กระชากหน้ากากยัยปากแจ๋ว

“ถ้านายไม่เชื่อ เดี๋ยวฉันจะช่วยหยั่งเชิงเธอให้ นายจะได้ตาสว่างมองเห็นธาตุแท้ของผู้หญิงหิวเงินคนนี้!”

หลังจากวางสาย เสียงที่หนักแน่นของเว่ยเยว่ก็ดังมาจากในห้องอาหารส่วนตัว

ส่วนถานอวิ๋นเซิ่นก็กำลังพยักหน้าให้เธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจ

ฉันละอยากรู้นักว่าเว่ยเยว่จะหยั่งเชิง “ไฮโซตัวจริง” อย่างฉันยังไง

ตอนที่ผลักประตูเดินเข้าไป เว่ยเยว่กำลังหิ้วกระเป๋าแอร์เมสของฉันขึ้นมาพิจารณาไปมา น้ำเสียงของเธอแฝงแววสั่งสอน

“ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้หญิงอย่างพวกเธอน่ะอย่าไปชอบแข่งขันกันให้มากนักเลย ก้าวแรกของการตกต่ำไปเป็นไฮโซจอมปลอมก็คือการจงใจสร้างเปลือกนอกให้ตัวเองนี่แหละ”

“กระเป๋าใบนี้ของเธอ เช่ามาใช่ไหม”

ฉันแทบจะอดขำไม่ได้

กระเป๋าใบนี้เป็นรุ่นลิมิเต็ดที่ฉันไปซื้อมาจากช็อปเชียวนะ

แค่ซื้อของพ่วงก็ทำเอาฉันหมดเงินไปเกือบหนึ่งล้านแล้ว

เว่ยเยว่เห็นฉันไม่พูดอะไรก็คิดไปเองว่าแทงใจดำฉันเข้าให้แล้ว

เธอแสดงสีหน้าเหมือนจะบอกว่า “ฉันว่าแล้วเชียว” ก่อนตวัดสายตาไปมองนาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์ของฉัน

“นาฬิกาเรือนนี้ของเธอ ให้ฉันช่วยประเมินดูหน่อยได้ไหม”

“อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันแค่กลัวเธอจะโดนหลอกให้เอาเงินไปซื้อของปลอมมา กระเป๋าใบนี้ยังเป็นของปลอมเลย...”

สายตาที่ถานอวิ๋นเซิ่นมองฉันแฝงไปด้วยความหวาดระแวงไปแล้ว เขาออกคำสั่ง

“เยว่เยว่ก็หวังดีกับเธอนั่นแหละ รีบเอาให้เขาดูสิ”

นาฬิกาเรือนนี้เป็นของขวัญเลื่อนตำแหน่งที่พี่ชายคนโตให้ฉันมาเมื่อเดือนก่อน

นาฬิกาเต็มตู้ของเขามีแต่ราคาหลายสิบล้านทั้งนั้น

ถ้าเว่ยเยว่ยังประเมินออกมาว่าเป็นของปลอมอีก

นั่นก็คงพิสูจน์ได้แค่ว่า “มือปราบตัวปลอม” อย่างเธอต่างหากที่เป็นของปลอม

ฉันถอดนาฬิกาส่งให้เธอ พร้อมกับรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

“ได้สิ นาฬิกาเรือนนี้เป็นรุ่นลิมิเต็ดเชียวนะ เธออย่าประเมินพลาดล่ะ”

เว่ยเยว่รีบรับนาฬิกาไปตรวจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน ฉันจับสังเกตเห็นแววตาอิจฉาที่พาดผ่านดวงตาของเธอได้อย่างชัดเจน

ชัดเจนเลยว่าเธอประเมินออกแล้วว่านาฬิกาเรือนนี้เป็นของแท้ แต่เธอกลับพูดว่า

“ตายจริง อาเซิ่น แฟนของนายยังจะอ้างว่าเป็นรุ่นลิมิเต็ดเพื่อตบตาให้รอดตัวไปอีกนะ ความจริงแล้วมันก็แค่ของปลอมนั่นแหละ”

“ฉันว่าผู้หญิงที่ฐานะทางบ้านธรรมดา ๆ การงานก็งั้น ๆ อย่างเธอ จะซื้อของปลอมพวกนี้มาเสริมหน้าตาไปทำไม”

“หรือว่าเธอคิดจะใช้ของปลอมพวกนี้ไปตกคุณชายเศรษฐี ปอกลอกเงินของเขาหรือไง”

ท่าทีดูถูกเหยียดหยามในคำพูดเหล่านี้มันชัดเจนเสียจนไม่รู้จะชัดยังไงแล้ว

ชั่วขณะนั้น สายตาของคนบนโต๊ะอาหารที่มองฉันจากตอนแรกที่เคยชื่นชมก็เปลี่ยนไป

ถานอวิ๋นเซิ่นปรายตามองฉันด้วยความดูแคลน เอ่ยด้วยน้ำเสียงรังเกียจ

“ทำไมเธอถึงได้รักความฟุ้งเฟ้อแบบนี้! อุตส่าห์คิดว่าเธอจะไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นแท้ ๆ !”

“ดูท่าพวกเธอก็หวังแต่เงินของฉันกันทั้งนั้น!”

เมื่อเห็นสีหน้ารังเกียจของเขา ฉันก็รู้สึกหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ