บทที่ 3 ผู้กุมชะตาชีวิต (2)

เยี่ยหนานซิงแค่นเสียง “ข้าว่าอยู่ในท่วงท่าเช่นนี้คงคุยกันไม่สะดวก เกรงว่าท่านโหวอาจปวดต้นคอไปก่อน”

“จะบอกว่าฮูหยินเป็นห่วงข้าหรือ”

เยี่ยหนานซิงกดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเย็นชาของนางทำให้ศีรษะของเขาแทบลุกเป็นไฟ

ฝ่ามือกว้างคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ ก่อนจะรั้งร่างระหงให้ลุกตามเขามา เยี่ยหนานซิงเจ็บข้อมือจนต้องขมวดคิ้ว กระนั้นนางก็มิได้ปริปากบ่น ถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็ไม่คิดถนอมนางตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว โวยวายไปก็ไร้ประโยชน์

หลินเซวียนหันหน้ากลับมาก็เห็นสีหน้าหญิงสาวบิดเบี้ยว นั่นเป็นสีหน้าที่แทบดูไม่ออกด้วยซ้ำหากเขาไม่สังเกต เขาลดตามองข้อมือเล็กที่เริ่มเกิดสีแดงก่ำจากรอยนิ้วทั้งห้าของตน

หลินเซวียนสบถในใจ เพราะจับดาบควงทวนจนชิน เขาจึงไม่รู้หนักเบาในการจับมือสตรี หากออกแรงมากกว่านี้ข้อมืออันบอบบางต้องหักสองท่อนเป็นแน่ เยี่ยหนานซิงหลุบตามองเพราะรับรู้ถึงแรงบีบรัดที่ลดลง ครั้นทั้งสองมาถึงโต๊ะกลางห้อง หญิงสาวจึงบิดข้อมือออกจากพันธนาการอย่างแนบเนียน

“ในเมื่อท่านโหวสละเวลาอันมีค่ามาหาข้าถึงนี่ ก็หมายความว่าท่านตกลงรับข้อเสนอแล้วใช่หรือไม่”

ร่างระหงหย่อนกายลงนั่งแช่มช้า พลางรินชาด้วยท่วงท่างามสง่า กิริยาของนางแค่มองดูก็รู้ว่าถูกอบรมมาจากชนชั้นสูง ตระกูลเยี่ยคือตระกูลขุนนางเก่าแก่ หากเทียบกับบรรดาศักดิ์โหวของเขาก็ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย แต่นั่นคือเมื่อก่อน ยามนี้อำนาจของเขาเหนือกว่าสกุลเยี่ยเป็นไหน ๆ เขาไม่จำเป็นต้องงอนง้อคนสกุลเยี่ยด้วยซ้ำ แต่กลับไม่อาจละเลยคำฝากฝังของปู่ที่ล่วงลับ

“ข้อตกลงน่าเกลียดอันใดของเจ้า ข้าไม่ยอมรับ”

คิ้วสวยกระตุก ริมฝีปากสีกุหลาบยกยิ้มบางเบา “ท่านโหวหมายถึงข้อไหนหรือเจ้าคะ”

“ท่านพี่” ร่างสูงกระแทกกายนั่งฝั่งตรงข้าม

คิ้วสวยกระตุก นัยน์ตารูปหงส์สบประสานกับดวงตาคมเข้ม

“ข้าว่าเรียกท่านโหวก็ดีอยู่แล้ว ท่านกับข้าแต่งงานกันก็เพื่อผลประโยชน์ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ” เยี่ยหนานซิงลอยหน้าเอ่ย ใครเขาจะอยากเรียกคนเลวระยำว่าท่านพี่กัน ต่อให้ฝันกลางวันนางก็ไม่เรียก

หลินเซวียนกำมือแน่นจนไหล่สะท้าน ธาตุแท้ของนางก็ยังเป็นเช่นเดิม เย็นชาไร้ความรู้สึกยิ่งกว่าทูตมรณะเช่นเขาเสียอีก แต่มีหรือเขาจะยอมแพ้ “ข้าให้เจ้าเรียกท่านพี่ก็ต้องเรียก”

เยี่ยหนานซิงยิ้มเยาะ ชาติก่อนเขามักทำท่าทีเช่นนี้เสมอเพื่อข่มขวัญผู้อื่นให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ ท่าทางที่คล้ายกับสุนัขกระดิกหางเพราะความกรุ่นโกรธ มันต่างกับการกระดิกหางเพราะดีใจอย่างเห็นได้ชัด

เห็นสีหน้าชายหนุ่มเต็มไปด้วยกลุ่มควันมาคุเช่นนี้ เยี่ยหนานซิงกลับรู้สึกว่าช่างสนุกยิ่งนัก เช่นนั้นนางจะยอมกลืนน้ำลายตัวเองเพื่อใช้ไม้อ่อนกับเขาสักครา หากไม่เพราะกลัวแผนการจะพังทลาย คำว่าท่านพี่อย่าได้หมายจะหลุดจากปากแม้เพียงครึ่งคำ

หญิงสาวโน้มตัวไปข้างหน้าพลางเท้าคางเอ่ยเสียงใส

“ท่านพี่... เช่นนั้นท่านยินดีทำตามข้อตกลงที่ข้าเสนอไปใช่หรือไม่”

ริมฝีปากได้รูปยกโค้งหนึ่งฝั่ง ชายหนุ่มโน้มใบหน้าใกล้เข้ามาจนปลายจมูกแทบแตะกัน

“เจ้าก็รู้ว่าเหตุใดข้าถึงได้รีบมาพบเจ้า ในเมื่อยอมอยู่ด้วยกันแล้วเหตุใดต้องทำให้เป็นเรื่องยุ่งยาก เจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้อง ก่อนจะทำสิ่งใดควรได้รับการเห็นชอบทั้งสองฝ่าย”

นัยน์ตาหงส์ลุกวาวด้วยเพลิงโทสะ หญิงสาวรีบหดตัวกลับเพื่อรักษาระยะห่างและความเยือกนิ่งของตนเอาไว้

เหตุใดเขาช่างกล้าพูดว่าควรได้รับความเห็นชอบทั้งสองฝ่าย ทีชาติก่อนเขาไม่เคยเห็นหัวนางเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้มาแสร้งหาความยุติธรรมหรือ โจรร้องจับโจรน่าขันยิ่งนัก พอนางคิดจะทำแบบเดียวกับเขาก็มาดิ้นราวสุนัขกำลังถูกถลกเนื้อหนัง

“มีข้อไหนที่ทำให้ท่านพี่ไม่พอใจหรือ ข้อแรกห้ามกักขังข้าโดยไร้เหตุผล…” เยี่ยหนานซิงสบตาอีกฝ่าย ชายหนุ่มยังคงนิ่งสงบ

“ข้อสองห้ามก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว ข้อสามแยกห้องกันอยู่” เยี่ยหนานซิงยิ้ม “ดูท่านโหวจะไม่คัดค้านนะเจ้าคะ”

ต่อให้เขาอยากค้านนางก็คงรั้นหัวชนฝา โหวหนุ่มยังนิ่งจ้องริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่ขยับไปมา

“ข้อสี่ห้ามถึงเนื้อถึงตัว หรือก็คือ อย่ามาแตะตัวข้าหากข้าไม่ยินยอม”

จากรอยยิ้มเยือกเย็นก็หุบฉับลงทันที หลินเซวียนเลิกคิ้ว “ตามเจ้าปรารถนา”

“ท่านพี่ก็เข้าใจข้าดีนี่เจ้าคะ หรือที่ท่านมีสีหน้าเช่นนี้เป็นเพราะข้อสุดท้าย”

ใบหน้าหล่อเหลาหม่นทะมึนลงเดี๋ยวนั้น “เยี่ยหนานซิง…”

หญิงสาวหัวเราะร่วน “เรื่องนี้หรือ หากท่านรับอนุ ข้าก็จะขอรับนายบำเรอ นั่นไม่เท่ากับการอยู่ร่วมกันอย่างเท่าเทียมหรือเจ้าคะ”

ปัง!

“เยี่ยหนานซิง เจ้ากล้านักนะ” ฝ่ามือกว้างกำข้อมือเล็กไว้แน่น

เขากระตุกเพียงเล็กน้อย ร่างบอบบางก็โน้มเข้ามาใกล้ เยี่ยหนานซิงเจ็บแต่นางไม่กลัว นัยน์ตาหงส์สบตาอีกฝ่ายเขม็ง

“ทำไม…บุรุษมีอนุมากมายได้ แล้วเหตุใดสตรีจะมีบ้างไม่ได้”

หลินเซวียนกัดฟันกรอด เขาบีบข้อมือเล็กแน่นขึ้น “เช่นนั้นข้าก็จะไม่ให้เจ้ามีนายบำเรอได้”

เยี่ยหนานซิงยิ้มกริ่ม นัยน์ตาหงส์หลุบมองข้อมือของตนที่กำลังจะป่นคามือเขา “เช่นนั้นก็น่าเสียดายแย่เลยเจ้าค่ะ แต่ดูเหมือนชายังไม่หายร้อน ท่านโหวก็ทำผิดข้อตกลงไปหนึ่งข้อเสียแล้ว”

หลินเซวียนปล่อยมือของตนออกเดี๋ยวนั้น ไม่ใช่เพราะเขาเคารพข้อตกลงบ้าบออะไรนั่น แต่เขากลัวนางเจ็บตัวจากอารมณ์กรุ่นโกรธของเขาต่างหาก

ชายหนุ่มลุกยืนเต็มความสูง นัยน์ตาคมกริบสบประสานกับดวงตาแวววาวไม่ลดละ “จำเอาไว้ว่าเจ้าเป็นของข้า ภรรยาเป็นสมบัติของสามี อย่าหวังจะมีชายบำเรอได้”

เยี่ยหนานซิงลุกขึ้นยืนประจันหน้าอีกฝ่าย “ถ้าอย่างนั้นสามีก็ต้องเป็นสมบัติของภรรยาเช่นเดียวกันสิเจ้าคะ”

แววตาของหลินเซวียนอ่อนลง “แน่นอน”

ริมฝีปากสีกุหลาบยิ้มแต่ดวงตาของนางกลับไม่ยิ้ม นึกไม่ถึงว่าสามีนอกรีตอย่างเขาจะกล้ายอมรับหน้าตาเฉย

“เอาเถอะ หากท่านทำตามข้อตกลงของข้า เราก็จะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ แต่ถ้าไม่ ข้าก็มีอีกเป็นร้อยเป็นพันวิธีที่จะหย่ากับท่าน”

หลินเซวียนเอ่ยเสียงเย็น “เรื่องหย่าเจ้าไม่มีวันสมปรารถนา”

หญิงสาวคลี่ยิ้มอ่อนหวาน “ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

เยี่ยหนานซิงรู้ดีว่าเขาไม่มีทางทำตามข้อตกลงได้แน่ ต่อให้ยามนี้เส้นทางชีวิตแปรเปลี่ยนไปบ้าง แต่นางเชื่อว่าอีกหนึ่งปีข้างหน้าเขาจะรับฉู่หว่านเกอเข้ามาเป็นอนุ รอให้ถึงตอนนั้นนางจะสะสางบัญชีแค้นให้สิ้น ไม่หย่าก็ไม่ต้องหย่า เช่นนั้นนางก็จะหาวิธีหนีไปจากเขา นางจะหนีไปแบบดื้อ ๆ อย่างนี้นี่แหละ ปล่อยให้เขาอกแตกตายไปเองน่าสนุกกว่าดับลมหายใจของเขาเสียอีก

หลินเซวียนสังเกตสีหน้าอันมากแผนการของหญิงสาวด้วยความคลางแคลง รอยยิ้มท้าทายได้เผยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า มันทำให้เขาจุกอกแทบคลั่ง เหตุใดนางถึงได้ทำเหมือนว่าตนเป็นฝ่ายกุมชะตาชีวิตของเขาเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น แต่แล้วอย่างไรกันเล่า หากนางอยากกุมชะตาชีวิตของเขา เช่นนั้นเขาก็จะคว้าหัวใจดื้อด้านของนางมาแทน รับรองว่าจะละเลียดกินทั้งหัวทั้งหางจนนางไร้ทางรอดพ้น