ตอนที่ 5 พบเจอ (1/2)

“ขวัญ… ไปซื้อของกับพวกฉันไหม”

“เอ่อ… คือ… เราติดธุระน่ะแพรววา”

เป็นเวลาเกือบสี่โมงเย็นที่หญิงสาวทั้งสี่พากันเดินออกมาจากห้องเรียนรวมหลังอาจารย์เพิ่งสอนเสร็จ จากตอนแรกที่ตั้งใจไว้ว่าเย็นนี้จะไปเดินซื้อของที่ตลาดเสื้อผ้าใกล้ ๆ และทานมื้อเย็นกันครบกลุ่ม

เห็นทีคงต้องล้มเลิกความคิดนั้นไปก่อน เพราะหลังจากขวัญญาดาตอบคำถามเมื่อครู่กลับไป แพรววา ใยบัว และใบปอต่างพากันทำหน้างองุ้ม

วันนี้ขวัญญาดาไม่ว่างอีกแล้ว

“แต่วันนี้แกไม่ได้ไปทำงานไม่ใช่เหรอ”

“เรามีนัดกับคนที่มหาลัยนี่แหละ”

“ฮะ! อะไรนะขวัญ”

“อย่— อย่าเพิ่งเข้าใจผิด”

ขวัญญาดารีบแก้ต่างทันที เพราะทั้งสายตาและท่าทางของเพื่อนทั้งสามที่มองมานั้น หญิงสาวรู้ได้ทันทีว่าพวกเธอกำลังคิดอะไร

“เราหาคนมาช่วยเรื่องต่อชิปเฉย ๆ อย่าเข้าใจผิด”

“…”

“แล้วก็... พวกแกอย่าโกรธเราเลยนะ”

แทนที่เพื่อนจะโกรธ แต่พวกเธอต่างพากันหัวเราะชอบใจ เพราะทุกครั้งยามขวัญญาดาตั้งใจอธิบายอะไรออกมาสักอย่าง บวกกับหน้าตาใสซื่อมันช่างเป็นภาพน่ามอง ชวนให้เอ็นดู

แล้วใครจะไปโกรธลง

เพราะขวัญญาดาก็ตัวเท่านี้

หลังจากขวัญญาดาแยกย้ายกับเพื่อน เธอก็มาที่คาเฟตั้งอยู่ในละแวกใกล้มหาลัย เพราะนัดกับใครอีกคนซึ่งทักเข้ามาให้ความช่วยเหลือไว้ พอหญิงสาวเดินเข้ามาในร้าน เธอกดส่งข้อความไปหาคนเมื่อคืนทันทีว่ามาถึงแล้ว และอีกฝ่ายก็ตอบกลับมาในระยะเวลาที่รวดเร็วไม่ถึงสิบวินาทีเสียด้วยซ้ำ

ผมนั่งอยู่โต๊ะในสุด คุณเดินเข้ามาเลย

ใบหน้าหวานเกลี้ยงเกลาละสายตาออกจากโทรศัพท์ในมือ ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปยังโต๊ะมุมในสุดของร้าน และพบกับแผ่นหลังกว้างของคนที่เพิ่งตอบกลับมาเมื่อครู่ หากแต่หลังจากที่ขวัญญาดาเห็นด้านหลังของคนที่นั่งหันหลังให้ เธอก็ชะงักไปเพราะคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

แต่กลับนึกไม่ออก

เกือบหนึ่งนาทีที่ขวัญญาดาเอาแต่ยืนนิ่ง กระทั่งเธอสลัดความคิดอันฟุ้งซ่านในหัวออก แล้วเดินเข้าไปหาผู้หวังดีที่อาสาช่วยเหลือเธอในครั้งนี้ 

“สวัสดีค่ะ ขอโทษที่มาช้—”

“...”

“คุณ…”

ขวัญญาดาชะงักอีกครั้ง ประโยคที่เธอเตรียมจะเอ่ยพูดออกมาถูกกลืนกลับเข้าไปในลำคอ เมื่อสายตาสอดประสานเข้ากับใครอีกคนที่ติดอยู่ในห้วงความทรงจำของเธอมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา

“เธอ…”

และดูเหมือนว่ากรณ์ดนัยเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เพราะหญิงสาวที่โพสต์หาคนช่วยทำงานในกลุ่มมหาวิทยาลัย สุดท้ายก็กลายเป็นหนึ่งในบรรดาผู้หญิงที่เขาเคยคั่วมาแล้ว 

บ้าชะมัด

ทำไมถึงเป็นยัยจืดนี่ได้วะ

“ขอ— ขอโทษค่ะ ฉันเดินมาผิดโต๊ะ”

“จิ๊… เดี๋ยวก่อน!”

ในตอนที่ขวัญญาดาเตรียมเดินออกไปจากตรงนี้ คำพูดไม่สบอารมณ์ของกรณ์ดนัยก็เอ่ยขัดขึ้นมา เป็นผลพวงให้ปลายเท้าของหญิงสาวหยุดเคลื่อนไหว ทว่าเธอกลับไม่ได้หันไปมองชายหนุ่มอีก

เพราะขวัญญาดาทำตัวไม่ถูก เธอทั้งตกใจ แปลกใจ และสับสนไปหมดว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้กลายเป็นคนคนเดียวกันกับคืนนั้นไปได้

โชคชะตากำลังเล่นตลกอะไรกับเธออยู่กันแน่

“ฉันนั่งรอเธอเกือบชั่วโมง ใจคอจะเดินหนีไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ”

“...”

“ใจร้ายเกินไปหน่อยมั้ง”

เพราะประโยคนั้น ขวัญญาดาจึงทำใจดีสู้เสือ ค่อย ๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของประโยคนั้นอีกครั้ง และแน่นอนว่าเธอหลีกเลี่ยงที่จะสบตากับอีกฝ่ายตรง ๆ 

“ไม่— ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ”

“เอาเถอะ นั่งก่อนสิ อยากสั่งเครื่องดื่มอะไรไหม”

กรณ์ดนัยยอมรับว่าวินาทีแรกเมื่อเห็นว่าเป็นผู้หญิงที่เคยร่วมหลับนอนกับตัวเองมาแล้ว ชายหนุ่มจึงรู้สึกหงุดหงิดและไม่

สบอารมณ์อย่างถึงขีดสุด เนื่องจากจุดประสงค์หลักที่เขายอมสละเวลาเสนอหน้ายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

ก็เพราะแค่ต้องการใช้เรื่องงานเป็นข้ออ้างเพื่อหลอกฟันก็เท่านั้น แต่พอผลสุดท้ายกลับกลายเป็นยัยนี่ ด้วยความที่เขาถือคติไม่บริโภคอาหารซ้ำ

กรณ์ดนัยเลยค่อนข้างหัวเสีย

“ฉันไม่ดื่มน้ำหวานค่ะ”

ขวัญญาดาตอบขณะยังก้มหน้า รู้สึกเกร็งอย่างบอกไม่ถูกที่ต้องมานั่งอยู่ตรงหน้าผู้ชายคนนี้ ส่วนกรณ์ดนัยนั้นกลับคิดสวนทาง เพราะจากตอนแรกที่เขาค่อนข้างรู้สึกหัวเสีย แต่เมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาว กลับมีความรู้สึกอยากแกล้งขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“เอาแต่ก้มหน้า ฉันไม่กัด”

“...”

“ทำเหมือนเป็นคนอื่นไปได้ ทั้ง ๆ ที่เรา—”

“หยุ— หยุดนะคะ”

เรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว จะมารื้อฟื้นความหลังอีกทำไม ขวัญญาดารีบเงยหน้าขึ้นจากมือที่ประสานกันอยู่บนหน้าตักทันที ทำให้เธอเห็นว่าตอนนี้คนตรงหน้ากำลังยกยิ้มมุมปากราวกับสะใจที่ได้แกล้งเธอ