7

EP7 - กลรักร้าย เจ้านายมาเฟีย 2 (กะตัญ)

แม่ของเอแคลที่ลากแขนหลานชายแท้ๆแต่เธอกลับไม่ได้มีความรัก ความเมตตาให้เลยแม้แต่น้อย ทั้งคู่เดินอยู่ในป่าเขตชายแดน แม่ของเอแคลพยายามจะพามาเฟียเดินข้ามชายแดนไปเขตประเทศเพื่อนบ้าน แต่เธอไม่รู้เลยว่าความฉลาดของหลานชายแท้ๆเธอนั้นมีมากแค่ไหน

ทางด้านกะตัญที่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นดูเพราะมีการแจ้งเตือน ตัวจับพิกัดที่เขาสั่งทำพิเศษเพื่อให้มาเฟียติดตัว ตอนนี้มันส่งสัญญานอีกครั้งและแจ้งพิกัดให้กะตัญรู้ ก่อนหน้านี้มาเฟียน่าจะกดปิดมันไว้อาจจะเพราะกลัวถูกจับได้

"กูรู้แล้วลูกกูอยู่ที่ไหน"

"ครับ"

"มาเฟียกดสัญญานตามตัวมา"

"โห คุณหนูฉลาดมากเลยครับนาย"

"ลูกกูนะ ตามกูมา"

กะตัญที่เร่งสัญญานของลูกน้องที่ตอนนี้เข้าเขตอันตรายใกล้ชายแดนจะข้ามไปประเทศเพื่อนบ้าน ในจุดนั้นไม่รู้มีกลุ่มไหน หรือจุดระเบิดหรือไม่ ทำให้กะตัญยิ่งใจร้อนจนลูกน้องตามแทบไม่ทัน

ทางด้านมาเฟียที่ถูกยายแท้ๆที่ตัวเองไม่รู้จักลากมาจนถึงจุดที่เดินยาก แต่เนื่องจากแม่ของเอแคลไม่ได้มีความชำนาญทางเพราะไม่ค่อยได้ออกจากบ่อนนัก ก็ทำให้เธอลังเลอยู่มากว่าจะไปทางไหนต่อ

"พ่อคร้าบบบบบบบ!!!!"

"ไอ้เด็กนี่ หุบปากนะ!!"

"คนเลวปล่อยเฟียนะ"

แม่ของเอแคลที่เผชิญหน้ากับเด็กวัยไม่กี่ขวบที่ไม่มีแม้แต่ความกลัวทั้งๆที่ถูจับตัวมาในที่ๆไม่คุ้นเคย จากพ่อ จากแม่มา หากเป็นเด็กคนอื่นคงร้องไห้จนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกแล้วแน่ๆ

"มาเฟีย!!!!"

แม่ของเอแคลตกใจอย่างหนัก เมื่อได้ยินเสียงคนเรียกเด็กน้อยที่เธอพามา เธอรีบกำแขนมาเฟียเต็มแรง พรางมองไปรอบๆ ก่อนเห็นกัตัญพร้อมลูกน้องตามมาจนเจอ

"แก!! ตามมาได้ยังไง!!"

"ปล่อยมาเฟียมาเดี๋ยวนี้ อย่าให้ต้องพูดซ้ำ"

"พ่อครับ"

"หยุดนะ!! เข้ามาฉันจะฆ่าไอ้เด็กนี่ซะ"

"ต่อให้ไม่มีความรักยังไง เด็กคนนี้ก็หลานตัวเอง ไม่คิดว่าจะเลวร้ายถึงขั้นอยากฆ่าทั้งลูก อยากฆ่าทั้งหลานในไส้"

"เพราะแกนั่นแหละ ฉันต้องมาอยู่แบบนี้เพราะแก!!!"

"ต้องบอกเพราะเอแคลต่างหาก ถึงได้มาอยู่ที่บ่อนพร้อมลมหายใจแบบนี้ ถ้าเพราะฉัน คงได้ไปอยู่ในนรกนานแล้วไม่ใช่ที่นี่!!" กะตัญเอ่ย

"อย่าเข้ามา"

กะตัญมองหน้ามาเฟียนิ่งๆ ทั้งคู่ใจเย็นมาก มีแต่แม่ของเอแคลที่รนรานกลัวไปหมด กะตัญส่งสัญญานมือให้มาเฟียก่อนที่เด็กน้อยจะกัดมือของแม่เอแคล แล้วสะบัดตัวเองออก

"มาเฟีย!!!!"

"พ่อครับ!!!!!"

แต่เพราะเด็กน้อยสะบัดแรงเกินไป ทำให้ตัวเองที่ยินบนโขดหินซึ่งจุดนี้มีหินและลำธารน้ำตัดผ่าน มาเฟียสะดุดหงายหลังหล่นลงไป แต่เด็กน้อยคว้าจุดเกาะไว้ได้ ในขณะที่กะตัญเห็นว่ามาเฟียกำลังจะตกน้ำ เขาหยิบมีดสั้นปาเข้าที่ขาแม่ของเอแคลจนเธอล้มลง เขาพุ่งตัวคว้ามาเฟียก่อนตกลงน้ำทั้งคู่

ตูม!!!! เสียงน้ำกระจายก่อนที่จะเห็นสายน้ำเฉี่ยวจะพัดพาสองร่างไปตามน้ำอย่างไวและมันอันตราย กะตัญที่คว้าลูกชายก่อนใช้ตัวเองบังไม่ให้ลูกไปกระแทกหิน และพยายามดันตัวเขาให้ลอยเหนือน้ำ

"พ่อครับ แค่กๆๆ"

"เกาะพ่อไว้!"

กะตัญที่แทบหมดแรงเพราะตัวเอองจมลงน้ำแทบจะตลอดตั้งแต่ตกมา เขาเห็นต้นไม้ที่เอนลงมาเหนือน้ำ ก่อนใช้แรงทั้งหมดที่มีใช้แขนข้างนึงคว้าไว้สุดแรง

"เป็นอะไรมั้ยครับ หนูเป็นอะไรมั้ยลูก"

"มะ..ไม่เป็นครับพ่อ แค่กๆ"

กะตัญพยายามพาตัวเองกับลูกขึ้นฝั่ง แต่เพราะขึ้นผิดฝั่งทำให้เข้าสู่เขตเพื่อนบ้าน เขาจึงต้องระมัดระวังตัวอย่างมาก

"มาเฟียเก่งมากลูก หนูเก่งมาก"

"เฟีย แค่กๆๆ เฟียปิดตัวนี้ครับเดี๋ยวพวกนั้นเห็น แล้วเฟียก็กดเปิดใหม่ครับ" เด็กน้อยที่เปียกปอนพยายามโชว์ให้ผู้เป็นพ่อดูว่าตัวเองทำอะไรกับสัญญาณที่มันเป็นสร้อยติดตัวบ้าง นั่นทำเอากะตัญกอดลูกเต็มแรงอย่างดีใจ

ทุกสิ่งที่เขาเฝ้าสอนลูกน้อยมาตั้งแต่เล็กๆมันส่งผลให้วันนี้ลูกชายของเขาปลอดภัยอย่างที่ไม่น่าเชื่อ หลังจากที่กะตัญพามาเฟียข้ามฝั่งกลับไปยังฝั่งประเทศไทยจนกระทั่งลูกน้องของเขาตามมาเจอพร้อมลากแม่ของเอแคลที่เจ็บเลือดอาบมาด้วย

"คุณหนูของผม หนาวมากมั้ยครับ"

ลูกน้องคนสนิทของกะตัญรีบถอดเสื้อคลุมของตัวเองสวมให้เจ้านายน้อยทันที เขาเองก็ช่วยเลี้ยงตั้งแต่มาเฟียเกิด รักมากไม่ต่างจากลูก

"ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย! ที่ฉันจะฟังเอแคลไว้ชีวิต!! ครั้งต่อไป ต่อให้คนทั้งโลกจะร้องห้าม ก็อย่าหวังมีลมหายใจต่อเลย!!"

ทั้งหมดกลับมาที่บ่อน กะตัญพาลูกน้อยเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเฝ้าอยู่ไม่ห่าง มาเฟียที่ถูกจับมาทั้งวันไม่ได้กินอะไรแม้แต่น้ำสักหยด เด็กน้อยวัยไม่กี่ขวบ แต่เก่งมากที่ดูแลตัวเองมีสติและฉลาดจนเอาตัวรอดได้ ตอนนี้กำลังนั่งกินข้าวและน้ำอย่างโหยหา กะตัญที่มองก็มีความเจ็บปวดใจไม่น้อยที่ปล่อยให้ลูกเจอเรื่องแบบนี้

(พี่คะ!!! ฮึก ลูกเป็นยังไงบ้างคะ)

(พี่เจอลูกแล้ว ลูกปลอดภัยดีครับ มาเฟียครับ บอกแม่แคลหน่อยครับว่าหนูปลอดภัย) กะตัญหันกล้องไปหาลูกชายที่กำลังนั่งกินข้าวพร้อมห่มผ้าให้ตัวอุ่นกับชุดใหม่

(แม่แคลคร้าบบบ)

(ฮึก ลูกรัก ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ แม่แคลเป็นห่วงมากเลยครับ)

(เฟียไม่เป็นอะไรครับแม่แคล พ่อมาช่วยเฟียครับ)

(ฮึก แม่เป็นห่วงใจแทบขาดครับ)

(แคล หนูอย่าร้องไห้ซิ ลูกปลอดภัยแล้ว พี่ขอโทษนะที่ปล่อยให้ลูกเจอเรื่องแบบนี้ครับ)

(พี่ไม่ผิดค่ะ ฮึก พี่ไม่ผิดเลย)

(หนูหยุดร้องก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะพาลูกกลับ ให้ลูกพักผ่อนสักพักก่อน)

(แขนพี่เป็นอะไรคะ!!!)

(อ่อ เป็นแผลนิดหน่อย ไม่เป็นอะไรมากครับ)

(แคลเป็นห่วงทั้งพี่ ทั้งลูกเลย แล้วแม่แคล...)

(พี่พยายามทำตามที่หนูขอแล้ว พี่ไม่ได้ฆ่าเขา แต่ตอนนี้น่าจะพิการนะ ตอนที่ช่วยลูก พี่ปามีดใส่ขาเขาไปตัดเส้นเอ็นเข้า ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล หมอบอกน่าจะเดินไมไ่ด้)

(ค่ะ....)

(เอาล่ะครับ หนูนอนได้แล้ว ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้พี่จะเดินทางกลับ)

หลังจากที่กะตัญให้ลูกน้องดูแลมาเฟียลูกชายอยู่ที่ห้องพักรับรองของบ่อน ตัวเองก็ไปที่โรงพยาบาลในกลางดึกนั่น ก่อนจะเจอกับแม่ของเอแคลที่นอนพักฟื้น ถูกล็อคมือ ล้อคขากับเตียง

"แก!!!"

"ให้อยู่ทำงานนิดๆหน่อยมีที่กินที่พักดีๆไม่ชอบ ต่อจากนี้ นรกที่คุณฝันถึง จะเริ่มขึ้น"

"แก!! แกมันเลว ทำร้ายแม้กระทั่งแม่ยายตัวเอง"

"คนอื่นเรียกแม่ยาย แต่ฉันไม่คิดงั้น สำหรับฉัน คุณก็แค่คนๆนึง ที่อยากฆ่าตอนไหนก็ฆ่าได้ อย่าคิดว่ามีเอแคลแล้วชีวิตจะรอดไปตลอด เพราะฉันอาจเผลอทำปืนลั่นเมื่อไหร่ก็ได้!"