บทที่ 3 การทักทายของเพื่อนข้างห้อง (2)

บรรยากาศช่วงเย็นคึกคักมากกว่าปกติเพราะนักศึกษาจะออกมาเดินเล่น หรือออกกำลังกายที่สนามกัน แอลลี่ใช้เวลาว่างเดินเล่นซึมซับบรรยากาศช่วงฤดูใบไม้ผลิดอกพลางยกกล้องโทรศัพท์ขึ้นเก็บภาพ

ขณะเดินชมวิวไปเรื่อย ๆ พลางคิดถึงภาพความทรงจำที่ยังทิ้งร่องรอยเจ็บลึกอยู่ในใจ แอลลี่ได้ยินเสียงโทรศัพท์แจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและทันใดนั้นดวงตาก็เบิกกว้าง ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือรูปถ่ายงานแต่งงานของเขา...แฟนเก่าที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าจะร่วมชีวิตด้วย เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ความเศร้าและความเสียใจแล่นพล่านไปทั่วกาย หลายเดือนที่เธอพยายามทำใจ พยายามลบเขาออกไปจากความทรงจำ แต่มันกลับเหมือนตอกย้ำว่าเธอไม่สามารถกลับไปเป็นคนเดิมที่ไม่รู้สึกอะไรได้อีก

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามตั้งสติและก้าวเดินต่อไป แต่ความรู้สึกในใจยังคงวนเวียน

ขณะนั้นเองแอลลี่เหลือบเห็นใครบางคนตรงสนามออกกำลังกาย เป็นเขา...เมอร์สัน เขาสังเกตเห็นเธอเช่นกัน และทันใดนั้นเขาก็รีบหยุดการออกกำลังกายแล้ววิ่งตรงมาหาเธอ ทิ้งเพื่อน ๆ ไว้ข้างหลัง

“เจอกันอีกแล้ว” เมอร์สันทักทายพร้อมรอยยิ้มยียวนเหมือนเคย แอลลี่พยายามยิ้มตอบเพียงน้อย ๆ เพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ของตัวเอง แต่เมอร์สันก็รู้สึกได้ว่าแอลลี่ดูเงียบผิดปกติ

“เป็นอะไรหรือเปล่า ดูเธอไม่ค่อยสบายใจเลย” เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าปกติ

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องเล็กน้อย” เธอตอบเบา ๆ แล้วพยายามจะยิ้มเพื่อไม่ให้เขากังวล

เมอร์สันมองเธออย่างไม่เชื่อเต็มร้อย แต่ก็ไม่อยากกดดันจึงเดินตามเธออย่างสงบและปล่อยให้บรรยากาศในยามเย็นทำหน้าที่ปลอบประโลมเธอแทน

“ถ้ามีอะไรที่ทำให้เธอไม่สบายใจ ผมพร้อมฟังนะ”

เขาพูดขึ้นมาอย่างอ่อนโยน

หญิงสาวนิ่งเงียบและเดินหนีออกมาโดยไม่ปริปากพูดทว่าชายหนุ่มก็สาวเท้าตามพร้อมเอ่ยชวนออกมา

“นี่ก็เย็นแล้ว เราไปหาของอร่อยกินกันเถอะ”

แอลลี่ปรายตามองเขาแล้วเดินนำไปในขณะที่เมอร์สันก็เดินตามเธอไปพร้อมกับชวนคุยเรื่องอื่น ๆ ตลอดทางจนกระทั่งถึงร้านอาหาร...

หลังรับประทานอาหารเสร็จ แอลลี่กับเมอร์สันเดินออกจากร้านพร้อมกัน อากาศยามเย็นในเมือง S เย็นสบายกว่าที่เธอคิด แสงไฟตามถนนเริ่มเปิดขึ้นทีละดวง เสียงผู้คนหัวเราะคุยกันตามร้านอาหารข้างทางสร้างบรรยากาศสนุกสนานครึกครื้น

“ขอบคุณสำหรับอาหารนะ” เธอพูด พลางกอดแขนตัวเองเพราะลมเย็นพัดเฉียดผิว “คราวหน้าไม่ต้องลำบากพามาก็ได้ ฉันกินอะไรก็ได้อยู่แล้ว”

“ผมไม่ได้ลำบากเลยนะ” เมอร์สันยิ้ม “แถมยังได้กินข้าวกับเพื่อนด้วย”

“เราไม่ใช่เพื่อนกัน”

คำพูดนั้นออกไปโดยไม่ทันคิด น้ำเสียงเย็นจนชายหนุ่มเงียบไปชั่วครู่ เขามองหน้าเธอที่ก้าวนำไปสองสามก้าว เห็นแค่ปลายผมสะท้อนแสงไฟสวยงาม เขาไม่ได้โกรธกลับแค่หัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ก็ได้...ผมจะพยายามจนกว่าคุณจะยอมเป็นเพื่อนกับผม”

เธอหยุดเท้า หันมามองเขา “ไม่ต้องพยายาม”

“แต่ผมอยากพยายาม” เขาตอบเรียบง่าย รอยยิ้มที่ส่งมาทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล

ระหว่างเดินกลับหอพัก ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันอีกจนถึงหน้าลิฟต์ เสียง—ติ๊ง—ดังขึ้นขณะประตูลิฟต์เปิดออก แอลลี่ก้าวเข้าไปก่อน เมอร์สันเดินตามมาเงียบ ๆ คราวนี้ไม่มีบทสนทนาใดจนกระทั่งลิฟต์มาหยุดที่ชั้นของพวกเขา

“คือว่า...” เขาเอ่ยขึ้นเพื่อหยุดการเดินของเธอ

หญิงสาวเหลียวหลังกลับมามองชั่วครู่หนึ่งเพื่อรอฟัง

“ผมจะพยายามไม่ทำเสียงดังตอนกลางคืนแล้วนะ”

แอลลี่มองเขาเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็แค่พ่นลมหายใจแรง ๆ แล้วหมุนตัวเข้าห้องไปโดยไม่ตอบ

เมอร์สันยืนอยู่หน้าห้องตัวเอง หัวเราะแผ่วเบา

“น่ารักชะมัด...”

เธอน่าแกล้งและเขาเองก็เผลอแกล้งเธอไปโดยไม่รู้ตัว บางอย่างที่ดึงดูดให้เขาสนใจเพื่อนข้างห้องที่มาใหม่ และดูเหมือนว่าเขาคงจะให้เพื่อนอีกคนยืมห้องทำเสียงดังไม่ได้อีกแล้วซะด้วย...