ตอนที่ 1 ลองชุดแต่งงาน

ตอนที่ 1 ลองชุดแต่งงาน

ร่างบางของชรินเร่งรุดไปยังร้านพรีเวดดิ้งขนาดใหญ่ใจกลางเมืองที่ถูกจองไว้เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เธอรีบยกมือขึ้นจัดผมลวก ๆ ให้เข้าทรง แล้วก้าวเข้าไปในร้านอย่างเร่งรีบ เม็ดเหงื่อซึมทั่วใบหน้าขาวผ่องจนมองเห็นเลือดฝาดสีระเรื่อบนแก้มนวล พนักงานในร้านหันมองพร้อมกันเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู

“สวัสดีค่ะ ได้จองไว้หรือเปล่าคะ”

“ค่ะ” ชรินพยักหน้ารับด้วยอาการเหนื่อยหอบ

“ติ๊ง!” เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งทำให้ชรินหันไปมองพร้อมกับพนักงานในร้าน ครั้งนี้เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งใบหน้าคมเข้มแบบลูกครึ่งกำลังก้าวตรงมาทางเธอ ชรินรู้ทันทีว่านี่คือคนที่เธอจะต้องแต่งงานด้วยแน่

เธอยิ้มน้อย ๆ ส่งให้เขาเพื่อเป็นการทักทาย แต่เขากลับเมินใส่เธอซะงั้น เดินตรงไปหาพนักงานโดยไม่เอ่ยทักเธอสักคำ จนชรินต้องหุบยิ้มลงแทบไม่ทัน

“ผมมาลองชุดที่จองไว้ครับ” พนักงานสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เพราะชายหนุ่มตรงหน้าหล่อเหลายิ่งกว่าพระเอกหนังเสียอีก

ชรินเริ่มรู้ชะตากรรมของตัวเองแล้ว เพียงแค่ลองชุดก็ดูเหมือนเขาจะไม่ปลื้มเธอซะแล้ว

“หยิ่งซะด้วย” ใครจะไปสนใจเมื่อเธอต้องแต่งงานเพราะหน้าที่ ไม่ใช่ความรักไม่จำเป็นต้องรู้จักกัน ถ้าเขาไม่ต้องการจะรู้จักกับเธอ เธอก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเองตามคำสั่งของผู้มีพระคุณก็แค่นั้น

ชรินเดินเข้าไปลองชุดเจ้าสาวแล้วก้าวออกมาส่องกระจก นี่คือสิ่งที่ผู้หญิงหลายคนวาดฝัน แต่เธอกลับได้มาง่ายๆ ซะอย่างนั้นอยู่ดี ๆ ก็ได้สวมชุดเจ้าสาว

“เราก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“ใช่ค่ะ” พนักงานสาวสมทบขึ้นมาอีกเสียง เป็นการสนับสนุนความคิดของเธอ ชรินยิ้มหวานทันที นานทีจะมีคนชมว่าเธอสวยนอกจากเธอจะชมตัวเอง พลันใบหน้าหวานก็เริ่มเศร้าลง เมื่อนึกถึงผู้อาวุโสโดยไม่แม้แต่จะมาดูเธอลองชุดแต่งงานเลยสักนิด

เมื่อลองไปสามสี่ชุดแล้วเธอก็ไม่รู้จะเลือกชุดไหนดีจึงตัดสินใจเอ่ยถามพนักงาน

“ชุดไหนสวยคะ” เธอเอ่ยถามพนักงาน

“สวยทุกชุดเลยค่ะ แล้วเจ้าสาวอยากได้ชุดไหนเป็นพิเศษไหมคะ” ชรินหันไปมองชุดที่เพิ่งลองอย่างลังเลใจ เธอไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะเลือกชุดไหน เพราะทุกชุดก็ล้วนสวยงาม แต่ไม่ว่าจะเลือกชุดไหนก็คงไม่ต่างกันนักหรอก

“ผมว่าคุณใส่ชุดสุดท้ายนั่นแหละเหมาะกับคุณดี มันจะช่วยให้คุณดูมีหน้าอกมากขึ้น” เสียงของณภัทรดังขึ้นจากด้านหลัง เธอจึงหันไปมองหน้าเขาแล้วส่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง

“ถ้าอย่างนั้นเป็นชุดสุดท้ายก็ได้ค่ะ” เธอเลือกตามที่เขาออกความคิดเห็น

“เมื่อไหร่จะออกมานะ” เมื่อลองชุดเสร็จแล้ว เธอก็นั่งรอณภัทรที่โซฟารับแขก เผื่อว่าเขามีอะไรจะพูดกับเธอ หรือต้องการอะไรเพิ่มเติม เธอจะได้บอกแม่ของเธอได้ถูก

เมื่อณภัทรเปลี่ยนชุดเสร็จ เขาก็เดินออกจากร้านไปโดยไม่พูดอะไรกับเธอสักคำมันเป็นอีกครั้งที่เธอรู้สึกราวกับไร้ตัวตน จนความเศร้าจู่โจม เพราะเธอได้รับความรู้สึกนี้มาตั้งแต่ยังเล็ก เพราะพ่อแม่บุญธรรมปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้เสมอมา พวกท่านทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน ไม่จำเป็นต้องคิดหรือทำอะไร พวกท่านจะคิดและทำให้เธอตลอดโดยการบังคับจะว่าไปแล้วมันก็สบายกับเธอ เพราะเธอไม่ต้องคิดให้เหนื่อย แค่วัน ๆ ทำตามที่พวกท่านต้องการก็พอ

พนักงานในร้านต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัยว่าคู่บ่าวสาวคู่นี้เหตุใดจึงแทบไม่คุยกันเลย หรือแม้แต่จะมองหน้ากัน พนักงานบางคนกระซิบกระซาบด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“สงสัยพวกเขาโดนบังคับให้แต่งงานกัน หรือไม่ผู้ชายก็มีผู้หญิงคนอื่น” จนชรินได้ยินแล้วหันไปยิ้มให้โดยไม่รู้สึกรู้สาใด ๆ กับคำซุบซิบนินทาเหล่านั้น เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากความรัก ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องเศร้าเสียใจ เพียงแค่จำเป็นต้องแต่งงานเพื่อตอบแทนบุญคุณที่พ่อแม่บุญธรรมเลี้ยงดูให้เธอมีชีวิตที่ดีและสุขสบาย มีการศึกษาเพียงตอบแทนด้วยการแต่งงานเพื่อเอาค่าสินสอดเท่านี้ก็พอแล้วในสิ่งที่เธอต้องทำ เธอไม่จำเป็นต้องคิดมาก ส่วนอนาคตจะเป็นยังไงค่อยว่ากันอีกที

“ตายแล้วจะไปสายไม่ได้นะ” ชรินลุกขึ้นเดินออกจากร้านไป แล้วขึ้นรถไฟฟ้า BTS เพื่อกลับไปยังที่ทำงาน เธอต้องทำงานเพื่อส่งตัวเองเรียนอีกทาง เพราะเงินเดือนที่พ่อแม่ให้ก็ไม่ได้มากมายอะไร และเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอลองชุดเกือบไม่ทัน

ณภัทรเดินตามเธอขึ้นรถไฟฟ้า BTS โดยไม่ให้เธอรู้ตัว เขาอยากรู้ว่าเธอเป็นคนอย่างไรจึงคอยตามดูห่าง ๆ ทุกอิริยาบถของเธอไม่ว่าเธอจะยืนจะนั่ง จะเดิน เสื้อผ้าที่เธอใส่การแต่งตัว เขามองแม้กระทั่งยางรัดผมที่ดูเหมือนจะเก่าจนสีจางแล้วแต่ยังดูสะอาด

ผู้หญิงคนนี้ไม่แต่งตัวจะดีหน่อยก็แค่ผิวขาว ตัวเล็ก แต่ใส่เสื้อผ้าเก่า ขนาดรองเท้าของเธอยังแทบดูไม่ออกว่ายี่ห้ออะไร ใส่จนยี่ห้อหลุดไปแล้วก็ว่าได้ ณภัทรส่ายหน้าไปมากับสิ่งที่เขาเก็บรายละเอียดได้จากเธอทำให้เขารู้ว่าเธอคงไม่ได้มีชีวิตที่สุขสบายในบ้านหลังนั้นนัก

ชรินเร่งฝีเท้าเดินกึ่งวิ่งไปยังร้านอาหารหรูที่เธอทำงานอยู่ในย่านเพลินจิต ซึ่งค่อนข้างมีลูกค้ากระเป๋าหนัก เธอเป็นคนหัวไวและสามารถพูดภาษาอังกฤษได้ดี

“สวัสดีค่ะ” เมื่อได้ยินเสียงประตูร้านเปิดขึ้น เธอรีบหันกลับไปทักทายทันที แต่พอเงยหน้าขึ้นมองกลับต้องชะงักไปชั่วครู่

“คุณ...” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือชายที่ไปลองชุดแต่งงานกับเธอเมื่อครู่เอง เขาสะกดรอยตามเธอมาหรือเปล่าหญิงสาวจ้องหน้าเขาอย่างคาดคะเน

“ผมไม่ยักจะรู้ว่าพ่อแม่ของคุณให้คุณทำงานนอกบ้านด้วย”

“อ๋อ! ฉันไม่อยากอยู่บ้านเฉย ๆ ค่ะ ก็เลยหางานทำ”

ณภัทรพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ แอร์ในร้านเย็นฉ่ำทำให้อารมณ์เขาดีขึ้นกว่าเมื่อครู่ที่ต้องเบียดเสียดกับคนบนรถไฟฟ้าในช่วงชั่วโมงเร่งรีบ

ณภัทรเปิดเมนูอาหารวนไปมาหลายรอบ ชรินที่ยืนรอรับออเดอร์นานจนรู้สึกว่าเขากำลังกวนประสาทเธออยู่เป็นแน่

“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะรับอะไรดีคะ” เธอเอ่ยถามเขาอย่างสุภาพ

ณภัทรมองหน้าเธอแล้วก้มดูเมนูอาหารอีกครั้ง ชรินมองดูนิ้วมือและเล็บของเขา เล็บสั้นดูสะอาดสะอ้าน

“ผมขอน้ำเปล่าแก้วหนึ่ง”

ชรินมองหน้าแล้วส่งยิ้มให้เหมือนเดิม เธอทำเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว เพราะเธอรู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการคืออะไร เขาก็แค่ต้องการยั่วโมโหเธอเท่านั้น เพราะเขาคงต้องการที่จะรู้จักนิสัยใจคอของว่าที่เจ้าสาวของเขา

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” เมื่อเธอรับออเดอร์แล้วก็เดินไปที่บาร์น้ำทันที

“พี่แก้วขอน้ำเปล่าค่ะ เอาน้ำเย็นขวดหนึ่ง ไม่เย็นขวดหนึ่ง ขอแก้วเปล่าใบนึง แก้วใส่น้ำแข็งอีกใบค่ะ แล้วก็ขอหลอดด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“หะ! ผู้ชายโต๊ะนั้นเรื่องมากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

“เปล่าหรอกค่ะ รินไม่อยากเดินหลายรอบแค่นั้นเอง” เมื่อเธอได้น้ำแล้วก็รีบเดินไปเสิร์ฟเขาทันที

“น้ำเย็นหรือน้ำอุณหภูมิห้องคะ” เธอเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม