บทที่ 2 การทักทายของเพื่อนข้างห้อง (1)

บทที่ 2

การทักทายของเพื่อนข้างห้อง

เช้าวันก่อนเปิดภาคเรียนฤดูใบไม้ผลิ

แอลลี่ที่นอนไม่เต็มอิ่มจากเสียงที่รบกวนมาหลายวันแม้พยายามเปิดเสียงเข้าสู้แล้วก็ตาม เธอควรจะเดินไปเคาะประตูแล้วบอกพวกเขาดีหรือไม่ว่าทำ...กระแทก...หรืองดใช้เสียงดังในพื้นที่ส่วนรวม ให้ตายสินี่มันแย่มาก แถมกำแพงหอพักก็บางจนรับรู้ทุกอย่างที่ข้างห้องทำกิจกรรม

เช้าวันนี้หญิงสาวมีนัดอบรมคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษาและรับ

หนังสือเรียนก่อนที่จะเริ่มเรียนในวันพรุ่งนี้

“โชคดีจริง เราอยู่คลาสเดียวกัน” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยทักขึ้นขณะเดินเข้ามาหาหญิงสาว

แอลลี่มองด้วยความตกใจแต่ก็ทำเป็นว่าไม่เห็น ใช่แล้ว...ไม่อยากจะคุยเลยในเมื่อผู้ชายเจ้าของเสียงคือ เพื่อนข้างห้องที่ทำให้เธอไม่ได้นอนมาหลายคืน

“ฉันชื่อ เมอร์สัน เชน ยินดีที่ได้รู้จัก” ชายหนุ่มแนะนำตัวอย่างเป็นมิตรพลางยิ้มหวานให้หญิงสาว ทว่าแอลลี่กลับมองด้วยสายตาเย็นชาและเดินจากไปทันที เขารู้สึกน้อยใจแต่ก็รีบเดินตามหญิงสาวไปในทันที

“เออ เธอโกรธผมใช่ไหม”

แอลลี่ยังคงทำเมินและไม่สนใจ

เมอร์สันเดินมาดักหน้าและพูด  “โอเค ผมขอโทษ”

เธอถอนหายใจ และสบตาตาอีกฝ่าย “เรื่องอะไร?”

“ก็เรื่องที่...ทำเสียงดังจนคุณรำคาญ”

บ้าเถอะ !

เขาพูดออกมาแบบหน้าไม่อายได้อย่างไร ถึงแม้ว่าเธอจะชินกับบทสนทนาเวลาเพื่อคุยเรื่องบนเตียงมากแค่ไหนก็ตาม

“รู้ตัวก็ดี” แอลลี่พูดก่อนจะเดินชนชายหนุ่มหนีไป ทว่าเมอร์สันกลับไม่ยอมท้อต่อความพยายามที่จะสนิทกับหญิงสาว เขารีบวิ่งตามมาอยู่ข้าง ๆ เธอ

“คุณกำลังจะไปกินข้าวใช่ไหม ผมไปเป็นเพื่อนไหม แน่นอนว่าผมจะแนะนำร้านอาหารอร่อย ๆ ให้ รับรองคุณต้องชอบ...” แอลลี่ถอนหายใจพลางเหลือบมองชายหนุ่มที่พูดไม่หยุดจนกระทั่งเดินออกมาทางประตูหลังของมหา’ลัยฝั่งหอพักในของนักศึกษาจีน

เมื่อเดินผ่านประตูออกไปด้านนอกชายหนุ่มถือวิสาสะลากเธอไปยังร้านอาหารในซอย

แอลลี่ยืนอยู่หน้าร้านอาหารหม้อไฟที่คนไม่ค่อยมี อาจเพราะอยู่ในซอยลึก

“ร้านนี้ซุปหม่าล่าอร่อยมาก” เมอร์สันพูดก่อนจะดึงมือของเธอเดินเข้าไปในร้าน เขาลากเธอเดินขึ้นมายังชั้น 2 ของร้านที่มีนักศึกษานั่งรับประทานอาหารอยู่มาพอสมควร ที่แรกเธอคิดว่าร้านนี้จะไม่มีคนกินซะอีก

“ด้านล่างเป็นแบบจาน ไม่ใช่หม้อไฟแบบข้างบน” เขาอธิบาย

แอลลี่เหลือบมองเขาที่ยิ้มให้ก่อนจะกวาดสายตาหาโต๊ะที่วางเพื่อนั่ง เมอร์สันเดินนำไปนั่งที่มุมหน้าต่างด้านในที่เขาชอบมาเป็นประจำ ขณะที่เธอและป้าเจ้าของร้านเดินเข้ามา

“ต้องการซุปแบบไหน” ป้าเจ้าของร้านถามเป็นภาษาจีนสำเนียงพื้น ๆ ที่ไม่ใช่จีนกลางนัก แอลลี่ฟังพอออกแต่ก็ยังไม่ค่อยชินกับการพูดภาษาจีนพื้นเมืองของที่นี่เท่าไหร่

“คุณชอบเผ็ดไหม หรือว่าแบบไม่เผ็ด หรือเผ็ดน้อย” เขาหันมาถามเธอ

“ซุปแบบเผ็ดน้อย” แอลลี่หันไปตอบป้าเจ้าของร้านก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยิบจานและเริ่มหยิบเนื้อเสี่ยบไม้ และผักใส่ถาดที่ถือมาด้วย

เมอร์สันมองเธอแล้วยิ้มออกมา เขาชอบใบหน้าที่บูดบึ้งและไม่เป็นมิตรเสียจริง ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่กำลังเลือกหยิบอาหารใส่ถาดอยู่ “คุณต้องใส่พริกไปด้วย และต้นหอม” เขาแนะนำ

“ไม่ ฉันไม่ชอบ” เธอตอบและเดินกลับมาที่โต๊ะ ชายหนุ่มหัวเราะแล้วเลือกอาหารก่อนเดินกลับมาที่โต๊ะพอดีกลับที่หม้อส่วนตัวของทั้งคู่มาเสิร์ฟตรงหน้า

แอลลี่ทำเป็นว่ากำลังนั่งรับประทานอาหารคนเดียว โดยไม่คิดจะเอ่ยบทสนทนาหรือกระชับความสัมพันธ์กับชายหนุ่มตรงหน้า ตรงกันข้ามเมอร์สันกลับเอาแต่พูดไม่หยุด

“คืนนั้นคุณดูเรื่องอะไรเหรอ?”

อยู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องและถามขึ้น แอลลี่งุนงงเล็กน้อยพลางนึกถึงเรื่องที่เขาต้องการคำตอบ

เธอขมวดคิ้วเข้าหากัน “คุณหมายถึงอะไร”

“ก็คืนนั้นที่ผม...ได้ยินคุณเปิดซีรีย์ อืม...ภาพยนตร์สยองขวัญ” ชายหนุ่มพูดพลางทำท่ากรุ่นคิด “เรื่องที่เสียงกรีดร้องทะลุกำแพงห้อง เมื่อวานก็เสียงต่อสู้สงครามข้ามห้อง...”

แอลลี่ก้มหน้านิ่งไม่ใช่เพราะอายแต่กำลังโกรธจนอยากจะเอาน้ำซุปเดือด ๆ ราดใส่หน้าเขา

หน้าไม่อาย ผู้ชายคนนี้หน้าไม่อาย พูดออกมาได้ง่าย ๆ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนทำเสียงน่ารำคาญจนกำแพงห้องเธอจะพังด้วยซ้ำไป !

เมอร์สันรู้สึกเหมือนว่าตัวเขากำลังทำอะไรบางอย่างพลาดไป แน่นอนว่าความเป็นมิตรและนิสัยเจ้าชู้ของเขาทำให้เข้าหาผู้หญิงที่สนใจ

“ผมคงพูดเยอะไป...”

แอลลี่จ้องมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจขณะที่ก้มกินโดยไม่ปริปากพูดอะไรมากมา

หลังรับประทานอาหารเสร็จ หญิงสาวก็ลุกขึ้นไปชำระเงินแล้วเดินออกจากร้านไปในทันที เมอร์สันที่นั่งกินยังไม่เสร็จต้องหยุดชะงักลงและจ่ายเงินก่อนจะรีบเดินตามเธอออกไป

ดูเหมือนว่าเขาจะทำพลาดไปมาก กับการเข้าหาหญิงสาวที่ถูกชะตาด้วยซะแล้ว...