로그인"เธอเห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นเรื่องสนุกรึไง ลองมาเจอแบบเราบ้างดิ จะได้รู้ว่ามันแย่ขนาดไหนถ้าอยากได้ที่หนึ่งมากก็บอกเรา ทำไมต้องทำแบบนี้…" สิ่งที่ของขวัญกลัวมากที่สุดคือการที่เมฆารู้ความลับของเธอ "คิดว่าคนอย่างเธอเราจะยอมขอร้องแบบนั้นหรอ หวังสูงเกินไปนะ" นาราแสยะยิ้มแล้วย่างกรายเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของขวัญ เธอกำลังหยิบไข่ออกมาจากกระเป๋า ของขวัญจึงถอยหลังทีละก้าว "เดี๋ยว…" เสียงของเมฆาดังขึ้น เขายืนแน่นิ่งมือล้วงถุงกางเกงนักเรียน ชายหนุ่มเดินมาพร้อมกับแก๊งเดิมแล้วหยิบไข่ออกมาจากนารา เขากระชากตัวเธอเข้ามาแล้วบีบแขนแน่นก่อนจะตอกไข่แล้วราดใส่ใบหน้าของขวัญ เธอหลับตาแน่นแล้วปลดปล่อยนํ้าตาออกมา ทำไมทุกคนต้องใจร้ายกับเธอขนาดนี้ "ชอบฉันหรอ?" ตอกไข่ใส่หน้าเสร็จก็เอ่ยถาม "…" ของขวัญพูดอะไรไม่ออก นั้นมันไดอารี่ของเธอที่เขียนเองกับมือ พอเห็นท่าทางของคนตรงหน้าสายตาก็ไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าจนมาหยุดที่หน้าของขวัญ "ให้ตายฉันก็ไม่มีวันชอบเธอ"
더 보기EP80 เดทแรก (ตอนจบ) -ของขวัญ- ฉันยืนมองร่างของพี่เมฆาที่กำลังเดินลงมาจากเครื่องบิน มันเป็นเครื่องบินขนาดเล็กที่นั่งกันได้ไม่กี่คน เขาเดินลงมาแล้วตรงดิ่งมาที่ฉัน ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นทำไมถึงได้หล่อเหลาและเท่ห์ขนาดนี้กันนะ มีแฟนขับเครื่องบินมันเท่ห์อย่างนี้นี่เอง>“หนูนึกว่าพี่จะผิดนัดซะแล้ว”
EP79 นิทรรศการ @คอนโดโยเกิร์ต ครืด~ ครืด~ (หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้กรุณาทำรายการใหม่ในอีกสักครู่ค่ะ…) ในขณะที่ของขวัญกำลังเดินไปตามทางของคอนโดแห่งหนึ่งเธอก็ต่อสายหาเพื่อนสนิทไปด้วย โยเกิร์ตติดต่อไม่ได้ตั้งแต่เช้าจนใกล้ถึงช่วงเย็นของวันแล้ว มันทำให้เกิดความผิดปกติ อีกทั้งเพ
EP78 เรื่องที่บอกใครไม่ได้ แสงแดดยามเช้าตกกระทบใบหน้าเนียนใสที่นอนไร้เรี่ยวแรงบนเตียง เปลือกตาคู่สวยเปิดขึ้นพร้อมกับกวาดมองบริเวณรอบห้อง ก่อนจะสะดุดกับแผ่นหลังกว้างคุ้นตาที่ยืนอยู่นอกระเบียงห้อง “มีอะไร” ร่างเล็กพยุงตัวเองพิงกับหัวเตียงแล้วตั้งใจฟังกับสิ่งที่เมฆาพูด เหมือนเขากำลังคุยโทรศัพท์อยู่
EP77 อยากให้ได้ยิน NC+++ ชายหนุ่มออกแรงกระแทกอยู่แบบนั้นไม่เว้นระยะให้คนใต้ร่างได้หายใจ ของขวัญที่นอนทนรับความเสียวเปล่งเสียงครางออกมาตามจังหวะการกระแทก ร่างกายคนตัวเล็กสั่นคลอนไปตามจังหวะ “อ๊ะ…อ๊าา!” ดวงตากลมโตไหววูบเธอหอบหายใจจนหน้าอกใหญ่กระเพื่อมไปตามกัน สติสัมปชัญญะเลือนหายไปไม่อาจควบคุมมันไ
EP59 ชอบคนเลว สนามกอล์ฟ "นานเท่าไหร่แล้วนะที่เราไม่ได้มาตีกอล์ฟด้วยกันนานขนาดนี้" เสียงของปรเวทเพื่อนสนิทอีกคนของเดชาเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่ภายในร่มของสนามกอลืฟแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหลวง ปรเวทเป็นตระกูลเชื้อเจ้าตั้งแต่รุ่นทวดมาจนถึงปัจจุบันเขาเป็นพ่อของภาคิณและตระกูลของเขาก็มีอำนาจ
"ขอโทษ เหอะ" ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมาอย่างเบื่อหน่ายกับคำพูดของผู้เป็นพ่อ มือหนาเสยผมหน้าตัวเองขึ้นแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ครั้งนี้มันจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว" "…" "กวีกำลังเล่นสกปรก แล้วมันก็มีหลักฐานที่สามารถทำให้เราพังได้ แค่ช่วยตามนํ้าไป พ่อไม่ปล่อยให้งานหมั้นได้เกิดขึ้นหรอก ขอแค่นี้ได้มั้ย
"ฉันมีธุระเรื่องอื่นอยากคุยกับเดชาหน่อย" ว่าแล้วก็ปรายตามองเดชา "เชิญนั่งสิ มีเวลาไม่นานมาก" "ขอพื้นที่ส่วนตัวกว่านี้หน่อย เรื่องนี้มันสำคัญหน่ะ" "ตามมา" เดชาพูดเพียงเท่านั้นก็เดินนำกวีไปยังพื้นที่ส่วนตัว นั้นก็คือห้องนั่งเล่นที่เดินห่างออกมาหน่อย พออยู่กันสองคนแล้วทั้งสองก็หย่อนตัวนั่งลงบนโซฟา
EP54 คำขู่ ประเทศไทย… ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนของวันแล้วเบตองขับมอไซด้วยความเร็วสูงบนท้องถนนเส้นใหญ่ เขาสวมหมวกกันน็อกเอาไว้แต่สิ่งนั้นก็ไม่อาจปิดกลั้นแววตาเจ็บปวดของชายหนุ่มเอาไว้ได้ เขากำลังอยู่ในห้วงอารมณ์ดำดิ่ง เสียใจ และทรมาน การเลือกที่จะเดินออกมาจากชีวิตเขาทั้งที่ตนเองยังรักอยู่หมดหัว





