รอยร้าวในสายเลือด

เพื่อสานต่อนโยบายหารจ่ายในบ้านของพ่อใหม่

ข้าวของทุกอย่างในบ้านล้วนถูกติดป้ายราคา

บนประตูตู้เย็นมีป้ายราคาติดเอาไว้

แอปเปิ้ล: 25 บาท/ผล

นม: 20 บาท/กล่อง

อาหารเหลือ: 10 บาท/ที่

……

แม่และพี่สาวต่างก็มีอภิสิทธิ์

พวกเขาสามารถเปิดตู้เย็นได้อย่างตามใจชอบ

ฉันอยากเปิดตู้เย็นบ้าง แต่ฉันไม่มีเงินจ่ายส่วนแบ่งของตัวเอง

พ่อใหม่เอ่ยปากอย่างเย็นชาว่า

“ไม่มีเงินแล้วยังอยากจะกินของพวกนี้อีกเหรอ?”

ฉันอึกอัก ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

เขาแสร้งทำเป็นใจกว้าง “ช่างเถอะ ลงบัญชีไว้ก่อน แล้วแกค่อยไปเซ็นสัญญากู้ยืมเงินส่วนตัวกับพ่อและแม่แล้วกัน”

“ดอกเบี้ยคิดตามเรตสินเชื่อความเสี่ยงสูง วันละหนึ่งในพันส่วน คิดไปจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ พอโตเป็นผู้ใหญ่หาเงินได้แล้ว ค่อยเอามาคืนพ่อกับแม่”

ดังนั้น

ฉันจึงต้องหารค่าไฟทุกหน่วยในบ้าน หารข้าวทุกเม็ดในบ้าน หรือแม้กระทั่งหารค่าใช้จ่ายที่พ่อแม่ตั้งใจพาพี่สาวไปเที่ยว…

เพราะระบบหารจ่ายในครอบครัว

ยังไม่ทันบรรลุนิติภาวะ ฉันก็มีหนี้ก้อนโตกับทางบ้านกว่าสามล้านบาทแล้ว

เพื่อให้เป็นหนี้น้อยลง ฉันจึงกินอยู่อย่างประหยัดมัธยัสถ์

ถึงขั้นไปเก็บเสื้อผ้าและรองเท้าเก่าที่พี่สาวทิ้งแล้วจากกองขยะ บางครั้งก็ยังไปเดินขอทานขอข้าวกินตามข้างถนน

แต่ต่อให้ฉันจะประหยัดแค่ไหน

ในช่วงฤดูหนาวที่ไข้หวัดใหญ่ระบาดหนัก

ฉันก็ยังล้มป่วยจนได้

ปรอทวัดไข้อ่านค่าได้สามสิบเก้าจุดแปดองศา

ตัวฉันร้อนผ่าวราวกับก้อนถ่าน

และก็เป็นไปตามคาด สิ่งแรกที่พ่อและแม่ของฉันทำก็คือหยิบสมุดบัญชีออกมา กดเครื่องคิดเลขคำนวณอย่างรวดเร็ว แล้วปรินต์สัญญากู้ยืมฉบับใหม่ออกมา

“เมิ่งเมิ่ง จะไปโรงพยาบาลก็ได้ แต่แกต้องรู้นะว่าค่ารักษาพยาบาลเดี๋ยวนี้มันเหมือนหลุมดำที่ถมไม่เต็ม ค่าลงทะเบียน เจาะเลือด ให้น้ำเกลือ ถ้าไม่มีสักห้าพันบาทก็คงไม่พอหรอก”

“เมิ่งเมิ่งตกลงกับพ่อแม่ไว้แล้ว ว่าค่าใช้จ่ายในบ้านเราใช้ระบบหารจ่าย ส่วนค่าใช้จ่ายฉุกเฉินส่วนตัว อย่างตอนที่เมิ่งเมิ่งป่วยเป็นไข้ แกต้องออกค่าใช้จ่ายเองนะ”

แต่ฉันไม่มีปัญญาจ่ายเองหรอก

ดังนั้น ฉันจึงต้องเซ็นสัญญากู้ยืมกับพ่อแม่อีกครั้ง

……

ทว่าสุดท้ายแล้ว

พ่อกับแม่ก็ไม่ได้พาฉันไปโรงพยาบาล

เพราะพ่อบอกว่าไปโรงพยาบาลมันแพงเกินไป

เป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากร

พ่อลงไปที่ร้านขายยาใต้ตึก ซื้อยาลดไข้มาหนึ่งกล่อง และยาแก้อักเสบอีกหนึ่งกล่อง

รวมเป็นเงินทั้งหมดสองร้อยยี่สิบห้าบาท

พ่อถือยาเดินเข้ามาในห้องของฉัน

โดยมีแม่เดินตามมาด้านหลัง

“โธ่ เมิ่งเมิ่ง ถึงแม้แกจะไม่ใช่สายเลือดแท้ ๆ ของพ่อ แต่ก็ใช่ว่าพ่อจะไม่รักแกนะ ยานี่พ่อสำรองเงินจ่ายไปก่อน บวกค่าเหนื่อยเดินไปซื้ออีกยี่สิบห้าบาท รวมทั้งหมดเป็นสองร้อยห้าสิบบาท”

พ่อวางยาไว้ที่หัวเตียง

แล้วยื่นกระดาษกับปากกามาให้

“แกเซ็นสัญญากู้ยืมเงินก่อนเถอะ เซ็นเสร็จแล้วจะได้กินยา”

แต่ฉันไข้ขึ้นสูงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว

“แม่คะ…”

ฉันร้องเรียกแม่ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

แต่แม่กลับเบือนหน้าหนี ปากก็พึมพำว่า

“รีบเซ็นเถอะเมิ่งเมิ่ง เซ็นแล้วกินยาจะได้หาย”

ฉันฝืนทนต่อความทรมานจากพิษไข้ด้วยมือที่สั่นเทา

แล้วเขียนชื่อของตัวเองลงบนสัญญากู้ยืมด้วยลายมือที่บิดเบี้ยว

แต่ในวินาทีถัดมาหลังจากที่ฉันเซ็นชื่อเสร็จ เสียงของพี่สาวก็ดังมาจากนอกประตู

“คุณพ่อ! คุณแม่คะ! นิ้วหนูโดนบาด! เจ็บจังเลยค่ะ!”

แม่กระเด้งตัวขึ้นราวกับติดสปริง แล้ววิ่งพุ่งไปหาพี่สาวที่อยู่ในห้องครัว

น้ำเสียงของแม่เต็มไปด้วยความร้อนรนและปวดใจ

“เป็นอะไรไปลูกรักของแม่?”

“โอ๊ย มาให้แม่ดูเร็ว! เลือดออกเหรอ? พ่อ ไป ๆ ๆ ให้พ่อพาลูกรักไปทำแผลที่โรงพยาบาลแล้วฉีดยากันบาดทะยักเถอะ! แผลแบบนี้จะว่าเล็กก็เล็กจะว่าใหญ่ก็ใหญ่ ระวังอย่าให้ติดเชื้อเด็ดขาดเชียว!”

เมื่อได้ยินเสียงพ่อสตาร์ทรถอย่างรีบร้อนดังมาจากนอกหน้าต่าง

ฉันที่นอนอยู่บนเตียงก็ทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตาไหลอาบหน้า

ฉันไม่เข้าใจเลย

ทำไมตอนที่ฉันไข้ขึ้นสูงถึงสี่สิบองศา ถึงได้กินแค่ยาเม็ดราคาสองร้อยห้าสิบบาท แถมยังต้องเซ็นสัญญากู้ยืมเพื่อจ่ายเงินเองอีก

ในขณะที่พี่สาวแค่ผิวหนังถลอกที่นิ้ว กลับได้นั่งรถไปฉีดยากันบาดทะยักที่โรงพยาบาลฟรี ๆ?

พี่สาวที่ได้รับการประคบประหงมจากคนทั้งบ้าน เห็นฉันสับสนหนัก

จึงยิ้มแป้นแล้วพูดกับฉันว่า

“ก็เพราะฉันเป็นสายเลือดแท้ ๆ ของคุณพ่อ คุณพ่อก็เลยรักฉันน่ะสิ”

“ส่วนแม่ของเธอก็รักคุณพ่อของฉัน ดังนั้นเมื่อรักใครก็ต้องเผื่อแผ่ความรักไปถึงคนรอบข้างเขาด้วย แม่ของเธอเลยรักฉันมากที่สุดยังไงล่ะ!”

เพราะพี่สาวเป็นสายเลือดแท้ ๆ ของพ่อ

ดังนั้นพี่สาวจึงได้รับความรักจากพ่อ และได้รับความรักจากแม่ที่รักพ่อ ได้รับความรักจากพวกเขาทั้งสองคน

ส่วนฉันเป็นแค่สายเลือดแท้ ๆ ของแม่

แล้วเมื่ออายุมากขึ้นเรื่อย ๆ