บทที่ 2

ฉันคิดว่าถานอวิ๋นเซิ่นก็แค่คนหูเบา แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีความสามารถในการแยกแยะเรื่องพื้นฐานอยู่บ้าง

ถึงยังไงพวกเราก็คบกันมาเกือบหนึ่งปีแล้ว ฉันเป็นคนยังไงเขาจะไม่รู้เชียวเหรอ

แต่สุดท้ายความเป็นจริงก็สาดน้ำเย็นเจี๊ยบรดใส่หน้าฉัน

ฉันขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจเช่นเดียวกัน

“ถานอวิ๋นเซิ่น ใครเป็นแฟนนายกันแน่ เธอพูดแค่ประโยคเดียวก็เชื่อแล้วเหรอ”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันว่ามื้อนี้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องกินต่อแล้วละ”

ฉันลุกขึ้นยืน ถือกระเป๋าเตรียมจะเดินออกไป แต่เว่ยเยว่ก็พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มจอมปลอมอีกว่า

“จะรีบไปไหนล่ะ หรือว่ารถสปอร์ตที่จอดอยู่ข้างล่างนั่นหมดเวลาเช่าแล้ว เลยจะอาศัยข้ออ้างนี้เอารถไปคืนเหรอ”

ฉันหมดความอดทนอย่างถึงที่สุด จึงซักไซ้กลับไปว่า

“เธอเอาอะไรมาพูดว่ารถฉันเป็นรถเช่า”

เว่ยเยว่ลูบหลังถานอวิ๋นเซิ่นเพื่อให้เขาใจเย็นลง พลางอธิบายด้วยรอยยิ้มเสแสร้งว่า

“ลูกไม้ตื้น ๆ ของเธอ มาอยู่ต่อหน้ามือปราบอย่างฉัน แค่มองปราดเดียวก็จับได้แล้ว”

“อาเซิ่นบอกฉันตั้งนานแล้วว่าพวกเธอรู้จักกันเพราะอุบัติเหตุรถชน นี่มันมุกเดิม ๆ ที่พวกไฮโซจอมปลอมชอบใช้กันไม่ใช่หรือไง”

หลังจากร่ายยาวข้อสันนิษฐานที่แฝงไปด้วยความมุ่งร้ายของเธอจบ เธอก็หัวเราะ ก่อนเปลี่ยนเรื่องคุย

“ตายจริง อาเซิ่น นายดูสิ โรคบ้างานของฉันกำเริบอีกแล้ว นายคงไม่สงสัยแฟนตัวเองเพราะคำพูดของฉันหรอกใช่ไหม”

ถานอวิ๋นเซิ่นจับมือเธอไว้ มองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

“เยว่เยว่! ฉันต่างหากที่ต้องขอบใจเธอที่ทำให้ฉันตาสว่างมองเห็นธาตุแท้ของผู้หญิงหิวเงินคนนี้!”

“เจี่ยนหนิง เธอใช้สายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง เขาหวังดีถึงได้เตือนฉันนะ!”

“อุตส่าห์คิดว่าเธอจะเป็นทายาทเศรษฐีอะไรทำนองนั้น ที่แท้ก็เป็นแค่ผู้หญิงหน้าเงินที่รักความฟุ้งเฟ้อ! เธอไม่คู่ควรกับฉันเลยสักนิด!”

ฉันแค่นหัวเราะ และชิงพูดขึ้นมาก่อนที่เขาจะเอ่ยปากขอเลิก

“ได้ งั้นก็เลิกกันเถอะ”

พ่อมารอฉันอยู่ข้างล่างตั้งนานแล้ว พอเห็นฉันเดินลงมาคนเดียวก็รีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ฉันฝืนยิ้ม

“ไม่มีอะไรค่ะพ่อ ไม่ต้องขึ้นไปแล้วละ เรากลับบ้านกันเถอะ”

เดิมทีวันนี้ฉันตั้งใจจะบอกความจริงกับถานอวิ๋นเซิ่นว่าตัวตนที่แท้จริงของฉันคือลูกสาวของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง

กะจะให้พ่อได้พบหน้าเขาสักครั้ง วันหน้าบริษัทของเขาจะได้มีคนคอยหนุนหลัง

เป็นเขาเองที่คว้าโอกาสนี้ไว้ไม่ได้

ระหว่างทางกลับบ้าน เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตกลุ่มก็ดังขึ้นไม่หยุด

พอฉันเปิดดูก็ถึงได้รู้ว่า

เป็นแชตกลุ่มเล็กที่เว่ยเยว่ดึงถานอวิ๋นเซิ่นกับพวกเพื่อน ๆ ของเขาเข้ามา แล้วพลาดดึงฉันเข้าไปด้วย

เว่ยเยว่กำลังพล่ามถึงผลการประเมินของฉันอย่างบ้าคลั่ง

[อาเซิ่น ยัยนั่นต้องเป็นไฮโซจอมปลอมที่หวังปอกลอกเงินนายแน่ ๆ นายดูท่าทีโกรธจนลืมตัวตอนที่ถูกฉันฉีกหน้ากลางโต๊ะอาหารคืนนี้สิ!]

[เมื่อกี้ฉันลองไปตรวจสอบรถที่ยัยนั่นขับมาแล้ว เป็นชื่อของตาแก่อายุ 50 ปีจริง ๆ ด้วย ไม่ใช่รถของยัยนั่นเลยสักนิด!]

[นายเหมาะกับคนที่ใช้ชีวิตบนพื้นฐานความเป็นจริงมากกว่า อย่างฉันนี่ไง ไม่เคยสนใจพวกของแบรนด์เนมจอมปลอมพวกนี้เลย]

เมื่อเห็นชื่อผู้จดทะเบียนรถสปอร์ตคันนั้นแล้ว ฉันก็อดทอดถอนใจให้กับความโง่เขลาของเธอไม่ได้

นี่เธอไม่สังเกตเห็นเลยหรือไงว่าฉันกับคนคนนั้นใช้นามสกุลเดียวกัน

ที่ตลกไปกว่านั้นก็คือถานอวิ๋นเซิ่นกับกลุ่มเพื่อนของเขาถูกคำพูดของเธอปั่นจนหัวหมุน แต่ละคนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

[นี่มันผู้หญิงหิวเงินชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือไง?! ปอกลอกคนก่อนเสร็จก็มาปอกลอกอาเซิ่นของเราต่อ!]

[อาเซิ่น นายลองคิดดูสิว่าหนึ่งปีมานี้หมดเงินไปกับยัยนั่นเท่าไหร่ ต้องหาทางทวงคืนมาให้ได้นะ!]

ถานอวิ๋นเซิ่นยิ่งโกรธจัดจนแทบจะทะลุปรอท

[ถ้าไม่ได้เยว่เยว่ ฉันคงไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าธาตุแท้ของเธอจะเป็นแบบนี้!]

[พวกนายไม่ต้องห่วง ฉันจะหาทางทวงของที่ให้เธอไปกลับคืนมาให้ได้!]

คนกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกันอย่างออกรส ฉันอ่านไปจนหมดสนุก จึงตอบกลับไปประโยคหนึ่งว่า

[เห็นพวกนายถูกเว่ยเยว่ปั่นจนหัวหมุนนี่ น่าสนุกดีนะ]