วยสัมผัสรุนแรงขึ้น ยิ่งทำให้ชายหนุ่มได้ใจ ไล้ปลายนิ้วทั้งสองลงมายังรอยกลีบแยก แล้วส่งนิ้วเข้าไปสัมผัสกับความชุ่มฉ่ำภายใน

“คุ— คุณ—”

กรณ์ดนัยยกยิ้มมุมปาก ครู่หนึ่งเขาละสายตาไปมองใบหน้าพริ้มเพรา สบเข้ากับดวงตาที่บัดนี้ฉ่ำน้ำ ไม่ต่างอะไรกับร่างกายของเธอเลยสักนิด ที่ตอนนี้ฉ่ำเยิ้มพร้อมใช้งาน 

“เธอเยิ้มมาก”

ชายหนุ่มเผลอกัดริมฝีปาก เขาถอนนิ้วออกมาแล้วกอบกุมท่อนเนื้อแข็งตัวจนเส้นเลือดปูดโปน เส้นเลือดลำเลียงส่งมาหล่อเลี้ยงจนรู้สึกปวดหนึบไปหมด กรณ์ดนัยออกแรงชักรูดส่วนหุ้มปลายขึ้นลงช้า ๆ ก่อนนำไปจ่อบริเวณปากทาง แล้วใช้ส่วนหัวถู

เบา ๆ บริเวณรอยแยกกลีบ ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ความต้องการให้พุ่งกระฉูด

แม้อุณหภูมิภายในห้องจะปกคลุมด้วยความเย็นยะเยียบจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันก็ไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในร่างกายของกรณ์ดนัยได้แม้แต่น้อย เลือดในร่างกายสูบฉีดแรงขึ้น อารมณ์ความเป็นชายรอเวลาปลดปล่อย

“ถุงยางล่ะคะ”

ขณะที่กรณ์ดนัยโน้มตัวลงมาหมายจะครอบครองริมฝีปาก ขวัญญาดาก็เบือนหน้าหนีพร้อมมือบางถูกยกขึ้นมาดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง เพราะส่วนนั้นของอีกฝ่ายจ่ออยู่บริเวณปากทางเข้า ราวกับชายหนุ่มเตรียมจะสอดใส่มันเข้ามาทั้งอย่างนั้น

“ไม่ท้องหรอก เธอไม่ต้องห่วง”

“...”

“แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นโรค วางใจได้”

เสียงของกรณ์ดนัยอ่อนลงผิดปกติ ซึ่งเป็นโทนเสียงที่เขามักจะเอาออกมาใช้ยามจำเป็นเวลาอยากได้อะไรสักอย่าง และมันมักได้ผลดีเสมอ โดยเฉพาะกับพวกผู้หญิงใจง่าย

“อ๊ะ— อื้อ…”

เสียงอุทานดังขึ้นด้วยความตกใจ ตามด้วยเสียงครางกระเส่าเมื่อคนด้านในสอดแทรกตัวตนเข้ามาภายในร่างกายทีเดียว จนทำให้ขวัญญาดารู้สึกทั้งจุกเสียดปนเสียวซ่านกับสัมผัสที่เธอไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไรนัก

“อื้อ…”

เฉกเช่นเดียวกับกรณ์ดนัย เสียงครางอื้ออึงลอดลำคอแกร่ง แรงตอดรัดทำให้ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ช่องทางคับแน่นอุ่นวาบโอบรัดแก่นกายของเขาทั้งลำ อดใจรอไม่ไหวที่จะเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายด้วยจังหวะเนิบนาบโดยไม่สนใจว่าผู้หญิงที่นอนอยู่ใต้ร่างจะรู้สึกอย่างไรบ้าง

แน่นมาก

แน่นจนกรณ์ดนัยเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่

ขวัญญาดาเกร็งร่างกายเพราะแรงกำลังจากคนด้านบน

ถาโถมลงมา มันมากเพียงพอจะทำให้หญิงสาวรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งร่างกาย แขนเรียวทั้งสองข้างเผลอโอบเข้าที่แผ่นหลังแกร่ง

ขวัญญาดาหลับตาลงอย่างเชื่องช้า พร้อมกลืนน้ำลายลงคอครั้งแล้วครั้งเล่า

ลมหายใจขาดห้วงเป็นระยะเมื่อส่วนแข็งแกร่งเคลื่อนไหวอยู่ในร่างกาย ยิ่งตอนที่ส่วนปลายกระทุ้งโดนเข้าที่ส่วนด้านในสุด ความรู้สึกทั้งเจ็บและจุกก็ผสมปนเปกันวุ่นไปหมด เมื่อขวัญญาดาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของเธอก็เริ่มพร่ามัว

“อึก—”

กรณ์ดนัยบัดนี้คล้ายกับคนหน้ามืด เพราะช่องทางคับแคบของเธอบีบรัดตัวตนของเขาแน่น แน่นชนิดที่ว่าความเสียวซ่านใกล้เดินทางมายังจุดสิ้นสุดอยู่รอมร่อ

น่าแปลก ก่อนหน้านี้ยามกรณ์ดนัยมีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับผู้หญิงคนอื่น ชายหนุ่มมักจะใส่เครื่องป้องกันทุกครั้งไม่เคยพลาด และเขาเป็นคนจำพวกไม่ชอบจูบใครมั่วซั่ว คู่นอนทุกคนจึงไม่มีใครได้สัมผัสกับความหวานวาบที่เกิดขึ้นจากริมฝีปาก

เว้นก็แต่เธอคนนี้

โดยที่กรณ์ดนัยเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

“อื— อือ…”

เสียงครางอื้ออึงระหว่างคนทั้งคู่ยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเช่นเดียวกับเสียงชื้นแฉะและเสียงของผิวเนื้อกระทบดังลั่นห้อง และยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อสะโพกแกร่งเริ่มเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่หนักหน่วง รุนแรงเสียจนศีรษะของขวัญญาดาสั่นไหวไม่หยุด

เวลาผ่านพ้นไปนาทีแล้วนาทีเล่า ผิวหนังของขวัญญาดา แทบไม่มีส่วนใดที่กรณ์ดนัยไม่ใช้ริมฝีปากสัมผัส โดยเฉพาะเนินหน้าอกอวบอิ่มที่ชายหนุ่มครอบครองแล้วดูดดึงยอดอกชูชันราวกับกำลังเพลิดเพลินกับอมยิ้มรสโปรด

จนกระทั่งกรณ์ดนัยออกแรงดันท่อนเนื้อเข้าไปภายในร่องกลีบฉ่ำเยิ้มด้วยจังหวะเร็วถี่ ถาโถมกำลังทั้งหมดที่มีอัดกระแทกจนขวัญญาดาอดทนไม่ไหว ส่งเสียงครางลั่น ปล่อยตัวปล่อยใจให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่ควรจะเป็น

เพราะสุดท้ายเธอก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่โหยหาเรื่องแบบนี้ไม่ต่างกับคนอื่น

“อึก— อ๊ะ—”

กรณ์ดนัยรัวสะโพกถี่ และในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีชายหนุ่มรีบดึงท่อนเนื้อออกมาชักรูดอย่างรวดเร็ว กระทั่งร่างกำยำกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยของเหลวสีขุ่นออกมาจนเปรอะเปื้อนอยู่เต็มหน้าท้องของหญิงสาวที่นอนหอบหายใจอยู่ด้านล่าง

วินาทีนั้นกรณ์ดนัยสัมผัสได้ถึงความชาที่แล่นวาบไปทั้งตัว ชายหนุ่มทิ้งร่างกายลงทาบทับขวัญญาดาอย่างหมดเรี่ยวแรง เสียงครางและเสียงเนื้อกระทบกันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจหนัก 

ก่อนทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความสงบ

ขวัญญาดาวางสายตาของเธอไว้บนเพดานสีนวล ร่างกายถูกทาบทับลงมาจากชายที่เพิ่งเจอกันได้ไม่ทันข้ามวัน เธอได้แต่โทษตัวเองที่ใจง่ายยอมตอบรับข้อเสนอบ้า ๆ ของอีกฝ่ายราวกับตอนนั้นเธอหน้ามืดตามัว

มองเห็นแค่ความลำบากของตัวเอง และต้องการมีชีวิตอยู่รอด เพราะงั้นชีวิตของเธอจึงไม่ได้มีทางเลือกมากมายเหมือนคนอื่น 

แต่ในทางกลับกันขวัญญาดากำลังรู้สึกเกลียดตัวเอง

เกลียดที่ใช้ร่างกายเข้าแลกให้ได้มาซึ่งเงินทอง

“อย่าลืมส่งเลขบัญชีให้ฉันด้วยล่ะ”

“...”

“แล้วก็เรื่องคืนนี้ให้มันจบแค่ที่เตียง เธอห้ามเข้ามาวุ่นวายกับฉันอีก”

เพราะสำหรับผู้หญิงพวกนี้

กรณ์ดนัยไม่คิดจะสานสัมพันธ์ต่ออยู่แล้ว