ตอนที่ 3 ครั้งแรก (1/2)

เป็นเวลาเกือบห้านาทีหลังลงจากรถยนต์คันหรู ตอนนี้ขวัญญาดากำลังหายใจไม่สะดวกเท่าไรนัก เพราะเธอยืนอยู่ด้านหลังของคนที่แตะคีย์การ์ดประตูบานใหญ่ตรงหน้า ก่อนจะผลักแล้วเดินนำเข้าไปด้านใน

“เข้ามาสิ”

ร่างเล็กเผลอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อใครอีกคนหันมาพูด ใบหน้าเรียบเฉยที่คิ้วขมวดเข้าหากันตลอดเวลานั้น ทำให้ขวัญญาดาเริ่มรู้สึกประหม่า แต่หญิงสาวก็ต้องรวบรวมความกล้าแล้วเดินเข้ามาในห้องของเจ้าตัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“อ๊ะ...”

หากแต่ในตอนที่ขวัญญาดาเตรียมจะกวาดสายตาสำรวจไปรอบห้อง ร่างของเธอก็ถูกดันเข้ากับกำแพงเย็นยะเยียบ ก่อนคนตัวสูงจะโน้มใบหน้าลงมาประกบริมฝีปากโดยที่หญิงสาวไม่ทันได้ตั้งตัวและเตรียมใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“อื้อ…”

ความเงียบงันคืบคลานเข้ามาปกคลุมภายในห้อง มีเพียงแค่เสียงครางอื้ออึงในลำคอเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แนบเข้าหากันแน่น พร้อมด้วยเสียงชื้นแฉะยามหยาดน้ำลายประสานกลมกลืนกันเป็นหนึ่ง

ไม่เพียงแค่ริมฝีปากของกรณ์ดนัยจู่โจมเข้าหาหญิงสาวราวกับคนหิวกระหาย มือหนายังลูบไล้ไปทั่วร่างกายนุ่มนิ่มของเธอ จนกระทั่งเคลื่อนมาหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบอิ่ม ชายหนุ่มไม่รอช้าออกแรงบีบขย้ำเต็มแรงด้วยความปรารถนา 

กรณ์ดนัยช่ำชองเรื่องอย่างว่า เขารู้ว่าต้องทำอย่างไรให้ผู้หญิงถูกใจ และจดจำไม่มีวันลืม

รักสนุก เบื่อง่าย หน่ายเร็ว

คำนิยามสั้น ๆ ของกรณ์ดนัยที่ใครต่างก็รู้กันดี

“อึก— อื้อ…”

การจูบยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ทว่าความร้อนรุ่มกลับเพิ่มทวีคูณเมื่ออารมณ์ความต้องการของชายหนุ่มเริ่มพุ่งกระฉูด มากเสียจนรู้สึกคับแน่นบริเวณส่วนกลางร่างกายที่พองขยายจนเต็มเป้ากางเกง

ในยามที่ริมฝีปากแนบชิด ขวัญญาดาถูกพาเข้ามาภายในห้องนอน ก่อนร่างอรชรจะโดนเหวี่ยงลงกับเตียงนอนเต็มแรง โดยมีเจ้าของห้องยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาหื่นกระหาย จนหญิงสาวรู้สึกประหม่า

เธอไม่ชิน

เพราะอีกฝ่ายคือผู้ชายคนแรก

บรรยากาศภายในห้องขณะนี้ปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัด เงียบเสียจนขวัญญาดาได้ยินเสียงหายใจแรงของคนที่กำลังปลดเข็มขัดกางเกง แล้วถอดเสื้อผ้าออกต่อหน้าต่อตาของเธอ กระทั่งร่างกายของอีกฝ่ายเปลือยเปล่า

หญิงสาวเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเลื่อนสายตาลงไปยังส่วนกลางร่างกายที่ตั้งชูชัน กระทั่งคนตัวสูงก้าวขึ้นมาบนเตียง ข้อเท้าทั้งสองข้างของเธอก็ถูกดึงให้นอนลง พร้อมด้วยใครอีกคนที่ขยับขึ้นมาทาบทับ

“ถอดเสื้อผ้าออก”

“...”

“หรืออยากให้ฉันถอดให้?”

ใบหน้าคมคายโน้มลงใกล้ เสียงเข้มที่เอ่ยกระซิบแผ่วเบาข้างหูทำเอาขวัญญาดาขนลุกไปทั้งตัว ทว่าสภาพเปลือยเปล่าของคนด้านบนกลับมีกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์จนเริ่มทำให้ความรู้สึกวูบโหวงก่อตัวขึ้น 

แต่ในท้ายที่สุด ขวัญญาดาก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถอดเสื้อผ้าของเธอออกด้วยความทุลักทุเล อีกทั้งยังรู้สึกกระดากอายเพราะนับเป็นครั้งแรกที่หญิงสาวต้องมาเปลือยเปล่าต่อหน้าผู้ชาย

“อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนค่ะคุณ”

มือบางของขวัญญาดารีบยกขึ้นมาปกคลุมส่วนอ่อนไหวของร่างกายเธอ ซึ่งตอนนี้มีเพียงชั้นในตัวบาง เป็นสิ่งสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่บนเรือนร่าง และเป็นเป้าหมายที่เมื่อครู่นี้ใครอีกคนจะดึงมันลง

แต่ขวัญญาดายังไม่พร้อม

“อย่าลีลาได้ไหม ฉันไม่ได้ว่างพอจะมาเสียเวลากับเธอนะ”

“...”

“มาถึงขนาดนี้แล้ว เลิกทำตัวเป็นผู้หญิงเรียบร้อยสักที มันน่ารำคาญ”

เพราะสำหรับกรณ์ดนัยแล้ว คงไม่มีผู้หญิงดี ๆ คนไหนยอมตกลงหลับนอนกับผู้ชายเพียงเพราะเงิน แต่เธอคนนี้ไม่ใช่ เพราะนอกจากเธอจะใจง่ายแล้ว ยังยอมมากับเขาโดยไม่คิดเลยด้วยซ้ำ การที่เธอพยายามแสดงละครเป็นผู้หญิงรักนวลสงวนตัว

ในสายตาของกรณ์ดนัยแล้วมันเป็นการกระทำที่ค่อนข้างปลอม

บรรยากาศภายในห้องกลับมาปกคลุมด้วยความเงียบสงบอีกครั้งเมื่อบทสนทนาเมื่อครู่ไม่ได้ถูกสานต่อ มีเพียงสายตาสองคู่ที่สื่อความรู้สึกต่างกันออกไปและยังคงสอดประสานกัน กรณ์ดนัยเห็นแววตาคู่นั้นของหญิงสาวใต้ร่างกำลังสั่นไหว 

กลับทำให้เขายิ่งรู้สึกอยากกลั่นแกล้งเธอ

กระทั่งเวลาผ่านไปสักพัก นัยน์ตาเฉี่ยวคมก็ละออก แล้วค่อย ๆ เลื่อนมองสำรวจไปตามเรือนร่างที่บัดนี้ไร้ซึ่งสิ่งปกคลุม ผิวขาวเนียนละเอียดเมื่ออยู่บนร่างเพรียวบางกลับยิ่งน่าดึงดูด โดยเฉพาะส่วนอ่อนไหวกลางร่างกายของเธอ

เป็นสิ่งที่ล่อตาล่อใจกรณ์ดนัยที่สุด

“อื— อื้อ…”

เสียงครางหวานระรื่นหูเล็ดลอดออกมาตามแนวไรฟัน แม้ขวัญญาดาจะพยายามเก็บกลั้นแล้วก็ตาม นั่นเพราะใครอีกคนเลื่อนมือลงมาสัมผัสกับช่องทางคับแน่น แล้วส่งปลายนิ้วเกลี่ยเบา ๆ บริเวณเมล็ดทับทิมสีอ่อน