บทที่ 3 ผู้กุมชะตาชีวิต (1)

“ท่านโหว”

“เข้ามาสิ”

ม่อหรานก้าวเข้ามาในห้องตำรา หลินเซวียนวางมือจากงานตรงหน้า

“นางเลิกโวยวายแล้วหรือ”

ม่อหรานพยักหน้า “น่าจะเป็นเช่นนั้นขอรับ ฮูหยินฝากสาวใช้ให้นำสิ่งนี้มามอบให้ท่าน”

หลินเซวียนดันกายมาข้างหน้าด้วยท่าทีตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มจาง ๆ “เอามาให้ข้า”

“ขอรับ” ม่อหรานหน้ากระตุก นานมากแล้วที่เจ้านายของเขาไม่เผยสีหน้ายินดีเช่นนี้

เมื่อก่อนตอนที่หลินเซวียนได้ยินเรื่องแต่งงานของสองตระกูล แต่ละวันของโหวหนุ่มราวกับผ่านไปอย่างยากลำบากเขาทำเหมือนตนกำลังแบกโลกทั้งใบเอาไว้ผู้เดียว 

เพราะนี่เป็นปรารถนาสุดท้ายก่อนจากไปของท่านปู่ที่หลินเซวียนรักมากฝากฝังเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงอดทนกล้ำกลืนแต่งงานกับบุตรสาวเพียงคนเดียวของตระกูลเยี่ย สตรีที่เขาเคยพบหน้าแค่ในวัยเด็ก หลินเซวียนเคยรักและเอ็นดูเยี่ยหนานซิงประหนึ่งน้องสาว ทว่าทุกอย่างกลับค่อย ๆ เปลี่ยนไปเมื่อหลินเซวียนในวัยเยาว์แอบได้ยินคนตระกูลเยี่ยเอ่ยว่าก็เพียงการเกี่ยวดองเพื่อใช้ผลประโยชน์ร่วมกัน 

แน่นอนว่าหลินเซวียนเกลียดการแต่งงานด้วยเหตุผลเช่นนี้เป็นที่สุด เยี่ยหนานซิงผู้หญิงคนนั้นก็เอาแต่ปั้นหน้านิ่งไม่ออกความเห็น ซ้ำยังยอมให้ผู้อื่นจัดการธุระทุกอย่างด้วยสีหน้าและแววตาอันว่างเปล่า ท่าทีของนางในตอนนั้นมันช่างติดตรึงประหนึ่งหนามทิ่มใจของเขามาตลอด ด้วยนางทำราวกับว่าจะแต่งกับใครล้วนไม่สำคัญ หากไม่ใช่ตัวเขาแต่เป็นชายอื่นที่สามารถเป็นเกราะคุ้มภัยให้สกุลเยี่ยได้นางก็ยินยอมพร้อมเสมอ

นอกจากหน้าตาสะสวยงดงามเยี่ยหนานซิงก็ไม่มีอะไรโดดเด่นอีก ตอนเด็กนางเคยเอาแต่ใจตามติดเขาแจแต่พออายุมากขึ้นหน่อยก็ตีตัวออกห่าง เพราะความโกรธเคืองที่เกาะกินจิตใจหลินเซวียนมาตลอด เขาจึงหนีไปสมัครเป็นทหารแนวหน้าเพื่อออกทำศึก กระทั่งสามารถสร้างชื่อเสียงในสมรภูมิรบตั้งแต่อายุยังน้อย ในมือของเขาตอนนี้มีทั้งบรรดาศักดิ์และอำนาจทหารนับแสนนาย ดังนั้นความจองหองถือดีของโหวหนุ่มจึงมีมากขึ้น 

ในเมื่อสกุลเยี่ยอยากใช้สกุลหลินเป็นเกราะคุ้มภัย ดังนั้นเขาจะตอบแทนมิตรภาพจอมลวงโลกที่ตกมาถึงรุ่นหลังอย่างเขาให้สาสม เพราะหนีไปนานเช่นนั้นเขาจึงไม่ได้พบหน้าเยี่ยหนานซิงอีกเลยตลอดหลายปี แม้แต่ภาพเหมือนที่สกุลเยี่ยส่งมาให้ก่อนถึงวันแต่งงานเขาก็ไม่คิดเปิดดู สตรีที่กระสันอยากต่ออำนาจในมือของเขาต่อให้งามล่มเมืองอย่างไรเขาก็จะไม่มีทางเหลือบแล 

หากแต่บัดนี้ดูเหมือนหลินเซวียนกำลังกลืนน้ำลายตนเอง สีหน้าซึ่งเคยอบอวลไปด้วยความชิงชังรังเกียจเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ถึงกับว่าใครก็มองออก แต่ถ้าเป็นผู้ติดตามข้างกายอย่างม่อหรานแล้ว ต่อให้กลิ่นอายของเจ้านายเปลี่ยนไปแม้เพียงพริบตาเขาก็สามารถสังเกตเห็นได้ในทันที 

เพราะเหตุใดกัน… ทั้งที่ท่านโหวของเขาพบเจอฮูหยินตนเองครั้งแรกก่อนวันแต่งงานแค่เพียงหนึ่งวันเท่านั้น หลังคืนเข้าหอ หลินเซวียนก็เปลี่ยนท่าทีอย่างไม่น่าเชื่อ

หรือว่าคำนี้จะเป็นเรื่องจริง วีรบุรุษยากจะผ่านด่านสาวงาม

เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกของเจ้านายทำให้ม่อหรานได้สติ เมื่อครู่หลินเซวียนยังมีสีหน้าพอใจอยู่แท้ ๆ ก้นยังไม่ทันหายร้อนด้วยซ้ำ ใบหน้าหล่อเหลาก็อึมครึมประหนึ่งพายุกำลังตั้งเค้า

นัยน์ตาคมกริบละจากกระดาษในมือแช่มช้า เขาขยำกระดาษแผ่นนั้นแล้วปามันทิ้งด้วยความเดือดดาล 

“ท่านโหว เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ”

หลินเซวียนไม่ได้ตอบกลับ หากแต่ใบหน้าของเขากลับเขียนคำใบ้เอาไว้เสียจนใหญ่โต ความชิงชังของชายหนุ่มถูกปลุกขึ้นมาจากดวงตาวาวโรจน์คู่นั้นอีกหน เขาลุกยืนเต็มความสูง ทว่ายังไม่ทันก้าวเท้าจากไป หน่วยข่าวกรองก็โผล่มาเสียก่อน

“ท่านโหว”

“มีอะไร หากไม่ใช่เรื่องสำคัญข้าจะตัดลิ้นเจ้า!”

ผู้มาเยือนแทบหลั่งน้ำตา หันไปขอความช่วยเหลือจากม่อหรานก็ไร้ประโยชน์ ดูเหมือนอีกฝ่ายก็ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นเดียวกัน

“คือ…สถานการณ์ชายแดนตอนนี้ไม่สู้ดีขอรับ แม่ทัพฉู่ต้องการกำลังเสริม”

ปัง!

“แคว้นฉีจะมีแม่ทัพไว้ทำไมหากขาดข้าไม่ได้ แม่ทัพไร้ความสามารถอย่างเขาควรลงจากตำแหน่งได้แล้ว ม่อหราน!”

“ขอรับ” องครักษ์หนุ่มรีบยืดอกรับคำ

หลินเซวียนโยนป้ายหยกส่งให้เขา อีกฝ่ายรับไว้ด้วยความแม่นยำ “เจ้าไปบัญชาการแทนข้า”

ม่อหรานตกตะลึง “ท่านโหวแต่นี่…”

สายตาหลินเซวียนเขม็งเกร็ง

“ทราบแล้วขอรับ” ม่อหรานจากไปพร้อมความประหลาดใจ

เดิมทีหลินเซวียนไม่เคยละเลยเรื่องบัญชาการรบสักครา ตอนที่ม่อหรานได้ยินว่าหลินเซวียนมอบหมายศึกชายแดนให้แม่ทัพฉู่เป็นฝ่ายทำผลงานเพราะจะเข้าพิธีแต่งงานว่าน่าตกใจแล้ว ยามนี้โหวหนุ่มกลับยื่นหยกอันล้ำค่าให้องครักษ์ข้างกายอย่างเขาโดยไม่ลังเลกลับน่าตกตะลึงกว่า

‘ท่านโหวไม่ยอมไปไหนเพราะเรื่องจดหมายเมื่อครู่หรือ ตกลงฮูหยินเขียนอะไรไว้กันแน่’ 

หลินเซวียนทอดถอนใจเมื่อจัดการความวุ่นวายไปได้หนึ่ง ตอนนี้ก็เหลือเพียงปัญหาเดียว คือเรื่องในจวนของเขา หากเขาไม่อาจทำให้เยี่ยหนานซิงสงบลงได้ เขาจะไม่ยอมให้งานอื่นใดมาขวางเป็นอันขาด

เจ้าของร่างสูงมุ่งหน้าไปยังห้องหอที่ตนปล่อยไว้เป็นสถานที่คุมขังหญิงสาวตลอดเจ็ดวัน อย่างน้อยนางก็ยอมพบเขาเสียที

“ฮูหยิน ท่านโหวมาแล้วเจ้าค่ะ” รั่วหลานรับหน้าที่ดูต้นทางเห็นร่างสูงอยู่ไม่ไกลจึงรีบปรี่มารายงาน

ริมฝีปากสีกุหลาบยกโค้งหนึ่งฝั่ง ก่อนจะวางแผ่นฉุนจื่อ ^[1] ในมือลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีขัดเงา

“พวกเจ้าออกไปก่อน”

“ไม่ต้องให้พวกบ่าวอยู่ปรนนิบัติหรือเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยถาม

“ไม่เป็นไร ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านโหวไม่นาน”

“เจ้าค่ะ”

สาวใช้ทั้งสองออกไปทางหน้าประตูก็สวนกับหลินเซวียนเข้าพอดี พวกนางยอบกายพลางเอ่ยโดยพร้อมเพรียง

“ท่านโหว”

สีหน้าของโหวหนุ่มขึงตึงแทบสังหารคนให้ตายได้ หญิงสาวทั้งสองผงะพลันก้มหน้างุดรีบสับเท้าจากไปจนเกือบล้มหกคะเมน

ปึง!

ฝ่ามือกว้างกระแทกแผ่นกระดาษลงตรงหน้าหญิงสาว ชายหนุ่มขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้างดงามผ่านคันฉ่องสีอำพันเขม็ง

“หมายความว่าอย่างไร...” เสียงทุ้มเย็นเยียบ 

ร่างเล็กที่ถูกกักตัวไว้ใต้วงแขนกว้างจากทางเบื้องหลังค่อย ๆ เบี่ยงกายหาช่องว่างหลบ หากแต่หลินเซวียนกลับขยับแขนของตนให้แคบลงอีก

เชิงอรรถ

^{^}"ฉุนจื่อ" (唇纸 - Chúnzhǐ) นำกระดาษแผ่นบาง ๆ ไปชุบกับ "ชาด" ซึ่งเป็นสีย้อมสีแดงที่ได้จากธรรมชาติ (มักทำจากน้ำคั้นของดอกคำฝอย หรือแร่ชาดธรรมชาติ) เมื่อชุบจนกระดาษซับสีแดงไว้เต็มแผ่นแล้วก็จะนำไปตากแห้งเก็บไว้เวลาจะใช้งาน