ถูกเพื่อนรักใส่ร้ายมาสิบปี ฉันยกสามีและลูกให้เธอ

ฉันเพิ่งพิมพ์สัญญาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วนี่เอง

ก่อนหน้านั้นฉันเอาแต่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นทั้งคืน

บนโต๊ะอาหาร ยังไม่มีใครแตะต้องอาหารนับสิบจานที่ฉันเตรียมไว้เลยสักนิด

เค้กรูปอุลตร้าแมนละลายจนไม่เป็นรูปเป็นร่าง

เมื่อวานเป็นวันเกิดของอันอัน ลูกชายของฉัน

สามีของฉัน หลี่หมิงหยวนเป็นคนบอกให้ฉันเตรียมตัวที่บ้าน ส่วนเขาจะไปรับอันอันมาฉลองวันเกิด

ฉันได้แต่รออยู่ที่บ้าน กระทั่งได้เห็นโพสต์รูปครอบครัวสี่คนบนไทม์ไลน์ของโซฟี

น่าตลกสิ้นดี

หลี่หมิงหยวนนึกไม่ถึงว่าฉันจะพูดเรื่องหย่า เขาขมวดคิ้วและฉีกสัญญาด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก:

"เจียงลี่ คุณสร้างเรื่องอะไรอีก? ผมแค่ลืมบอกคุณว่าจะพาลูกชายไปหาโซฟีและคนอื่นๆ ไม่ใช่เหรอ?"

เขาพูดจบก็ลดสายตาอันแฝงด้วยความรู้สึกผิดลงมายังโต๊ะอาหาร

เขากดเสียงต่ำ:

"พอได้แล้ว เมื่อคืนผมผิดเองที่ไม่ติดต่อคุณ ต่อไปผมจะใส่ใจมากกว่านี้"

"ผมจะทำความสะอาดที่นี่ คุณไปนอนเถอะ ไว้เที่ยงพรุ่งนี้ผมจะพาคุณกับอันอันไปหาอะไรกิน"

เขามักจะตบหัวแล้วลูบหลังฉันแบบนี้ตลอด

รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองทำผิด เขาไม่กล่าวขอโทษสักคำแต่กลับยื่นมือมาดึงฉันไว้แทน

ถ้าฉันไม่ตอบรับ เขาก็จะเล่นสงครามประสาทใส่ฉันจนฉันทนไม่ไหวและยอมโค้งขอโทษเขา

เมื่อก่อนฉันจะคำนับเขาก่อน แต่คราวนี้ ฉันเพิ่งหยิบข้อตกลงการหย่าร้างอีกฉบับมาโยนลงบนโต๊ะกาแฟ:

"ฉันพิมพ์ไว้หลายสิบชุด คุณอยากฉีกก็ฉีกให้พอใจเลยแล้วกัน"

หลี่หมิงหยวนโกรธจนเขวี้ยงชามแตก

เขาจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาอันเหลือทนก่อนจะเอ่ย "พูดตามตรงนะ คุณอิจฉาที่อันอันชอบโซฟีมากกว่าคุณเหรอ"

"เจียงลี่ คุณอย่าลืมเชียวว่าคุณติดค้างเธออยู่!

"ผมกับอันอันคอยดูแลสองแม่ลูกนั่นก็เพื่อชดใช้กรรมแทนคุณไงล่ะ!"

ชดใช้เหรอ? ฉันมีอะไรที่ต้องชดใช้ด้วย!

ฉันและโซฟีเคยเป็นเพื่อนรักกัน ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนระหว่างที่กำลังเรียนปีสาม เธอได้นัดฉันออกมาเที่ยวด้วยกัน

เมื่อตกเย็น ระหว่างที่กำลังจะกลับบ้าน ฉันต้องเดินไปทางถนนเส้นหลัก แต่เธอกลับยืนกรานว่าจะไปทางถนนเส้นเล็ก โดยบอกว่ามีเพื่อนรอเธออยู่

พวกเราจึงแยกทางกัน

แต่ทันทีที่ฉันตื่นขึ้นมา หลี่หมิงหยวนกลับรีบมาที่บ้านของฉัน เขาคว้าคอเสื้อของฉันไว้

เขาถามฉันว่าทำไมไม่โทรหาตำรวจ ทำไมไม่ดูแลโซฟี?

ฉันยังคงสับสนงุนงง แต่ต่อมาฉันก็ได้รู้ว่าโซฟีถูกพวกอันธพาลตามทางล่วงละเมิดทางเพศ

เธอบอกว่าเธอถูกพวกมันจับเพราะกำลังช่วยล่ออันธพาลพวกนั้นไปจากฉัน

เธอกำลังโกหก

ฉันพยายามปกป้องตัวเองอย่างเต็มที่ แต่กลับไม่มีใครเชื่อฉันเลย ประกอบกับกล้องวงจรปิดที่ดันมาเสีย ทำให้ฉันกลายเป็นแพะรับบาปทันที

ตั้งแต่นั้นมาฉันก็กลายเป็นคนบาปในสายตาของทุกคน

พ่อแม่ของฉันด่าว่าฉันเป็นคนใจดำ ส่วนหลี่หมิงหยวนก็เอาแต่บอกว่าฉันเลือดเย็น

พวกเขาต่างมอบความรักที่มีต่อฉันให้กับโซฟีแทนเพื่อเป็นการชดใช้

พวกเขาถึงขั้นแย่งลูกของฉันไป พร้อมกับบอกว่าฉันมันไร้จริยธรรม ไม่ควรค่าแก่การสั่งสอนลูก

ด้วยเหตุนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างฉันและอันอันจึงจืดจาง

ทว่าฉันก็รักเขามากและฉันก็พยายามซ่อมแซมความสัมพันธ์ระหว่างสองเราอย่างเต็มที่แล้ว

ฉันมองไปที่อันอัน และเขาก็มองมาที่ฉันเช่นกัน

แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเย็นชาและขยะแขยงราวกับว่าฉันเป็นศัตรูของเขา:

"แม่ทำลายชีวิตของพ่อและป้าโซฟี ถ้าไม่มีแม่ ป้าโซฟีก็คงเป็นแม่ของผมแล้ว"

ร่างกายของฉันสั่นเทิ้มเล็กน้อย ฉันรู้สึกสลดใจเหลือเกิน:

"ใครบอกล่ะ?"

อันอันขมวดคิ้ว: "ไม่ใช่เหรอ?"

ฉันมองไปที่หลี่หมิงหยวน

ถึงตอนนี้ ฉันก็ยังคงคาดหวังคำอธิบายจากปากเขา

ทว่าเขากลับได้แต่หลบสายตาฉัน:

"อันอันคิดมาตลอดว่า ถ้าไม่เกิดเรื่องนั้นขึ้น คนที่ผมแต่งงานด้วยก็คงเป็นโซฟี"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันก็คงจะถามเขาว่าทำไมไม่อธิบาย?

แน่นอนว่าเขาเป็นคนรักในวัยเด็กของฉัน แน่นอนว่าฉันแนะนำให้พวกเขารู้จักกัน แน่นอนว่าฉันเป็นแฟนของเขา...

แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว

ไม่ว่าอันอันจะคิดอย่างไรกับฉัน ฉันก็จะไม่เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป

ฉันคว้ากระเป๋าเดินทางแล้วเดินไปทางหน้าประตู:

"ฉันคิดมาดีแล้ว เจอกันที่สำนักงานกิจการพลเรือน"