กลับมาให้ทวงคืน

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานสูงของห้องทำงาน บนชั้นบนสุดของสำนักงานใหญ่ การันต์กรุ๊ป บริษัทเจ้าของเครือโรงแรมหรูระดับห้าดาวที่มีสาขาอยู่ทั่วประเทศ

ห้องทำงานกว้างขวาง ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้ม ให้บรรยากาศสุขุมและทรงอำนาจไม่ต่างจากเจ้าของห้อง

ชายวัยห้าสิบกว่าปี นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาคือการันต์ ผู้ก่อตั้งอาณาจักรธุรกิจโรงแรมแห่งนี้

สายตาคมเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนเสียงเคาะประตูจะดังขึ้นพอดี

ก๊อก! ก๊อก!

“เข้ามา”

ประตูถูกเปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ก้าวเท้าเข้ามาอย่างมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ทว่าแฝงความเย็นชาโดยธรรมชาติ

คนนั้นคือคีริน เป็นประธานบริหารคนปัจจุบันของเครือการันต์กรุ๊ป

“พ่อเรียกผมมา...มีอะไรเหรอครับ?”

คีรินถามสั้น ๆ พลางนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของคนเป็นพ่อ

การันต์พิจารณาลูกชายเงียบ ๆ ลูกชายคนเดียวของเขาเก่ง ฉลาด และบริหารธุรกิจได้เกินความคาดหมาย ถึงแม้จะเรียนจบวิศวะมาก็ตาม

แต่ทว่ามีเรื่องหนึ่งที่ทำให้คนเป็นพ่ออย่างเขาไม่สบายใจมาตลอด คือลูกชายคนนี้ไม่เคยมีผู้หญิง ไม่เคยควงใครให้เขาเห็น หรือแม้แต่สนใจพูดเรื่องความรักเหมือนชายหนุ่มวัยเดียวกัน มีเพียงงานเท่านั้น ที่เขาจะได้ยินคีรินพูดถึง

การันต์วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ“พ่อมีเรื่องอยากคุยกับแก”

คีรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราวกับสงสัย“เรื่องอะไรครับ”

คนเป็นพ่อถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดออกมาตรง ๆ แบบไม่อ้อมค้อม“พ่ออยากให้แกแต่งงาน”

ทั้งห้องเงียบลงทันที แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้การันต์แปลกใจคือลูกชายของเขา ไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย คีรินทำเพียงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“กับใครครับ”

คำถามนั้นเรียบเฉยราวกับกำลังถามเรื่องธุรกิจธรรมดา ทำเอาคนเป็นพ่อชะงักไปทันที

“ลูกสาวของเพื่อนพ่อ”

"....."

“ครอบครัวเขามีปัญหาธุรกิจหนักมาก ต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศ แต่ลูกสาวเขายังอยู่ที่นี่คนเดียว และกำลังรับภาระหนี้สินจำนวนมาก”

การันต์เว้นจังหวะการพูด พลางสังเกตุสีหน้าลูกชาย“พ่อเลยจะช่วยจัดการเรื่องหนี้ให้”

คีรินพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามออกมา“แล้วเกี่ยวอะไรกับผม”

“พ่อเสนอให้เธอแต่งงานกับแก”

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง สายตาคมของคีรินนิ่งสนิท ราวกับกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง

“พ่ออยากช่วยเพื่อน และก็อยากให้แกมีครอบครัวเสียที”

"....."

“วัน ๆ ทำแต่ทำงาน ไม่เห็นสนใจผู้หญิงที่ไหน”

คำพูดนั้นทำให้แววตาของคีรินวูบไหวแวบหนึ่ง ทว่าเพียงเสี้ยววินาที ที่ภาพในอดีตแวบผ่านความทรงจำ

หญิงสาวคนหนึ่งในรั้วมหาวิทยาลัย ภาพรอยยิ้มของเธอ และความลับของความสัมพันธ์ที่ต้องหลบซ่อน รวมถึงวันที่เขาเพิ่งรู้ว่า…เธอรักผู้ชายอีกคน

ความรู้สึกเจ็บปวดในวันนั้นยังคงฝังรากลึก คีรินกดมันลงอย่างรวดเร็ว ก่อนมองคนเป็นพ่อของตัวเองด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“ลูกสาวเพื่อนพ่อชื่ออะไรครับ ผมเคยเห็นหน้าหรือเปล่า”

“น่าจะยังนะ เพราะพ่อเองก็เพิ่งได้กลับมาเจอกับเธอ เมื่อไม่กี่วันนี้เอง ส่วนชื่ออะไรนั้น ก็ค่อยรู้ทีเดียววันเจอหน้ากันดีกว่า”

คำตอบนั้นทำให้คีรินเลิกคิ้วขึ้น“ทำไมครับ”

“ถือว่าเป็นการเริ่มต้นใหม่ เพราะถึงพ่อบอกแกไป แกก็คงไม่รู้จัก”

คีรินเงียบไปครู่หนึ่ง ตามปกติแล้ว ผู้ชายอย่างเขาคงปฏิเสธทันที แต่ทว่าความจริงคือเขาไม่ได้สนใจเรื่องความรักอีกต่อไป

หลังจากวันนั้น วันที่ผู้หญิงคนหนึ่งทำให้เขารู้ว่าความรักมันไร้ค่าแค่ไหน

ดังนั้น…จะแต่งงานกับใครก็คงไม่ต่างกัน เพราะเขาไม่ได้คิดจะรักผู้หญิงคนไหนอยู่แล้ว

ชายหนุ่มจึงตอบกลับอย่างเรียบง่าย

“ก็ได้ครับ”

คำตอบนั้นทำให้การันต์ชะงักไปทันที“แกตกลงง่ายขนาดนี้เลยเหรอ”

คีรินยักไหล่เบา ๆ เขาทำราวกับว่ามันเป็นเพียงข้อตกลงทางธุรกิจ

“ก็แค่การแต่งงาน ถ้ามันทำให้พ่อสบายใจได้ ผมก็ไม่มีปัญหา”

คนเป็นพ่อมองลูกชายอย่างพอใจ ลูกชายของเขาถึงจะไม่ได้ดื้อรั้นหรือเอาแต่ใจ แต่ปกติก็ไม่ชอบให้ใครมาบังคับ แต่ทว่าเขาไม่รู้เลยว่า เหตุผลที่ลูกชายตอบตกลงง่ายดายแบบนี้…

ไม่ใช่เพราะว่าง่ายต่อการโน้มน้าว แต่ทว่าเพราะหัวใจของคีริน ไม่เหลือที่ว่างให้ใครแล้วต่างหาก

ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปทำงานต่อ”

“เดี๋ยวก่อน”

"....."

“พรุ่งนี้พ่อจะให้ทนายเตรียมเอกสาร แล้วจะนัดผู้หญิงคนนั้นมา”

“ครับ...เอาตามที่พ่อคิดเลยครับ”

ร่างสูงของลูกชายเดินไปเปิดประตูออกจากห้องไป คนเป็นพ่อเอนหลังพิงเก้าอี้ ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งใจ

อย่างน้อยเรื่องแต่งงานของลูกชายก็เรียบร้อยไปครึ่งหนึ่งแล้ว เหลือแค่ตกลงกับอีกฝ่าย

ช่วงเย็น

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมทอง แสงสุดท้ายของวันสะท้อนผ่านกระจกใสของร้านอาหารหรูริมถนนใหญ่ บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบ มีเพียงเสียงดนตรีแจ๊สขับกล่อมเบา ๆ

หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะมุมกระจก เธอคือลลิล หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปี ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่ทว่าดวงตากลมโตกลับแฝงความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

ชุดเดรสเรียบง่ายที่เธอสวมดูสุภาพแต่ไม่ได้หรูหราเหมือนแขกคนอื่นในร้าน มือบางกำลังบีบแก้วน้ำเบา ๆ อย่างเผลอตัว

สายตาเธอมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ความคิดในหัวกลับตีกันวุ่นวาย

ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าใครบางคนเดินเข้ามาหยุดตรงโต๊ะที่เธอนั่งอยู่

“ขอโทษที่ให้รอนะ...หนูลลิล”

ลลิลเงยหน้าขึ้นทันที ยกมือไหว้ผู้อาวุโสกว่าอย่างนอบน้อม“สวัสดีค่ะ…คุณอา”

ชายวัยห้าสิบกว่าปีนั่งลงตรงข้ามเธอ เขาคือการันต์ เพื่อนสนิทของพ่อเธอ

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ…คนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอในวันที่ชีวิตกำลังจะหมดลมหายใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเพิ่งมาถึงเหมือนกัน”

เธอยิ้มบาง ๆ แม้ในใจจะตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

พนักงานนำเมนูมาให้ ก่อนจะรับออเดอร์อย่างรวดเร็วแล้วเดินออกไป

หลังจากนั้น ความเงียบก็เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสอง การันต์มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา เขาเห็นเธอมาตั้งแต่เด็ก ลูกสาวของเพื่อนรัก เด็กสาวร่าเริงที่เคยหัวเราะเสียงใส

แต่ทว่าตอนนี้…เธอดูโตขึ้น และแบกรับอะไรบางอย่างไว้หนักหนา จนทำให้ความสดใสนั้นหายไป

“ช่วงนี้เหนื่อยมากใช่ไหม”

คำถามนั้นทำให้ลลิลยิ้มจาง ๆ“ก็…พอไหวค่ะ”

คำตอบที่ดูเข้มแข็งเกินจริง การันต์รู้ดีว่าธุรกิจของพ่อเธอทิ้งหนี้ก้อนใหญ่ไว้แค่ไหน เจ้าหนี้หลายรายกำลังกดดันเธอทุกวัน

หญิงสาวอายุเพียงยี่สิบสี่ต้องรับมือกับมันเพียงลำพัง เขาจึงรีบพูดเข้าประเด็นทันที

“เรื่องหนี้ทั้งหมด…อาจะจัดการให้”

มือของลลิลที่กำลังจับแก้วน้ำหยุดนิ่งชะงักทันที เธอไม่คิดว่าการที่เพื่อนพ่อคนนี้ติดต่อมาหาเธอ ในวันที่เธอกำลังหลังชนฝา จะหมายถึงเรื่องหนี้สินก้อนโตของครอบครัวเธอ

“จริงเหรอคะ…”

“อาจะจ่ายให้ทั้งหมด”