Short
เพื่อช่วยรักแรก สามีจึงปล่อยให้ฉันตายในทะเล

เพื่อช่วยรักแรก สามีจึงปล่อยให้ฉันตายในทะเล

Par:  สือเยว่Complété
Langue: Thai
goodnovel4goodnovel
16Chapitres
7.9KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

สามีของฉันและลูกสาวตัวปลอม เป็นคู่รักที่มีใจให้กันมาตั้งแต่เด็ก ฉันและลูกสาวตัวปลอมถูกลักพาตัวไปพร้อมกัน สามีซึ่งเป็นแพทย์ตามรถพยาบาลไปยังที่เกิดเหตุลักพาตัว แต่กลับเลือกช่วยเธอก่อน ทอดทิ้งฉันที่ขาหักทั้งสองข้างให้ต้องตะเกียกตะกายอย่างสุดชีวิตในท้องทะเล ในขณะที่กำลังจะตาย ฉันร้องขอให้เขาช่วยฉันและลูกในท้องของฉัน เขากลับเหลือบมองฉัน และก่อนจะเดินจากไปก็พูดด้วยความเมตตาว่าจะช่วยโทรเรียกรถพยาบาลให้ฉัน แล้วพูดว่า “เพื่อเอาตัวรอด คุณถึงกับกุเรื่องลูกขึ้นมาเลยเหรอ น่าขยะแขยงจริงๆ” “ผมตอบแทนบุญคุณที่คุณช่วยผมไว้หมดแล้ว จะมาเซ็นใบหย่าที่โรงพยาบาลทีหลัง” หลังจากฟังจบ ฉันจึงใช้มือที่สั่นเทาถอดเครื่องช่วยฟังออกจากหูขวา

Voir plus

Chapitre 1

บทที่ 1

「ハルカ、この件が落ち着いたら、また再婚しないか?」

別荘の庭で、私が石のベンチに座ってぼんやりしていた時、桐谷蓮(きりたに れん)が桜井栞里(さくらい しおり)を連れて目の前にやってきた。

ほんの三時間前のことだ。

栞里が蓮の不倫相手ではないかとパパラッチに報じられた。記事で彼女の過去を暴き立て、私と蓮の間に割り込んだ不倫相手だ、邪魔者だと罵っていた。

蓮の愛妻家というイメージはガラガラと崩れ落ち、桐谷グループの株価は揺らぎ始めた。

一周目の人生で、蓮が離婚届を持って現れた時、私は憎しみのあまり、庭に彼が私のために育てていた薔薇をすべて引っこ抜き、ヒステリックに彼と栞里の関係を問い詰めた。

ただの恩師の娘にすぎないのに。解決する方法なんていくらでもあったはずなのに。

それなのに、彼はよりにもよって私たちの結婚を犠牲にすることを選んだ。

それはただ、栞里のうつ病を悪化させたくないという理由だけからだった。でも蓮はネットで騒ぎが大きくなっていたその時期、私も中程度のうつ病と診断されていたことを知らなかった。

「ハルカ」蓮が再び私を呼び、ぼうぜんとしていた私を現実に引き戻した。

私は目を伏せ、石のテーブルの上に置かれた離婚届に視線を向けた。

蓮は私の足元に片膝をつき、深い瞳で私を見つめ、熱い手のひらで私の手を包み込んだ。

その口調には、なだめるような響きがあった。

「ハルカ、頼む。俺のためだと思ってくれないか?」

「俺たちの結婚はとっくに形だけで、一年前から離婚するつもりだったけど、タイミングがなかっただけだって、公表するんだ」

私がなかなか口を開かないでいると、彼の後ろにいた栞里が白いワンピース姿で、肩には蓮の上着を羽織り、唇を白くさせ、目の周りを赤くしていた。

「ハルカさん、お願い、助けてくれませんか?」

「母はネットでの誹謗中傷が原因でうつ病になり、自殺したんです。母と同じ道を歩みたくない。ハルカさん、土下座しますから、どうか助けて......」

言い終わるか終わらないかのうちに、栞里が膝をつこうとした瞬間、蓮が素早く立ち上がって彼女を支え、慣れた手つきで彼女を腕の中に庇った。

顔色を悪くし、低い声で叱る。「何してるんだ?」

栞里は言葉を詰まらせ、か弱い声で、泣きじゃくりながら、涙を浮かべた瞳を伏せた。

「私......ただ、ハルカさんの気持ちが少しでも楽になればと思って」

蓮は顔にたちまち苛立ちの色が浮かんだ。私に向けた視線からは、先ほどの優しさは完全に消え去っていた。

「ハルカ、今は相談しに来たわけじゃない」

「この件はもう決めたことだ。もし離婚したくないなら、俺を責めるなよ......」

私が静かに顔を上げて彼の視線を受け止めると、彼の言葉は途中で途切れた。

でも、彼が何を言おうとしていたかは分かっていた。

彼はこう言うつもりだったのだ。「ハルカ、俺のやり方は知っているだろう。君に大人しく署名させる方法なんていくらでもある」

「わざわざ訴訟まで持ち込みたいならそれでもいいが、桐谷グループの弁護士に勝てるわけがない」

これは、一周目の人生での彼の言葉そのものだった。その後、私は罠にはめられ、数人のホストのベッドに送り込まれ、浮気の証拠は揺るぎないものとされた。

Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Dangnoy 68
Dangnoy 68
เรื่องสั้นต้องสมัครสมาชิกต่างหาก ไม่เกี่ยวกับการมีเหรียญค่ะ
2025-11-11 10:52:31
0
0
Somsong
Somsong
งงว่าทำไมอ่านไม่ได้ ทั้ง ที่มีเหรียญ
2025-11-08 01:47:44
0
0
16
บทที่ 1
ไม่เคยคิดเลยว่าฉันที่รักความสวยงามมาตลอด จะต้องตายในสภาพน่าเกลียดน่ากลัวขนาดนี้หลังจากถูกคนร้ายลักพาตัวทำร้ายทารุณอย่างหนักหน่วงแล้ว ก็ถูกนำไปทิ้งไว้ริมทะเล ปล่อยให้คลื่นทะเลเย็นยะเยือกซัดเข้าใส่ร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลือดที่ไหลออกมาจากร่างกายท่อนล่าง ย้อมน้ำทะเลโดยรอบให้เป็นสีแดงฉานทั้งหัวใจและสายตาของกู้เซิ่นเหยียนกลับมีเพียงเหลียงอี่อัน เขากลับไม่แยแสต่อสถานการณ์ของฉันเลยแม้แต่น้อยตอนที่ฉันถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล เลือดในร่างกายของฉันก็เหือดแห้งไปหมด และขาทั้งสองข้างก็หักเหมือนตุ๊กตาที่แตกหักดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่แพทย์และพยาบาลเจอผู้ป่วยที่น่าเวทนาเช่นนี้เมื่อต้องเผชิญกับร่างกายอันร่อแร่ของฉัน พวกเขาก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนพยาบาลกระซิบแนะนำว่า “เราลองเชิญผู้อำนวยการกู้มารักษาเถอะค่ะ เขามีฝีมือยอดเยี่ยม อาจจะสามารถยื้อชีวิตผู้ป่วยไว้ได้”ทันทีที่พูดจบ พยาบาลอีกคนก็แทรกขึ้นมาว่า“ผู้อำนวยการกู้กำลังพยายามช่วยคนรักในวัยเด็กของเขาอย่างเต็มที่อยู่ จะทิ้งคนที่รักมาช่วยคนแปลกหน้าได้ยังไง?”แต่ฉันเป็นภรรยาของเขา ไม่ใช่คนแปลกหน้าสักหน่อยอาจเป็นเพราะตายตาไม่หลับและมีความอาฆาต
Read More
บทที่ 2
เหลียงอี่อันได้รับการกระตุ้นอย่างรุนแรง เมื่อลืมตาจึงร้องหากู้เซิ่นเหยียนทันทีเธอไม่ยอมให้พยาบาลเข้าใกล้ กอดแน่นอยู่ในอ้อมแขนของกู้เซิ่นเหยียน น้ำตาไหลพรากไม่หยุดและกู้เซิ่นเหยียนก็ปลอบโยนเหลียงอี่อันอย่างอ่อนโยน ราวกับได้สมบัติที่สูญหายไปกลับคืนมาใจเขายังรู้สึกหวาดกลัวจึงตบหลังเธอเบาๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า“คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว คุณรู้ไหมว่าผมเป็นห่วงมากแค่ไหน ผมกลัวว่าจะสูญเสียคุณไปอีกครั้งจริงๆ”เหลียงอี่อันราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยที่ตื่นตกใจ ใบหน้าซีดเซียวเธอดึงเสื้อของกู้เซิ่นเหยียนอย่างแรง พูดอย่างสะอึกสะอื้น“เซิ่นเหยียน ฉันคิดว่าฉันตายไปแล้ว และจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว”“โชคดีที่มีคุณ ไม่งั้นฉันคงจากโลกนี้ไปแล้ว”เหลียงอี่อันเงยหน้าขึ้นมองกู้เซิ่นเหยียนด้วยความรักอย่างลึกซึ้ง น้ำตาคลอเบ้า“เซิ่นเหยียน ฉันกังวลมาโดยตลอดว่าการมีอยู่ของฉันจะทำให้คุณกับพี่ถังถังทะเลาะกัน ดังนั้นจึงปฏิเสธคุณมาตลอด”“หลังจากผ่านเรื่องนี้ไป ฉันจะไม่ปฏิเสธคุณอีกแล้ว”เธอสูดจมูก ซบหน้าลงบนแผงอกของกู้เซิ่นเหยียนและพูดต่อ“ความจริงแล้วฉันไม่ได้โกรธพี่ถังถังเลยสักนิด ถ้าพี่ถังถังไม่นัดฉันออกไป ฉันก็
Read More
บทที่ 3
ฉันก้มหน้าลงยิ้มอย่างขมขื่นแต่สาเหตุหลักที่ทำให้พวกเขาไม่ได้คบกันตั้งแต่แรกคือเหลียงอี่อัน ไม่ใช่ฉันกู้เซิ่นเหยียนและเหลียงอี่อันเป็นคู่รักที่มีใจให้กันมาตั้งแต่เด็ก เดิมทีเมื่อโตขึ้นจะต้องแต่งงานกันจนฉันอายุสิบหกปีถึงได้รู้ว่าฉันคือคุณหนูตัวจริงที่ถูกพี่เลี้ยงในบ้านตระกูลเหลียงสลับตัว และเหลียงอี่อันเป็นเพียงลูกของพี่เลี้ยงเท่านั้นหลังจากที่ฉันกลับไปอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ที่แท้จริงแล้ว คุณพ่อคุณแม่ก็รู้สึกเสียดายที่จะต้องส่งเหลียงอี่อันซึ่งได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีออกไปจากนี้ไปฉันคือคุณหนูใหญ่ของตระกูลเหลียง เธอคือคุณหนูรองในวันเกิดปีแรกที่ฉันกลับมาฉลองที่บ้านตระกูลเหลียง คุณพ่อคุณแม่ได้เชิญคุณพ่อคุณแม่กู้และกู้เซิ่นเหยียนมาเมื่อคุณแม่กู้เห็นฉัน จะชมว่าฉันเรียบร้อยหน้าตาสะสวยอยู่เสมอ และแสดงความสนิทสนมโดยจับมือฉันไว้ตลอดเวลาที่พูดคุยกันแต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะทำให้เหลียงอี่อันโกรธแค้นถึงขนาดนี้เหลียงอี่อันฉวยโอกาสตอนที่ผู้ใหญ่กำลังคุยกันอยู่ในห้องรับแขก ถือน้ำร้อนจัดมาอยู่ตรงหน้าฉันเธอจ้องมาที่ฉัน พร้อมยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง“ถ้าวันนี้ฉันถูกเธอราดน้ำใส่ ทุกคนจะยังมี
Read More
บทที่ 4
กู้เซิ่นเหยียนดูเหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าฉันก็อยู่ที่โรงพยาบาลนี้ด้วยหลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ในที่สุดเขาก็คิดที่จะมาหาฉันเพื่อระบายความโกรธแทนเหลียงอี่อันและยังไม่ลืมนำใบหย่ามาให้ฉันเซ็นเพื่อเปิดทางให้เหลียงอี่อันเข้ามาแทนที่น่าเสียดายที่ฉันไม่สามารถเซ็นใบหย่าได้บนทางเดินโรงพยาบาล มีพยาบาลสองคนเดินผ่านหน้าเขาไปพยาบาลคนหนึ่งกุมหน้าอกด้วยสีหน้าหวาดกลัว“เธอไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนนั้นตายอย่างน่าเวทนาแค่ไหน แขนขาหัก มดลูกแตกและเสียเลือดมาก เธอท้องได้สองเดือนกว่าแล้ว ตอนส่งมาถึงโรงพยาบาลเลือดแทบจะหมดตัวแล้ว เหลือแค่ลมหายใจรวยริน”“น่าสงสารจัง ไม่รู้ว่าเป็นลูกสาวหรือภรรยาของใคร หากครอบครัวของเธอรู้เข้าจะเสียใจมากขนาดไหนกันนะ”“นั่นน่ะสิ หากปฐมพยาบาลได้ทันเวลา บางทีอาจช่วยชีวิตไว้ได้ พิการก็ยังดีกว่าตายล่ะนะ”เมื่อได้ยินสิ่งนี้กู้เซิ่นเหยียนก็ขมวดคิ้วแน่น ฉันจึงโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขาว่า "กู้เซิ่นเหยียน คุณรู้ไหมว่าคนที่ตายคือฉัน?"“คุณอยากไปดูสภาพของฉันตอนนี้ว่าน่าเวทนาขนาดนั้นจริงๆ ไหมใช่ไหมล่ะ”ฉันมีเจตนาไม่ดี อยากให้เขาเห็นสภาพการตายของฉันด้วยตาของเขาเองหากเขา
Read More
บทที่ 5
ฉันจ้องเขา ขณะที่เขาขมวดคิ้วแน่นสีหน้าหงุดหงิดของเขาคงเป็นเพราะคิดว่าฉันทำให้การเซ็นใบหย่าล่าช้าเราแต่งงานกันมาสองปี แม้โรงพยาบาลจะเป็นธุรกิจของของตระกูลกู้ แต่กู้เซิ่นเหยียนก็ไม่เคยให้ฉันมาที่โรงพยาบาลเลยปกติแล้วเมื่อฉันรู้สึกไม่สบายหรือจะมาตรวจการตั้งครรภ์ ก็ต้องไปโรงพยาบาลอื่นเสมอนางพยาบาลพยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วพูดอย่างเห็นอกเห็นใจ "ผู้ป่วยท่านนั้นเสียชีวิตจากอาการบาดเจ็บสาหัสแล้วค่ะ เดิมทีเราต้องการให้คุณมารักษาเขา แต่..."“หากเธอเป็นญาติของเพื่อนคุณ รบกวนคุณช่วยติดต่อให้ด้วยนะคะ เราไม่พบโทรศัพท์มือถือของเธอ จึงได้แจ้งความให้เจ้าหน้าที่ตำรวจดำเนินการตามหาแล้วค่ะ”“ผู้ป่วยเสียชีวิตในสภาพน่าสลดค่ะ อาจจะต้องให้เพื่อนของคุณเตรียมใจไว้ด้วย...”“คุณลืมหน้าที่ของตัวเองไปแล้วเหรอครับ?” กู้เซิ่นเหยียนที่สายตาคมกริบ พูดขัดจังหวะนางพยาบาล“แค่บาดเจ็บเล็กน้อย หมอทั่วไปก็รักษาได้แล้ว ทำไมคุณถึงไปร่วมมือแสดงละครกับคนไข้ด้วยล่ะครับ”“ปกติแล้วผู้หญิงคนนั้นร่างกายแข็งแรงพอๆ กับวัว จะมาตายเพราะบาดเจ็บเล็กน้อยได้ยังไง”จมูกของฉันเจ็บแสบ น้ำตาหยดใหญ่ไหลพรากออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ครั้งหน
Read More
บทที่ 6
คำพูดที่ไร้ความปราณีของกู้เซิ่นเหยียน เปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงทะลุหัวใจของฉันนิ้วมือของเหลียงอี่อันแข็งค้างไปชั่วขณะหนึ่ง ดวงตาแวบวาบด้วยบางสิ่งที่ผิดปกติ ก่อนจะเผยรอยยิ้มแห่งความโล่งใจออกมาบนใบหน้าเธอเงยใบหน้าเล็กที่ละเอียดอ่อนขึ้น มองกู้เซิ่นเหยียนด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความรู้สึก“เซิ่นเหยียน ครั้งนี้เราต้องกล้าหน่อย ใครก็ไม่สามารถพรากเราจากกันได้อีก”แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย เหลียงอี่อันเขย่งเท้าขึ้น ริมฝีปากกำลังจะแตะริมฝีปากของกู้เซิ่นเหยียนในขณะที่ฉันคิดว่าทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างราบรื่น กู้เซิ่นเหยียนกลับผลักเธอออกสิ่งนี้ทำให้ฉันประหลาดใจเล็กน้อย กู้เซิ่นเหยียนมักจะตามใจเหลียงอี่อันมาโดยตลอด ไม่เคยปฏิเสธความไม่พอใจฉายชัดในดวงตาของเหลียงอี่อันเพียงเสี้ยววินาที แต่มันก็หายไปในชั่วพริบตากู้เซิ่นเหยียนตื่นตระหนกไปชั่วครู่ "ผมยังไม่ได้หย่ากับเหลียงอี่ถัง เลยกลัวว่าจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของคุณ"ที่แท้ก็กลัวว่าคนจะมาด่าว่าเหลียงอี่อันว่าเป็นมือที่สามที่ทำลายชีวิตแต่งงานของคนอื่นสุดท้ายแล้วเหลียงอี่อันก็เป็นนางแบบที่มีชื่อเสียง ในฐานะบุคคลสาธารณะ ช
Read More
บทที่ 7
บ่ายวันนั้น หลังจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จสิ้นลง ฉันกับกู้เซิ่นเหยียนก็เดินออกจากสนามสอบด้วยกันกู้เซิ่นเหยียนต้องไปงานปาร์ตี้กับเพื่อนร่วมชั้น จึงไม่ได้ให้คนขับรถที่บ้านมารับเมื่อกู้เซิ่นเหยียนเดินมาถึงทางเปลี่ยว ก็เห็นกลุ่มอันธพาลเดินเข้ามาล้อมรอบเขาพวกเขาไม่รอช้า หยิบไม้ขึ้นมาฟาดใส่กู้เซิ่นเหยียนทันทีแต่ฉันตกใจมากจนไม่ทันได้โทรแจ้งตำรวจ และพุ่งตัวเข้าใส่กู้เซิ่นเหยียนทันทีไม้หลายอันกระหน่ำตีลงบนแผ่นหลังของฉันจนกระทั่งไม้ฟาดโดนหัวของฉัน และมีของเหลวอุ่นร้อนไหลออกจากหูของฉัน พวกนั้นถึงได้หยุดเมื่อฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็อยู่ในโรงพยาบาลแล้วคุณพ่อคุณแม่ตระกูลกู้และคุณพ่อคุณแม่ของฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องพักผู้ป่วย พวกเขากำลังคุยเรื่องบางอย่างกัน แต่ฉันได้ยินไม่ชัดต่อมาฉันพบว่าไม้ที่ฟาดหัวฉันทำให้หูข้างขวาของฉันหนวก และไม่สามารถรักษาได้ตั้งแต่นั้นมา ท่าทีของกู้เซิ่นเหยียนที่มีต่อฉันก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเขาไม่เฉยเมยใส่ฉันอีกต่อไป และเตรียมของขวัญวันเกิดให้ฉันด้วยหลังจากนั้นเราก็เดินเข้าสู่ประตูวิวาห์ตามขั้นตอนจิตวิญญาณของฉันอ่อนแอลงเล็กน้อย และเจ็บปวดไปทั้งร่
Read More
บทที่ 8
เมื่อได้ยินดังนั้น ร่างกายของเหลียงอี่อันก็สั่นเล็กน้อยอย่างไม่สามารถสังเกตเห็นได้ หลุบตาลงเพื่อปกปิดความตื่นตระหนกในใจแปลกที่พี่ชายเติบโตมากับเหลียงอี่อัน แต่กลับไม่ชอบเธอคุณพ่อคุณแม่ที่เลี้ยงดูฉันมาคือคนขับรถและพี่เลี้ยงของตระกูลเหลียงเมื่อเขารู้ว่าฉันเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขา เขาก็มีความสุขมาก“ไม่รู้ว่าทำไมพอเห็นถังถังแล้วก็รู้สึกผูกพัน ปรากฎว่าเธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่นี่เอง”“จากนี้ไปพี่ชายจะปกป้องเธอเอง”วันแรกที่ฉันกลายมาเป็นสมาชิกตระกูลเหลียง ทันทีที่เห็นฉัน พี่ชายก็สัญญาว่าจะดูแลฉันอย่างดีและเขาก็ทำตามสัญญา ในทุกเทศกาล เขาไม่เคยพลาดที่จะซื้อของขวัญให้ฉันเลยคุณพ่อคุณแม่แทบจะไม่ให้เงินค่าขนมฉันเลย พี่ชายจึงคอยโอนเงินให้ฉันเสมอ กลัวว่าฉันจะลำบากไม่มีเงินใช้เช่นเดียวกับตอนนี้ ฉันตายไปแล้ว มีเพียงพี่ชายเท่านั้นที่เสียใจและช่วยทวงความยุติธรรมให้ฉันพี่ชายเปิดประตูและผลักกู้เซิ่นเหยียนอย่างไม่เกรงใจทันใดนั้นฉันก็แทบรอไม่ไหวที่จะรู้ว่ากู้เซิ่นเหยียนจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นศพของฉัน?จะดีใจจนร้องไห้? หรือจะรู้สึกเศร้าใจเพียงเล็กน้อย?ใบหน้าของกู้เซิ่นเหยียนที่กำลังจะแส
Read More
บทที่ 9
“เซิ่นเหยียน ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ถ้าตอนนั้นให้รถพยาบาลไปช่วยพี่พี่ถังถังก่อน เธอคงไม่ตาย”“ผมเป็นคนผิด คนที่ตายควรเป็นผมมากกว่า”กู้เซิ่นเหยียนค่อยๆ วางมือลง สายตาของเขามืดมนน่ากลัว และมีเส้นเลือดปูดโปนบนหน้าผาก“คุณออกไปก่อน ผมอยากอยู่กับถังถังตามลำพัง”ถังถัง? กู้เซิ่นเหยียนเรียกฉันว่าเหลียงอี่ถังตลอดเลยนี่เหลียงอี่อันไม่อยากให้กู้เซิ่นเหยียนอยู่ที่นี่ จึงกุมหน้าอก "เจ็บจัง!"แต่กู้เซิ่นเหยียนดูเหมือนจะไม่ได้ยิน และไม่แม้แต่จะมองเธอเลยเหลียงอี่อันมีสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อเธอจากไป เธอได้หันมามองศพของฉัน บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแห่งความสะใจดูประหลาดและน่าหวาดกลัวกู้เซิ่นเหยียนรวบรวมความกล้าเพื่อจับมือที่เย็นเยียบของฉัน สายตาก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศกแต่ฉันกลับรู้สึกสะอิดสะเอียนฉันตะโกนเสียงดัง "อย่าแตะต้องฉันนะ ฉันรังเกียจ"น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ยินขณะที่เขาเอื้อมมือมาจับฉัน กำไลที่ข้อมือของฉันก็ขาด หล่นลงกระทบพื้นทันทีเขาตกตะลึงไปชั่วครู่ เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านี่คือของขวัญชิ้นแรกที่เขามอบให้ฉันในวันเกิดปีแรกหลังจากที่ฉันต้องหูข้างขวาหนวกเพราะช่
Read More
บทที่ 10
เขาหยิบมาดู แล้วก็หัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ไหล่สั่นเทิ้ม น้ำตาไหลออกมาจากหางตานั่นคือใบตรวจครรภ์ของฉันหลังแต่งงาน ฉันกับกู้เซิ่นเหยียนก็มีช่วงเวลาหวานชื่นด้วยกันบ้างเขาเคยไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยแผ่นดินไหว และพลัดตกจากที่สูงขณะพยายามช่วยเหลือผู้คนสุดท้ายขาก็หัก ต้องนอนอยู่บนเตียงถึงสามเดือนในช่วงสามเดือนนั้นฉันดูแลเขาอย่างดีเขาเป็นคนเลือกกินและไม่ชอบกินผัก ดังนั้นฉันจึงทำอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการให้เขาสุดท้ายอาหารก็ถูกปากเขาเมื่อวันเกิดฉันปีที่แล้ว เขาเตรียมพลุให้ฉันพลุที่ระเบิดขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน เป็นสักขีพยานในช่วงเวลาที่ดีที่สุดของความสัมพันธ์ของเราฉันดื่มด่ำไปกับรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาของกู้เซิ่นเหยียน และจูบริมฝีปากของเขาอย่างกล้าหาญร่างกายของฉันสั่นเล็กน้อย เขากลับไม่ผลักไสฉันออกไป แต่กลับรั้งเอวฉันเข้ามาใกล้และจูบอย่างลึกซึ้งขึ้นหลังจากนั้นเขาก็ถามฉันว่า "ขอพรอะไรในวันเกิดล่ะ?"ฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหยั่งเชิงเขาอย่างระมัดระวังว่า "ฉันอยากมีลูก อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข"เขาบีบหน้าฉันแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ขอพรอะไรแบบนี้กัน กา
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status