ログインเธอตั้งใจหักอกเขาเพราะอยากแก้แค้นให้เพื่อนรัก เมื่อทำได้สำเร็จก็คิดว่าเรื่องทุกอย่างจะจบแค่นั้น แต่ไม่ใช่เลยเพราะนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ความสัมพันธ์ร้ายๆของเราสองคน 'แล้วเราจะได้เห็นดีกัน'
もっと見るณ เกาะส่วนตัวที่กระบี่สายลมพัดเอากลิ่นอายทะเลที่แสนสดชื่นมาปะทะใบหน้า เกาะส่วนตัวที่กระบี่ ของครอบครัว อัครพัฒนกุลชัย คือสวรรค์บนดิน น้ำทะเลใสราวกับกระจกสะท้อนแต่ความลับที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงคือ... เกาะแห่งนี้ส่วนหนึ่งเคยเป็นสมบัติของตระกูล อัคราคินน์ที่เคยขายออกไปในอดีต และผู้ที่ซื้อมันไว้เพื่อเก็บรวมกันเป็นผืนใหญ่ เพื่อรอเวลามอบกลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงก็คือตะระกูล อัครพัฒนกุลชัย นั่นเอง“ที่นี่จะเป็นของพอร์ชกับวันใหม่...ถือเป็นของขวัญจากป๊า ป๊าให้หนูวันใหม่นะ” เพิร์ธพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเมตตา มือหนาก็ยื่นโฉนดที่ดินที่ถือมาไว้ให้เจ้าของตัวจริงได้ครอบครองนั่นก็ทำเอานายน์ อึ้งไปเหมือนกันกับสิ่งที่ได้รับรู้ ในช่วงที่ตัดสินใจขายเขาก็ทำใจนาน แต่ด้วยเพราะตั้งใจจะไปอยู่ต่างประเทศ และไม่อยากให้ลูกสาวต้องอยู่ที่เมืองไทยด้วย และคงไม่ได้มาที่นี่อีกแล้ว จึงอยากยกให้เจ้าของที่เหมาะสมมากกว่า ใครจะคิดว่าอนาคตยังไงก็ต้องกลับมาเป็นของลูกสาวกับลูกเขยจนได้ ทั้งมันยังยิ่งใหญ่มากขึ้นอีกต่างหาก“ขอบคุณนะคะป๊า” วันใหม่ขอบคุณเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วย“มันคือของวันใหม่น
1 ปีผ่านไปหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับการเติบโตของความรักที่มั่นคงราวกับหินผา ในที่สุดพอร์ชและวันใหม่ก็เรียนจบด้วยความภาคภูมิใจแต่เมื่อกำแพงทิฐิของรุ่นพ่อยังคงตั้งตระหง่านอยู่ปฏิบัติการลับเพื่อความมั่นคง ของชีวิตคู่จึงเริ่มต้นขึ้นณ สำนักงานเขตในเช้าวันที่อากาศสดใส พอร์ชและวันใหม่ยืนอยู่หน้าสำนักงานเขตด้วยแววตามุ่งมั่น โดยมี นาบี และ ฟ้าใส คุณแม่ของทั้งสองฝ่ายร่วมเป็นพยาน และต้นคิดในแผนการครั้งนี้ ทันทีที่ปลายปากกาจรดลงบนใบทะเบียนสมรส ทั้งคู่ก็ได้กลายเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างสมบูรณ์“นาง กัญญากร อัครพัฒนกุลชัย หรือ อัคราคินน์ เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ของนาย พชร อัครพัฒนกุลชัย” พอร์ช อ่านชื่อในทะเบียนสมรสซ้ำ ๆ พร้อมกับกุมมือภรรยาสาวป้ายแดงมาจูบไว้แน่น“พอแล้ว” เธอที่เห็นเขาเห่อขนาดนั้น ก็ต้องตีมือเพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตัวเองจนแม่ทั้งสองที่หันมองลูกมีความสุข ต่างก็ต้องยิ้มอย่างเอ็นดู เพราะเรื่องของพวกเธอก็ไม่ต่างกัน กว่าจะผ่านอุปสรรคมาได้และมีความสุขแบบนี้ ก็ทำเอาเหนื่อยใช่เล่น ก็เลยต้องเข้าใจลูกมาก ๆ และแนะนำให้ทำแต่สิ่งที่ถูกต้องแบบนี้เมื่อข่าวการจดทะเบี
ถึงแม้จะได้รับคำอ้อนวอนจากลูก ๆ แต่อคติที่สูงเสียดฟ้า เลยน่าเศร้าที่เสียงสะอื้นและคำขอร้องของลูก ๆ กลับไปไม่ถึงใจของผู้เป็นพ่อที่ถูกบดบังด้วยทิฐิมานานหลายสิบปี“รักงั้นเหรอ? หึ มันเชื่อไม่ได้หรอกวันใหม่ ป๊าไม่มีวันเอาลูกศัตรูมาเป็นลูกเขยเด็ดขาด!” นายน์ตวาดกลับ“กูก็เหมือนกัน! กูไม่มีทางรับลูกสาวมึงเข้ามาอยู่ในตระกูลกูได้” เพิร์ธสวนกลับอย่างไม่ลดละพูดจบสองเสือที่อยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ และไม่มีทางก้มหัวให้กันก็สะบัดหน้าหนี เดินกระแทกเท้าออกจากห้องพักฟื้นไปคนละทิศละทาง ทิ้งเสียงประตูปิดดังปังที่บาดลึกเข้าไปในใจของลูกทั้งสองคนภายในห้องตอนนี้จึงเหลือเพียงความเงียบ และเสียงสะอื้น นาบี และ ฟ้าใส หันมามองหน้ากัน ทั้งคู่ต่างถอนหายใจยาว และส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของสามีตัวเอง ที่ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต“ขอโทษนะนาบี ที่เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้” ฟ้าใสจับมืออดีตเพื่อนจนแน่นเพื่อเป็นการขอโทษ“ไม่เป็นไรนะฟ้าใส ทุกอย่างคงเป็นผลจากการกระทำ”“แม่ ฮึก ๆ” วันใหม่ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งร้องไห้ เพราะเธอสำนึกผิดจริง ๆ ว่าเรื่องทุกอย่างมันเกิดมาจากเธอ“แม่ขอโทษนะพอร์ช วันใหม่...” นาบีเดินเข้ามาลูบหัวลูกชา
ก๊อก ก๊อก ก๊อกและผ่านไปไม่นานหลังจากที่เธียรกับมินนี่กลับไปแล้ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามด้วยพ่อกับแม่ของวันใหม่ที่เดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกหลายคน ที่ถือกระเช้าผลไม้และของกินเข้ามาก่อนที่จะเดินออกไป“ฟื้นแล้วเหรอพอร์ช เป็นยังไงบ้าง” ฟ้าใสถามว่าที่ลูกเขยด้วยความเป็นห่วง“...” นายน์เองก็มองเขาด้วยสายตาที่เรียบเฉย แต่ก็ปะปนความไม่พอใจให้เห็นได้ชัด“เอ่อ...สวัสดีครับแม่ สวัสดีครับป๊า ดีขึ้นแล้วครับไม่มีอะไร” ถึงแม้จะยังเจ็บอยู่แต่เขาก็เคารพทั้งสองคนไม่เปลี่ยน โดยเฉพาะพ่อของเธอถึงแม้จะลงมือกับเขารุนแรงขนาดนั้น นั่นก็คือสิ่งที่เขาต้องการเองเหมือนกัน“ป๊าครับแม่ครับ ผมขอโทษนะครับที่ทำให้วันใหม่ต้องเสียใจ” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง รู้ว่าพ่อเธอโกรธแต่ก็หวังว่าจะอภัยให้ได้บ้าง“จ้ะ ไม่เป็นไรนะไม่ต้องคิดมากแค่สองคนคุยกันได้ป๊ากับแม่ก็...”“ก็ดีที่มึงยังไม่ตาย”“คุณ/ป๊า” สองสาวในห้องก็พูดขึ้นพร้อมกัน ถึงแม้จะรู้ว่าพูดแบบนั้นก็เถอะแต่ในใจลึก ๆ แล้ว ทั้งคู่ก็รู้ดีว่าเขาไม่ได้คิดอย่างนั้นซะทีเดียว“อือ ป๊านั่งรอ” พูดแค่นั้นก็ถือเอา iPad ไปนั่งรออยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ ไม่ได้จะมาเสวนาอะไรด้ว
Rrr Rrr Rrrแต่ในตอนนั้นเสียงโทรศัพท์จาก LINE ของเขาก็ดังขึ้น พร้อมกับรูปหญิงสาวสุดสวยที่กำลังคุยอยู่โชว์หวือขึ้นมา“ถ้าพอร์ชไม่สะดวกไม่เป็นไรนะ กินข้าวเสร็จไปส่งเราเลยก็ได้” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นว่าเธอสังเกต เขาก็รีบเก็บโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะ ใ
วันต่อมาณ คณะบริหารธุรกิจหลังลงมาจากรถตู้คันหรู ที่คนรถที่บ้านขับมาส่ง ร่างบางก็เดินเข้าไปในอาคารอย่างอารมณ์ดี โดยด้านหน้ามีเพื่อนทั้งสองคนกำลังนั่งรออยู่“แหมหน้าตาสดชื่นแจ่มใสมาเลยนะยะ” มิเกลที่เห็นก่อนก็ไม่วายเอ่ยแซว“ก็แน่นอน” ร่างบางไหวไหล่ ก่อนจะนั่งลงตรงที่ว่าง“อือ แล้วนี่น้ำมนต์ล่ะยังไม่
ณ บ้านอัคราคินน์“กลับค่ำอีกแล้วนะคะวันนี้” ทันทีที่หลานสาวคนสวยเดินเข้ามาภายในบ้าน ยายมลที่นั่งรออยู่ก็เอ่ยเสียงเรียบ ถึงแม้จะบ่นบ้าง แต่ก็เข้าใจดีว่าช่วงนี้เป็นช่วงวัยรุ่น หลานสาวก็มักจะออกไปพบปะกับเพื่อน ๆ บ้างตามประสา“อ้าวสวัสดีค่ะคุณยาย ทำไมวันนี้ถึงมานั่งรออยู่ละ” คนขี้อ้อนก็ไม่วาย เดินเข้าไ
ณ ร้านกาแฟชื่อดังหลังจากที่จัดการเรื่องกระเป๋าเสร็จ ทั้งคู่ก็มานั่งคุยกันที่ร้านกาแฟต่อ“ขอบใจมากเลยนะพอร์ช ไม่เห็นต้องให้ขนาดนี้เลย มันมากไป”“ไม่เป็นไรเลย แค่วันใหม่ชอบเราก็ดีใจ” เขายิ้มให้อย่างไม่คิดอะไร“แต่เราเกรงใจนี่นา ราคามันแพงมากเลยนะ เป็นแสนแหนะ” มือบางก็ลูบกระเป๋าใบนั้นไปมา อย่างคิดไม่