เฮียฉีคนนี้ยังรัก

เฮียฉีคนนี้ยังรัก

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-02-10
Oleh:  Choijihoo_writer Ongoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
76Bab
1.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"ไง... เรียนจบแล้วหรอ ถึงได้เอาผัวมาเปิดตัวแถวบ้าน?" "นี่ แฟนผิงเอง เฮียจะพูดอะไรก็เกรงใจเขาหน่อย พอร์ชเขาไม่ได้ หยาบคายเหมือนเสียนะ"

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

Suara pintu terbuka, Juan dan Pearl masuk kembali ke ruang tamu rumah pria itu.

Namun, tiba-tiba saja, adik dari sang kekasih menghampirinya.  "Pearl maafkan aku kalau kau kekasih kakakku, karena dia tidak pernah menceritakan apapun tentang kau!"

Pearl tersentak, tetapi tak lama.

Seketika, gadis cantik itu tersenyum. "Tidak apa-apa, Peige. Aku harap kau cepat sembuh!" ujar Pearl. "Dan aku harap ada pendonor yang ikhlas mendonorkan ginjalnya padamu, Peige," sambungnya mengelus-elus pundak Peige.

Toh, wajar jika adik dari kekasihnya itu bersikap ketus karena perkenalan mereka belum benar.

Lagipula, Juan juga sudah memberi tahu keadaan gadis itu yang sebenarnya menyedihkan.

"Entahlah, Pearl. Aku sudah putus asa dengan penyakit ini. Sudah puluhan orang yang hendak mendonorkan ginjalnya, tetapi tidak ada satupun yang cocok padaku." Peige tampak sedih membuat Pearl kian merasa kasihan pada adik dari Juan itu.

"Rasanya aku ingin mati saja, biar tidak lagi merasakan penyakit yang selalu menyiksaku." Dia mengambil pisau di meja di sampingnya. Lalu meletakan pisau di pergelangan tangannya, menekan hingga darah keluar dari goresan pisau yang tajam.

Deg!

"Peige!!" Suara lantang berteriak terdengar menggema dari Juan dan wanita tua itu. Pearl pun ikut tersentak kaget melihat apa yang dilakukan Peige.

"Apa yang kamu lakukan, Nak? Taruh pisau itu kembali di meja!" pinta wanita itu ketakutan. Ini di luar rencana dia dan Juan.

"Gak ... Mungkin benar ini jalan satu-satunya agar aku tidak lagi merasakan penyakit ini terus menerus," kata Peige lirih. Pearl semakin merasa kasihan pada Peige, dia pernah di posisi Peige. Namun bukan tentang penyakit, tetapi tentang kemiskinan. Pearl pernah dirawat oleh kedua orang tua angkat yang serba kesusahan.

"Gila ... apa kamu sudah gila, Peige! Letakan pisau itu sekarang juga. Kau tau kan aku dan Ibu sudah bersusah payah mencari pendonor agar kau bisa hidup lebih lama!" bentak Juan penuh emosi. Pearl hanya ketakutan pelihat aksi Peige yang terlalu frontal itu.

"Sampai kapan, Kak? Sampai aku pelan-pelan mati digerogoti penyakit ini?" balas Peige seperti orang yang sudah tidak ada harapan hidup lagi. "Aku sudah capek, Kak! Aku sudah capek dengan penyakit ini, cuci darah, minum obat, muntah dan tidak pernah bisa menikmati makanan enak yang aku sukai. Jadi, bukankah lebih baik aku mati saja, Kak!"

"Tidak sayang, Ibu mohon jangan menyerah. Kamu harus berjuang, Ibu dan kakakmu akan usahakan agar bisa menemukan pendonor ginjal untukmu yang cocok!" pinta wanita itu. "Ayolah sayang, Ibu tau kamu anak kuat. Ibu mohon bertahanlah sebentar lagi dan letakan pisau itu, demi Ibu dan kakakmu!"

"Iya, Peige. Percayalah pada Ibu dan kakakmu ini, kami juga sedang berjuang mendapatkan mendonornya." Juan mendekati Peige pelan-pelan. "Jadi, kakak mohon sama kamu, letakan pisau itu. Aku ingin kamu segera berkumpul lagi di rumah!" sambungnya sudah memegang pisau itu. Lalu membuang jauh-jauh pisau itu dan memeluk Peige.

"Maafkan aku, Kak. Maafkan aku sudah bertindak bodoh, aku hanya gak tahan menahan rasa sakit penyakit ini di tubuhku!" katanya sesegukan di pelukan Juan.

"Iya, Kakak tau itu. Maaf, kakak belum bisa menemukan pendonor itu." Juan berusaha menenangkan batin Peige yang putus asa dengan penyakit yang sudah dia rasakan selama 3 tahun lamanya, dan selama itu juga perjuangannya seolah sia-sia buatnya. Tiap hari dia menunggu dan menunggu kabar baik dari kakak juga Ibunya serta dari rumah sakit untuknya, namun setiap hasil hanya bernilai nihil.

"Juan ... coba kamu tanyakan dokter Harry. Siapa tau dia sudah menemukan pendonor lainnya untuk kita pilih untuk Peige," usul wanita itu. Juan mengangguk.

Laki-laki itu melepaskan pelukannya pada Peige, "Sayang, aku ke ruangan dokter dulu!"

"Tunggu sebentar, Juan." Henti Pearl menahan langkah kaki kekasihnya. "Kalian bisa mencoba memeriksa ginjal dan tipe darahku, siapa tau ginjal dan darahku cocok untuk Peige!" sambung Pearl. Pikirannya saat ini begitu kosong, batinnya sangat iba melihat kejadian tadi. Dia tidak bisa tidak menolak kala pikiran dan batinnya ingin menolong atau sekedar mencoba menjalani tes kecocokan darah dan ginjalnya untuk calon adik iparnya.

"Maksud kamu, Pearl?" Kepura-puraan Juan terlihat. Padahal di lubuk hatinya, dia amat menyukai dan sudah menunggu kata-kata itu dari bibir perempuan lugu yang sedang dijebak olehnya.

"Tes aku juga, siapa tau ginjal dan darahku cocok untuk Peige," jelas Pearl. Dia berharap bisa menolong gadis yang dianggap malang di hadapannya kini. "Aku tidak mau melihat calon adik iparku kesakitan tiap hari, apalagi aku ingin Peige bisa menghadiri pernikahan kita nanti. Berkumpul sebagai satu keluarga," lanjutnya sambil melangkah ke arah Peige. Digenggam erat tangannya.

"T-tapi bagaimana dengan kamu nantinya, Pearl? Kamu akan hidup dengan satu ginjal, apa kamu bisa tahan, Pearl?" tanya Juan, dia sengaja seolah khawatir dengan keadaan pearl nantinya. Namun, hatinya sangat bahagia adiknya bisa hidup dari perempuan yang di mata dia terlihat sangat bodoh.

Begitu dengan batin wanita tua dan Peige, merekalah yang paling bahagia mendengar ucapan Pearl yang sudah masuk dalam kejabakan Juan terlalu dalam. "Iya Pearl, itu pasti akan sangat menderita!" Wanita tua itu ikut nimbrung dengan pembicaraan keduanya.

"Aku gak apa-apa, aku pasti bisa menahannya."

Juan dan wanita itu saling memandang, awalnya berpura-pura bingung. Lambat laun wajah iblis mereka terlihat semakin jelas dengan senyuman licik yang menghiasi wajah mereka itu.

"Kak Pearl ... terima kasih, terima kasih banyak kakak mau mendonorkan ginjalnya untuk aku. Aku pasti tidak akan bisa membalas semua kebaikan kakak padaku ini!!" Isaknya bersandiwara. Pearl semakin iba pada gadis melang namun sangat licik seperti kakak dan ibunya.

"Tidak apa-apa Peige. Semoga ginjal dan darahku cocok untuk bisa didonorkan padamu," ujar Pearl. "Oiya, Juan, kapan aku bisa dicek?"

"Sekarang pun bisa, tapi kalau kamu gak bisa sekarang gak---"

"Ayo kita lakukan pemeriksaan sekarang, Juan!" ajak Pearl tanpa berpikir panjang. "Kita gak boleh menunggu lama-lama demi kesembuhan adikmu." Juan mengangguk, baginya ini jalan terang menuju kesembuhan adik satu-satunya itu. Pearl dan Juan keluar.

Ibu Juan dan Peige tertawa, bersorak gembira akan mendapatkan ginjal dari Pearl secara gratis. "Ini menakjubkan, akting benar-benar luar biasa, sayang. Kita berhasil mengelabui perempuan bodoh itu dengan mudah," kata wanita tua itu kesenangan.

"Iya Bu, aku tidak menyangka dia akan sebodoh ini!" ujar Peige. Mereka lalu berpelukan membayangkan betapa mudahnya menghancurkan Pearl!

Wanita bodoh yang menjadi kekasih Juan!

*****

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
76 Bab
บทนำ
บทนำ ‘เฮียสอบติดแล้วนะผิง เย็นนี้ไปเลี้ยงฉลองกันหน่อยไหม?’ ‘จริงหรอเฮีย เย้ๆๆ ....ดีใจด้วยนะ แฟนผิงเก่งที่สุดเลยยย’ ‘อีกหน่อยก็คงต้องย้ายไปอยู่หอแล้วล่ะ’ ‘……’ ‘ไม่เอาหน่า สัญญาว่าเฮียจะกลับมาหาบ่อยๆ เลย’ ‘จริงๆ นะ’ ‘จริงสิ หึหึ ...เป็นเด็กดีและก็ตั้งใจเรียนนะรู้ไหม?’ ‘เฮียสัญญานะ ว่าจะโทรคุยกับผิงทุกคืนก่อนนอน’ ‘สัญญาสิ ต้องโทรมาอยู่แล้ว’ ‘ถ้าเฮียเรียนอยู่ใกล้บ้านก็ดีสิ เราจะได้เจอกันทุกวัน’ ‘พอถึงช่วงวัยหนึ่ง เราก็ต้องแยกย้ายกันไปเติบโต ไปทำตามความฝันของตัวเองก่อน.... แล้วค่อยกลับมาเจอกันอีกครั้งไง พอถึงวันนั้นเราจะได้อยู่ด้วยกันนานเลย’ ‘ผิงรักเฮียนะ ฮึกก~’ ‘เฮียก็รักผิง ไม่งอแงนะ โอ๋ๆๆ’ บรรยากาศยามเย็นหลังเลิกเรียน ในช่วงที่พระอาทิตย์กำลังจะค่อยๆ ลับหายไปแบบนี้ มีเด็กสาวเพื่อนซี้สองคนยังอยู่ในชุดนักเรียนมอปลาย ปล่อยเสื้อลอยชายนั่งเล่นอยู่แถวบริเวณอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ อ่างเก็บน้ำบางพระสถานที่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยงามทางธรรมชาติ และเป็นแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดชลบุรี ท่ามกลางผู้คนมากมายที่มาสูดอากาศบริสุทธิ์ของสถานที่แห่งนี้ บางคนมาเพื่อชมบรรยากาศ บางคนก็มาวิ่งออกกำลังกาย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1/1
[1/1] (ปัจจุบัน) แคร่กกๆ ~~ ปรึ๊นน ...แคร่กก~~~ “โอ๊ยผิง ถ้ามันจะสตาร์ทไม่ติดขนาดนั้นทำไมไม่ไปร้านซ่อมล่ะลูก” เสียงสตาร์ทรถมอเตอร์ไซต์ฟีโน่คันคู่ใจของขนมผิงที่ใช้มันมาตั้งแต่เรียนมัธยมแล้ว และตอนนี้เธอเองก็เพิ่งจะเรียนจบมหา’ ลัยมาหมาดๆ รถคันนี้มันไม่ได้ถูกใช้งานมาหลายปีแล้ว จึงสตาร์ทติดๆ ดับๆ อยู่แบบนี้ เป็นเวลาเกือบชั่วโมงได้แล้วที่เพ็ญพรนั่งมองลูกสาวตัวเองอยู่โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้านแบบนี้ ลูกสาวตัวดีของเธอเพิ่งจะกลับมาอยู่บ้านได้ 2 วัน ก็เกิดนึกอยากแว๊นอะไรขึ้นมาตอนนี้ไม่รู้ รถคันนี้มันถูกจอดไว้นานสี่ปีแล้วตั้งแต่ที่ลูกสาวของเธอไปเรียนต่อที่เชียงใหม่ บ้านหลังนี้ก็ไม่มีใครแตะต้องมันอีกเลย ปกติเพ็ญพรกับพ่อของขนมผิงก็ใช้รถยนต์ตลอดอยู่แล้ว ถ้าลูกสาวไม่กลับมาภายในปีนี้เธอก็คิดอยู่ว่าจะขายเพราะเก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้งานเลย และขนมผิงเองไปเรียนที่นั่นตั้งหลายปีก็ไม่เคยกลับมาบ้านเลย ตอนแรกเพ็ญพรบอกให้ลูกสาวเอารถคันนี้ไปขับที่นั่นด้วย แต่ก็ไม่ได้เอาไปใช้ด้วยเลย ที่ไม่ให้ก็เพราะเฮียส้งกลัวเรื่องอุบัติเหตุอันตรายเกิดขึ้นกับลูกสาวคนเดียวของเขา ด้วยความที่ขนมผิงชอบทำอะไรแล้วไม่เคยรอบคอบสักอย
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1/2
Chapter 1 [1/2] วันถัดมาในตอนเช้าเฮียส้งก็เอารถฟีโน่คู่ใจของลูกสาวขึ้นใส่ท้ายกระบะขับมาทิ้งไว้ที่อู่หน้าปากซอยทางเข้าบ้าน หลังจากนั้นก็ขับรถต่อไปขายของที่ร้าน วันนี้เพ็ญพรติดรถมากับเขาด้วยเพราะไม่อยากอยู่กับลูกสาวแล้ว เห็นว่าเมื่อวานงอนอะไรกันสักอย่างเขาเองก็ไม่รู้ “ไอ้จ๋อม... นี่รถใครวะ?” รถมอเตอร์ไซต์คันสีฟ้าทรงเก่าที่มีเลขป้ายทะเบียนติดอยู่ด้านหลัง ทำให้เจ้าของร้านถึงกับต้องเดินเข้ามาดูใกล้ๆ พร้อมกับขยี้ตาดูให้ชัดๆ นี่เขาไม่ได้ตาฝาดไปเองอย่างนั้นใช่ไหม “รถเฮียส้งน่ะเฮีย เอามาทิ้งเอาไว้เห็นบอกพรุ่งนี้จะมารับ” จ๋อมเด็กในร้านบอกเจ้านายหนุ่ม พลางทำงานของตัวเองต่อ “เฮียเขาจะเอามาซ่อมทำไมวะ? ปกติก็เห็นขับแต่รถกระบะทุกวัน” ฉีจำได้ว่ารถคันนี้มันเป็นของลูกสาวตัวดีของเฮียส้ง เขาเคยขับบ่อยครั้งในสมัยที่ไปเรียนด้วยกันกับเจ้าของรถคันนี้ ฉีเองตั้งแต่มากลับมาอยู่ที่บ้านแล้วมาเปิดกิจการอู่ซ่อมรถของตัวเองซึ่งก็หุ้นกับพี่ชายของเขาด้วย แต่กลับมาอยู่ที่นี่ได้หลายปีแล้วยังไม่เจอหน้าเจอตาเจ้าของมันเลย ป่านนี้ไม่รู้ว่าย้ายทะเบียนบ้านไปตั้งหลักปักฐานอยู่เหนือเลยหรืออย่างไร “เห็นว่าลูกสาวเขามา ไม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1/3
ตอนที่ 1[1/3]วันนี้หลังจากที่เฮียส้งและเพ็ญพรออกไปขายของที่ร้านแล้ว ขนมผิงจึงได้แต่ติดแงกนอนดูทีวีอยู่ที่บ้านตามลำพัง เพราะไม่สามารถออกไปไหนได้ รถฟีโน่คันโปรดของตัวเองก็เข้าอู่ซ่อมไปแล้วด้วย ดังนั้นจึงได้แต่นอนเปื่อยอยู่แบบทั้งวันจนกระทั่งเป็นเวลาเที่ยงขนมผิงเริ่มจะหิวข้าวแล้ว ก่อนจะเดินเข้าไปดูของกินในครัวที่เพ็ญพรจัดเตรียมเอาไวให้ตั้งแต่ตอนเช้าก่อนจะออกจากบ้านไป“อะไรเนี่ย!? ….แกงจืด?”มือบางเปิดฝาชีที่ครอบอาหารเอาไว้อยู่ ปรากฏว่าอาหารที่เพ็ญพรทำเอาไว้ มีเพียงแค่แกงจืดและข้าวสวยเพียงเท่านั้นอะไรกัน ลูกอยู่บ้านทั้งทีให้กินดีอยู่ดีหน่อยก็ได้ป้ะ? จะให้ลดหุ่นหรือยังไง? “โอ๊ย! แม่นะแม่”บ่นไปแบบนั้นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ถ้าออกไปไหนมาไหนตอนนี้ได้ก็ดีสิ หน้าปากซอยก็คงจะมีของกินเยอะแยะเหมือนเดิมหรือจะข้ามไปอีกฝั่งถนนแถวๆ บ้านแฟนท์ก็มีร้านของกินมากมายเลยจริงสิ…. ไอ้แฟนท์มันต้องมีรถมารับเราแน่ๆ คิดได้ดังนั้นแล้วขนมผิงจึงไม่รีรอรีบต่อสายหาเพื่อนสนิทของตัวเองเลยทนทีผิงลืมคิดไปเลยว่าแฟนท์ก็คงจะมีรถพอที่จะมารับเธอถึงที่บ้านได้ เพราะบ้านของผิงเป็นบ้านสวนอยู่ท้ายซอยเลยซึ่งการที่จะเดินออ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2/1
ตอนที่ 2[2/1]สองสาวได้ขับรถมาถึงร้านกาแฟริมชายหาดบางแสนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว กว่าจะมาถึงก็ตากแดดตากลมกันนานทีเดียว หากไม่มีเสื้อและกางเกงที่ปกปิดมิชิดได้ขนาดนี้มีหวังคงตัวไหม้เกรียมกันไปหมดแฟนท์พาขนมผิงเดินเข้ามาในตัวร้านที่ตกแต่งเขากับสไตล์มินิมอลตามเทรนด์ปัจจุบันนี้มากตรงข้ามกับร้านกาแฟแห่งนี้ยังเป็นชายหาดยาวไปจนถึงอีกฝั่งหนึ่งของหาดที่อยู่ติดกันขนมผิงไม่เคยมาร้านนี้เลยเพราะแฟนท์เองก็บอกแล้วว่ามันเพิ่งจะเปิดใหม่ได้ไม่นานแต่ดูจากทรงแล้ววันนี้ไม่รู้ว่าจะมีที่นั่งพอสำหรับสองคนนี้อยู่หรือไม่ เพราะผู้คนเนืองแน่นเต็มร้านขนาดนี้ ก็อย่างว่าแหละช่วงเปิดใหม่ใครๆ ก็อยากมาลองเป็นธรรมดา“ร้านนี้หรอ?” ผิงถามแฟนท์ที่พาเดินเบียดผู้คนเข้ามาถึงหน้าเคาท์เตอร์ของร้านได้“ใช่ ร้านนี้แหละ”“สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ?”“มัจฉะปั่นหวานน้อยค่ะ // กับอเมริกาโน่เย็นแก้วนึงค่ะ”เมื่อมีพนักยืนรับออเดอร์อยู่ที่ตรงนั้น ทั้งคู่ก็รีบส่งทันทีก่อนจะรีบออกไปหาโต๊ะนั่ง เพราะกลัวว่าจะเต็มหมดซะก่อน คนรอสั่งด้านหลังยังมีอีกมากหากไม่รีบจับจองตอนนี้อาจจะได้สั่งกลับบ้านแทนที่จะได้นั่งแอร์เย็นๆ ให้หายเหนื่อย“นี่ๆ มุมนี้เลยมึ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2/2
ตอนที่ 2[2/2]“ว่าไงคะน้อง? ตกลงว่ามีอะไร?”ทั้งผิงและเพื่อนสนิทยังมัวแต่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ เดินเข้ามาเปิดประเด็นเองแล้วยังมาเงียบใส่คนที่นั่งอยู่โต๊ะตรงนี้อีก ทุกคนก็เลยได้แต่งงกับพฤติกรรมสองสาวคู่นี้ส่วนฉีก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าที่สองคนตรงหน้ายืนอึ้งอยู่แบบนี้ ก็เพราะการได้มาเจอกันกับเขาอย่างที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนฉีรู้ว่าผิงกลับมาอยู่บ้านได้ 2-3 วันแล้ว และรถที่เตี่ยผิงเอามาซ่อมก็ยังอยู่ที่อู่ของเขา แต่ก็ไม่นึกว่าจะเจอผิงที่นี่และคนข้างๆ นี้ก็คงจะเป็นแฟนท์ เพื่อนสนิทของผิงแน่นอนแม้จะผ่านมา 7 ปีแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ทว่าสาวรุ่นน้องทั้งสองคนนี้ก็ยังหน้าตาเคล้าเดิม ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนแปลงยกเว้นความขาวผ่องออร่าแตกสาวที่เพิ่มมากขึ้น“ว่ายังไงครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”ฉีมองหน้าขนมผิงอย่างมีเลสนัย แต่ก็ยังเก็บอาการทำเป็นเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้“ก็ที่โต๊ะนี่เราสองคนยังจะนั่งอยู่นะคะ แล้วเราก็เอาเสื้อวางไว้ตรงนี้แล้ว พวกคุณไม่เห็นกันหรอ?” กว่าที่ผิงจะรวบรวมสติตัวเองได้ก็กินเวลาไปหลายนาทีแล้ว ก่อนจะอ้างสิทธิ์เรื่องที่นั่งของตนเองและเพื่อน “แล้วไหนล่ะเส
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2/3
[2/3]“มีอะไรกันรึเปล่าคะ คุณลูกค้า”แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้เดินเข้าไปด้านในร้านที่จะดูกล้องวงจรปิด ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทั้งยังทำหน้าต้องการคำอธิบายจากพนักงานสาวคนนั้นท่าทางการแต่งตัวดีมากและเหมือนกับว่าเธอจะเป็นเจ้าของร้านเสียด้วยซ้ำ ถ้าเกิดว่าฉีเดาไม่ผิดก็น่าจะเป็นอย่างนั้น“คือว่าลูกค้าเขาอยากจะขอดูกล้องวงจรปิดค่ะพี่เอม”“ดูกล้องวงจรปิด?”“ใช่ครับ พอดีว่ามีคนกล่าวหาว่าพวกผมมาแย่งที่นั่ง และเป็นคนเอาเสื้อของเขาไปทิ้งน่ะครับ คุณเป็นเจ้าของร้านใช่ไหม?”“ใช่ค่ะเอมเป็นเจ้าของร้านนี้เอง และเสื้อที่พวกคุณตามหากันอยู่มันไม่ได้หายไปไหนหรอกนะคะ เอมเป็นคนเก็บไว้เอง”“อ้าว!”“เอมต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นๆ ขึ้น แต่ทางร้านไม่ได้มีนโยบายให้ลูกค้าจองโต๊ะเอาไว้แบบนี้และเดินไปเล่นที่อื่นนะคะ ถ้าแบบนี้แล้วลูกค้าคนอื่นมาทีหลังเขาก็คงจะไม่ได้นั่งพอดีล่ะค่ะ กว่าคุณจะกลับมานั่งโต๊ะได้ ฉะนั้นเสื้อแขนยาวสองตัวนั้นเอมก็เลยเก็บเอาไว้ให้หลังร้านค่ะ”“ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมคะน้อง?” อิ้งค์เดินมาจับแขนฉีแล้วมองหน้ายิ้มเย้ยใส่ผิงและเพื่อนอย่างผู้ชนะ แม้จะเพิ่งรู้จักกันวันนี้แต่กลับหมั่นไส้เด็ก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3/1
[3/1]วันนี้ผิงต้องตื่นแต่เช้าเพราะว่าจะมีคนมาหา ซึ่งคนคนนั้นก็คือพอร์ชแฟนหนุ่มของผิงเอง ทั้งคู่คบกันได้ปีกว่าในช่วงที่ผิงไปเรียนที่เชียงใหม่แล้วพอร์ชก็เรียนอยู่ที่นั่นด้วยพอหลังจากที่เรียนจบพร้อมกันมาต่างคนก็ต่างแยกย้ายกลับมาอยู่บ้านของตัวเอง พอร์ชมีบ้านอยู่กรุงเทพฯ และต้องช่วยงานครอบครัวของเขาต่อก่อนหน้านี้เขาเคยคุยกับผิงเรื่องย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ ด้วยกัน ทว่าผิงเองก็อยากจะอยู่ที่นี่กับเตี่ยและม๊ามากกว่าอีกอย่างเฮียส้งก็คงไม่ยอมให้ลูกสาวคนเดียวของเขาไปไหนไกลตาได้อีกแล้ว แค่ไปเรียนแล้วไม่กลับมาบ้านเป็นเวลา 4 ปี มันก็มากเกินพอแล้วกลับมาอยู่บ้านเฮียส้งและเพ็ญพรก็เลี้ยงดูลูกสาวตัวเองได้สบายอยู่แล้ว ต่อให้ผิงอยากพักผ่อนหรือยังไม่อยากไปสมัครงานที่ไหน พวกเขาก็พร้อมจะเลี้ยงผิงได้เสมอ ขอแค่อยู่บ้านหลังนี้ไม่ไปไหนตอนนี้ผิงแต่งตัวเสร็จแล้ว ระหว่างรอพอร์ชขับรถมาถึงบ้านก็นั่งเล่นโทรศัพท์รอหน้าโทรทัศน์ไปพลางๆ ก่อน กระทั่งสักพักเกือบๆ ครึ่งชั่วโมงรถคันหรูราคาแพงของแฟนหนุ่มก็ขับเข้ามาจอดไว้หน้าบ้าน จากนั้นก็ได้ยินเสียงกดกริ่งดังขึ้น 2-3 ครั้ง ผิงรับรู้ถึงการมาของพอร์ชแล้ว ก็รีบลุกขึ้นจากโซฟาพร้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3/2
ตอนที่ 3[3/2]“ผมเปลี่ยนอะไหล่นอกและอะไหล่ในรวมทั้งน้ำมันเครื่องเรียบร้อยหมดแล้วนะครับ”ทีแรกต๋องเป็นคนที่รับผิดชอบรถจักรยานยนต์คันนี้เอง แต่เมื่อวานเจ้าของอู่เกิดคึกอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ หลังจากที่ไปหาแฟนสาวกลับมา ก็มาแย่งงานลูกน้องทำเลยทำจนดึกเช็คให้ทุกตารางนิ้ว อย่างกับใช้งานเอง เมื่อคืนต๋องก็เลยอยู่เป็นลูกมือเจ้าของอู่เกือบๆ ตีสองถึงเสร็จ“ขอบคุณค่ะ”“ทางร้านซ่อมแล้ว ล้างรถให้เรียบร้อยแล้วนะครับ”“ล้างรถ?”“ครับผม คือมันเป็นหนึ่งในบริการเสริมในช่วงโปรโมชันทางร้านน่ะครับ”“ถ้ามีอะไรเพิ่มเติม หรือว่าเครื่องมีปัญหาขึ้นมาอีก ทางร้านเรามีประกันตามระยะเวลาในบิลเลยนะครับ”“บิล?”ปกติทางร้านบริการดีแบบนี้อยู่แล้ว แต่เฉพาะรถคันนี้โดนเจ้าของร้านเพิ่งออปชั่นเสริมขึ้นมาอีกอย่าง คือนอกจากซ่อมให้แล้วยังใช้ให้ต๋องต้องเอารถเขาไปล้างให้อีกก็แค่รถจักรยานยนต์คันเล็กๆ ทำไมต้องบริการดีขนาดนี้ด้วยต๋องยังงงอยู่เลย“อ่อ! จริงสิ เกือบลืมไปเลยครับ แฮร่ๆ ...ลูกค้าชำระค่าซ่อมด้านในออฟฟิศได้เลยนะครับ เสร็จแล้วลูกค้าจะได้ใบเสร็จมา ในนั้นมันจะมีประกันบอกไว้อยู่ว่ารับเคลมถึงวันไหนน่ะครับ”ร้านเฮียฉีดูแลลูกค้าดุจ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3/3
ตอนที่ 3[3/3]มื้อเย็นวันนี้เฮียส้งเป็นคนลงมือเข้าครัวเองทำเองทุกอย่าง ศรีภรรยาอย่างเพ็ญพรและลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเลยทำหน้าที่ต้อนรับว่าที่ลูกเขยเพ็ญพรไม่ได้กีดดันเรื่องความรักของลูกสาวเลย เห็นว่าลูกโตพอที่จะมีความรักกับเขาได้แล้ว หากเจอผู้ชายที่เตี่ยกับม๊าเห็นว่าดี การแต่งงานออกเรือนไปมีครอบครัวเป็นของตัวเองของลูกสาวคนนี้ เพ็ญพรเองก็จะได้หมดห่วงที่ผ่านมาเพ็ญพรกับเฮียส้งได้มีโอกาสไปเยี่ยมขนมผิงถึงหอพักที่เชียงใหม่ ทั้งสองก็เจอพอร์ชอยู่บ่อยครั้งที่นั่นด้วยช่วงแรกๆ ที่รู้ว่าลูกมีแฟนแล้ว เฮียส้งแทบไม่เป็นอันทำมาหากินอยากจะบินไปเชียงใหม่ทุกๆ เย็น เพราะเป็นห่วงลูกสาวกลัวว่าจะเตลิดออกนอกกรอบจนเสียการเรียนเฮียส้งเขาเป็นคนหวงลูกสาวเกินเหตุเสมอ และเป็นเพ็ญพรนี่แหละที่ทำหน้าที่ห้ามปรามเอาไว้ทุกครั้ง“แล้วนี่พอร์ชจะกลับกรุงเทพฯ วันนี้เลยเหรอม๊าเกรงว่ามันจะมืดค่ำเอานะลูก?”เพ็ญพรรินน้ำเปล่าใส่แก้วต้อนรับว่าที่ลูกเขยพร้อมกับเตรียมของว่างมาไว้ให้เป็นอย่างดี แม้ว่าตัวเองจะเพิ่งกลับมาจากร้านเหนื่อยๆ แต่ด้วยความที่มีแขกมาเยือนถึงที่แบบนี้ เธอก็ทำหน้าที่เจ้าบ้านได้ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง“ก็คงต้องเป
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status