Short
ถูกเพื่อนรักใส่ร้ายมาสิบปี ฉันยกสามีและลูกให้เธอ

ถูกเพื่อนรักใส่ร้ายมาสิบปี ฉันยกสามีและลูกให้เธอ

作家:  หวังต้าฉุยจื่อ完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
10チャプター
5.6Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักทรมาน

แก้แค้น

เพื่อนรัก

คนเลว

มีสติและเป็นอิสระ

หลังจากถูกเพื่อนสาวใส่ร้ายมานับสิบปี ฉันก็มอบทั้งสามีและลูกชายให้เธอไป ปีที่สิบหกของการแต่งงาน อดีตเพื่อนสาวของฉันก็ได้โพสต์รูปภาพรูปหนึ่ง ทั้งลูกสาวของเธอและลูกชายของฉันต่างถูกโอบกอดโดยเธอและสามีของฉัน ทั้งสี่คนยืนแนบชิดกัน โดยมีข้อความระบุไว้: “จะไม่นับว่าเป็นลูกได้ยังไง” ส่วนฉันก็ทิ้งข้อความไว้ด้านล่าง: เหมาะสมกันมาก ทว่าชั่ววินาทีต่อมา โพสต์นั้นกลับถูกลบไปแล้ว วันรุ่งขึ้น สามีของฉันรีบกลับมาที่บ้าน ก่อนจะเอ่ยถามฉัน "โซฟีอาการดีขึ้นแล้วแท้ๆ คุณจะกระตุกต่อมเธออีกทำไม" ลูกชายของฉันผลักฉันออกก่อนจะเริ่มกล่าวโทษฉัน "แม่เป็นคนทำให้น้องเถียนเถียนของผมร้องไห้" ฉันคว้าสัญญาหย่าร้างขึ้นมาเขวี้ยงใส่หน้าพวกเขา: “ใช่สิ ฉันผิดเอง งั้นฉันก็จะไปเอง พวกคุณจะได้อยู่กันเป็นครอบครัวสี่คน”

もっと見る

第1話

บทที่ 1

日陰の存在のまま、私は八年間、ただひたすらに西園寺蓮(さいおんじ れん)に尽くしてきた。

車椅子生活から立ち直るまで彼を支え、うつ病の底なし沼から彼を救い出したのも私だ。

いつかきっと、この長い夜が明けて、報われる日が来ると信じていた。

しかし、彼の想い人が帰国したことで、その願いは残酷にも打ち砕かれた。

彼は私に、余計な恋心を捨てて、ただ友達としてそばにいろと言った。

彼は彼女のために私を冷遇し、私の尊厳を踏みにじった。

彼は知らないだろう。

彼のうつ病を治すために、私がどれほどの絶望を飲み込んできたか。

彼が完治したその日、皮肉にも私の心は壊れ、重度のうつ病と診断されたのだ。

もう、限界だ。

自分を救うため、私は彼への愛を捨て、彼の叔父と結婚することを決意した。

しかし、私の結婚式当日、あれほどプライドの高かった彼が、皆の前でなりふり構わず跪いた。

「お願いだ、俺を見捨てないでくれ!」

……

「叔父様、私……あなたのお嫁さんになります」

病室のベッドに横たわり、スマホを耳に当てたまま、私・如月美月(きさらぎ みづき)は空いた手を目の前に掲げた。

血の滲むガーゼが巻かれた手首を、虚ろな目で見つめる。

自殺を図ったのは、これで何度目だろう。

もう覚えてもいない。

ただ、抑えきれない感情の波に襲われるたび、生きる気力さえ跡形もなく消え失せてしまうのだ。

電話の向こうで、西園寺湊(さいおんじ みなと)は真面目な声で私を正した。

「美月、私は蓮の叔父であって、君の叔父ではないよ。これからは『湊さん』、あるいは『ダーリン』と呼んでみるかい?」

「蓮」という名を聞いた瞬間、心臓をゴムでパチンと弾かれたような痛みが走った。

蓮は、私が十年もの間、深く愛し続けた男。

物心ついた頃から、私たちはいつも一緒だった。

その時、如月家の娘は行方不明で、私は彼らに養女として迎えられ、ずっと令嬢として扱われていた。

近所に住んでいた彼は兄のような存在で、私たちは毎日飽きもせず一緒に遊び、幼馴染として育った。

その後、本物の令嬢である如月雪乃(きさら ゆきの)が戻り、私が家を追い出された時も、蓮は私を見捨てなかった。それどころか、私を自分の家に連れ帰ってくれたのだ。

あの日から、彼は私にとってかけがえのない存在になった。

けれど今、私は彼を諦めることにした。

「湊さん……」私は素直に呼びかけた。

湊は満足そうに笑った。

「いい子だ。じゃあ、一週間後に会おう」

「ええ、一週間後に……」

通話を終えた直後、背の高い姿が病室に入ってきた。

その姿を見た瞬間、私は慌ててスマホを隠した。

そこに立っていたのは蓮だ。オーダーメイドの高級スーツに身を包み、その佇まいは洗練されている。

背筋を伸ばして立つ今の彼には、かつて車椅子に乗っていた頃の荒んだ面影など微塵もない。

「一週間後に、誰と会うんだ?」彼は疑わしげに尋ねた。

「昔の友達よ」私は冷たく答えた。

蓮はさらに眉をひそめた。彼は私の交友関係を全て把握しているはずだ。

ここ数年、私は彼に付きっ切りで、彼の周りの人間としか関わらず、本当の友達なんて一人もいない。

彼がさらに問い詰めようとしたその時、私のあまりに無関心な態度を見て、言うことを変えたようだ。

「リストカットなんて、楽しいか?」彼は低く沈んだ声で言った。

その冷酷な響きが、私を昨夜の記憶へと引き戻した。

私は別荘を出たいと申し出たが、蓮はそれを許さず、反省しろと言って私を寝室に閉じ込めたのだ。

私は何も間違ったことなどしていなかったのに。

ただ彼から離れ、彼への執着を断ち切りたかっただけなのに。

抑えきれない感情が爆発し、うつ病の闇に飲み込まれた私は、朦朧とした意識の中で手首を切った。

あの時、私は本気で死にたかった。

けれど蓮はそれを誤解したようだった。

蓮は、私が彼の気を引くために敢えて自傷をしたと思い込んで、私を病院に運び込んだが、そこで医師にこう命じたのだ。

「縫合の際、麻酔は必要ない。その痛みを体に刻み込ませてやれ」

私が人一倍痛みに弱いことを、彼は知っているはずなのに。

彼は無表情のまま、私が殺処分を待つ家畜のように押さえつけられ、針と糸が皮膚を貫くたびに悲鳴を上げる様を、冷ややかに見下ろしていた。

あの骨まで響くような激痛を思い出し、私は思わず震え上がった。

蓮を見る目にも恐怖の色が滲む。

彼は一瞬驚いたようだったが、すぐに苛立ちを露わにした。

ドンッ、と彼が私のベッドに拳で殴りつけた。

その拳が耳をかすめ、ヒリヒリとした痛みが走った。

彼は歯を食いしばって吐き捨てた。

「また可哀想なフリか? いい加減にしろ!お前がリストカットなんかするから、雪乃に振られるところだったんだぞ!

あの子はお前が傷つくのを見たくないと言ったんだ。もしお前に何かあれば、一生悔やむことになるって。

雪乃があんなに優しい子なのに、お前はどうしてそんな卑劣な手段で、俺を彼女から奪おうとするんだ?」

以前なら、私は泣き叫んで訴えていただろう。

雪乃に騙されないで、彼女こそが恩知らずで、虚栄心が強く、裏表のある女なのだと。

けれど、今ようやく分かった。蓮は彼女を愛しているからこそ、無条件に信じているのだ。

かつて私が彼のためにそうしていたように。

私は微かに微笑み、従順な声色で言った。

「前は私が間違ってたわ。でも安心して、もう目が覚めたから。

雪乃さんには謝っておくね。もうあなたへの未練はないって、ちゃんと伝えるから」

この答えを聞けば彼も喜ぶだろうと思ったが、蓮は意外そうに私を凝視している。

しばらくして、彼は安堵したように言った。

「自分の立場を理解できたなら、それでいい」

その時、病室の外から雪乃の甘ったるい声が聞こえてきた。

「蓮さん、終わりましたよ」

氷のような表情が、一瞬でとろけ、甘いものへと変わる。

彼は背を向け、雪乃の方へ歩み寄りながら尋ねた。

「どうして向こうで待ってないんだ? 指はまだ痛むか?」

雪乃は彼に甘えるようにもたれかかり、絆創膏の貼られた指を目の前に突き出した。

「んもう、ナイフでちょっと切っちゃっただけですよぉ。

蓮さんが大袈裟なんですよ。お医者さんにも笑われちゃいました。あと少し遅かったら、もう治ってたかもねって」

蓮は真剣な顔で答えた。

「君のことなら、どんな小さなことでも俺には一大事なんだ」

雪乃は幸せそうに微笑んだが、ベッドにいる私を横目で捉えると、急に怯えたような小声になった。

「私、来ちゃいけなかったですか……また美月さんを怒らせちゃうかも……」
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Thanatcha
Thanatcha
ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่า สมน้ำหน้า
2026-01-05 00:42:28
1
0
10 チャプター
บทที่ 1
ฉันเพิ่งพิมพ์สัญญาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วนี่เองก่อนหน้านั้นฉันเอาแต่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นทั้งคืนบนโต๊ะอาหาร ยังไม่มีใครแตะต้องอาหารนับสิบจานที่ฉันเตรียมไว้เลยสักนิดเค้กรูปอุลตร้าแมนละลายจนไม่เป็นรูปเป็นร่างเมื่อวานเป็นวันเกิดของอันอัน ลูกชายของฉันสามีของฉัน หลี่หมิงหยวนเป็นคนบอกให้ฉันเตรียมตัวที่บ้าน ส่วนเขาจะไปรับอันอันมาฉลองวันเกิดฉันได้แต่รออยู่ที่บ้าน กระทั่งได้เห็นโพสต์รูปครอบครัวสี่คนบนไทม์ไลน์ของโซฟีน่าตลกสิ้นดีหลี่หมิงหยวนนึกไม่ถึงว่าฉันจะพูดเรื่องหย่า เขาขมวดคิ้วและฉีกสัญญาด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก:"เจียงลี่ คุณสร้างเรื่องอะไรอีก? ผมแค่ลืมบอกคุณว่าจะพาลูกชายไปหาโซฟีและคนอื่นๆ ไม่ใช่เหรอ?"เขาพูดจบก็ลดสายตาอันแฝงด้วยความรู้สึกผิดลงมายังโต๊ะอาหาร เขากดเสียงต่ำ:"พอได้แล้ว เมื่อคืนผมผิดเองที่ไม่ติดต่อคุณ ต่อไปผมจะใส่ใจมากกว่านี้""ผมจะทำความสะอาดที่นี่ คุณไปนอนเถอะ ไว้เที่ยงพรุ่งนี้ผมจะพาคุณกับอันอันไปหาอะไรกิน"เขามักจะตบหัวแล้วลูบหลังฉันแบบนี้ตลอดรู้ทั้งรู้ว่าตัวเองทำผิด เขาไม่กล่าวขอโทษสักคำแต่กลับยื่นมือมาดึงฉันไว้แทนถ้าฉันไม่ตอบรับ เขาก็จะเล่นสง
続きを読む
บทที่ 2
หลี่หมิงหยวนนึกไม่ถึงว่าฉันจะเก็บสัมภาระไว้แล้วด้วยซ้ำ เขาจึงรีบเข้ามาหยุดฉันระหว่างนั้นก็มีเสียงล็อกประตูดังออกมาจากด้านนอกประตูครู่ต่อมา โซฟีก็จูงเถียนเถียนลูกสาวของเธอเข้าไปคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าบ้านหลังนี้จะมีรหัสลายนิ้วมือของเธอด้วยทั้งที่ฉันคุยกับหลี่หมิงหยวนชัดเจนแล้วว่าฉันไม่ต้องการให้โซฟีมาอยู่ในบ้านหลังนี้เธอใส่ร้ายฉัน เธอพรากทุกอย่างไปจากฉัน ฉันเกลียดเธอแต่ก็เห็นได้ชัดว่าหลี่หมิงหยวนไม่ได้ใส่ใจคำพูดของฉันเลยเมื่อโซฟีเห็นฉัน สีหน้าของเธอก็ปรากฎความน่าสงสารขึ้นมาเล็กน้อย:"เสี่ยวลี่..."เถียนเถียนที่อยู่ข้างเธอก็เข้าไปหลบหลังเธอทันที ราวกับว่าฉันเป็นสัตว์ร้ายก็ไม่ปาน เถียนเถียนพูดขึ้นทั้งน้ำตา:"ป้าหลิน อย่าตีแม่หนูนะ!"ฉันมองดูเด็กหญิงตัวน้อย ที่มีอายุเพียงสิบขวบอย่างเย็นชา เธอช่างดูไร้เดียงสาเหลือเกินแต่เธอเองก็เป็นคนกล่าวหาฉันว่าฉันทุบตีโซฟีที่บ้านพ่อแม่ในวันฉลองเทศกาลวันไหว้พระจันทร์มันเป็นวันรวมญาติในช่วงเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ที่ฉันรอคอยมานานหลายปีและนั่นก็เป็นครั้งแรกที่พ่อแม่ยอมให้ฉันกลับมาที่บ้านหลังจากเกิดเรื่องนั้นฉันพยายามทำตัวให้พ่อแม่รัก แต่โ
続きを読む
บทที่ 3
อย่างไรเสียเถียนเถียนก็ยังเป็นเด็ก ยังไม่รู้วิธีเก็บอารมณ์นักเมื่อได้ยินว่าบ้านหลังนี้จะเป็นของพวกเธอแล้ว เธอก็เอ่ยถามขึ้นอย่างตื่นเต้น: "จริงเหรอคะ?"โซฟีกดแขนของเธอลงด้วยท่าทีตื่นตระหนก: "เถียนเถียน อย่าพูดไปเรื่อย!"นี่คือบ้านของป้าเจียง"พูดจบ เธอก็หันมาที่ฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำแฝงแววน้อยใจ:"เจียงลี่ ฉันไม่เคยคิดทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพี่หยวนเลยนะ" "ฉันจะไปแล้ว อย่าโกรธกันเลย"หลี่หมิงหยวนได้ฟังดังนั้นก็เดินไปคว้าแขนของโซฟีโซฟีถูกรวบเข้าไปยังอ้อมแขนของเขาเขากอดเธอไว้ แต่เมื่อเขาหันมาสบตากับฉันก็รีบปล่อยเธอลงแววตาของโซฟีแฝงแววไม่เต็มใจ ซึ่งต่อมามันกลับถูกแทนที่ด้วยความคับข้องใจ:"พี่หยวน หยุดโน้มน้าวฉันเถอะ พวกฉันต่างหากที่รบกวนพี่" ระหว่างที่เธอพูดก็คอยหลั่งน้ำตาไปด้วย ราวกับว่าเธอนั้นเป็นดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังเหี่ยวเฉาเถียนเถียนแทรกเข้าไปในอ้อมแขนของเธอก่อนจะร้องไห้โฮเสียงดัง:"แม่ อย่าร้องไห้เลย เถียนเถียนผิดเอง ถ้าไม่ใช่เพราะเถียนเถียน แม่คงไม่ต้องมาทนทุกข์แบบนี้หรอก"ฉันมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา พลันรู้สึกว่าทำไมสองแม่ลูกคู่นี้ถึงไม่ไปเป็นน
続きを読む
บทที่ 4
หลี่หมิงหยวนจากไปด้วยความโกรธพร้อมกับพรากคำสาปแช่งจากปากแม่ของฉันไปด้วยระหว่างที่รถแล่นผ่านไป ฉันก็สังเกตเห็นความภาคภูมิใจบนสีหน้าของโซฟีเธอคิดว่าเธอชนะแล้วเป็นอีกครั้งหนึ่งที่ฉันต้องพลัดพรากจากครอบครัว ราวกับว่าเป็นคนโดดเดี่ยวผู้น่าสงสารแต่ฉันไม่สนใจอีกต่อไปแล้วไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ สามี หรือลูกชายของฉัน ฉันก็ไม่ต้องการพวกเขาทั้งหมดอีกต่อไปแล้วถ้าเธอชอบ ก็ให้เธอไปทั้งหมดนั่นแหละความคิดของฉันนั้นช่างอิสระ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยามที่คนเราต้องตกอยู่ในสภาพแวดล้อมแย่ๆ แล้วมักจะนึกถึงเรื่องราวอันเลวร้ายเหล่านั้น ความทรงจำแย่ๆ ก็ไหลพรั่งพรูเข้ามาในหัวของฉันด้วยฉันอยากจะร้องไห้ ไม่ใช่เพราะเสียใจแต่เพราะอยากระบายทว่าฉันกลับไม่กล้า ฉันกลัวว่าน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาจะทำให้เรื่องราวยิ่งแย่ลง ฉันเดินไปทีละก้าว ทีละก้าวจนเท้าชาไปหมด กระทั่งหัวของฉันปวดหนึบจนไม่อาจนึกถึงเรื่องเหล่านั้นได้อีกต่อไปในที่สุดฉันก็เจอที่หลบหิมะ โชคดีที่ฉันเรียกรถได้ ทว่าระหว่างที่รถจอดลงนั้นมันก็ไถลจนชนเข้ากับร่างของฉันอย่างจังการชนไม่รุนแรงนัก แต่ฉันกลับจมไปกับกองหิมะจนมิดร่าง อุณหภูมิร่างกายของฉันลดลงเ
続きを読む
บทที่ 5
คำพูดของเผยลั่วทำฉันตกใจจนแทบจะกระโดดลงจากเตียงส่วนหลี่หมิงหยวนที่ปลายสายก็ขึ้นเสียงในทันใด: "คุณพูดอะไร คุณเป็นใคร"เผยหลัววางสายโทรศัพท์แล้วปิดโทรศัพท์เมื่อเขาเห็นว่าฉันกำลังมองอยู่ เขาก็คลี่ยิ้มบางๆ พลางเอ่ย "ผมไม่ได้ตั้งใจจะบอกว่าคุณตายแล้ว แต่ผมรู้สึกว่าสามีของคุณนี่ใจดำจริงๆ เลย""ภรรยาตัวเองประสบอุบัติเหตุจนต้องนอนโรงพยาบาล""มีตั้งกี่คนที่ติดต่อเขาไม่ได้ พอเขานึกขึ้นได้ว่าต้องโทรหาคุณกลับไม่มีคำพูดห่วงใยสักคำ""พี่สาว พูดตามตรงนะ...รสนิยมการเลือกผู้ชายของคุณค่อนข้างแย่นะ"ฉันหัวเราะอย่างจนปัญญาพลางพึมพำเบาๆ "ไม่ใช่แค่ผู้ชายหรอก แม้แต่รสนิยมการเลือกพ่อแม่กับเพื่อนสาวยังแย่อีกด้วย"แม้แต่ลูกก็ยังเกิดมาแย่"ฉันระงับความขุ่นเคืองก่อนจะถามต่อ "คุณช่วยสั่งอาหารกลางวันให้ฉันหน่อยได้ไหม"ฉันไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อคืนจึงหิวมากเผยลั่วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาทันทีพร้อมกับถามฉันว่าอยากกินอะไรฉันไม่ค่อยอยากอาหารนัก จึงบอกให้เขาสั่งโจ๊กให้ก็พอแต่เขากลับคัดค้าน: "ก่อนหน้านี้หมอบอกว่าคุณขาดสารอาหาร จะกินแต่โจ๊กได้ไงครับ?""ช่างเถอะ ผมสั่งให้คุณแล้วกัน และผมจะเลือกให้คุณเอง"ฉั
続きを読む
บทที่ 6
เมื่อเห็นฉันเรียกเขาว่าอดีตสามี หลี่หมิงหยวนก็ขมวดคิ้วขึ้นมาฉันคิดว่าเขาจะเหมือนก่อนหน้านี้เสียอีก ที่ต่อว่าฉันว่าพยายามหนีและโมโหโดยไม่มีเหตุผลใครจะรู้ว่าเขาเพียงแค่ถอนหายใจ แล้วลูบผมของฉันแล้วพูดว่า " ยังโกรธผมอยู่เหรอ ที่รัก ผมยอมรับว่าผมเคยเมินคุณมาก่อน จากนี้ไปผมจะใส่ใจคุณให้มากขึ้น"" คุณหยุดโกรธได้ไหม"" ไปจากผม คุณจะสามารถไปไหนได้ล่ะ"แม้ว่าฉันไม่รู้ว่าทำไมนิสัยเขาเปลี่ยนไป แต่หลังจากได้ยินประโยคสุดท้ายนี้ จู่ๆ ฉันก็รู้สึกไม่พอใจอยู่เล็กน้อย" โลกแสนกว้างใหญ่ ทำไมฉันจะไม่มีที่ไปล่ะ"หลี่หมิงหยวนพูดว่า " คุณก็รู้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมหมายถึง"ฉันเบื่อเกินกว่าจะพูดดูเหมือนว่าบุคคลนี้ไม่ต้องการแบ่งทรัพย์สินกับฉัน ไม่เช่นนั้นฉันก็หาเหตุผลไม่ได้จริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงไม่ต้องการหย่าฉันมองเห็นซูเฟยที่อยู่ข้าง ๆ จากหางตา และฉันก็หันเหเป้าหมาย" เฮ้ คุณออกไปจากห้องผู้ป่วยของฉันได้ไหม"ใบหน้าของซูเฟยเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที และเธอก็กำลังจะร้องไห้แล้วพูดอย่างระมัดระวัง " ฉันขอโทษ เสี่ยวหลี ฉันแค่อยากจะอยู่และดูแลเธอ"ขณะที่เธอพูด เธอมองไปที่หลี่หมิงหยวนอย่างคาดหวัง โดยหวังว่าเข
続きを読む
บทที่ 7
ต้องบอกว่าทักษะการชื่นชมชาของเผยลั่วนั้นดีกว่าของหลี่หมิงหยวนมากฉันหยิบแอปเปิ้ลที่เขาปอกเปลือกมาให้ใหม่แล้วพูดเยาะเย้ยว่า "โอ้ คงจะเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้า"หลังจากหยุดครู่หนึ่ง ฉันเน้นย้ำว่า " ภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง"เผยลั่วนึกสนุก " เธอจะซึมเศร้าอย่างรุนแรงได้ยังไง เธอเป็นโรคจิตเภท แนะนำให้เธอไปโรงพยาบาลจิตเวช มีเพียงการรักษาตามอาการเท่านั้นที่สามารถช่วยให้เธอฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว"ฉันหลุดเสียง " คิก"หัวเราะออกมาหลี่หมิงหยวนมองมาที่ฉันด้วยความไม่อยากจะเชื่อเขาไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะเลือดเย็นถึงขนาดไปร่วมมือกับคนอื่นล้อเลียนซูเฟยที่ป่วยแต่สิ่งที่ทนไม่ได้ที่สุดสำหรับเขาคือฉันดูเหมือนท่อนไม้ที่ไม่มีตัวตนเมื่อเผชิญหน้ากับเขา แต่ฉันสามารถยิ้มหวานให้ผู้ชายคนอื่นได้เปลวไฟแห่งความอิจฉาริษยาพลุ่งขึ้นในใจของเขาและเขาก็ดุฉันด้วยความโกรธ" พอได้แล้ว เจียงหลี คุณเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ได้ยังไง ไม่น่าแปลกใจเลยที่พ่อแม่ของคุณผิดหวังในตัวคุณมาก ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูกชายของเราก็ไม่ชอบคุณเช่นกัน"" คุณมันก็แค่ผู้หญิงอำมหิตที่ไม่มีหัวใจ คุณพูดถูก ผมเสียใจแล้ว เสียใจที่ไม่ตกลงที่จะหย่ากับคุณ""
続きを読む
บทที่ 8
เมื่อสามเดือนที่แล้ว นักเลงคนหนึ่งที่ทำให้ซูเฟยเป็นมลทินได้รับการปล่อยตัวหลังจากรับโทษจำคุกในวันแรกที่เขาออกมา ฉันก็พบเขาครั้งหนึ่งฉันจำได้เสมอที่ซูเฟยบอกว่ามีเพื่อนรอเธออยู่ที่ถนนสายนั้นฉันคิดว่าถ้าบุคคลนี้มีอยู่จริง บางทีบุคคลนี้อาจเป็นคนเดียวที่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของฉันได้ฉันเคยค้นหาในแอปพลิเคชันค้นหาเพื่อนของซูเฟยแล้ว แต่ไม่พบอะไรเลยดังนั้นฉันเดาว่าเพื่อนของเธอน่าจะเป็นหนึ่งในพวกอันธพาลเหล่านี้เป็นผลให้ฉันไม่เพียงแต่รู้ตัวตนที่แท้จริงของ " เพื่อน" คนนี้เท่านั้น แต่ยังได้รู้ความจริงทั้งหมดด้วยและพรุ่งนี้ ฉันจะนำความจริงมาโจมตีซูเฟยให้สาสมและมอบพิธีหย่าร้างอย่างซาบซึ้งให้กับหลี่หมิงหยวนด้วยหลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็ง่วงนอนและหลับไปอีกครั้งระหว่างที่ฉันหลับ ดูเหมือนฉันจะได้ยินใครบางคนถามฉันว่า " ถ้าคุณไม่ได้ใส่ใจจริงๆ แล้วทำไมต้องกินยาแก้ซึมเศร้าด้วยล่ะ"...วันรุ่งขึ้น หลังจากที่ฉันออกจากโรงพยาบาล เผยลั่วก็ยืนกรานที่จะไปส่งฉันที่สำนักกิจการพลเรือนฉันก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะร่างกายฉันยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่เมื่อไปถึงฉันก็บอกลาเขาแล้วเดินเข้าไปในสำน
続きを読む
บทที่ 9
เมื่อซูเฟยได้ยินว่าฉันกำลังจะให้ของขวัญแก่เธอ ดวงตาทั้งคู่ของเธอก็เต็มไปด้วยความระมัดระวังฉันคิดว่าเธอก็รู้ตัวเองเหมือนกัน รู้ว่าฉันเกลียดเธอมากแค่ไหน แล้วจะมาเตรียมของขวัญให้เธอได้อย่างไรแต่ก่อนที่เธอจะปฏิเสธ ผู้ชายผมทรงสกินเฮดก็เดินออกมาจากฝูงชนที่มามุงดูเหตุการณ์เมื่อเธอเห็นบุคคลนั้น ซูเฟยก็ตกใจมาก เธอถอยหลังไปสองสามก้าวด้วยความหวาดกลัวและอดไม่ได้ที่จะตะโกนชื่ออีกฝ่าย" ติงหยู"ติงหยูพ่นควันออกมาจากปาก และดวงตาทั้งคู่ของเขาก็มองไปบนใบหน้าของซูเฟยอย่างป่าเถื่อน" อดีตแฟนสาว ไม่เจอกันนานเลย ดูเหมือนคุณจะสบายดีนะ ที่เธอบอกตอนนั้นว่าจะแต่งงานกับฉันหลังจากยึดทรัพย์สินของตระกูลเจียงไปแล้ว ยังนับมันอยู่มั้ย"พ่อแม่ของฉันดวงตาเบิกกว้างและมองซูเฟยด้วยความประหลาดใจซูเฟยส่ายหัวและอธิบายว่า " พ่อ แม่ พวกคุณอย่าไปเชื่อเขา เขา...เขาเป็นหนึ่งในพวกอันธพาลในปีนั้น"หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็มองมาที่ฉันอย่างโกรธ ๆ " เป็นแก เป็นแกที่พาคนพวกนี้มาข่มขืนใช่ไหม"" ทำไมล่ะ ฉันมีชีวิตที่ย่ำแย่ขนาดนี้แล้ว ทำไมยังบีบบังคับฉันแบบนี้อีก"หลังจากพูดจบ เธอก็เริ่มร้องไห้ " ฮือ ฮือ ฮือ"หลี่หมิงหยวนช่ว
続きを読む
บทที่ 10
แม้ว่าโพสต์จะไม่ได้ระบุว่าบุคคลนั้นคือใคร แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือ อดีตเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายหลายคนได้ฝากข้อความไว้ใต้โพสต์ในไม่ช้า สิ่งสกปรกที่ซูเฟยเคยทำเหล่านั้นก็ถูกเปิดเผยไม่เพียงเท่านั้น หลี่หมิงหยวนและพ่อแม่ของฉันก็ได้รับผลกระทบทั้งหมดไม่กี่วันต่อมา โทรศัพท์มือถือของฉันก็แทบจะระเบิดในขณะนี้ ฉันมองไปที่ผู้กระทำผิดที่อยู่ตรงหน้าและพูดอย่างเสียไม่ได้ " เจ้าเด็กบ้า ใครขอให้นายเข้ามาแทรกแซง"เผยลั่วหัวเราะอย่างทะเล้นแล้วคีบเนื้อสดที่ลวกดีแล้วลงใส่ในชามของฉัน " พี่สาวอย่าโกรธเลยนะ ผมรู้ว่าพี่ไม่ใช้บาดแผลของตัวเองเพื่อทำให้คนอื่นรู้สึกผิด""แต่ผมคิดว่า ทำไมคนที่ถูกมองว่าทำผิดถึงพูดออกมาไม่ได้ล่ะ ถ้าพวกเขาไม่รู้ว่าพี่ทนทุกข์ทรมาน พวกเขาจะรู้สึกผิดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"" สิ่งนี้เดิมทีก็ไม่พอที่จะชดเชยความเจ็บปวดของพี่เลย และก็ไม่สามารถช่วยให้พี่ปล่อยบาดแผลเหล่านี้ไปได้อย่างแท้จริง"" ดังนั้น ผมอยากให้พวกเขาเป็นเหมือนกับที่พี่เคยเป็น ใช้ชีวิตอย่างทรมานในทุกๆวัน"" ในวันต่อไปจากนี้ ตอนที่พี่ไม่มีความสุข ลองคิดถึงพวกเขาที่ไม่มีความสุขยิ่งกว่า แล้วใจพี่จะได้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง"
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status