ตอนที่ 2 เขาเป็นคู่หมั้นของรินเอง

ตอนที่ 2 เขาเป็นคู่หมั้นของรินเอง

ณภัทรเงยหน้ามองเธอแล้วมองสิ่งที่เธอถือมา เขาเลิกคิ้วสูง ใบหน้าดูประหลาดใจ

“ผมต้องการน้ำร้อน” คำพูดของเขาแทบทำให้เธออยากจะกรี๊ดให้กระจกที่ร้านร้าวไปเลย แต่ชรินก็ได้แต่ฝืนยิ้มข่มอารมณ์โมโหไว้

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” เธอหันหลังกลับเดินไปที่บาร์น้ำอีกครั้ง

“พี่แก้วคะ ขอน้ำร้อน 1 แก้วค่ะ”

“อ้าว! ไหนรินบอกว่าเตรียมพร้อมไว้แล้วจะได้ไม่ต้องเดินหลายรอบไง” แก้วหัวเราะอย่างขบขัน แต่ชรินไม่ขำด้วยทั้งยังทำหน้ามุ่ยใส่แก้วอีก

“ผู้ชายอะไร เรื่องมากขนาดนี้”

            “น้ำร้อนได้แล้วค่ะ” เธอส่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง พร้อมหันหลังกลับเตรียมตัวเดินไปรับแขกโต๊ะอื่น

“เดี๋ยวก่อนครับ ผมต้องการน้ำแข็งด้วย” ชรินชะงักฝีเท้าแล้วหันมองหน้าเขาทันที

“เอาน้ำแข็งมาทำอะไรคะ” เธอถามด้วยความสงสัย

“เอามาใส่น้ำร้อนครับ” เขาตอบหน้าตาเฉยทำให้อารมณ์เธอคุกรุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยังอดทนฝืนยิ้มให้กับเขาอย่างสุภาพเหมือนเดิม แต่สายตาของเธอนั้นกลับไม่ได้ยิ้มเหมือนเช่นเคย

“รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเอาน้ำแข็งมาให้ว่าแต่คุณลูกค้าอยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ”

“ไม่ครับ ขอบคุณ” ชรินเดินไปหาแก้วอีกครั้ง

“พี่แก้วคะ รินขอน้ำแข็งหน่อยค่ะ” แก้วรีบตักน้ำแข็งส่งให้ทันที เพราะทุกการกระทำของทั้งสองคนอยู่ในสายตาของเธอตลอด

“รินรู้จักกับผู้ชายคนนั้นหรือจ๊ะ” ชรินเงียบแล้วก็ตัดสินใจพยักหน้าให้แก้ว

“ค่ะ เขาเป็นคู่หมั้นของรินเอง คนที่รินกำลังจะแต่งงานด้วยอาทิตย์หน้านี้ค่ะพี่แก้ว”

“ว้าย!” แก้วอุทานเสียงดังจนคนทั้งร้านหันมองตามเสียง เธอรีบยกมือปิดปากตัวเองทันที

“จริงเหรอคะ น้องริน น้องรินจะแต่งงานอาทิตย์หน้าแล้ว จะแต่งกับผู้ชายคนนี้จริงๆ เหรอคะ” แก้วถามรัวยิ่งกว่าตีกลอง ชรินพยักหน้ารับแล้วเดินเอาน้ำแข็งไปให้ณภัทร ชรินหันมองเขาเป็นระยะเพราะรู้สึกไม่เป็นตัวเองทุกครั้งที่เธอเดินหรือทำอะไร เขาก็จะคอยจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลาความอึดอัดยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่รู้จะนั่งอะไรนักหนา น้ำแก้วเดียวไม่ไปสักที” ชรินบ่นกับตัวเอง เมื่อลูกค้าเริ่มเยอะขึ้น เธอก็ไม่ได้มีเวลาหันมองเขา พอรู้ตัวอีกทีเขาก็หายไปแล้ว ทำให้เธอโล่งใจเป็นอย่างมาก

“ไปได้ก็ดี ไม่รู้จะนั่งมองอะไรนักหนา” เมื่อถึงเวลาเลิกงาน เธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมาจากร้านเพื่อจะไปขึ้นรถเมล์กลับบ้าน แต่เท้าทั้งสองข้างของเธอต้องหยุดชะงักลงเมื่อเห็นเขายืนอยู่ที่หน้าร้าน

หญิงสาวยกมือทาบหน้าอกด้วยความตกใจ ชรินตัดสินใจเดินเลี่ยงหนีไปอีกทาง เพื่อที่จะไม่ต้องคุยกับเขา เพราะวันนี้เธอเหนื่อยมามากแล้ว

“เดี๋ยวช่วยบอกพ่อแม่คุณด้วยว่าผมจะไปกินข้าวเย็นกับพวกท่านเย็นนี้” เธอชะงักฝีเท้าลงทันที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างคนหงุดหงิดใจ

“คะ” ไม่อยากจะเชื่อหูว่าเขารอที่จะกินข้าวเย็นกับเธอ

“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะโทรบอกคุณแม่” ชรินกดโทรศัพท์หาปลายทางทันที

“แม่คะ” ไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากพูดอะไร ก็มีเสียงตะคอกมาทางปลายสาย

“เมื่อไหร่แกจะกลับมาทำกับข้าว ฉันหิวจนท้องกิ่วหมดแล้ว” เสียงพี่สาวตะคอกมาทางปลายสาย ส่วนคนยืนใกล้ๆ ก็พลอยได้ยินไปด้วย และรู้ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ แต่เขากลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไรทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน ชรินรีบขยับเดินออกห่างเขาพอสมควร

“วันนี้คุณณภัทรบอกว่าจะไปทานข้าวที่บ้านด้วยค่ะ”

“แกว่าอะไรนะ คุณณภัทรจะมาอย่างนั้นเหรอ”

“ค่ะ รินกำลังจะรีบกลับค่ะ” เธอรีบวางสายแล้วเดินไปหาเขา

“รินโทรบอกแม่ให้แล้วค่ะ ว่าคุณจะไปทานข้าวด้วย”

“แม่คุณคงดีใจ” เขาเอ่ยขึ้นแล้วมองหน้าเธอเหมือนจะต้องการประชด

“พวกท่านตื่นเต้นมากค่ะ เมื่อรู้ว่าคุณจะไปทานข้าวที่บ้าน” เธอตอบเขาหน้าตาเฉยแล้วเดินนำหน้าไปยังป้ายรถเมล์

“คุณขึ้นรถเมล์กลับบ้านเหรอ” เขาถามอีกครั้ง ชรินหันไปทางเขาแล้วยิ้มรับ เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาพลางคิดในใจ

“ถ้าเกิดไม่นั่งรถเมล์จะมานั่งทำซากอะไรที่ป้ายรถเมล์ล่ะ ถามมาได้ปัญญาอ่อนชัดๆ”

เมื่อรถเมล์มาถึง เธอก็รีบขึ้นรถไปทันทีจนไม่ได้มองว่าณภัทรเดินตามเธอขึ้นมาหรือเปล่า พอหันมาดูอีกทีเขายังนั่งมองเธอที่ป้ายรถเมล์เหมือนเดิม

“ตาบ้านี่เป็นอะไรนะ ไหนบอกว่าจะไปกินข้าวที่บ้านแต่ก็นั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์ไม่ขึ้นมาซะงั้น”

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เธอต้องยืนขาแข็งไปจนตลอดสายถึงปากซอยหน้าบ้าน แล้วเดินเข้าไปในบ้านกว่าครึ่งกิโลถึงจะเป็นหมู่บ้านใหญ่พอเวลากลางคืนก็ดูวังเวงน่ากลัวอยู่ดี ยังดีที่มียามรักษาความปลอดภัยค่อนข้างดีหน่อยจึงทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง

“ปิ๊น!” เสียงบีบแตรจากรถด้านหลังดังขึ้น เธอหันกลับไปมองนึกว่าพี่สาวของเธอซะอีกที่ไหนได้กลับเป็นผู้ชายคนเดิมคนนี้อีกแล้ว ณภัทรชะลอรถแล้วเปิดกระจก

“ผมไม่ยักรู้ว่าคนที่บ้านคุณให้คุณเดินเข้าบ้าน”

“ค่ะ ฉันเดินเข้าบ้าน” เธอตอบเพียงสั้นๆ

ณภัทรขับรถไปรอเธอที่หน้าบ้านทันที โดยที่ไม่ชวนเธอขึ้นรถไปด้วย กว่าเธอจะเดินมาถึงก็ใช้เวลาหลายนาที

“อีตาบ้านี่ ใจดำไม่พอกวนโอ๊ยอีก” เธอเดินหน้ามุ่ยเข้ามาในบ้าน เมื่อถึงหน้าบ้านก็เจอแม่ของเธอยืนคุยกับณภัทรอยู่

“สวัสดีค่ะ คุณณภัทร ทำไมไม่บอกก่อนละคะว่าจะมา แม่จะได้ทำกับข้าวไว้ เมื่อกี้ชรินเพิ่งจะโทรบอกแม่ก็เลยทำกับข้าวไม่ทันเลยค่ะ ไม่รู้ว่ากับข้าวอะไรที่ถูกปากคุณณภัทรบ้าง”

“ผมกินได้หมดแหละครับ”

“นั่นไงมาแล้ว ชรินทำไมไม่มาด้วยกันละลูก” ชรินได้แต่ยืนนิ่งไม่ได้พูดอะไร เจ้าของรถไม่ชวนขึ้นใครล่ะจะกล้าขึ้น ยิ่งเห็นเขาทำท่าเอียงหน้ามามองด้วยท่าทางกวนๆ นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิม

“คุณณภัทรคะ เข้ามาข้างในก่อนนะคะ” ญาดาเชิญว่าที่ลูกเขยเข้ามาในบ้าน แล้วจัดแจงให้ณภัทรนั่งที่ห้องรับแขก

“รินไปทำอาหารให้พี่ณภัทรทานสิคะลูก” ชรินพยักหน้าตามคำสั่งของญาดาทันที

“ทำไมแกถึงกลับบ้านช้าจัง รู้ไหมว่าฉันหิวจะตายอยู่แล้ว” ญาณินแว้ดเสียงใส่ชรินทันทีที่เห็นหน้า ชรินไม่ตอบอะไรแล้วรีบเดินเลี่ยงไปทำกับข้าวในห้องครัว

“ไปทำอีท่าไหนมาละ ไอ้หน้าจืดถึงได้ติดสอยห้อยตูดกลับมาที่บ้านด้วย” ญาณินพูดจาประชดประชันทันที

“วันนี้รินไปลองชุดแต่งงานมาค่ะ เขาก็เลยขอมาทานข้าวที่บ้านด้วย” เธอตอบแบบส่งๆ ไม่ได้ใส่ใจนักเพราะรู้ว่าคนที่คุยด้วยก็ไม่ได้ใส่ใจในคำถามของตัวเองนักหรอก แค่หิ้วท้องรอนานแล้วโมโหก็แค่นั้น

“คงจะไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วสินะกับไอ้หน้าจืดนั่น” ญาณินได้ทีก็พูดจะประชดประชันเธอในทันที ยิ่งเห็นชรินเงียบไม่ตอบโต้ ยิ่งทำให้ญาณินยิ่งเกิดอาการหมั่นไส้