กลางวันมีฉัน กลางคืนมีเธอ

บทที่ 1 กิจกรรมที่รบกวนการนอน“ขอต้อนรับนักเรียนทุกคนสู่มหาวิทยาลัย S….”ดวงตากลมโตของหญิงสาวจับจ้องไปยังเบื้องหน้าบนเวทีกับการกล่าวเปิดปฐมนิเทศของมหาวิทยาลัยในกลุ่มนักศึกษาต่างชาติที่มาศึกษาภาษาที่นี่ ผู้คนที่นั่งอยู่ก็ต่างจับจ้องมองกระทั่งมีกิจกรรมที่บางคนถูกเรียกขึ้นไปเข้าร่วม—เสียงหัวเราะและเสียงกรี๊ดก็ดังลั่นไปทั่วแอลลี่หัวเราะและยิ้มออกมา คนที่นี่หลายเชื้อชาติมากมายแต่พวกเขาก็ดูเป็นมิตร หลังจากการปฐมนิเทศเสร็จสิ้นทุกคนก็ต่างทยอยกันออกจากห้องโถง แอลลี่มองไปรอบ ๆ เพราะว่าเธอไม่กล้าจะเดินเข้าไปทักทายสักเท่าไหร่จึงตัดสินใจเดินออกมาเพียงลำพัง วันนี้ก็ว่างอีกเช่นเคยหลังจากปฐมนิเทศแล้ว กว่าจะเริ่มเรียนก็อีกสามวันข้างหน้า เธอยังมีเวลาที่จะปรับตัวและทำความรู้จักกับที่นี่บ้าง“เออ...ขอโทษนะ เธอเป็นนักศึกษาใช่ไหม”เสียงหวานเล็ก ๆ เอ่ยถามแอลลี่ขึ้นจากทางด้านหลังเธอหันไปมองพินิจหญิงตรงหน้า โดยตอบปัดไป “ไม่ใช่ ฉันเป็นนักเรียนต่างชาติเหมือนกัน”“ว้าว !” หล่อนร้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ “แต่เธอเหมือน...”“ทุกคนก็บอกแบบนั้น” แอลลี่กล่าวพลางยิ้มตอบ“ขอโทษนะ ฉันคิดว่าเธอเป็นนักศึกษาที่มางาน

บรรยากาศช่วงเย็นคึกคักมากกว่าปกติเพราะนักศึกษาจะออกมาเดินเล่น หรือออกกำลังกายที่สนามกัน แอลลี่ใช้เวลาว่างเดินเล่นซึมซับบรรยากาศช่วงฤดูใบไม้ผลิดอกพลางยกกล้องโทรศัพท์ขึ้นเก็บภาพขณะเดินชมวิวไปเรื่อย ๆ พลางคิดถึงภาพความทรงจำที่ยังทิ้งร่องรอยเจ็บลึกอยู่ในใจ แอลลี่ได้ยินเสียงโทรศัพท์แจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและทันใดนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือรูปถ่ายงานแต่งงานของเขา...แฟนเก่าที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าจะร่วมชีวิตด้วย เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ความเศร้าและความเสียใจแล่นพล่านไปทั่วกาย หลายเดือนที่เธอพยายามทำใจ พยายามลบเขาออกไปจากความทรงจำ แต่มันกลับเหมือนตอกย้ำว่าเธอไม่สามารถกลับไปเป็นคนเดิมที่ไม่รู้สึกอะไรได้อีกเธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามตั้งสติและก้าวเดินต่อไป แต่ความรู้สึกในใจยังคงวนเวียนขณะนั้นเองแอลลี่เหลือบเห็นใครบางคนตรงสนามออกกำลังกาย เป็นเขา...เมอร์สัน เขาสังเกตเห็นเธอเช่นกัน และทันใดนั้นเขาก็รีบหยุดการออกกำลังกายแล้ววิ่งตรงมาหาเธอ ทิ้งเพื่อน ๆ ไว้ข้างหลัง“เจอกันอีกแล้ว” เมอร์สันทักทายพร้อมรอยยิ้มยียวนเหมือนเคย แอลลี

บทที่ 4 รอยยิ้มที่คุ้นเคยกับหัวใจที่เจ็บปวดหลังจากกิจกรรมชมรมจบลง แอลลี่ตัดสินใจกลับหอพักระหว่างทางแทบไม่พูดอะไรเลย ทว่าเมอร์สันยังคงพูดเรื่องพู่กันจีนและครูสอนศิลป์ที่เขาประทับใจ แต่เสียงเหล่านั้นกลับเลือนรางในโสตประสาท เธอเพียงพยักหน้ารับเป็นระยะ เมื่อเดินถึงห้องก็เดินเข้าไปทันทีโดยไม่ได้คุยกับชายหนุ่มทันทีที่ประตูห้องปิดลง ความเงียบก็เข้าครอบงำหญิงสาววางกระเป๋าลงบนโต๊ะอย่างไร้เรี่ยวแรง แล้วทรุดตัวลงบนเตียง สายตาเหม่อมองเพดานสีขาวนิ่งงัน เสียงข้อความสุดท้ายจากปลายสายยังดังก้องอยู่ในหัว“ไม่ว่ามาหรือไม่มา...ฉันก็จะรอ”เธอพลิกตัวกอดหมอนแน่น ดวงตาร้อนผ่าว ความทรงจำที่พยายามผลักไสกลับไหลบ่ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ภาพของชายหนุ่มคนนั้นในวันที่ยังยิ้มให้เธอ วันที่สัญญาว่าจะไม่ทำให้ร้องไห้อีก, วันที่เธอจับได้ว่าเขาโกหกทั้งน้ำตาแอลลี่หลับตาแน่น แต่ยิ่งพยายามหนี ความรู้สึกก็ยิ่งไล่ตาม เธอไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แสงเย็นลอดผ้าม่านเข้ามาทาบบนผนังห้องครั้นมองเวลาหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเวลานัดนั้นมาถึงแล้วเธอควรจะไปดีหรือไม่ หากไปครั้งนี้อาจจะไม่ใช่การจบความส

บทที่ 7 เสียงที่ถูกเข้าใจผิดตลอดเกือบสามเดือนที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของแอลลี่กับเมอร์สันค่อย ๆ เปลี่ยนไปจากความคุ้นเคยธรรมดาเป็นความผูกพันที่ลึกขึ้นโดยไม่รู้ตัว พวกเขาไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น ทั้งเรียน ทั้งกินข้าว ทั้งอ่านหนังสือเงียบ ๆ ในห้องสมุด ช่วงเวลาพูดคุยกันกลายเป็นสิ่งที่แอลลี่เฝ้ารอในแต่ละวันเมอร์สันเป็นคนที่คาดเดาไม่ได้ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยในเวลาเดียวกัน เขาไม่เอาใจมากเกินไป แต่ใส่ใจในเรื่องเล็กน้อยที่คนทั่วไปมักมองข้าม เช่นจำสิ่งที่เธอชอบ หรือ สิ่งที่ไม่ชอบ กระทั่งสิ่งที่เธอกลัว อย่างเช่นแมลงสาบจนถึงตอนนี้...แอลลี่เองก็ยอมรับว่า “เขา” กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอไปแล้วแต่คืนนี้กลับต่างออกไป เพราะคืนวันหยุดยาววันแรกของเทศกาล ทุกคนในหอพักดูเหมือนจะออกไปข้างนอกหรือไปเที่ยวนอกสถานที่กันหมด เมอร์สันก็เช่นกัน—อย่างน้อยแอลลี่ก็คิดว่าอย่างนั้น อันที่จริงเขาชวนเธอออกไปแต่เธอปฏิเสธด้วยข้ออ้างว่าอยากพักผ่อนเธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงเลือกอยู่คนเดียว ทว่าตอนนี้…กลับเริ่มเสียใจที่ตัดสินใจแบบนั้นเสียงหัวเราะคิกคักแผ่วเบาแทรกผ่านผนังห้องมาพร้อมเสียงที่แอลลี่จำได้ไม่ผิดแน่ มันค

บทที่ 9 การตอบรับความรู้สึกการนัดเดตไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด เพราะใกล้ถึงช่วงสอบปลายเทอมของคลาสเรียนภาษา แอลลี่จึงต้องหันกลับมาตั้งใจอ่านหนังสืออย่างเต็มที่ เช่นเดียวกับเมอร์สันที่มักมานั่งติวด้วยกันในห้องสมุดหรือร้านกาแฟเล็ก ๆ ใกล้หอพัก พวกเขายังคงใช้เวลาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม ทั้งหัวเราะ พูดคุย และเงียบข้างกันโดยไม่รู้สึกอึดอัด แต่ในความเหมือนเดิมนั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ต่างออกไปทั้งสองตกลงกันไว้ว่า หลังจากสอบเสร็จแล้ว ค่อยไปเดตกันจริง ๆ สักทีแน่นอนว่าเมอร์สันอยู่ที่นี่ครบหนึ่งปีตามแผน เพราะเขามาเรียนภาษาเพื่อใช้ในการสื่อสารสำหรับการเรียนรู้ศิลปะของประเทศนี้ส่วนแอลลี่...เธอมาเพื่อพักใจจากความรักจึงยังไม่มีแผนที่จะทำอะไรต่อไปในเร็ว ๆ นี้ที่ผ่านมา แอลลี่ไม่เคยถามเรื่องส่วนตัวของเมอร์สันเลย และเขาเองก็ไม่เคยคาดคั้นให้เธอพูดเช่นกัน ทั้งคู่เพียงใช้เวลาร่วมกันในแบบที่ไม่ต้องรู้อดีตของอีกฝ่ายก็รู้สึกสบายใจได้ จนกระทั่งวันหนึ่ง เมอร์สันเริ่มเล่าเรื่องของตัวเองให้เธอฟังทีละน้อยแต่เดิมเมอร์สันคือลูกชายของนักธุรกิจที่เดินทางมาลงทุนในประเทศ และเขาก็ชื่นชอบผลงานทางด้านศิลปะเป็นพิ