ログインหนึ่งปีต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองในร้านอาหาร ภูมินั่งจ้องมองหญิงคนรักตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกมองอดที่จะประหม่าหรือเสียความมั่นใจไปไม่ได้ "พี่อย่ามองน้ำแบบนั้นสิคะ" "ก็พี่ไม่ชอบนี่ จะใส่มาทำไมไอ้เสื้อสายเดี่ยวเนี่ย" ภูมิส่ายหน้า น้ำได้ยินอย่างนั้นก็ก้มลงมามองสำรวจตน
ชายหนุ่มนั่งไปนั่งมาก็นึกถึงเมียรักจึงโทรหาแต่เธอกลับไม่ยอมรับสาย มันยิ่งทำให้เขาอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำตัวไม่น่ารักกับเธอตั้งแต่เมื่อวาน ภูมินั่งก้มหน้าก้มตาทำงานต่อจนเสร็จจากนั้นก็ออกไปดูลูกๆ ต่อตามที่เมียรักฝากฝังเอาไว้ ด้านน้ำกำลังนั่งทานไอศกรีมกับเข็มอยู่ในร้านแห่งหนึ่งในร้านชื่อดัง พร้อมก
ภูมิเห็นอย่างนั้นก็เริ่มจะใจไม่ดีเขารู้ว่าน้ำเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องคอยดูลูกทั้งสองคนจึงอยากจะมีเวลาเป็นของตัวเอง ซึ่งเขาก็ไม่ต่างกันอยากจะมีเวลาอยู่กับเพื่อนที่คุยถูกคอกันบ้าง โดยไม่อยากจะให้มีอะไรมารบกวนบรรยากาศที่กำลังดี ซึ่งเขาอาจจะคิดน้อยไปหน่อย ทันทีที่ภูมิพานิดาออกมาจากห้องน้ำเช็ดตัวเปลี่ยนเสื
ณ บ้านวิเศษตระกูลเข็มกับน้ำกำลังช่วยกันจัดแจงมื้อเย็นใส่จานอยู่ในครัว ระหว่างนั้นทั้งสองคนก็ได้ยินเสียงนิดาวัยสองขวบสี่เดือนกับลูคัสวัยสามขวบกว่าร้องไห้ทั้งคู่จึงออกมาดูก็เห็นลูกของทั้งคู่กำลังเยื้อแย่งของเล่นกันอยู่ ทั้งคู่จึงแยกลูกๆ ออกจากกัน จากนั้นน้ำก็อุ้มนิดาเดินไปตรงสวนหน้าบ้านบริเวณมี่ภูมิกั
"สงสัยจะหิวมาก ใช่ไหมลูก" น้ำก้มหน้าลงคุยกับลูกน้อย "พี่ก็หิวเหมือนกันนะ" "หิวก็ทานข้าวสิคะ" "ไม่อะ อยากกินนมเมีย" ภูมิเอ่ยหน้าตาย "ไม่ได้ค่ะ ของลูกพี่ไม่มีสิทธิ์แล้ว" "งั้นเหรอ รอแผลคลอดลูกหายดีก่อนเถอะ พี่จะจัดไม่ให้หลับไม่ให้นอนกันเลยล่ะ" ภูมิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้น้ำ "น้ำกลัวจังเลยค่ะ"
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลภายในห้องตรวจครรภ์น้ำกำลังนอนอยู่เตียงให้หมออัลตร้าซาวด์ท้องเพื่อดูลูกน้อยในครรภ์อายุสี่เดือน โดยมีภูมินั่งให้กำลังเธออยู่ข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น เมื่อภาพลูกน้อยปรากฏขึ้นในจอภาพทั้งสองคนก็หันมาส่งยิ้มให้กันพร้อมกับฟังหมออธิบายพัฒนาการของลูกน้อยไปด้วยจนมาถึงเรื่องเพศของลูกในค
วันต่อมา น้ำกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ตรงหน้าโน๊ตบุคที่โต๊ะทำงาน ระหว่างนั้นมุกเพื่อนร่วมงานก็เดินเข้ามาหาเธอ พร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ "น้ำดอกไม้ของเธอจ้ะ" "ของฉันเหรอ" น้ำทำหน้างง "ใช่จ้ะ รับไปสิจ้ะ" มุกยื่นไปให้น้ำ "ใครส่งมาเหรอ" ถามพลางรับมาถือไว้ "มีพนักงานร้านดอกไม้มาส่งน่ะ แต
"ฉันรักเธอจริงๆ นะน้ำ ทำไมเธอถึงไม่เชื่อฉันเลย" "เพราะฉันไม่ได้รักคุณยังไงล่ะ ฉันรักพี่ภพ ได้ยินชัดหรือยัง หรือว่าจะให้ฉันย้ำอีกครั้ง" "ช่างเถอะ ถึงยังไงฉันก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก" "ฉันไม่รู้นะ ว่าคุณทำแบบนี้ไปทำไม คุณคิดเหรอว่าฉันจะรักคุณลง ถึงเราจะเคยมีอะไรกันก็ตาม แต่สำหรับคำว่ารักมันยังคงห่า
"เปล่าครับ อย่างที่บอกครับ ว่าผมแค่แวะมาเยี่ยม" "ภูมิแน่ใจนะ ว่าไม่ใช่เพราะน้ำ" "คุณลุงคุณป้าจะว่าอะไรไหมครับ ถ้าผมจะขอคบกับน้ำจริงจังสักที" ภูมิตัดสินใจพูดออกไปตรงๆ "ช้าไปแล้วล่ะ น้ำเขาคบกับภพอยู่" เกษมถอนหายใจแรงๆ "ไม่จริง สองคนนั้นก็แค่เล่นละครตบตาทุกคนแค่นั้นเอง" ภูมิเริ่มจะนั่งไม่ติด
ส่วนภพก็นิ่งอึ้งไปเขาไม่คิดว่าหญิงสาวที่เขาหมายใจแอบรักมานานจะจู่โจมเขาโดยไม่ทันได้ตั้งตัวเลย แต่เขาก็ยิ้มรับในสิ่งที่หญิงสาวทำ ไม่ว่าเธอจะทำไปด้วยเหตุผลอะไรเขาก็ดีใจที่ได้รับสัมผัสจากเธอ แต่เขาก็หวังลึกๆ ว่าเธอจะเปิดใจให้เขาแทนที่จะเป็นชายหนุ่มอีกคนที่จ้องแต่จะทำร้ายร่างกายและจิตใจของเธออยู่ตลอดเวล







