บทที่ 1 กิจกรรมที่รบกวนการนอน

บทที่ 1

กิจกรรมที่รบกวนการนอน

“ขอต้อนรับนักเรียนทุกคนสู่มหาวิทยาลัย S….”

ดวงตากลมโตของหญิงสาวจับจ้องไปยังเบื้องหน้าบนเวทีกับการกล่าวเปิดปฐมนิเทศของมหาวิทยาลัยในกลุ่มนักศึกษาต่างชาติที่มาศึกษาภาษาที่นี่ ผู้คนที่นั่งอยู่ก็ต่างจับจ้องมองกระทั่งมีกิจกรรมที่บางคนถูกเรียกขึ้นไปเข้าร่วม—เสียงหัวเราะและเสียงกรี๊ดก็ดังลั่นไปทั่ว

แอลลี่หัวเราะและยิ้มออกมา คนที่นี่หลายเชื้อชาติมากมายแต่พวกเขาก็ดูเป็นมิตร หลังจากการปฐมนิเทศเสร็จสิ้นทุกคนก็ต่างทยอยกันออกจากห้องโถง แอลลี่มองไปรอบ ๆ เพราะว่าเธอไม่กล้าจะเดินเข้าไปทักทายสักเท่าไหร่จึงตัดสินใจเดินออกมาเพียงลำพัง วันนี้ก็ว่างอีกเช่นเคยหลังจากปฐมนิเทศแล้ว กว่าจะเริ่มเรียนก็อีกสามวันข้างหน้า เธอยังมีเวลาที่จะปรับตัวและทำความรู้จักกับที่นี่บ้าง

“เออ...ขอโทษนะ เธอเป็นนักศึกษาใช่ไหม”

เสียงหวานเล็ก ๆ เอ่ยถามแอลลี่ขึ้นจากทางด้านหลัง

เธอหันไปมองพินิจหญิงตรงหน้า โดยตอบปัดไป “ไม่ใช่ ฉันเป็นนักเรียนต่างชาติเหมือนกัน”

“ว้าว !” หล่อนร้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ “แต่เธอเหมือน...”

“ทุกคนก็บอกแบบนั้น” แอลลี่กล่าวพลางยิ้มตอบ

“ขอโทษนะ ฉันคิดว่าเธอเป็นนักศึกษาที่มางานมีสติ้งวันนี้” หญิงสาวผมทองพูดด้วยความรู้สึกเสียดาย ก่อนจะบ่นต่อไปว่า “โอ้ว...ให้ตายสิ ฉันอยากจะมีเพื่อนฝึกภาษาเยอะ ๆ ฉันอยากคุยกับเขา”

“ฉันก็เหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลับไปหมดแล้ว”

“ใช่” สาวผมทองพยักหน้าตอบและถามต่อไปว่า “เออ...หวัดดี ฉันคือคริสเซีย แล้วเธอ...”

“แอลลี่ เรียกฉันว่าแอลลี่” หญิงสาวตอบรับมิตรของอีกฝ่าย

“ยินดีที่ได้รู้จัก”

“เช่นกัน”

หลังจากที่หญิงสาวทั้งสองทำความรู้จักกันแล้วคริสเซียก็ได้ชวนแอลลี่เดินผ่านออกไปทางประตูหลังมหา’ลัยเพื่อแนะนำร้านอาหารอร่อยของที่นี่ให้ ระหว่างรอรับประทานอาหารคริสเซียก็เป็นฝ่ายเอ่ยบทสนทนาขึ้นอีกครั้ง

“เธอเพิ่งย้ายมาใหม่ใช่ไหม” คริสเซียเอ่ยถาม

“ใช่ เพิ่งมา”  แอลลี่ตอบ “แล้วเธอล่ะ”

“ฉันมาเรียนเมื่อเทอมที่แล้วน่ะ”

หญิงสาวพยักหน้ารับรู้แทนคำตอบ ก่อนมองออกไปนอนร้านอาหารเพื่อสำรวจโดยรอบ ดวงตากลมกะพริบจ้องมองอยู่นานอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนจะเบี่ยงหลบในทันที

เป็นเขา...ผู้ชายที่ขโมยจูบของเธอ

ให้ตายสิ รู้สึกว่าชีวิตที่นี่จะไม่แฮปปี้แบบที่คิดซะแล้ว !!

หลังจากรับประทานอาหารมื้อกลางวันเสร็จแอลลี่แยกตัวจากคริสเซียเพื่อกลับมาที่หอพัก ระหว่างรอลิฟต์อยู่ที่ชั้นล่างก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ไปพลางกระทั่งประตูลิฟต์เปิดจึงก้าวเข้าไป ครั้นประตูใกล้จะปิดลงเสียงจากด้านนอกก็ตะโกนดังเข้ามา เธอจึงกดเปิดประตูลิฟต์ให้เขา

“ขอบคุณ” แอลลี่เงยหน้าขึ้นมองเสียงเข้มของชายหนุ่ม ดวงตากลมเบิกกว้างตกใจก่อนจะรีบหันหน้าไปทางอื่น

เธอลืมไปว่าเขาก็อยู่ตึกนี้เหมือนกัน ! แน่นอนใจหวังว่าจะจำไม่ได้ เพราะหลังจากที่ถูกจูบแล้วเธอต่อยเข้าที่ตาเข้าทั้งสองข้าง จนตอนนี้มันยังช้ำเป็นรอยอยู่เลย !

เขาเมาคงจำไม่ได้หรอก...

“เมื่อวานก่อนขอโทษนะ” เขาพูดตอบมาเป็นภาษาจีนฟังค่อนข้างชัด แต่หญิงสาวก็ยังทำเป็นไม่ได้ยินว่ากำลังพูดกับเธอทั้งที่ในลิฟต์มีแค่สองคน  

“คะ ?” แอลลี่พยายามกลบเกลื่อน

ชายหนุ่มหันมองหญิงสาว แม้เธอจะไม่ได้สวยเซ็กซี่แต่ว่าก็มีเสน่ห์มากพอที่จะดึงดูดเขาเข้าหา ถึงครั้งแรกจะเป็นความผิดพลาดที่เมาไม่เป็นท่า

“เออ...คุณคงไม่เกลียดผมใช่ไหม ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วหวั่นใจกลัวจะได้คำตอบที่คาดไว้

“ไม่ค่ะ แค่...” ขยะแขยง เธอพูดเสียงแผ่วแล้วไม่ได้พูดต่อกระทั่ง  ติ้ง...เสียงประตูลิฟต์เปิดแอลลี่ไม่ได้พูดต่อก้าวเดินออกไปโดยไม่สนใจอีกฝ่าย  เดินมาถึงหน้าห้องถึงรู้ว่าเขาก็เดินตามมาด้วย

“คุณตามฉันมา ?” แอลลี่หันไปถามเขา

ชายหนุ่มยกมือขึ้นทั้งสองข้างแล้วหัวเราะ “ไม่ ๆ ผมไม่ได้ตามคุณ”

เห็นชัดว่าตาม...แอลลี่กำลังพูดตอบแต่ชายหนุ่มก็หยิบคีย์การ์ดเปิดประตูห้องที่อยู่ข้าง ๆ

“ผมแค่จะเข้าห้อง”

แอลลี่มองประตูห้องชายหนุ่มที่ปิดลง พลางหัวเราะสมเพชตัวเองออกมา

เยี่ยมไปเลย !

เวลา 01.09 น.

กึก...กึก ปัง ปัง

แอลลี่เด้งตัวขึ้นนั่งใช้สติเอี่ยวหูฟังว่าเสียงที่ได้ยินมาจากชั้นบนหรือว่าข้างห้อง เมื่อฟังสักพักเธอจึงรู้ว่ามาจากผู้ชายที่อยู่ข้างห้องของเธอ ! ทั้งเสียงเหมือนโต๊ะกระแทกกำแพง ไม่สิ...เตียงต่างหาก และจังหวะที่ฟังแล้วรู้ว่ามีกิจกรรมบางอย่างรุนแรงดุเดือดเกิดขึ้นในห้อง

ทำไมไม่ออกไปหาโรงแรมทำกันล่ะ ! เธอไม่ได้อยากมามีส่วนร่วมด้วยนะ !

แน่นอนว่าทีแรกที่ได้ยินแอลลี่ไม่ได้ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์แต่ทว่าการที่นั่งฟังและจังหวะไปนาน ๆ จึงคิดว่านั่นไม่ใช่การลากเตียง เลื้อยไม้ในห้องนอนธรรมดาแน่น

เธออยากนอน อยากพัก

จนแล้ว 30 นาทีผ่านไปกิจกรรมเข้าจังหวะแสนรุนแรงนี้ก็ยังไม่หยุดลง ซ้ำยังรุนแรงมากกว่าเดิม ราวกับผนังห้องของเธอจะแตกก็ว่าได้

หญิงสาวผ่อนลมหายใจขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงเปิดเพลงกลบเสียงดังในห้อง คราวแรกใส่หูฟังก่อนทว่า แรงกระแทกจากผนังห้องที่ชนกันทำให้เธอนอนไม่ได้

“ไม่ไหวแล้ว !” แอลลี่สบถออกมาด้วยความหงุดหงิด

เธอไม่ได้รู้สึกมีอารมณ์ร่วมกับกิจกรรมนี้เลย ซ้ำยังอยากจะเดินไปเคาะห้องเขาแล้วปาหนังสือเล่มใหญ่ใส่ด้วยซ้ำไป 

หญิงสาวลุกขึ้นมาหยิบลำโพงเชื่อมต่อบลูทูธ (Bluetooth) กับ iPad ทันที ไหน ๆ ก็นอนไม่ได้อยู่แล้ว โชคดีที่พรุ่งนี้ยังไม่ใช่วันเรียน เธอเลือกเปิดภาพยนตร์สยองขวัญที่ส่งเสียงกรีดร้องของชีวิต และนอนดูใต้ผ้าห่ม

10 นาที ผ่านไป...

เสียงที่ดังข้างกำแพงก็ยังคงถี่มาเรื่อย ๆ จนกระทั่งอีก 5 นาทีต่อมา

‘กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด’

เสียงกรีดร้องจากภาพยนตร์ดังขึ้นติดกันหลายครั้ง ทำให้เสียงที่ดัง กึก...กึก ปัง ปัง นั้นหยุดลง

อ่า...ในที่สุดก็จบลงสักที — โชคดีที่ข้างห้องเธออีกฝั่งไม่มีคนอยู่ ไม่อยากงั้นเธออาจจะโดนด่าได้

กิจกรรมที่เตียงจะหักคาห้องแบบนั้นคนนอกไม่อยากจะรับรู้ด้วยหรอกนะ

แอลลี่ถอนหายใจขยับตัวปิด iPad และขยับตัวลงนอนทันที