Accueil / โรแมนติก / กับดักรักนายหัวปาริธ / ตอนที่ 9 คงต้องหาอย่างอื่นทำ

Partager

ตอนที่ 9 คงต้องหาอย่างอื่นทำ

last update Date de publication: 2025-02-26 01:29:10

 

ณิรินทร์ญาตื่นนอนตั้งแต่เช้าเพื่อเตรียมทำแซนด์วิชไปส่งให้กับเจ๊สุนีย์ที่ตลาด เธอใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยหญิงสาวเอาแซนด์วิชไปให้กับเจ๊สุนีย์ที่ตลาดจากนั้นก็แวะซื้อเต้าหู้และหมูสับมาติดไว้ในตู้เพราะเมื่อวานเธอใช้ทำผัดกะเพราให้กับนายหัวปาริธไปหมดแล้ว

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็หุงข้าวทิ้งไว้จากนั้นก็เข้าไปนอนต่อก่อนจะลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าในเวลาสิบโมง อาหารเช้าง่ายๆ ต้มจืดเต้าหู้หมูสับใส่ไข่ที่ตอกลงไปนะรอให้สุกก็วางตรงหน้า หญิงสาวรู้สึกเจ็บตรงมุมปากจากแผลที่โดนตบจึงต้องทานช้าๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอเหตุการณ์แบบนี้ ซึ่งก่อนหน้านั้นตันหยงเพื่อนของเธอก็เคยถูกผู้หญิงคนอื่นมาทำร้ายแบบนี้แต่เธอไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดขึ้นกับตนเอง อันที่จริงแล้วหญิงสาวก็อยากจะแจ้งความเอาผิดกับผู้หญิงคนนั้นแต่เพราะกลัวทางร้านจะเสียชื่อเสียง

และถ้าหากต้องไปสถานีตำรวจก็น่าจะเสียเวลาและเธอยังจะต้องทำแซนด์วิชให้กับเจ๊สุนีย์ สุดท้ายก็เลยเลือกรับเงินค่าทำขวัญจำนวนห้าพันบาท ซึ่งพี่ช้างโอนให้เธอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

หญิงสาวคิดว่าจำนวนเงินมันมากไปหน่อยแต่ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นยอมจ่ายเพื่ออยากจะจบเรื่องราวทุกอย่างเธอก็รับไว้ เงินจำนวนนี้มันอาจจะไม่มากสำหรับคนมีฐานะดีแต่สำหรับเธอแล้วถือว่าเป็นเงินที่ค่อนข้างมาก บางคนอาจจะคิดว่าเงินห้าพันแลกกับการเจ็บตัวแค่นี้มันคุ้มค่า แต่สำหรับณิรินทร์ญาเธอคิดว่าวันนี้เธออาจจะโดนแค่เข้าใจผิดและมีผู้หญิงเข้ามาตบแต่ถ้าหากครั้งต่อไปอีกฝ่ายทำร้ายเธอมากกว่านี้ก็คงจะแย่

เมื่อคิดถึงอันตรายณิรินทร์ญาก็ถอนหายใจบางทีเธออาจจะต้องเลิกไปทำงานกลางคืนจากนั้นก็รับออเดอร์น้ำพริกและทำแซนด์วิชส่งตามร้านในตลาดมากขึ้น

อีกเหตุผลหนึ่งที่อยากเลิกทำงานก็เพราะอีกแค่ปีเดียวก็จะเรียนจบแล้ว เธออยากมีเวลาให้กับการเรียนอย่างเต็มที่และเทอมหน้าก็ต้องไปฝึกงานอีกด้วย

หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้วหญิงสาวก็มานั่งอยู่ในห้องรับแขก เธอกำลังหาข้อมูลว่ายังมีอะไรอีกบ้างที่สามารถทำขายได้

แล้วเธอก็มาเลื่อนมาเจอเพจสอนทำอาหารเพจหนึ่งที่อธิบายถึงวิธีการทำคุกกี้อยู่หลายสูตร หญิงสาวคิดว่ามันเป็นอะไรที่พอจะทำได้เธอจึงแคปหน้าไว้เพื่อดูว่าต้องใช้อุปกรณ์และวัตถุดิบอะไรบ้าง

สิ่งแรกที่ณิรินทร์ญาทำก็คือตรวจดูว่าตอนนี้เตาอบที่บ้านของเธอยังใช้ได้หรือเปล่าเพราะจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ใช้ก็ตอนอบเค้กให้เพื่อนในวันเกิดเมื่อครึ่งปีที่แล้ว

เมื่อดูแล้วว่าเตาอบใช้งานได้ตามปกติเธอก็รีบขับรถออกไปยังร้านขายอุปกรณ์ทำเบเกอรี่เพื่อซื้ออุปกรณ์และวัตถุดิบมาทำคุกกี้

หญิงสาวง่วนอยู่กับการทำคุกกี้อยู่พักใหญ่อบออกมาครั้งแรกคุกกี้แข็งกระด้าง พอครั้งที่สองก็นิ่มจนเละและเมื่ออบครั้งที่สามก็ได้คุกกี้รสชาติและเนื้อสัมผัสตามที่ต้องการหญิงสาวเริ่มคำนวณถึงกำไรและต้นทุนจากนั้นก็คิดว่าจะลองเอาจะปรับสูตรอีกนิดแล้วค่อยจะเอาไปเสนอขายตามร้านกาแฟที่อยู่ละแวกบ้าน

เธอทำงานเพลินจนกระทั่งถึงเวลาสี่โมงเย็นก็เริ่มหิวจริงเอาข้าวสวยที่เหลืออยู่เตรียมจะทำข้าวผัดเป็นอาหารมื้อเย็น

ยังไม่ทันได้ลงมือทำเสียงออดที่หน้าบ้านก็ดังขึ้นก่อน เธอชะเง้อออกไปดูก็เห็นว่าคนที่มายืนกดออกคือนายหัวปาริธ หญิงสาวเดินมาเปิดประตูรั้วด้วยสีหน้างงๆ เพราะไม่คิดว่าวันนี้เขาจะมาหาเธอถึงบ้าน

“สวัสดีค่ะนายหัวมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ฉันจะแวะมาดูเธอหน่อยนะว่าเป็นยังไงบ้างยังเจ็บอยู่ไหม”

“เจ็บนิดหน่อยค่ะตรงมุมปาก”

“จะไม่เชิญฉันเข้าไปในบ้านหน่อยเหรอ”

“ได้ค่ะ” ณิรินทร์ญาเริ่มคุยกับเขาอย่างสนิทใจมากขึ้น

นายหัวหนุ่มเดินเข้ามาในบ้านก็ได้กลิ่นขนมหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน

“เธอทำขนมเหรอณิริน”

“ค่ะ ณิรินกำลังฝึกทำคุกกี้”

“ฝึกทำแสดงว่าไม่เคยทำมาก่อนเหรอ”

“ไม่เคยทำมาก่อน นายหัวอยากลองชิมไหมถ้าชิมแล้วช่วยวิจารณ์ด้วยนะคะว่ารสชาติมันเป็นยังไง” หญิงสาวเอาคุกกี้ที่อบครั้งสุดท้ายมาให้ชายหนุ่มชิมแล้วก็รอลุ้นคำตอบ

“รสชาติใช้ได้นะ ไม่ค่อยหวานมากเท่าไหร่ที่ฝึกทำแบบนี้เธอคิดจะทำขายใช่ไหมล่ะ”

“นายหัวเดาถูกแล้วค่ะ ณิรินคิดว่าบางทีอาจจะเลิกไปทำงานกลางคืนแล้วเปลี่ยนมาทำคุกกี้ขายดีกว่า”

“เพราะเรื่องเมื่อคืนใช่ไหมล่ะที่ทำให้เธอคิดจะเปลี่ยนใจ”

“ใช่ค่ะเมื่อคืนณิรินอาจจะโดนแค่ตบแต่ครั้งต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะโดนอะไรบ้าง อันที่จริงตอนนี้ก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินเท่าไหร่ก็เลยคิดว่าจะเลิกไปทำงานแบบนั้น”

“ฉันเห็นด้วยนะ เธอจะได้ไม่ต้องเอาตัวไปอยู่ในอันตรายแบบนั้น ที่ผ่านมาเธอเคยโดนแบบนั้นบ้างหรือเปล่า”

“ไม่เคยค่ะ เมื่อคืนเป็นครั้งแรกและณิรินก็ไม่อยากจะให้มันมีครั้งต่อไป”

“แล้วเธอคิดว่าจะเอาคุกกี้นี้ไปขายที่ไหนล่ะ”

“ก็คงฝากตามร้านกาแฟแล้วก็ร้านที่มหาวิทยาลัยค่ะ ก่อนอื่นก็คงจะต้องเอาไปให้เจ้าของร้านชิมก่อน”

“เธอทำใส่ถุงเล็กๆ ไว้สิ แล้วเอาไปฝากนายชินไว้”

“ทำไมต้องเอาไปฝากคุณชินล่ะคะ”

“ก็เจ้านายของเธอมีเพื่อนเปิดร้านกาแฟเยอะอยู่น่ะ ฉันจะช่วยพูดให้”

“อย่าเลยค่ะณิรินไม่อยากรบกวนคุณชิน”

“ไม่รบกวนหรอกน่า ตอนนี้เขาติดหนี้บุญคุณเธออยู่นะ”

“ติดหนี้ยังไงคะ”

“ก็เรื่องที่เธอไม่ไปแจ้งความ จนเรื่องราวมันใหญ่โตและถ้าหากเรื่องถึงตำรวจร้านก็จะต้องโดนตรวจสอบ เธอก็รู้นี่ว่าเด็กนั่งดริ๊งค์ในร้านบางคนอายุยังไม่ถึงยี่สิบด้วยซ้ำ”

ณิรินทร์ญาพยักหน้าเห็นด้วยเพราะเธอเองก็เข้าไปทำงานที่นั่นตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบและถ้าตำรวจรู้มาตรวจเจอเจ้าของผับก็จะมีความผิดรับเด็กอายุยังไม่ถึง 20 ปีบริบูรณ์เข้ามาทำงาน

“แต่ณิรินว่ามันจะเป็นการรบกวนคุณชินมากเกินไปนะคะนายหัว”

“ไม่ได้รบกวนอะไรเลยในชินก็แค่ให้ลูกน้องเอาไปฝากที่ร้านเพื่อนของเขา ส่วนเพื่อนของเขาจะสั่งคุกกี้ของเธอหรือเปล่ามันก็อยู่ที่ฝีมือเธอแล้วล่ะ”

“ถ้ายังงั้นณิรินขอฝึกทำอีกสักนิดเอาให้ชัวร์แล้วค่อยเอาไปเสนอดีกว่านะคะ”

“แล้ววันนี้ทำเยอะหรือเปล่า”

“ก็เยอะพอสมควรค่ะ นายหัวจะเอาไปกินด้วยไหม”

“ได้สิฉันชอบคุกกี้ที่รสชาติไม่หวานมากแบบนี้”

“ถ้างั้นเดี๋ยวแพ็กใส่กล่องให้นายหัวนะคะ”

“ก่อนที่ฉันจะมาเธอกำลังจะทำอะไรอยู่”

“ณิรินกำลังจะทำข้าวผัดค่ะนายหัวกินข้าวมาหรือยัง”

“ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยว่าจะชวนเธอออกไปกินข้าวข้างนอก ตอนนี้ฉันหิวมากๆ จะขอข้าวผัดเธอกินคิดว่าคงไม่อิ่มแน่”

“ก็ได้ค่ะ รอแป๊บนะคะขอณิรินไปเปลี่ยนชุดก่อน” ณิรินทร์ญาตกลงเพราะเห็นว่าเขาเป็นผู้มีบุญคุณและช่วยเหลือเธออยู่หลายครั้งหญิงสาวคิดว่าการออกไปทานอาหารกับเขาครั้งนี้ตนเองจะเป็นคนจ่ายเพื่อตอบแทนที่เขาช่วยเหลือหลายๆ อย่าง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • กับดักรักนายหัวปาริธ   ตอนที่ 30 กลับสุราษฎร์เถอะนะคะ (ตอนจบ)

    นายหัวปาริธกลับมาถึงบ้านของณิรินทร์ญาในเวลาเกือบจะหก โมงเย็นเมื่อมาถึงเขาก็ทานราดหน้าด้วยความหิวเพราะเมื่อตอนกลางวันทานข้าวไปนิดเดียวเนื่องจากจัดต้องรีบทำงานต่อให้เสร็จ เมื่อทานราดหน้าอิ่มแล้วเขาก็มานั่งในห้องรับแขกโดยมีณิรินทร์ญาเดินตามมาด้วย“เหนื่อยมากไหม ณิรินนวดให้มั้ย”“นวดคอให้ฉันนิดหน่อยได้ไหมล่ะ”“ได้ค่ะ”“ไม่น่าเชื่อนะว่ามือเล็กๆ แบบนี้จะนวดดีกับเขาเหมือนกัน”“แต่ก่อนณิรินเคยนวดให้แม่บ่อยค่ะ ถ้าวันไหนนายหัวเมื่อยอยากให้ณิรินนวดก็บอกได้เลย”“ขอบใจนะ”“ยินดีค่ะ”“แล้ววันนี้เป็นยังไงบ้างปวดหัวหายแล้วใช่ไหม”“หายแล้วค่ะ”“ฉันไม่อยากให้เธอทำน้ำพริกเยอะแบบนั้นเลย”“ณิรินใครก็คิดว่าจะไม่ทำแล้ว”“จริงเหรอ”“จริงค่ะ ครั้งสุดท้ายที่ณิรินไปส่งน้ำพริกให้กับแม่ค้าณิรินก็บอกพวกเขาแล้วว่าจะหยุดทำน้ำพริกไปก่อน”“แล้วแม่ค้าเขาว่ายังไงบ้าง”“เขาก็บ่นนิดหน่อย เขายังบอกอีกว่าถ้าหากจะกลับมาทำก็ให้บอกพวกเขาด้วย นายหัวคงไม่คิดว่าณิรินเป็นคนขี้เกียจหรอกใช่ไหมคะ ทั้งที่ปิดเทอมแต่ไม่ยอมทำงาน” ณิรินทร์ญากลัวเขาจะเข้าใจผิดว่าที่ผ่านมาเธอทำเพื่อสร้างภาพว่าเป็นคนขยัน“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ฉันรู้ว่าที่ผ

  • กับดักรักนายหัวปาริธ   ตอนที่ 29 มั่นใจว่าไม่ถูกหลอก

    “วันนี้ฉันจะไปดูโรงงานที่สมุทรสาครเธอจะไม่ไปกับฉันจริงเหรอณิริน” นายหัวปาริธถามคนรักในเช้าวันหนึ่ง“วันนี้ณิรินปวดหัวนิดหน่อยค่ะ ขอนอนพักอยู่ที่บ้านได้ไหมคะ”“แล้วจะอยู่คนเดียวได้เหรอ ไปหาหมอไหมเดี๋ยวฉันพาไป” เขาถามด้วยความเป็นห่วง“ไม่เป็นไรหรอกค่ะณิรินอยู่คนเดียวได้ นอนพักสักนิดก็น่าจะดีขึ้น ช่วงนี้ณิรินทำน้ำพริกเยอะไปหน่อยน่าจะมึนกลิ่นน้ำพริก”“ฉันเป็นห่วงเธอจัง ฉันเลื่อนนัดที่สมุทรสาครออกไปดีไหมวันนี้จะได้อยู่กับเธอ”“อย่าเลยค่ะนายหัวณิรินไม่อยากทำให้ตารางงานของนายหัวรวนค่ะ”“ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็โทรบอกนะ ฉันจะรีบกลับมา”“ค่ะนายหัว”“แล้วตอนเย็นอยากจะกินอะไรเดี๋ยวฉันจะซื้อมา”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เย็นนี้ณิรินว่าจะทำราดหน้าทะเลนายหัวอยากกินไหมคะ”“อยากกินสิ จะให้ฉันซื้ออาหารทะเลมาไหม”“ในตู้ยังมีเหลืออยู่เลยที่เราซื้อมาเมื่ออาทิตย์ก่อน นายหัวไม่ต้องซื้อมาเพิ่มนะคะ”“ทำไมล่ะ”“ณิรินเบื่อค่ะ”“เบื่อหรือเกรงใจ”“เบื่อจริงๆ ค่ะทุกครั้งที่นายหัวไปสมุทรสาครก็ซื้ออาหารทะเลมาฝากตลอด”“ในตู้เหลือเยอะไหม”“ไม่เยอะวันนี้ก็เลยจะเคลียร์ทุกอย่างในตู้ออก”“งั้นฉันไปก่อนนะ ถ้าทำงานเสร็จแล้วจะรีบกลับมา”“

  • กับดักรักนายหัวปาริธ   ตอนที่ 28 คนเมาก็พูดไปเรื่อย nc

    นายหัวปาริธพาณิรินท์ญามายังผับที่หญิงสาวเคยทำงานอยู่ เขาพาเธอขึ้นไปนั่งรอบนชั้นสอง เจ้าของผับก็เดินตามขึ้นไปบนนั้นด้วยเจ้าของผับคุยอยู่ทั้งสองคนพักใหญ่ก่อนจะขอตัวลงไปดูแลแค่ทางด้านล่างตอนนี้บริเวณชั้นสองจึงเหลือแค่ณิรินท์ญากับนายหัวปาริธนั่งคุยกันตามลำพัง“อยากดื่มอะไรไหมณิริน”“ไม่ดีกว่าค่ะ”“ดื่มหน่อยเถอะถือว่าเป็นการฉลองที่เราคบกันดีไหม”“ก็ได้ค่ะ ถ้าณิรินเมานายหัวต้องรีบพากลับนะคะ”เมื่อดื่มไปหลายแก้วณิรินทร์ญาก็เริ่มจะเมาหญิงสาวจึงขอให้เขาพากลับเพราะไม่อยากจะเมาจนคอพับอยู่ที่นี่“เดินไหวไหมหรือจะให้ฉันอุ้ม”“คงไม่ต้องซื้ออุ้มหรอกค่ะ แค่ประคองก็พอ”นายหัวหนุ่มประคองหญิงสาว มาที่รถจากนั้นก็ขับออกมาจากผับเขาเลี้ยวเข้าไปที่คอนโดมิเนียมเพราะคุยกับณิรินท์ญาไว้แล้วว่าคืนนี้หลังจากออกจากผับจะพากินหญิงสาวมาค้างที่นี่เมื่อมาถึงคอนโดก็พาหญิงสาวมานั่งบนโซฟาก่อนจะเดินไปเอาน้ำในตู้เย็นมาให้เธอดื่มเพราะดูแล้วณินิทร์ญาน่าจะเมามาก“ดื่มน้ำหน่อยนะ”“ขอบคุณค่ะนายหัว นายหัวของณิรินน่ารักที่สุดเลย” หญิงสาวหยิบน้ำไปดื่มเพียงนิดจากนั้นก็นั่งพิงไปบนโซฟาดวงตาเธอฉ่ำปรือเพราะความเมา“ไปอาบน้ำหน่อยดีไหมหร

  • กับดักรักนายหัวปาริธ   ตอนที่ 27 ไม่มีอะไรต้องอาย

    วันนี้เป็นเวลาเป็นวันที่ณิรินทร์ญาจะต้องเดินทางกลับกรุงเทพ แม้จะยังไม่ถึงเวลาเปิดเทอม แต่หญิงสาวก็รู้สึกเป็นห่วงบ้านและเจ๊สุนีย์กับแม่ค้าคนอื่นก็โทรศัพท์ตามให้เธอมาทำน้ำพริกส่งณิรินทร์ญาบอกกับทุกคนแล้วว่าเธอจะทำน้ำพริกอีกแค่ประมาณสองเดือนพอเริ่มเรียนชั้นปีที่สี่ซึ่งจะต้องไปฝึกงานหญิงสาวก็จะเลิกทำเพราะกลัวว่าไม่มีเวลาแล้วอยากจะตั้งใจฝึกงานเก็บเกี่ยวประสบการณ์อย่างเต็มที่นายหัวปาริธเดินทางขึ้นมาส่งหญิงสาวที่บ้านด้วยเขาเคลียร์งานทุกอย่างเรียบร้อยแล้วและคิดว่าจะมาใช้เวลากับเธอที่นี่อีกซักหนึ่งสัปดาห์ก่อนจะเดินทางกลับณิรินทร์ญาทำความสะอาดด้านในบริเวณบ้านส่วนนายหัวปาริธก็อาสาเป็นคนตัดหญ้าและรดน้ำต้นไม้ต้นอื่นๆ บริเวณรอบๆ บ้านที่ไม่ได้ติดตั้งระบบรดน้ำอัตโนมัติไว้เพราะเป็นต้นไม้ใหญ่กว่างานทุกอย่างจะเสร็จเรียบร้อยก็เกือบจะห้าโมงเย็น“เหนื่อยไหมณิริน”“เหนื่อยมากๆ เลยค่ะ ไม่คิดเลยว่าแค่สองสัปดาห์ฝุ่นมันจะเยอะขนาดนี้แล้วนายหัวล่ะเหนื่อยไหม”“ไม่หรอกงานพวกนั้นฉันทำจนชินแล้ว ว่าแต่เย็นนี้เราออกไปหาข้าวกินข้างนอกดีกว่านะฉันคิดว่าเธอคงไม่มีแรงทำอาหารหรอกส่วนอาหารที่ป้าแดงทำมาก็ใส่ตู้เย็นไว้ก่อนด

  • กับดักรักนายหัวปาริธ   ตอนที่ 26 ไม่มีทางกลับมาคืนดีกันแล้วใช่ไหม

    ตอนนี้ทั้งห้องตกอยู่ในบรรยากาศเงียบนายหัวปาริธกอดเอวคนรักไว้ หญิงสาวยังคงพิงศีรษะอยู่บนไหล่เขาฟังเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจของเขาที่มันเต้นเป็นจังหวะประสานกับเสียงหัวใจของเธอณิรินทร์ญาไม่รู้หรอกว่าอนาคตเธอกับเขาจากนี้จะเป็นยังไง ในระยะเวลาหนึ่งปีนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างเธอกับนายหัวปาริธแต่เธอก็จะซื่อสัตย์กับเขาและจะมีเขาเพียงคนเดียวหญิงสาวเชื่ออย่างหนึ่งว่าถ้าหากเธอกับเขารักกันจริงๆ ระยะเวลาและระยะห่างระหว่างอายุมันจะไม่เป็นอุปสรรคอะไรเลยแต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังกวนใจณิรินทร์ญาอยู่ก็คือเรื่องอดีตภรรยาของเขาหญิงสาวลังเลว่าจะถามเรื่องนี้ต่อหรือจะปล่อยให้มันเป็นเรื่องในอดีต แต่เมื่อคิดทบทวนอยู่หลายรอบก็ตัดสินใจพูดเรื่องที่ตัวเองสงสัยออกไปเพราะไม่อยากจะให้มันค้างคาใจอยู่แบบนี้“นายหัวคะ”“มีอะไร” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาวดูเหมือนกำลังใช้ความคิดและกำลังเครียดอะไรสักอย่าง“ณิรินอยากจะถามนายหัวเพิ่มได้ไหมคะ”“จะถามเรื่องอะไรก็ถามมาได้เลย ฉันไม่มีความลับอะไรจะปิดบังเธออีกแล้ว”“เรื่องที่ณิรินทร์ญายากถามถ้านายหัวไม่สะดวกตอบหรือคิดว่าณิรินล้ำเส้นจนเกินไปนายหัวจะ

  • กับดักรักนายหัวปาริธ   ตอนที่ 25 ปล่อยให้มันเป็นเรื่องในอดีต

    “เธอพร้อมที่จะฟังแล้วใช่ไหม”“ค่ะ นายหัวกำลังจะบอกอะไรณิรินคะ”“ฉันอยากจะเล่าให้เธอฟังเกี่ยวกับอดีตที่ผ่านมา และอยากให้เธอรู้จากปากของฉันมากกว่าจะไปรู้จากปากของคนอื่น”“มันคือเรื่องอะไรกันแน่ นายหัวรีบบอกมาเถอะค่ะอย่าอ้อมค้อมอยู่เลย”“ก็เธอยังไม่สัญญานี้ว่าจะไม่โกรธ”“ก็ณิรินไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแล้วณิรินจะสัญญาได้ยังไง”“เอาน่าสัญญามาก่อนแล้วฉันจะเล่าให้ฟัง”“ถ้าณิรินไม่สัญญาล่ะ”“ถ้าเธอไม่สัญญาฉันก็ไม่เล่า”“นายหัวกำลังขี้โกงอยู่นะคะ มาบอกให้อยากรู้แล้วก็ไม่เล่าให้ฟัง ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ” ณิรินทร์ญามองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ“ก็ฉันกลัวเธอโกรธ ณิรินสัญญาก่อนว่าจะไม่โกรธ”“ณิรินสัญญาก็ได้ว่าจะไม่โกรธหรือถ้าจะโกรธก็จะโกรธนายหัวไม่นานตกลงไหมคะ”“คำว่าไม่นานของเธอคือเท่าไหร่แค่ห้านาทีได้ไหม”“นายหัวค่ะถ้ามันเป็นเรื่องใหญ่มากๆ เวลาแค่ห้านาทีณิรินคงจะปรับอารมณ์ไม่ทันแน่ๆ”“ถ้างั้นเท่าไหร่ล่ะ สิบนาทีดีไหม”“ก็ต้องแล้วแต่เรื่องว่ามันเรื่องร้ายแรงแค่ไหนแต่ ถ้าหากนายหัวยังลีลาไม่ยอมเล่าณิรินก็กำลังจะโกรธนายหัวแล้วนะคะ แล้วคนอย่างณิรินถ้าโกรธใครแล้วโกรธจริงด้วยไม่นะ”“ห้ามโกรธฉันนะ”“มันห้ามกัน

  • กับดักรักนายหัวปาริธ   ตอนที่ 18 เป็นแฟนตอนไหน

    นายหัวปาริธพาณิรินทร์ญามายังโรงงานของตนเองที่สมุทรสาครเขาพาเธอมานั่งรอในส่วนของออฟฟิศก็พอดีกับผู้จัดการโรงงานเข้ามาทักทายพอดี“สวัสดีครับนายหัววันนี้พาผู้ช่วยคนใหม่มาเหรอครับ” คุณทรงศักดิ์ผู้จัดการโรงงานทักทายนายหัวหนุ่มและหันไปยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ“ณิรินไม่ใช่ผู้ช่วยแต่เธอเป็

  • กับดักรักนายหัวปาริธ   ตอนที่ 10 รู้สึกเอ็นดู

    “นายหัวอยากกินอะไรคะมื้อนี้ณิรินขอเลี้ยงนายหัวเอง”“ทำไมต้องเลี้ยงด้วยล่ะ ฉันเป็นคนชวนเธอออกมาข้างนอกฉันก็ต้องเป็นคนจ่าย”“แต่ณิรินอยากเลี้ยงนายหัว ตอบแทนที่นายหัวช่วยณิรินตั้งหลายอย่างทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่สองวันเอง”“ฉันไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยอะไรแบบนั้นหรอก เอาล่ะเราจะกินอะไรกันดีแต่คงไม่ใช่

  • กับดักรักนายหัวปาริธ   ตอนที่ 8 ไม่ยอมถูกตบฟรี

    คืนวันเสาร์ลูกค้ในผับก็เยอะเหมือนกับคืนวันศุกร์ที่ผ่านมาเด็กนักดริ๊งค์ในร้านไม่มีใครว่างเลยสักคน ณิรินทร์ญาให้บริการแขกคนหนึ่งครบเวลาแล้วก็ต่อด้วยแขกอีกกลุ่มหนึ่งแขกกลุ่มนี้มากันสามคนแต่ละคนก็เรียกเด็กเข้ามานั่งด้วยครบทุกคน แขกคนที่เรียกณิรินทร์ญามานั่งด้วยนั้นซื้อเครื่องดื่มไปสิบแล้วและจะซื้อต่ออ

  • กับดักรักนายหัวปาริธ   ตอนที่ 7 เรื่องเงินคือเรื่องสำคัญของเธอ

    เมื่อเขาเดินกลับเข้ามาในบ้านผัดกะเพราหอมกรุ่นก็วางอยู่บนโต๊ะทานข้าวเรียบร้อยพร้อมกับน้ำพริกชามเล็กและไข่เจียวอีกหนึ่งจาน“ทำไมเธอทำเร็วจัง”“ก็เตาแก๊สในห้องครัวมีสองเตานี่คะ ผัดกะเพราเตาหนึ่งอีกเตาหนึ่งก็ทำไข่เจียว”“ดูท่าทางเธอจะทำอาหารเก่งพอใช้ได้นะ”“ไม่เก่งหรอกค่ะแค่พอทำอาหารง่ายๆ ได้แค่นั้นเอง

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status