บทที่ 2 ตั้งใจรัก (2)

รั่วหลานตัวแข็งเกร็ง ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังใด ทว่าเด็กสาวที่มีชาติกำเนิดต้อยต่ำเช่นนางรู้หนังสือไปก็เปล่าประโยชน์ อย่างไรก็ต้องถูกขายมาเป็นทาสรับใช้อยู่ดี

ยิ่งถ้าเจ้านายทราบว่านางอ่านออกเขียนได้ บางรายอาจถึงขั้นโดนเกลียดขี้หน้าแล้วถูกรังแกไปทั้งชาติ เหตุเพราะกล้าเก่งข้ามหน้าข้ามตาเจ้านาย กระนั้นรั่วหลานกลับอยากลองแลกดู หากเยี่ยหนานซิงรู้จะมีท่าทีเช่นไร การเอาชีวิตตนเข้าแลกหนนี้จะคุ้มค่าหรือไม่ล้วนขึ้นอยู่กับจิตใจของเจ้านายคนใหม่ผู้นี้แล้ว

“ก็...พอรู้บ้างเจ้าค่ะ”

เยี่ยหนานซิงขมวดคิ้วแน่น

รั่วหลานใจเต้นระส่ำ หรือนางอาจคิดผิด เยี่ยหนานซิงคงไม่ได้ต่างจากคุณหนูในห้องหอทั่วไปเฉกเช่นที่นางคาดหวัง

“ในเมื่ออ่านออกเขียนได้ เหตุใดจึงมาเป็นสาวใช้”

รั่วหลานรีบคุกเข่า “ไม่ใช่อย่างนั้นนะเจ้าคะ”

“หืม...ทำไมอยู่ ๆ ถึงได้คุกเข่า”

รั่วหลานช้อนตาขึ้นแช่มช้า หญิงสาวผงะเพราะไม่เห็นไอสังหารในดวงตาสวยคู่นั้น “ฮูหยิน ไม่โกรธหรือเจ้าคะ”

“เหตุใดข้าต้องโกรธ มีคนอ่านออกเขียนได้อยู่ข้างกาย เช่นนั้นปิ่นทองของข้าก็ไม่เสียเปล่าแล้ว”

รั่วหลานอึ้งงัน เป็นคำตอบที่นางคาดไม่ถึงเอาเสียเลย

“รีบลุกขึ้นเถอะ ต่อไปอย่าเอะอะอะไรก็คุกเข่าแก้ปัญหา รู้หรือเปล่าว่าเข่าของคนเรามีคุณค่ามากเพียงใด เจ้าก็เช่นกันเสี่ยวชุ่ย” ประโยคหลังไม่ลืมหันไปบอกสาวใช้อีกคน

เด็กสาวทั้งสองนิ่งทึ่งตาไม่กะพริบ ท่าทางแข็งกระด้างของเยี่ยหนานซิงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด จากใบหน้าที่ฆ่าคนได้ก็ราวกับโพธิสัตว์มาโปรด

รั่วหลานพยักหน้ารับ ก่อนลุกขึ้นพร้อมดวงตาอันเห่อร้อนจนแดง “เจ้าค่ะ”

“พูดต่อสิ”

รั่วหลานพยักหน้ารับ “ที่จริงบ้านของบ่าวมีพี่ชายฝาแฝดคนหนึ่ง เขาตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อสอบจอหงวน แต่แล้วก็เกิดอุบัติเหตุจนขาพิการ ดังนั้นบ่าวจึงเคยคิดว่าจะใช้สถานะของเขาแล้วปลอมเป็นชายไปสอบแทนก่อน หากขาของเขารักษาหายได้บ่าวจะคืนสถานะให้เขา” รั่วหลานกล่าวเสียงสั่นเครือ

เยี่ยหนานซิงตกตะลึง เป็นเรื่องราวที่คาดไม่ถึงเสียจริง ถือว่าหลินเซวียนฉลาดใช้คนมาปรนนิบัติข้างกายนาง อย่างน้อยก็ไม่ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว พู่กันในมือหญิงสาวขยับต่อ รั่วหลานก็กลับมาทำหน้าที่ดังเดิม ส่วนเสี่ยวชุ่ยซึ่งไม่รู้หนังสือยืนสงบนิ่งด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว

“มีต่อหรือไม่”

“เจ้าคะ?”

เยี่ยหนานซิงแหงนหน้าขึ้นพลางยิ้มอ่อนโยน “ข้าอยากฟังเรื่องของเจ้าต่อ ว่ามาสิ”

รั่วหลานกะพริบตาถี่ กว่าจะได้สติก็ถูกเสี่ยวชุ่ยกระทุ้งไปหนึ่งข้อศอก

“ฮูหยินให้เจ้าเล่าต่อ”

“อ้อ เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ” รั่วหลานละล่ำละลักเอ่ย จากนั้นสาธยายในส่วนที่เหลือ

ระหว่างบรรจงเขียนลงกระดาษ เยี่ยหนานซิงก็ตั้งใจฟังเรื่องราวของสาวใช้คนใหม่เป็นอย่างดี

ที่แท้ชีวิตของรั่วหลานก็น่าเวทนานัก นางปลอมตัวไม่สำเร็จซ้ำยังถูกบิดาผีพนันส่งตัวไปขายแลกเงินเพียงหนึ่งตำลึงที่หอนางโลม ทั้งที่เด็กสาวผู้นี้มีความสามารถแต่กลับไม่ได้รับความเท่าเทียมใดเลย

ทว่าสิ่งที่ทำให้เยี่ยหนานซิงประหลาดใจหลังจากได้ฟังก็คือ เรื่องที่รั่วหลานได้รับความช่วยเหลือจากหลินเซวียน คนเช่นเขาน่ะหรือจะเห็นคุณค่าของคน ดูเหมือนคงไปเที่ยวหอนางโลมบ่อยครั้งเลยสิท่า จึงได้บังเอิญเจอกับเด็กสาวที่สะสวยมากความสามารถเช่นนี้

'ผู้ชายน่ารังเกียจ'

เยี่ยหนานซิงยิ้มเยาะ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหาย

ชีวิตของนางดีกว่าผู้อื่นตรงไหน นอกจากถูกประคบประหงมเพื่อเป็นไม้ประดับในห้องหอก็ไม่มีความโดดเด่นใดให้น่าสนใจอีก มิน่าชาติก่อนหลินเซวียนถึงดูเย็นชากับนางยิ่งนัก ต่อให้นางตั้งใจรักเขาก็มิเคยรักตอบ ที่แท้ตัวนางในชาติก่อนก็เป็นพวกไร้ความสามารถที่มิอาจใช้ออกหน้า

แม้ชาติใหม่ทุกอย่างจะตาลปัตรพลิกผัน ทว่าเยี่ยหนานซิงก็ไม่อยากจบชีวิตอย่างอนาถในรูปแบบเดิม นับแต่นี้คนที่นางจะตั้งใจรักก็คือตัวของนางเอง เพราะหากยังเลือกรักผู้อื่นมากกว่ารักตนเองอย่างไรก็คงหนีไม่พ้นความเจ็บปวด

รั่วหลานเห็นสีหน้าของเยี่ยหนานซิงเดี๋ยวครุ่นคิด เดี๋ยวเคืองแค้นก็คิดว่าตนเผลอทำให้นายหญิงไม่พอใจ กระทั่งย้อนกลับไปยังเรื่องที่พบหลินเซวียนที่หอนางโลม รั่วหลานรีบออกปากอธิบายแทบไม่ทัน

“ฮูหยินอย่าเพิ่งเข้าใจท่านโหวผิดนะเจ้าคะ คืนนั้นท่านโหวไปตามจับขุนนางกบฏที่หลบไปกบดานยังหอจวินอวี่เลยบังเอิญพบกับบ่าวที่กำลังถูกบิดาขายพอดี ท่านโหวมีเมตตาเลยรับบ่าวเอาไว้เจ้าค่ะ”

เยี่ยหนานซิงชะงัก เพียงครู่หนึ่งก็จรดพู่กันเขียนตัวอักษรสุดท้ายจนเสร็จด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“งั้นหรือ คราวหลังเรื่องของเขาไม่ต้องเอ่ยถึง ข้าไม่อยากรู้”

รั่วหลานใจกระตุกวูบ “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

เยี่ยหนานซิงถอนหายใจยาว ก่อนยื่นกระดาษที่ปิดใส่ซองอย่างดีส่งให้รั่วหลาน

เด็กสาวมองซองกระดาษสลับกับใบหน้างดงามอย่างมีคำถาม “เอ่อ…”

“เอาไปให้เขา”

“เขา…”

คิ้วสวยกระตุก

รั่วหลานยิ้มเฝื่อน “อ้อ…เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปรีบกลับ”

เยี่ยหนานซิงพยักหน้า “ไปเถอะ”

รั่วหลานวิ่งปร๋อออกไปเดี๋ยวนั้น ตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ที่ม่อหรานปลดดาลประตูออกไป

“ข้าอยากอาบน้ำแล้ว”

“เจ้าค่ะ”

เสี่ยวชุ่ยเข้ามาช่วยเปลื้องชุดอีกครา

“ฮูหยิน บ่าวไม่รู้หนังสือ แต่บ่าวสามารถผสมเครื่องหอมที่ทำให้ผ่อนคลายและทำให้กลิ่นกายหอมได้นะเจ้าคะ”

เยี่ยหนานซิงยิ้มพึงพอใจ “พอดีเลย ข้าเองก็ชอบเครื่องหอมมาก เช่นนั้นเจ้าก็รีบไปเตรียมเถิด”

“เจ้าค่ะ เอ่อ…ว่าแต่ฮูหยิน…”

เยี่ยหนานซิงหน้ากระตุกเมื่อเห็นความลังเลฉายชัดบนใบหน้าเสี่ยวชุ่ย “มีอะไรหรือ”

“ท่านแพ้อะไรหรือเปล่าเจ้าคะ”

เยี่ยหนานซิงนิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง เสี่ยวชุ่ยเห็นสีหน้าของนายหญิงตึงขึ้นอีกหน จึงรีบแก้สถานการณ์

“ฮูหยินอย่าเพิ่งเข้าใจบ่าวผิดไปนะเจ้าคะ ที่บ่าวถามเพราะเป็นห่วงท่าน เพราะส่วนผสมที่ใช้ก็อาจมีหลายอย่าง เช่น เกสรดอกไม้ น้ำผึ้ง หรือแม้กระทั่งน้ำนมก็ด้วย แล้วก็…”

เสียงใสเอ่ยตัดบทก่อนอีกฝ่ายจะร้อนใจจนเป็นลมไปก่อน “ข้าแพ้นมแพะ”

“อ้อ รับทราบเจ้าค่ะ บ่าวจะจำให้ขึ้นใจ” เสี่ยวชุ่ยยิ้มแห้ง ก่อนผ่อนหายโล่งอก ในที่สุดนางก็รอดตาย

ริมฝีปากสีกุหลาบคลี่ยิ้มอ่อนโยน ชาติที่แล้วไม่เคยมีใครใส่ใจถามนางด้วยซ้ำว่าแพ้อะไร ต้องการสิ่งไหน มีเพียงการปรนนิบัติส่ง ๆ อย่างขอไปที ชาตินี้ถือว่าไม่เสียเปล่า ต่อไปนางจะตั้งใจใช้ชีวิตให้ดี แล้วรีบหย่าสามีเลวทรามผู้นั้นเสียหากเขาไม่หย่านางสัญญาจะหนีเขาไปให้สุดหล้าฟ้าเขียว และต่อให้มีความตายมาเคาะประตูยืนรออยู่เบื้องหน้า นางก็จะทำทุกวิธีเพื่อถอยห่างออกจากมัน