Mag-log inShare
ใกล้ชิด
Huling Na-update:
2025-12-12 00:36:26ชายหนุ่มกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งด้วยสภาพที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน
“ฝนตกหนักกว่าที่ฉันคิดเอาไว้อีก แต่ยังดีที่หลังคาไม่รั่วซึม”ชายหนุ่มกล่าวกับหญิงสาวในขณะที่กำลังเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัว “ฝนตกแบบนี้ก็ดีเหมือนกันน้อจะได้หลับสบาย” “กำลังเข้าสู่ฤดูฝนแล้ว”ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับถอดเสื้อออกจนเผยให้เห็นแผ่นอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ “ทำไมนายไม่ออกไปถอดข้างนอก มาถอดอะไรในนี้”ส่วนหญิงสาวที่เห็นดังนั้นจึงรีบหลบสายตา “ทำอย่างกับไม่เคยเห็นฉันเปลือยกายท่อนบน” “เปรี้ยง! กรี๊ด!”ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้โต้ตอบจู่ๆเสียงฟ้าผ่าที่ดังขึ้นกระทันหันทำให้เธอตกใจกลัวจนกรี๊ดร้องพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างอุดหูตัวเองไว้ “เปรี้ยง!! ”เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมีสายฟ้าแลบอย่างต่อเนื่องจนหญิงสาวที่เห็นดังนั้นจึงรีบลุกจากที่นอนแล้ววิ่งไปกอดชายหนุ่มด้วยอาการหวาดกลัวจนสั่นเทาไปทั้งตัว “เหมือนฟ้าผ่าต้นไม้ใหญ่”ส่วนชายหนุ่มที่เห็นว่าหญิงสาวกำลังตกอยู่ในอาการหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัดจึงตัดสินใจลูบหลังเธอช้าๆเป็นการปลอบ “ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว”หญิงสาวปล่อยโฮราวกับเด็กน้อยที่กำลังงอแงอยากกลับบ้าน ส่วนชายหนุ่มที่เห็นดังนั้นก็เผลอเผยรอยยิ้มด้วยความเอนดูเธอ “ฟ้าคงไม่ผ่าทั้งคืนหรอก” “แต่เราไม่รู้ว่ามันจะผ่าอีกตอนไหน เผลอๆมันอาจจะผ่ากระท่อมหลังนี้ก็ได้”หญิงสาวยืนซบแผ่นอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อโดยที่มือทั้งสองข้างโอบเอวเขาไว้แน่น “เธอทำให้อุณหภูมิในร่างกายฉันกำลังเพิ่มสูงขึ้นนะรู้ตัวมั้ย”ชายหนุ่มกล่าวตักเตือนหญิงสาวเมื่อเขาเริ่มรู้สึกปวดตึงบริเวณเป้ากางเกง “นายพูดแบบนี้หมายความว่าไง”ส่วนหญิงสาวที่ได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าถามชายหนุ่มจนทั้งสองได้สบตากันอย่างใกล้ชิด ด้วยความที่ชายหนุ่มรุ่มร้อนในกายอยู่แล้วแต่พอเขาได้สบตากับหญิงสาวก็ยิ่งทำให้้ช่วงล่างแทบจะระเบิดทะลุกางเกง ดังนั้นเขาจึงผลักร่างผอมบางออก “ทำบ้าอะไรของนาย” “ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว”พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนจากนั้นร่างสูงโปร่งก็ค่อยๆเดินพ้นประตูออกไป …. “นอนไม่หลับหรอ”ชายหนุ่มหันไปถามหญิงสาวซึ่งกำลังนอนพลิกตัวไปมา “ก็ฉันระแวงว่าจะมีฟ้าผ่าอีกเลยนอนไม่หลับ” “ถ้าเธอนอนดิ้นไปมาแบบนี้ทั้งคืนฉันก็จะไม่ได้นอนด้วยนะ” “งั้นสลับที่นอนกันมั้ยอ่ะ ฉันจะได้ไม่รบกวนเวลานอนของนาย” “เอาฟูกที่นอนลงมาไว้ข้างล่างไม่ง่ายกว่าหรอ” “ถ้าทำแบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการนอนด้วยกัน” “อย่างน้อยๆมันก็ดีกว่าที่ฉันต้องทนฟังเสียงแคร่ไม้ดังทั้งคืนเพราะเธอเล่นขยับตัวไปมาอยู่นั่นแหละ” “ก็แล้วทำไมนายถึงไม่ทำขามันให้แข็งแรงตั้งแต่แรก” “ไม่ใช่ว่าฉันทำไม่แข็งแรงแต่มันก็เสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา ไว้พรุ่งนี้ฉันจะเปลี่ยนกับอันที่อยู่ข้างนอกให้ แต่ว่าตอนนี้เธอเอาฟูกที่นอนมาไว้ข้างล่างเถอะฉันจะได้นอนสักที” “ก็ได้”พูดจบหญิงสาวก็รีบยกฟูกที่นอนลงไปไว้ที่พื้นอย่างทุลักทุเล “คราวนี้นอนดิ้นเต็มที่เลย”ชายหนุ่มหันมากล่าวกับหญิงสาวก่อนที่จะเอาผ้าห่มคลุมหัว และไม่นานเสียงกรนของเขาก็ดังขึ้นจนทำให้หญิงยิ่งนอนไม่หลับเข้าไปใหญ่ ตกดึกเสียงกรนของเขาค่อยๆเงียบหายไปจนหญิงสาวถอนหายใจด้วยความโล่งอก และไม่นานเธอก็ผลอยหลับตามเขา “อือๆๆ!!”ตกดึกชายหนุ่มส่งเสียงครางในลำคอจนทำให้หญิงสาวที่นอนอยู่ๆข้างๆสะดุ้งตื่น “นายเป็นอะไร”หญิงสาวคลานเข้าไปหาร่างใหญ่ที่กำลังนอนตัวสั่น จากนั้นเธอก็พยายามปลุกชายหนุ่มพร้อมกับถามไถ่อาการของเขา “หนาวฉันหนาว”ชายหนุ่มกล่าวกับหญิงสาวพร้อมกับนอนคดตัว “นายเป็นไข้นี่”หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเอามือแตะหน้าผากของชายหนุ่มแล้วพบว่าเขานั้นตัวร้อนจี๋ “ขอผ้าห่มอีกผืน” “ถ้าฉันให้นายแล้วจะเอาอะไรห่ม” “ฉันหนาว” “เดี๋ยวจะไปเอายามาให้”พูดจบหญิงสาวก็เดินไปหยิบยาแก้ไข้ที่ชายหนุ่มเพิ่งซื้อมาได้ไม่นาน จากนั้นเธอก็นำไปให้ชายหนุ่มพร้อมกับน้ำดื่ม “มาให้กอดหน่อย” “ห๊า” “มาให้ฉันกอดหน่อย ฉันหนาว” “แต่ว่าฉันเป็นผู้หญิงนะแล้วนายก็เป็นผู้ชาย ผู้หญิงกับผู้ชายนอนกอดกันมันคงดูไม่ดีสักเท่าไหร่” “งั้นก็เอาผ้าห่มเธอมา” “ก็ได้ อย่างน้อยๆมันก็ดีกว่าที่ต้องนอนกับนาย”พูดจบหญิงสาวก็นำผ้าห่มของตัวเองมอบให้กับชายหนุ่ม จากนั้นเธอก็นอนคดตัวอยู่บนฟูกที่นอน “ทำไมมันถึงได้ร้อนขนาดนี้”ชายหนุ่มลุกจากที่นอนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ “นั่นนายจะออกไปไหน”หญิงสาวกำลังผลอยหลับแต่กลับสะดุ้งตื่นอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มบ่นพึมพำ “ฉันจะลงไปอาบน้ำ” “ลงไปอาบน้ำเวลานี้เนี่ยนะ” “ก็มันร้อน”พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับถือตะเกียงที่ถือไว้อยู่ในมือ และไม่นานเขาก็กลับเข้ามาด้วยสภาพเปลือยกายท่อนบนส่วนท่อนล่างถูกปกปิดด้วยผ้าเช็ดตัว “ยังไม่นอนอีกหรอ”ชายหนุ่มถามหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่นอน “ก็ฉันรอนายกลับเข้ามาก่อน” “เป็นห่วงฉันว่างั้น” “ก็นายมีไข้นี่” “เพิ่งทานยาลดไข้ไป แต่ไม่แน่ใจว่าคืนนี้จะกลับมามีไข้อีกหรือเปล่า”ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับสวมใส่ชุดนอนตัวใหม่ “ถ้ากลับมีไข้อีกก็หยิบยาขึ้นมากินเอง”หญิงสาวกล่าวในขณะที่นอนหันหลังให้ชายหนุ่ม “อ่ะ ผ้าห่มเธอ”ชายหนุ่มโยนผ้าห่มใส่หญิงสาวในขณะที่เธอกำลังนอนหลับไม่รู้เรื่อง ส่วนเขาที่เห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปห่มผ้าให้กับร่างเล็กอย่างระมัดระวังไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว “อืออ..ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงชายหนุ่มก็เริ่มกลับมามีไข้อีกครั้ง”เขาส่งเสียงครางอยู่ในลำคอจนทำหญิงสาวตื่นอีกครั้ง “นายมีไข้อีกแล้วหรอเนี่ย”เมื่อหญิงสาวเห็นอาการไม่ดีของชายหนุ่มจึงรีบนำยาไปป้อนให้กับเขาในทันที “ฉันขอโทษนะที่ทำเธอตื่น”ชายหนุ่มกล่าวขอโทษหญิงสาวด้วยน้ำเสียงสั่นๆ “นายคงจะหนาวมาสินะ”พูดจบหญิงสาวก็ห่มผ้าห่อของตัวเองให้ชายหนุ่มที่กำลังนอนหนาวสั่น “อย่าเพิ่งไป”ชายหนุ่มคว้าหญิงสาวเข้ามาไว้ในอ้อมกอดจนร่างเล็กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “นายกำลังจะทำอะไร” “ฉันหนาวมาก ช่วยอยู่ให้ความอบอุ่นแก่ฉันสักแป๊บได้มั้ย” “แต่ว่า” “นะๆๆ ฉันต้องการเธอ”ชายหนุ่มอ้อนวอนหญิงสาวอย่างต้องการเธอในเวลานี้ “อืม”หญิงสาวจำใจยอมนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย ผ่านไปไม่นานชายหนุ่มก็เริ่มมีเหงื่อท่วมตัวจนต้องดึงผ้าห่มออก “อะไรของนายเนี่ย”หญิงสาวเริ่มแสดงท่าทีหงุดหงิด “เธอเอาผ้าห่มไปห่มก่อน”ชายหนุ่มมอบผ้าห่มทั้งหมดให้กับหญิงสาว “ดี ฉันจะได้นอนแบบอุ่นๆ”พูดจบหญิงสาวก็นอนห่มผ้าทั้งสองผืนอย่างสบายใจ
Pinakabagong kabanata
กลแค้นซ่อนรัก หวง
“หนูเห็นนะว่าพี่แอบส่งสายตาหวานให้พ่อหนู”เด็กหญิงแสดงท่าทีหวงผู้เป็นพ่ออย่างที่เธอชอบทำกับผู้หญิงคนอื่นๆ“พี่เปล่านะคะ”“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย หนูจะฟ้องแม่”“พี่รู้ว่าหนูคงหวงพ่อมาก แต่พี่ไม่ได้ทำอย่างที่หนูกล่าวหา”“งั้นก็ออกไปเลยหนูอยากอยู่กับพ่อสองคน”“พี่คงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ เพราะพี่รับเงินค่าจ้างมาแล้ว”“แต่ว่าคุณพ่อมาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว”“แล้วไหนอ่ะคะคุณพ่อของหนู”“คุณพ่อแค่ออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก”“งั้นก็รอจนกว่าคุณพ่อของหนูกลับเข้ามาพี่ถึงจะไปโอเคมั้ย”“ก็ได้”เด็กหญิงที่ไม่ต้องการเห็นหน้าพยาบาลสาวจึงนอนหันหลังในระหว่างที่รอผู้เป็นพ่อ “คุณพ่อมาแล้ว”เด็กหญิงรีบหันหลังกลับทันทีที่ได้ยินเสียงประตูห้องถูกเปิด “ดูสิว่าคุณพ่อซื้ออะไรมาฝาก”“ว้าว! ของกินเยอะจัง”เด็กหญิงเผยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อกลับเข้ามาพร้อมของกินเต็มไม้เต็มมือ“พ่อรู้ว่าหนูคงเบื่ออาหารของโรงบาลเลยลงไปหาซื้อของกินให้ มีขนมด้วยนะ”“คุณพ่อรู้ใจน้องพรีมที่สุด”“อยากกินอะไรก็เลือกเอาเลยนะเดี๋ยวคุณพ่อไปใส่จานให้”“อยากกินหมดเลย”“ไม่ได้สิคะ น้องพรีมต้องเลือกเอาสักอย่างสองอย่างเดี๋ยวกินไม่หมด”“งั
กลแค้นซ่อนรัก เจตนาของใครบางคน
“คุณพ่อมาหาน้องพรีมจริงๆด้วย”เด็กหญิงเผยรอยยิ้มทันทีที่เห็นผู้เป็นพ่อเปิดประตู้ห้องเข้ามา“ก็ลูกสาวคุณพ่อไม่สบายนี่”ผู้เป็นพ่อเดินไปหาลูกสาวที่เตียงจากนั้นสองพ่อลูกก็โอบกอดกันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “น้องพรีมเสียใจที่เมื่อคืนคุณพ่อไม่มานอนด้วย”แต่แล้วเด็กหญิงก็เปลี่ยนสีหน้าบูดบึ้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนมีเพียงผู้เป็นแม่ที่มานอนเฝ้า “งอนเป็นเด็กน้อยไปได้”ส่วนผู้เป็นพ่อที่เห็นดังนั้นก็หยิกแก้มลูกสาวเบาๆเป็นการหยอกเล่น “น้องพรีมงอนคุณพ่อจริงๆนะคะ”“ก็คุณพ่อติดธุระด่วนนี่คะ”“แล้วธุระของคุณพ่อสำคัญกว่าน้องพรีมหรอ”“ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าลูกสาวของพ่อ แต่เมื่อวานคุณพ่อติดงานด่วนจริงๆ”“แล้วทำไมคุณพ่อถึงสั่งห้ามไม่ให้พี่พีทมาเยี่ยมน้องพรีม”“ก็พี่พีททำให้น้องพรีมเกือบจากคุณพ่อไป และนี่ก็เป็นครั้งที่สองแล้ว”“น้องพรีมทำตัวเองไม่เกี่ยวกับพี่พีท คุณพ่ออย่าไปโทษพี่พีทเลยนะคะ”“ทำไมน้องพรีมต้องรับผิดแทนพี่พีทตลอด”“ก็พี่พีทไม่ผิดจริงๆนี่ และคุณพ่อชอบโทษแต่พี่พีทคนเดียว อย่างเรื่องแพ้กุ้งน้องพรีมเป็นคนร้องขอที่จะไปกับพี่พีทเอง”“แต่พี่พีทไม่ดูแลน้องพรีม”“ถ้าน้องพรีมไม่ตื้อพี่พีทไปงานตั
กลแค้นซ่อนรัก วันที่รอคอย
ทางด้านหญิงสาวที่สามารถหนีออกมาได้จึงรีบติดต่อหาผู้เป็นแม่โดยใช้โทรศัพท์ที่ยืมมาจากพนักงานปั๊มน้ํามัน “Rrrrr“รับสายสักทีเถอะ”หญิงสาวกระวนกระวายเมื่อโทรเข้าเบอร์ผู้เป็นแม่แล้วไม่มีการตอบรับ “คุณแม่คะ เมื่อกี้มีคนโทรหาคุณแม่หลายสายเลย”เด็กหญิงยื่นโทรศัพท์ที่ยืมมาเล่นคืนให้กับผู้เป็นแม่“ใครโทรมา”“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ มันไม่โชว์ชื่อ”เด็กหญิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง นั่นสิเบอร์ไม่คุ้นเลย”“เป็นพวกคอลเซ็นเตอร์แน่ๆ”“งั้นรอเขาโทรมาอีกรอบเดี๋ยวแม่จะด่าให้พวกเขาลืมชื่อพ่อชื่อแม่ตัวเองไปเลย”“Rrrr”“ไอ่พวกโง่ ไอ่พวกเห็นแก่ตัว วันๆเอาแต่โทรล่าเหยื่อ แกคิดว่าฉันจะหลงกลพวกแกหรอไม่มีทางหรอก”“แม่คะใจเย็นๆก่อน นี่หนูเอง”“นี่พวกแกรู้แม้กระทั่งเรื่องที่ลูกสาวฉันถูกลักพาตัวเลยหรอ ถ้ารู้ดีขนาดนั้นก็บอกมาว่าลูกสาวฉันอยู่ที่ไหน”“แม่! หนูไม่ใช่มิจฉาชีพ”“จะว่าไปแล้วเสียงคุ้นๆนะ หรือใช้เอไอ”“แม่ช่วยใจเย็นๆแล้วฟังหนูก่อน ถ้าไม่ฟังหนูจะวางสายแล้วนะ”“ใช่เลย นี่แหละลูกสาวฉัน”ผู้เป็นแม่เผยรอยยิ้มพร้อมน้ำตาแห่งความดีใจเมื่อรู้ว่าลูกสาวที่ถูกลักพาตัวยังมีชีวิตอยู่ “แม่อยู่ไหน”“อยู่โรงพยาบาล แม่อยู่โรงพยา
กลแค้นซ่อนรัก วิงวอน
เมื่อถึงหน้าผาสูงหญิงสาวรีบส่ายหัวอย่างต้องการร้องขอชีวิต “ขอร้อง”หญิงสาวปล่อยโฮทันทีที่เทปกาวถูกดึงออก เธอรีบคุกเข่าต่อหน้าชายฉกรรจ์ทั้งที่มือทั้งสองถูกมัดแน่น “แต่นายหญิงจ่ายเงินให้เราแล้วดังนั้นคงปล่อยเธอไปไม่ได้หรอก เว้นแต่จะมีข้อเสนอที่น่าสนใจ”“เธอจ่ายให้พวกคุณเท่าไหร่ฉันจะจ่ายให้มากกว่าเป็นสิบเท่าหรือจะเรียกเท่าไหร่ก็ได้ จะสิบล้านยี่สิบล้านหรือร้อยล้านฉันก็ยอม”หญิงสาวร้องขอชีวิตอย่างน่าเวทนาเมื่อเห็นหน้าผาที่สูงชันอยู่ตรงหน้า เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นาจนน้ำตาไหลอาบแก้มโดยที่ไม่มีโอกาสได้เช็ดมันออก “ข้อเสนอของเธอน่าสนใจดี เราเอาไงกันดีวะ”หนึ่งในชายฉกรรจ์ทำตาโตด้วยความโลภเมื่อได้ยินจำนวนเงินที่หญิงสาวเสนอให้ซึ่งมันมากกว่าที่เขาได้รับจากผู้หญิงที่กำลังนั่งรออยู่ในรถเป็นพันเท่า“แกคิดว่าน้ำหน้าอย่างนังนี่จะมีปัญญาจ่ายให้เรารึไง”“ก็ไม่แน่นะเว้ย ตอนที่อยู่ในรถแกก็ได้ยินไม่ใช่หรอว่าเธอถูกลักพาตัวมา แถมยังบอกว่าพ่อไม่ใช่คนกระจอกๆ”“ไอ่โง่! ถ้าพ่อนังนี่มีตังค์คงไม่ปล่อยให้ลูกสาวตัวเองถูกลักพาตัวหรอก”“เขาขู่จะฆ่าฉันพ่อเลยไม่กล้าทำอะไรแต่พ่อก็พยายามหาวิธีช่วยฉันอยู่ ผู้ชายคนนั้นเข้าใจผิ
กลแค้นซ่อนรัก ตัวตน
หญิงสาวรอคอยที่จะได้ออกจากชีวิตของชายหนุ่มด้วยสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง และหลังจากที่เธอทานข้าวเที่ยงเสร็จแล้วก็หาข้ออ้างกลับมายังบ้านพัก จากนั้นเธอก็เฝ้ารอให้มีรถยนต์มาจอดอยู่หน้าบ้านพักอย่างใจจดใจจ่อและไม่นานรถเก๋งคันเล็กก็ปรากฏต่อหน้าเธอ“นั่งหน้าเดี๋ยวก็มีคนจับได้หรอก”“แล้วฉันต้องนั่งไหน”“นั่งท้ายรถ”“แต่ว่าฉันอาจขาดอากาศได้นะ”“ผมคำนวณระยะทางและเวลาให้แล้ว มันไม่เป็นอะไรหรอก พ้นไร่นี้ไปค่อยมานั่งหน้า”“ก็ได้”หญิงสาวที่ต้องการออกจากไร่องุ่นให้เร็วที่สุดจึงยอมขึ้นไปนอนท้ายรถแต่โดยดี เมื่ออยู่ในที่แคบหญิงสาวก็พยายามหายใจช้าๆเพื่อรักษาออกซิเจนไว้ไม่ให้ถูกใช้งานมากเกินไป และถนนที่ไม่เรียบทำให้เธอกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่อย่างนั้นกระทั่งในที่สุดก็ถึงถนนใหญ่ “ลงมา!”น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของคนขับรถทำให้หญิงสาวเริ่มรู้สึกถึงลางร้าย “แล้วนายหญิงหล่า”“ฉันอยู่นี่”“นายหญิงคะ นี่มันเรื่องอะไรกัน!”“จับเธอขึ้นรถ”“ไม่นะ! ขอร้องเถอะค่ะนายหญิง”ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดอะไรมากเธอก็ถูกปิดปากด้วยเทปหนาๆส่วนมื้อทั้งสองข้างก็ถูกมัดรวมกัน หญิงสาวพยามที่จะไม่ขึ้นไปนั่งบนรถตู้คันใหญแต่กลับถูกอุ
กลแค้นซ่อนรัก ความหวัง
เช้าวันต่อมา..หญิงสาวตื่นขึ้นมาพร้อมกับมีอาการคลื่นไส้จนต้องรีบเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ และไม่นานเธอก็กลับมานอนต่อที่เตียงด้วยความอ่อนเพลีย “นี่ยังกล้ามาโผล่หน้ามาที่บ้านเจ้านายอีกหรอ”ถ้อยคำต่อว่าจากเพื่อนร่วมงานทำให้หญิงสาวแทบจะเดินหันหลังออกจากบ้านหลังใหญ่ แต่ด้วยหน้าที่และความรับผิดชอบเธอจึงจำใจนั่งทานข้าวท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองเธออย่างไม่ต้องการร่วมโต๊ะด้วยแม้หญิงสาวไม่ได้รู้สึกหิวแต่เธอก็เลือกที่จะตักอาหารซึ่งอยู่ตรงหน้าใส่ปากเพื่อให้สิ่งมีชีวิตเล็กๆได้เติบโตอย่างสมบูรณ์แข็งแรง และเธอเลือกที่จะก้าวผ่านคำพูดแย่ๆของคนรอบตัวโดยการนั่งนิ่งไม่โต้ตอบอะไรใดๆทั้งสิ้น ….“ซุบชิบอะไรกัน”“เปล่าๆค่ะนายหญิง”“แต่ฉันได้ยินนะว่าพวกเธอสองคนกำลังพูดถึงสามีฉัน” “ขอโทษค่ะพวกเราผิดไปแล้ว”“ไหนเล่ามาสิว่าเมื่อวานตอนค่ำเกิดเรื่องอะไรขึ้น”“แววไม่ได้บอกนายหญิงหรอคะว่าเกิดอะไรขึ้น”“ไม่ แววไม่ได้มาบอกอะไรฉัน ว่าแต่เมื่อวานเกิดเรื่องอะไรขึ้น”“เปล่าๆค่ะไม่มี”“อย่าให้ฉันรู้จากปากคนอื่นนะไม่งั้นพวกเธอสองคนโดนไล่ออกแน่”“คืออย่างงี้ค่ะ”สาวใช้ที่ไม่อยากโดนไล่ออกจึงแย่งกันพูด “ใจเย็นๆไม่ต้อ
Maaari mong magustuhan
ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ61.4K viewsให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน63.3K viewsพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี131.5K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ101.2K viewsเรื่องสั้น 2 เรื่อง
ผกายมาส147 viewsสุดที่รักของนักรบ
เค้กมัฟฟิ่นn643 viewsเมีย Bad Boy 18+ (Set 3 BadBoyไร้รัก 1/3)
บีน่าเลดี้6.0K viewsได้โปรด...แด๊ดดี้
อีไลจา374 views
