Novels by นงพะงา

“ปึง!” เสียงประตูปิดลงพร้อมเสียงลงกลอนทันที ชรินตกใจรีบเดินออกมาจากห้องเสื้อผ้า เธอเห็นณภัทรยืนกอดอกที่หน้าประตูห้อง “ผมล็อกประตูแล้วนะ ผมคิดว่าคุณคงออกจากห้องนี้ไม่ได้ ถ้าผมไม่อนุญาต” ณภัทรพูดด้วยท่าทางอารมณ์ดี ผิดกันกับชรินเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาบนใบหน้าขาว เธอกลัว กลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในห้องนี้ แต่เธอก็ยังทำเป็นใจดีสู้เสือ “แล้วคุณจะล็อกห้องทำไมคะ ฉันไม่เข้าใจ” “ผมว่าคุณเข้าใจ เพราะคุณเป็นผู้หญิงที่ฉลาดไม่เบา” “คุณต้องการอะไรคะ” “คุณไม่ต้องกลัวหรอก ผมไม่ทำอะไรคุณทั้งนั้น แต่วันนี้ผมอยากลองนอนบนที่นอนสักหน่อยว่ามันจะนุ่มไหม ถ้าไม่นุ่มผมจะได้เปลี่ยนที่นอนยี่ห้อใหม่” “คุณก็นอนสิคะ” “แต่ผมอยากให้คุณนอนด้วย” ชรินนิ่งไปทันที เธอรู้ว่ายังไงเขาก็จะต้องมาในรูปแบบนี้แน่นอน เธอรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปคืออะไร ที่ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ในห้องนอนสองต่อสอง เขาเป็นผู้ชายลูกครึ่งสูงโปร่ง ดูจากลักษณะแล้วเขาคงแข็งแรงไม่เบา ยังไงเธอก็สู้แรงเขาไม่ได้แน่ “แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันไม่นอนละคะ” “ผมก็จะบังคับให้คุณนอน”

“ให้ตายผมก็ไม่แต่ง พ่อจะมาบังคับผมทำไม ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยเห็นหน้ายัยนั่นเลยสักครั้ง ป่านนี้ไม่รู้ว่าไปคว้าใครมาทำผัวแล้วกี่คน พ่อจะให้ผมคว้าใครที่ไหนไม่รู้มาทำเมียเนี่ยนะ” “แต่ฉันสัญญากับสินธรไว้แล้ว ยังไงแกก็ต้องแต่งงานกับลูกสาวของเขา” เสียงของพ่อเลี้ยงภูผาทรงพลังแต่สั่นเครือด้วยความกดดัน “ถ้าพ่ออยากรักษาสัญญามากนัก พ่อก็แต่งเองสิครับ จะไปหาแม่เลี้ยงให้ผมอยู่ทำไม ยัยนั่นก็น่าจะยังเด็ก พ่อก็คว้าหญิงสาวรุ่นลูกมาเป็นเมียตัวเองเลยสิ จะได้สมใจพ่อที่อยากรักษาสัญญานัก ไม่ต้องมาบังคับผม”

“ใช่ค่ะ ดิฉันคืออดีตภรรยาที่เพิ่งเซ็นใบหย่ากับคุณสิงห์เมื่ออาทิตย์ที่แล้วค่ะ” “จริงเหรอเนี่ย” แขกในงานนั้นพูดกันเซ็งแซ่ “นี่เธอ หยุดนะ” เสียงแหลมของผู้เป็นเจ้าสาวดังขึ้นจากทางด้านหลัง รติรสหันไปส่งยิ้มเหยียดให้พิมรสา “หุบปากไปก่อนนะคะ คุณเจ้าสาว” “แต่ทุกท่านรู้ไหมคะด้วยเหตุผลอะไรของดิฉันถึงได้หย่ากับเจ้าบ่าวคนนี้เพราะว่าพ่อแม่เจ้าบ่าวไม่เห็นด้วยค่ะ และพ่อเจ้าบ่าวก็จับได้ว่าดิฉันถูกคุณสิงห์จ้างมาแต่งงานค่ะ เพราะอะไรเหรอคะ” เธอหยุดยิ้มเพราะเสียงพูดที่สั่นเครือ รติรสพยายามตั้งสติให้มั่นและสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ดิฉันอยากจะบอกว่าเหตุผลสำคัญที่ดิฉันมาในวันนี้ ก็คือดิฉันมีเรื่องที่จะมาแสดงความยินดีกับลูกชายเจ้าของโรงแรม ไม่ใช่เพราะว่าเขากำลังจะแต่งงานกับเจ้าสาวคนนี้หรอกค่ะ แต่เหตุผลนั่นก็คือ...” ทุกคนในห้องจัดเลี้ยงก็นั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อจนคนที่นั่งข้างกันเงียบจนได้ยินเสียงของลมหายใจของกันและกัน “มีผู้หญิงคนหนึ่งได้แต่งงานกับสามีมาเป็นเวลาเกือบสี่เดือนแต่แล้วจู่ ๆ วันหนึ่งเราก็ต้องหย่ากันหลังจากหย่าเธอจึงรู้ว่ากำลังตั้งครรภ์”

เรื่องราวของนักแสดงสาวที่รับทเป็นนางร้ายในละคร ที่ใครๆก็ต่างเข้าใจว่าเธอร้ายทั้งในจอและนอกจอ เมื่อเธอดันไปตบผู้จัดการนางเอกดังจนโดนแบนและลาวงการหนีไปอยู่ขอนแก่นกับสัญญาจ้างรักหนึ่งปี

“แต่มีอีกข้อนึง” เขาส่งสัญญาณให้ลูกน้องเขาเดินออกไปห่าง ๆ แล้วเดินเข้ามาใกล้ ๆ เธอ ด้วยความสูงของเขาที่ต้องก้มตัวลงมาใกล้ ๆ เธอเหมือนเขาไม่อยากจะให้ใครได้ยิน "ฉันไม่ได้คิดดอกเบี้ยจากเงินสามแสนบาท แต่เธอควรจะตอบแทนเวลาสามเดือนที่ฉันต้องเสียไป อย่างเช่นค่าเสียเวลา" พิมนภาไม่ใช่คนโง่ เธอเข้าใจดีว่าน่านฟ้าหมายถึงอะไร หญิงสาวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองหน้า "เมื่อกี้คุณยังพูดอยู่เลยค่ะว่าฉันเป็นผู้หญิงประเภทที่ขายนาผืนน้อย นาผืนนั้นฉันขายไปตั้งนานแล้วค่ะ มันไม่เหลือถึงคุณหรอก คุณอยากจะมาเช็กของอะไรตอนนี้" ใบหน้าของน่านฟ้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันที เขาขยับเข้ามาใกล้เธออีกครั้งพร้อมกับขบกรามแน่นเป็นสันนูน จนพิมนภาถึงกับขนลุกซู่

“ผมมาเตือนความจำ คุณคงลืมไปว่าคุณเป็นของผมแล้ว” “แต่ใจฉันไม่ได้เป็นของคุณจำเอาไว้ ไอ้คนทุเรศ!” “ทำไม ใจคุณมันมอบให้โลเลนหมดแล้วเหรอ” “อย่ายุ่งกับโลเลนนะ” เธอพูดลอดไรฟัน เมสันกัดกรามแน่นแค่พูดชื่อของโลเลน เธอถึงกับเป็นเดือดเป็นร้อนแทนกันคงจะเป็นอย่างที่เขาคิดจริง ๆ สองคนนี้อาจมีอะไรที่ลึกซึ้งมากกว่าที่เขาคิด “คุณอย่ามาสั่งผม ผมจะทำมากกว่านั้นอีกสิ่งที่คุณกลัวมันน้อยนักกับสิ่งที่คุณกำลังจะเจอ” เมสันก้าวขึ้นไปบนบ้าน “อย่าทำอะไรริชชี่นะ” รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา “ผมรู้ว่าอะไรทำให้คุณเจ็บปวดที่สุด ฮึ ๆ” “ฉันจะฆ่าคุณคอยดู” เธอแผดเสียงและวิ่งตรงไปที่เมสันพร้อมกับกรรไกรแหลม แต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นเพื่อนรักโดนปืนจ่ออยู่บนบันได เธฮรีบวางกรรไกรลงในทันที “ครั้งหน้าไม่ใช่แค่จ่อ ลูกตะกั่วได้ฝังร่างเพื่อนคนสวยคุณแน่นอน แล้วก็อย่าลืมนะ ว่าคุณเป็นของผมคนเดียวเที่ยงคืนเจอกัน ผมจะรอที่คอนโด ถ้าไม่ไปตามนัด ผมจะเอาตัวเพื่อนคุณไปแทน”

พันธะร้ายแสนรัก ความจริงแล้วการที่เขากลับมาที่ไทยในครั้งนี้เขาไม่ได้จะมาสร้างครอบครัวกับเธอหรอกนะ แต่เขาตัดสินใจดีแล้วว่าเขาอยากจะมาหย่ากับเธอเพราะตอนนี้เขาโตขึ้นแล้ว โตขึ้นมากกว่า 4 ปีที่แล้วและผ่านเรื่องราวที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต เขาอยากจะเป็นคนที่กล้าตัดสินใจด้วยตัวของเขา เขาจะไม่ยอมอยู่ใต้อาณัติขอพ่อหรือย่าของเขาอีกแล้ว “ผมตัดสินใจแล้วนะ” สายตาคู่คมจ้องสบตาของเธอด้วยแววตาที่แน่วแน่ “ผมว่าเราหย่ากันเถอะ” รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเธอกลับเลือนหายไปในทันทีเหมือนคำพูดของเขานั้นกระชากทั้งความสุขและความปรารถนาของเธอให้หลุดออกไปจากชีวิตโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว “คุณว่าอะไรนะ” “เราไม่ได้รักกันและผมคงจะอยู่กับคุณในฐานะสามีต่อไปไม่ได้ ผมทำไม่ได้จริง ๆ มันทรยศความรู้สึกของผม” คำพูดของเขามันทำให้เธอขัดใจเป็นที่สุด เธอไม่ได้เสียใจที่เขาพูดว่าเราไม่ได้รักกันเพราะความจริงมันก็เป็นอย่างนั้นแหละ ตั้งแต่ที่จดทะเบียนสมรสกันมา 4 ปีก็ไม่ได้เจอหน้าค่าตากันเลย เธอเพิ่งจะมาเห็นหน้าของสามีที่จดทะเบียนด้วยก็วันนี้นี่ “ฉันไม่หย่า”