Novel-novel oleh นิฬารณ์

หลายเดือนต่อมา กาลเวลาเปรียบเสมือนสายน้ำที่ช่วยชะล้างบาดแผลและเยียวยาทุกสิ่ง พายุลูกใหญ่ที่เคยพัดกระหน่ำเข้ามาในชีวิตของรินรดาและธีรภัทรได้สงบลงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าที่สดใสและความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าหินผาใด ๆภาพของธีรภัทร กิตติวรากูล ที่ควงคู่มากับรินรดา วัฒนกิจ ได้กลายเป็นภาพที่ชินตาในแวดวงสังคม แต่ครั้งนี้ไม่มีสายตาที่เคลือบแคลงหรือคำนินทาว่าร้ายอีกต่อไป พวกเขากลายเป็นคู่รักที่น่าจับตามองที่สุดคู่หนึ่ง คู่รักที่ไม่ได้โดดเด่นเพียงเพราะฐานะ แต่เพราะความดีงามที่พวกเขาได้ร่วมกันสร้างขึ้นมูลนิธิกิตติวรากูลเพื่อการศึกษาได้มอบโอกาสให้กับเด็ก ๆ ที่ขาดแคลนมากมาย และโครงการที่อยู่อาศัยเพื่อผู้มีรายได้น้อยก็กำลังเป็นรูปเป็นร่างขึ้นอย่างสวยงาม โดยมีรินรดาในฐานะกรรมการมูลนิธิ ใช้ความรู้ความสามารถด้านบัญชีของเธอเข้ามาช่วยดูแลการเงินอย่างโปร่งใส เธอไม่ได้เป็นเพียงเงาของธีรภัทรอีกต่อไป แต่คือหุ้นส่วนชีวิตที่ยืนหยัดเคียงข้างเขาได้อย่างสมศักดิ์ศรีความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคุณหญิงรัชนีกรนั้น เปรียบได้กับน้ำแข็งที่ค่อย ๆ ละลายลงทีละน้อย มันไม่ได้กลายเป็นความรักใคร่ที่หวานชื่นในชั่วข้า

การเดินทางกลับสู่คฤหาสน์กิตติวรากูลในครั้งนี้ แตกต่างไปจากทุกครั้งที่ผ่านมา ฝ่ามือใหญ่ของธีรภัทรกุมมือนุ่มไว้แน่นตลอดทาง เขาหันมาสบตาเธอเป็นระยะ เพื่อบอกว่าไม่ต้องหวั่นกลัวอะไรทั้งนั้น ถ้าข้างกายเธอยังมีเขาอยู่ เขาจะปกป้อง จะดูแลเธอเป็นอย่างดี และรินรดาก็มั่นใจ ว่าเธอเลือกผู้ชายไม่ผิดคนแน่นอน“พร้อมไหม?” เขาถามเธอเบา ๆ ขณะที่รถเลี้ยวผ่านประตูรั้วขนาดใหญ่เข้ามา“ประหม่าค่ะ” เธอยอมรับตามตรง อุ้งมือนุ่มชื้นเหงื่อไปหมด ก่อนจะหันหน้ามาสบตากับคนข้างกายอีกครั้ง พร้อมกับน้ำเสียงหนักแน่นที่ดังขึ้น“แต่แค่มีคุณอยู่ข้าง ๆ ฉันก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ครั้งนี้เราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ”คำพูดเด็ดเดี่ยวมาพร้อมกับรอยยิ้มมุ่งมั่น ธีรภัทรหัวใจฟูทันตา เขากระชับมือเธอให้แน่นขึ้นอีกนิด นี่คือผู้หญิงที่เขารัก ผู้หญิงที่ไม่ได้อ่อนแอ แต่เข้มแข็งและพร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างเขา และเขาเองก็มั่นใจไม่ต่างจากรินรดาเช่นกัน ว่าเขาเลือกผู้หญิงไม่ผิดคนทั้งสองคนเดินจูงมือเข้ามาในบ้าน ไม่ได้คิดจะหลบซ่อน หรือเกรงต่อสายตาของสาวใช้ที่มองมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ หรือแม้กระทั่งสายตาประมุขของบ้านอย่างคุณหญิงรัชนีกรก็ด้วยณ ห้องนั่งเล่น

โลกของรินรดาในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเปรียบเสมือนภาพยนตร์ขาวดำที่ฉายซ้ำไปซ้ำมาอย่างเชื่องช้า ข่าวดีที่สุดในชีวิตของเธอคือการผ่าตัดของน้องชายผ่านพ้นไปได้ด้วยดีและกำลังพักฟื้นอย่างปลอดภัย ทว่าความโล่งใจนั้นกลับไม่สามารถแต่งแต้มสีสันใด ๆ ให้กับชีวิตที่เหี่ยวเฉาของเธอเลยเธอลาออกจากงานเก่าและได้งานใหม่เป็นพนักงานบัญชีในบริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ใช้ชีวิตไปตามกิจวัตร ตื่นเช้า ไปทำงาน เยี่ยมไข้น้องชาย แล้วกลับมาขังตัวเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ที่อ้างว้างเธอจงใจตัดขาดตัวเองจากข่าวสารในแวดวงสังคม แต่บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะได้ยินเพื่อนร่วมงานพูดถึงข่าวใหญ่ของเครือกิตติวรากูล ที่หันมาจับโครงการเพื่อสังคมอย่างเต็มตัวและทุกครั้งที่ได้ยินชื่อของธีรภัทร หัวใจของเธอก็บีบรัดด้วยความเจ็บปวดระคนกับความภาคภูมิใจอย่างเงียบ ๆ…บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่รินรดากำลังนั่งเหม่อลอยทานอาหารกลางวันอยู่ที่สวนสาธารณะเล็กๆ ข้างที่ทำงานใหม่ ท่ามกลางพนักงานออฟฟิศมากมายที่กำลังพักผ่อน ความวุ่นวายเล็ก ๆ ก็เกิดขึ้นรถยนต์อัลตราลักชูรีสีดำสนิทหรูหราจนดูผิดที่ผิดทางคันหนึ่ง แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างสวนสาธารณะอย่างเงียบกริบ ทว่ากลับดึง

นนท์กลับมารายงานผลการสืบสวนด้วยสีหน้าลำบากใจ ข้อมูลที่เขาได้มาจากปากของสาวใช้คนสนิทในคฤหาสน์ยืนยันสิ่งที่ธีรภัทรสงสัยมาตลอดรินรดาไม่ได้เดินจากไปอย่างผู้ชนะ แต่เธอถูกไล่ต้อนและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลกลาญ และจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่สำคัญที่สุดคือเศษซากของเช็คเงินสดจำนวนมหาศาลที่ถูกพบในถังขยะ“คุณรินรดา เธอไม่ได้แตะต้องเงินนั่นเลยครับคุณภัทร” นนท์กล่าวสรุป“เธอฉีกมันทิ้งต่อหน้าคุณหญิง”สิ้นคำพูดนั้น ภาพทั้งหมดในหัวของธีรภัทรก็ปะติดปะต่อกันอย่างสมบูรณ์ คำพูดเย็นชาแววตาว่างเปล่า คำสารภาพจอมปลอมว่าทำทุกอย่างเพื่อเงิน มันคือบทละครฉากสุดท้ายที่เธอจงใจแสดงขึ้นเพื่อปกป้องเขามันคือการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยอมแบกรับความเจ็บปวดไว้ทั้งหมดเพื่อผลักไสเขาให้กลับไปสู่ชีวิตที่ดีกว่าหัวใจของชายหนุ่มที่เคยแตกสลาย บัดนี้กลับถูกหลอมรวมขึ้นมาใหม่ด้วยความโกรธและความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เขาไม่ได้โกรธเธอ แต่โกรธในโชคชะตา โกรธในขนบธรรมเนียมเก่าแก่ และโกรธผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นย่าของเขา ผู้บีบคั้นผู้หญิงที่เขารักจนต้องทำถึงเพียงนี้…บ่ายวันนั้น ธีรภัทรก้าวเข้ามาในบ้านด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปท

“...”ธีรภัทรยืนนิ่ง เขาพูดอะไรไม่ออก ขากรรไกรแช่ค้าง ชาหนึบไปทั้งร่าง มือไม้เย็นจัด โสตประสาทการได้ยินเงียบสนิท ความรู้สึกที่เคยก่อตัวเอาไว้มากมายก่อนหน้า ค่อย ๆ ทรุดสลายลงอย่างช้า ๆ ก่อนความเจ็บปวดมากมายจะแทรกกายเข้ามาแทนที่เขาอธิบายความรู้สึกตัวเองออกมาไม่ถูก เสียใจ ผิดหวัง หรือเจ็บปวดกันแน่ เมื่อคำพูดที่รินรดาเอ่ยออกมา มันเหมือนกับที่คุณย่าใช้ตราหน้าเธอต่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีผิด ว่าสุดท้ายเขาเองที่เป็นคนเขลา โง่เง่าเผลอไผลไปกับละครฉากใหญ่นี้เอง“ขอบคุณสำหรับงานที่ผ่านมานะคะคุณธีรภัทร” รินรดาเอ่ยขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย“ขอให้คุณโชคดีกับครอบครัว และกับคุณญาดานะคะ คุณควรจะกลับไปอยู่ในโลกของคุณ มันคือที่ที่เหมาะสมกับคุณที่สุดแล้วค่ะ ลาก่อนค่ะ” เธอยิ้มจาง ๆ กล่าวคำลาอย่างมีมารยาท และหมุนกายหันหลัง เตรียมจะเดินออกไปจากห้องนี้“ออกไป” น้ำเสียงลอดไรฟันดังออกมา มันแหบพร่าและแตกสลายเธอไม่ตอบโต้ ทำเพียงแค่ก้าวเท้าเดินออกมา และไม่คิดจะหันหลังกลับไป แม้หยาดน้ำตาจะเอ่อคลอออกมาจากตาแทบมองไม่เห็นทางเดินก็ตามเธอฝืนเดินออกมาจนประตูห้องปิดสนิท ทันทีที่พ้นสายตาของธีรภัทร ความเข้มแข็งยโสก่อนหน้าที่เค

รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าประมุขของบ้าน วาจาเชือดเฉือนยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทซ้ำ ๆ สายตาเธอมองนิ่งไปยังเช็คเงินสดใบนั้น เป็นกระดาษแผ่นบาง ๆ ที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือในการตีค่าตัวตนของเธอไปแล้วเธอกำลังไตร่ตรอง และกำลังคิดถึงน้องชาย เงินก้อนนี้จะทำให้ชีวิตของพวกเธอไม่ต้องดิ้นรนอีกต่อไป ก่อนเธอจะเห็นภาพของตัวเองในกระจกเงากระจกที่ส่องสะท้อนเพื่อบอกให้รู้ว่า เธอก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าคนหนึ่งที่ยอมให้คนอื่นใช้เงินฟาดหัวอย่างง่ายดายเท่านั้นเอง ขอแค่มีเงินก็สามารถทำได้ทุกอย่าง โดยไม่ต้องใช้สมอง หรือความรู้ใด ๆคุณหญิงรัชนีกรแสยะยิ้มอย่างผู้มีชัย เมื่อเห็นว่าสายตาของรินรดาจับจ้องอยู่ที่เช็คใบนั้นเนิ่นนานเกมนี้เธอคือผู้ชนะเท่านั้น!“ฉลาดเลือกหน่อยสิ หนทางสบายอยู่ตรงหน้าแล้ว อย่าโง่ให้มันมากนักเลย รีบรับไป แล้วก็ไสหัวไปซะ!”รินรดาเอื้อมมือไปหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเธอสัมผัสได้ถึงความเย็นจัดของมัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงชราด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวไว้ในนั้น เมื่อเธอได้ตัดสินใจดีแล้ว“ขอบคุณสำหรับความกรุณาค่ะคุณหญิง แต่ดิฉันตัดสินใจได้แล้วค่ะ”เธอกล่า

กระทั่งกรณ์ดนัยผละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า มือหนาถูกยกขึ้นมาเกลี่ยปอยผมให้คนรัก ก่อนจะจัดการจูบหน้าผากของเธอไปอีกหนึ่งครั้ง แล้วขยับร่างกายให้ขวัญญาดาเอนลงไปแนบแผ่นหลังกับขอบอ่าง“หนาวไหมคะ”“...”“ถ้าหนาวเราไปต่อกันที่เตียงไหม หืม”ขวัญญาดาทำเพียงส่ายหน้าเป็นคำตอบ หญิงสาวเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อยยามที่เจ้าของถ้อยคำเมื่อครู่จับขาทั้งสองข้างของเธอแยกออกจากกัน ก่อนเจ้าตัวจะแทรกร่างกายเข้ามาแนบชิดยิ่งกว่าเดิมใต้หว่างขา “อ๊ะ— กรณ์คะ”ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เสียงครางหวานระรื่นหูดังขึ้นมา เช่นเดียวกับครั้งนี้ที่มันเกิดขึ้นระหว่างกรณ์ดนัยดันส่วนแข็งขืนเข้ามาภายในช่องทางคับแน่นของเธออีกรอบ ซึ่งร่างกายของขวัญญาดาก็ยังคงตอบสนองต่อสัมผัสได้เป็นอย่างดี มันทั้งบีบรัด หดตัว และขมิบเสียจนสีหน้าของกรณ์ดนัยแสดงออกมาว่ารู้สึกดีมากขนาดไหน“เธอกำลังทำให้กรณ์เป็นบ้า อืม... เสียวฉิบ”ท่อนเนื้อถูกครอบคลุมด้วยความนุ่มหยุ่นที่แม้กรณ์ดนัยจะยังไม่ได้ขยับเคลื่อนไหว หากแต่ความเสียวซ่านนั้นส่งผลให้ร่างกำยำกระตุกเบา ๆ เขายิ้มให้กับคนที่ช้อนสายตามองขึ้นมา ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะโน้มลงไปแนบริมฝีปากบนอวัยวะเดียวกันอีกครั้

“ชอบไหมคะ”เสียงอ่อนโยนพร้อมกับร่างกายถูกสวมกอดจากทางด้านหลัง เรียกให้ขวัญญาดาละความสนใจจากทัศนียภาพเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยภูเขาเขียวขจี ก้มมองแขนแกร่งสอดแทรกเข้ามาที่เอวบางของเธอ“ชอบค่ะ ที่นี่สวยและบรรยากาศดีมาก ๆ”“ถ้าชอบงั้นกรณ์จะมาสร้างบ้านที่นี่ เป็นเรือนหอของเราดีไหมคะ”“เวอร์แล้วค่ะกรณ์”ขวัญญาดาได้ยินเสียงหัวเราะจากคนด้านหลัง และสัมผัสได้ว่าอีกคนโอบกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิมอีกนิด ก่อนบรรยากาศจะกลับมาปกคลุมไปด้วยความเงียบชั่วขณะหนึ่ง เมื่อบทสนทนาเมื่อครู่ไม่ได้ถูกสานต่อ เวลาหกโมงเย็น พระอาทิตย์คล้อยต่ำลงจนใกล้จะลาลับขอบฟ้า บรรยากาศที่เขาใหญ่วันนี้เย็นกำลังดี ซึ่งเมื่อย้อนกลับไปเมื่อวานก่อนหน้านี้ กรณ์ดนัยบอกกับขวัญญาดาว่าจะนำดอกไม้มาไหว้มารดาเหมือนที่เคยทำในทุก ๆ ปีเลยเป็นเหตุผลว่าทำไมตอนนี้คนทั้งคู่ถึงมายืนกอดกันกลมเกลียวที่ระเบียงของโรงแรมสุดหรู ซึ่งเป็นโรงแรมในเครือของบริษัทคุณดิเรกผู้เป็นพ่อของคนที่ยังกอดขวัญญาดาเอาไว้แน่น“เดี๋— เดี๋ยวค่ะกรณ์”ความเงียบที่ปกคลุมมาเนิ่นนานนับหลายนาทีถูกทำลายลงด้วยเสียงของขวัญญาดา เมื่อมือของคนด้านหลังเลื่อนลงต่ำ ส่งสัญญาณถึงอะไรบางอย

ขวัญญาดาไม่มั่นใจว่าสิ่งนั้นเรียกว่าอะไร แต่ทันทีที่คนด้านบนกดปุ่ม แรงสั่นสะเทือนเบา ๆ จากเครื่องมือชิ้นเล็กก็เริ่มต้นทำงาน มิหนำซ้ำกรณ์ดนัยยังสาธิตให้ดูว่ามันปรับระดับความแรงได้หลายระดับ พลันให้หญิงสาวเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอด้วยหัวใจที่เริ่มสั่นสะท้านขวัญญาดาไม่ใช่เด็กอมมือเธอรู้ว่าอุปกรณ์ในมือของคนรักคืออะไร“กรณ์… มันสั่นแรงไปหรือเปล่าคะ”ขวัญญาดาถามเสียงสั่น พลางมองเจ้าเครื่องมือตัวจิ๋วที่ดูเหมือนจะสร้างความกระเส่าได้มากกว่าที่เธอคิด“ลองดูก่อนไหม ถ้าไม่ชอบกรณ์จะปิดทันทีเลย”กรณ์ดนัยปลอบเสียงอ่อนโยน ก่อนจะขยับตัวลงมาซุกไซ้ลำคอขาว มือหนาค่อย ๆ เลื่อนอุปกรณ์ตัวนั้นลงไปเบื้องล่าง แทรกผ่านร่างกายของทั้งคู่ที่ยังบดเบียดกันอยู่ ทันทีที่ความสั่นสะเทือนสัมผัสเข้ากับติ่งเนื้ออ่อนไหว ขวัญญาดาก็สะดุ้งสุดตัว แผ่นหลังบางแอ่นโค้งเข้าหาแผงอกแกร่งอัตโนมัติ เสียงครางกระเส่าหลุดลอดจากริมฝีปากอย่างกลั้นไม่อยู่“อื้อ กร— กรณ์ มันแปลก ๆ ค่ะ”“แปลกยังไง หืม… เสียวใช่ไหมคะ”ริมฝีปากหนาพรมจูบตามไหล่มนหลังพูดจบ ขณะปลายนิ้วยังคอยบังคับเครื่องมือชิ้นนั้นให้เน้นย้ำในจุดที่ทำให้ขวัญญาดาสั่นสะท้าน พร้อมกับ

“อึก— เดี๋ยวก่อนค่ะ”เสียงอ่อนพร้อมกับมือบางยกขึ้นดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง ทำให้คิ้วหนาของกรณ์ดนัยขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจนัก เพราะเหตุการณ์ไม่กี่วินาทีก่อนหน้า ชายหนุ่มกำลังโน้มใบหน้าประกบจูบคนรัก“ทำไมคะ?”ขวัญญาดาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ขณะสายตาระหว่างคนทั้งคู่ยังคงสอดประสานกันในระยะห่างเพียงน้อยนิด เธอไม่ชินเลยสักครั้งเวลากรณ์ดนัยใช้คะขา ไม่ใช่เพราะมันไม่ดีเพียงแต่เธอเขินจนทำตัวไม่ถูกต่างหาก“กรณ์ดื่มมาเหรอ ขวัญได้กลิ่น”“นิดเดียวค่ะ กรณ์แวะไปงานวันเกิดเพื่อนที่เคยเรียนสาขาเดียวกันมา”ไม่เพียงแค่ตอบคำถาม ใบหน้าหล่อเหลายังโน้มลงจนใกล้กับคนใต้ร่างมากกว่าเดิม ใช้จมูกคลอเคลียบริเวณผิวแก้มที่มีกลิ่นหอม สูดรับกลิ่นเฉพาะตัวของคนรัก กลิ่นที่กรณ์ดนัยหลงใหลเสมอมา ถึงขั้นว่าเขาเสพติดกลิ่นตัวของขวัญญาดาไปแล้วถ้าวันไหนไม่ได้หอมวันนั้นชายหนุ่มจะไม่มีแรงใช้ชีวิตทันที“กรณ์ขอนะ จะทำเบา ๆ ค่ะ”เพราะขวัญญาดารู้ว่าเธอปฏิเสธความต้องการของแฟนหนุ่มไม่ได้ เธอจึงปล่อยให้ทุกอย่างเลยตามเลย จนไม่กี่นาทีถัดมา สองร่างที่นอนเกยกันอยู่บนโซฟาต่างเปลือยเปล่า ไร้ซึ่งสิ่งปกคลุม “อืม…”ภายในห้องรับแขกของคอนโด บัด

อีกด้านหนึ่งบริเวณดาดฟ้าของโรงพยาบาล ซึ่งถูกจัดเป็นสวนสาธารณะจำลองขนาดย่อม นานหลายนาทีแล้วที่ขวัญญาดายืนเอาหน้าโต้ลม เนื่องจากตอนนี้อากาศในยามสี่โมงเย็นเป็นใจ ทั้งบริเวณนี้ยังไม่มีใครพลุกพล่านคงเพราะที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชนใจกลางเมืองที่ค่ารักษาค่อนข้างสูง จึงทำให้ลูกค้าส่วนใหญ่มีแต่พวกคนรวย ไม่ได้วุ่นวายเหมือนกับโรงพยาบาลรัฐบาล ที่ก็มีข้อดีและข้อเสียแตกต่างกันออกไป“...”เปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ ปิดลงอย่างเชื่องช้ายามสายลมอ่อนพัดโชยกระทบใบหน้า ซึมซับกับบรรยากาศเย็นเยียบหลังพายุฝนสงบลงไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้า ขณะที่ภายในใจของขวัญญาดานั้นกำลังคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเธอรักกรณ์ดนัยขวัญญาดาไม่มั่นใจสักเท่าไรนักว่าความรู้สึกเหล่านี้ที่เธอมีให้ต่ออีกฝ่ายมันชัดเจนขึ้นมาเมื่อไร เพราะเมื่อเธอรู้ตัวอีกที กรณ์ดนัยก็มีอิทธิพลกับความรู้สึกไปแล้ว แม้ที่ผ่านมาหญิงสาวจะพยายามหลายครั้งที่จะตัดใจแต่เมื่อวันเวลาผ่านพ้นไป ขวัญญาดาตระหนักได้ว่าความพยายามทั้งหมดของเธอเพื่อที่จะเลิกรักผู้ชายคนนั้น ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง แม้ภายในใจจะรู้ดีอยู่เต็มอกว่าการกระทำที่ผ่านมาของกรณ์ดนัยนั้นม

“ค่อย ๆ นะคะ ระวังลวกปาก”เสียงหวานเอ่ยขึ้นในตอนที่ขวัญญาดาตักข้าวต้มปลาไปจ่ออยู่ตรงริมฝีปากของคนที่บัดนี้มีผ้าก๊อซพันเอาไว้รอบศีรษะ ซึ่งไม่มีคำพูดใดตอบกลับมา เพราะคนป่วยนั้นค่อย ๆ ทานข้าวต้มที่วันนี้มีพยาบาลจำเป็นมาป้อนให้ถึงเตียง“เอาอีกไหมคะ”“ขอน้ำก่อนได้ไหม”ขวัญญาดารีบวางช้อนลง ก่อนจะหยิบเอาแก้วน้ำขึ้นไปให้ตามคำขอ รอให้กรณ์ดนัยดูดน้ำจากหลอดจนพอใจ แล้วเตรียมจะป้อนข้าวต่อ หากแต่ประโยคถัดมาของชายหนุ่ม ทำเอาทุกการกระทำของเธอหยุดชะงัก“ขอโทษนะ”เรียวคิ้วของขวัญญาดาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนภายในห้องพักสำหรับผู้ป่วยวีไอพีจะถูกครอบงำด้วยความเงียบชั่วขณะหนึ่ง เมื่อถ้อยคำเมื่อครู่ของกรณ์ดนัยนั้นไม่ได้ถูกสานต่อ มีเพียงแค่สองสายตาที่สอดประสานกันเอาไว้แนบแน่นจนเมื่อเวลาผ่านพ้นไปเกือบนาที ซึ่งเหมือนจะเนิ่นนานสำหรับคนทั้งคู่ ก็เป็นฝ่ายของกรณ์ดนัยที่ละสายตา เลือกจะเหม่อมองออกไปยังทัศนียภาพของเมืองหลวงด้านนอกหน้าต่างแทน แล้วเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเบาหวิว“ขอบคุณที่มาอยู่ดูแล เธอกลับเลยก็ได้นะ”“...”“ฉันไม่อยากรบกวน ขอบคุณจริง ๆ นะ”มันเป็นเรื่องยากที่กรณ์ดนัยจะเอ่ยถ้อยคำนั้นออกมา หากแต