กรณ์ดนัยเมื่อไรจะเลิกร้าย

“รับอะไรดีคะคุณลูกค้า”“ฮะ ว่าไงนะน้องพี่ไม่ได้ยินเลย มาพูดใกล้ ๆ พี่หน่อยได้ไหมหนู”บรรยากาศภายในคลับสุดหรูใจกลางเมือง เวลาเกือบห้าทุ่มครึ่งที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนท่ามกลางเสียงดนตรีดังสนั่น ร่างเพรียวบางในชุดบริกรสาว กระโปรงทรงเอรัดรูปก้าวเดินเข้าไปใกล้กับชายวัยกลางคนอีกนิด“อ๊ะ!”เสียงร้องดังขึ้นด้วยความรู้สึกตกใจผสานกับเสียงเพลงในร้าน หลังจากที่ร่างทั้งร่างของหญิงสาวถูกกระชากลงไปนั่งบนตักของชายวัยกลางคน ขวัญญาดาเบิกตากว้าง พยายามที่จะลุกออกมา ทว่าเอวบางกลับถูกรัดรึงเอาไว้แน่น มิหนำซ้ำมือปลาหมึกยังทำราวกับจะเลื่อนขึ้นมายังหน้าอกของเธอ“พี่ถูกใจน้อง อยากได้เท่าไรพี่ให้ไม่อั้น ถ้าคืนนี้น้องอยู่ดูแลพี่”รอยยิ้มเจื่อนปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานเกลี้ยงเกลา ก่อนหญิงสาวจะย่นคอหนีเมื่อใครอีกคนขยับเข้ามาใกล้ขึ้นกว่าเดิม พร้อมใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพาตัวเองลุกออกมาจากตักของอีกฝ่ายได้สำเร็จ“ขอโทษค่ะคุณลูกค้า ถ้าต้องการสั่งเครื่องดื่มหรืออาหารเพิ่มเรียกพนักงานได้ตลอดเลยนะคะ”ขวัญญาดาแบกเอาใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างขมขื่นของเธอออกมาจากตรงนั้นทันที โดยไม่สนว่าหลังจากเหตุการณ์นี้เธอจะถูกต่อว่าที่ปฏิเสธลูกค้า

“เป็นหมอเดาเหรอมึง ถึงเดาความคิดกูได้”“...”“ผู้หญิงแบบนั้นไม่ใช่สเปกกู”อินทัชตบเข่าฉาดขึ้นมาทันทีหลังจากได้ฟังคำตอบ เพราะนับตั้งแต่กรณ์ดนัยเดินเข้ามาหย่อนกายนั่งตรงนี้ มีผู้หญิงแวะเวียนเข้ามาหามันนับครั้งไม่ถ้วน แต่เพื่อนตัวดีของเขาปัดเธอพวกนั้นตกรอบไปหมดด้วยเหตุผลเดิม ๆ ว่ายังไม่เจอคนถูกใจก็แหงสิกรณ์ดนัย โชติวรณันท์พงศ์ ลูกชายเจ้าของอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศ ทั้งหล่อ รวย เลือกได้ มองผู้หญิงไม่ต่างอะไรกับของเล่นดี ๆ สักชิ้นที่มีไว้เพื่อความสนุกแก้เบื่อ เพราะถ้าเบื่อเมื่อไร เกือบทุกรายจะโดนเขี่ยทิ้งเว้นแต่คนที่กรณ์ดนัยถูกใจจริง ๆ“ขอโทษนะคะ คุณลูกค้ารับเครื่องดื่มอะไรเพิ่มเติมดีคะ”บทสนทนาภายในกลุ่มเพื่อนถูกขัดจังหวะลง ก่อนทุกสายตาจะเลื่อนไปมองคนมาใหม่ที่กำลังกำสมุดเมนูแนบอก ยืนทำสีหน้าหม่นหมองอยู่ตรงหน้าของชายหนุ่มทั้งสาม “แต่เครื่องดื่มบนโต๊ะพวกผมยังไม่หมดเลยครับ”ประโยคนั้นดังขึ้นมาจากเขตคราม ส่วนกรณ์ดนัยหรี่ตาลงเล็กน้อย ไล่สำรวจมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า คนเดียวกันกับที่โดนตาแก่นั่นลวนลามเมื่อกี้สินะ“ขอโทษที่รบกวนค่ะ ถ้าคุณลูกค้าต้องการสั่งเมนูเพิ่มเรียกพนั

ภาพในตอนนี้ที่ขวัญญาดากำลังทำสีหน้าบ่งบอกความรู้สึก ทั้งร่างกายของเธอที่กระตุกเกร็งเบา ๆ เมื่อกรณ์ดนัยออกแรงบดขยี้ด้วยสัมผัสรุนแรงขึ้น ยิ่งทำให้ชายหนุ่มได้ใจ ไล้ปลายนิ้วทั้งสองลงมายังรอยกลีบแยก แล้วส่งนิ้วเข้าไปสัมผัสกับความชุ่มฉ่ำภายใน“คุ— คุณ—”กรณ์ดนัยยกยิ้มมุมปาก ครู่หนึ่งเขาละสายตาไปมองใบหน้าพริ้มเพรา สบเข้ากับดวงตาที่บัดนี้ฉ่ำน้ำ ไม่ต่างอะไรกับร่างกายของเธอเลยสักนิด ที่ตอนนี้ฉ่ำเยิ้มพร้อมใช้งาน “เธอเยิ้มมาก”ชายหนุ่มเผลอกัดริมฝีปาก เขาถอนนิ้วออกมาแล้วกอบกุมท่อนเนื้อแข็งตัวจนเส้นเลือดปูดโปน เส้นเลือดลำเลียงส่งมาหล่อเลี้ยงจนรู้สึกปวดหนึบไปหมด กรณ์ดนัยออกแรงชักรูดส่วนหุ้มปลายขึ้นลงช้า ๆ ก่อนนำไปจ่อบริเวณปากทาง แล้วใช้ส่วนหัวถูเบา ๆ บริเวณรอยแยกกลีบ ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ความต้องการให้พุ่งกระฉูดแม้อุณหภูมิภายในห้องจะปกคลุมด้วยความเย็นยะเยียบจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันก็ไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในร่างกายของกรณ์ดนัยได้แม้แต่น้อย เลือดในร่างกายสูบฉีดแรงขึ้น อารมณ์ความเป็นชายรอเวลาปลดปล่อย“ถุงยางล่ะคะ”ขณะที่กรณ์ดนัยโน้มตัวลงมาหมายจะครอบครองริมฝีปาก ขวัญญาดาก็เบือนหน้าหนีพร้อมมือบางถูกยกข

อีกด้านหนึ่งภายในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ เวลาเที่ยงกว่า บรรยากาศภายในโรงอาหารคลาคล่ำด้วยเหล่าบรรดานักศึกษาทั้งในคณะและต่างคณะที่แวะเวียนมาทานมื้อกลางวันที่นี่ เพราะถ้าพูดถึงอาหารที่อร่อยที่สุดในมหาวิทยาลัยโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ขึ้นชื่อเรื่องนี้ที่สุด“คืนนี้เอาไง ออกไหมสรุป”บริเวณโต๊ะตรงมุมเสาด้านในสุด บัดนี้ถูกจับจองด้วยกลุ่มนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ปีสุดท้ายสามคน ซึ่งใครต่างก็รู้กันดีว่าโต๊ะนี้คือโต๊ะประจำของพวกเขา หรือที่ใครต่างก็ขนานนามว่ากลุ่มรวมของแรร์คณะ“ไอ้กรณ์ สรุปออกไหม”ดูเหมือนว่าคำถามของเขตครามจะส่งไปไม่ถึงคนที่กำลังคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากอีกตามเคย เพราะอดีตเดือนคณะนอกจากจะไม่ได้สนใจสถานการณ์รอบตัว หูทั้งสองข้างยังถูกสวมทับด้วยหูฟังบลูทูทรุ่นล่าสุด ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิงจนอินทัชที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ต้องถือวิสาสะเป็นฝ่ายถอดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์นั่นออกข้างหนึ่ง“ทำห่าอะไรของมึง” กรณ์ดนัยจิ๊ปากพร้อมตวัดสายตามองตัวต้นเหตุด้วยความหัวเสียเล็กน้อย“พวกกูถามว่าคืนนี้มึงจะออกไหม”“...”“แต่กูว่าพักตับพักไตกันบ้างก็ดีนะ อาทิตย์ที่แล้วแม่งออกทุกวันเลย”“พี่กรณ์คะ…”หากแ

“ฉันมีคอมอยู่ที่คอนโด ถ้าอยากให้ช่วยเธอต้องไปที่คอนโดกับฉัน”“ไม่ไปค่ะ ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณแล้ว”“เปลี่ยนใจง่ายจังนะ รู้ไหมว่าเธอทำฉันเสียเวลา”คราวนี้ทั้งแววตาและน้ำเสียงของกรณ์ดนัยจริงจังขึ้น ราวกับต้องการข่มขู่ผู้หญิงคนนี้กลาย ๆ เพราะรู้ว่าเธอหัวอ่อนตามคนไม่ทัน ซึ่งมันก็ได้ผลดีเกินคาด“ฉัน… ไม่ไปได้ไหมคะ”“ก็เลือกเอา เธอทำฉันเสียเวลา ต้องรับผิดชอบ”กรณ์ดนัยยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดอกไว้หลวม ๆ เฉกเช่นเดียวกันกับท่อนขาแกร่งที่พาดขึ้นมานั่งไขว่ห้างในท่าทางสบายใจ เอนแผ่นหลังพิงเข้ากับพนักพิงโซฟา ขณะที่นัยน์ตาคู่คมยังคงจ้องมองไปที่ขวัญญาดาไม่ละสายตาไปไหนโดยไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าท่าทางนั้นสร้างความกดดันให้กับหญิงสาวขนาดไหน ใบหน้าหวานเกลี้ยงเกลาของเธอซีดลง ดวงตาเอ่อน้ำคล้ายจะร้องไห้ทุกเมื่อแม่งน่าแกล้งชะมัดกรณ์ดนัยคิดกับตัวเองภายในใจ“รับผิดชอบ?”“จ่ายค่าเสียเวลามา สามหมื่น”ขวัญญาดาเบิกตากว้างทันที เงินตั้งสามหมื่นเธอจะไปเอามาจากไหน ค่าตัวที่ได้มาจากอีกฝ่าย เธอแบ่งเอาไว้จ่ายค่านู่นค่านี่หมดแล้ว ตอนนี้เหลือไม่ถึงสามหมื่นด้วยซ้ำ“รับผิดชอบเป็นอย่างอื่นได้ไหมคะ ที่ไม่ใช่เรื่องแ