กับดักรักนายหัวปาริธ

กับดักรักนายหัวปาริธ

last updateLast Updated : 2025-03-30
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
1.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ความสัมพันธ์ระหว่างนายหัวหนุ่มและนักศึกษาสาว ที่ห่างกันทั้งอายุและระยะทางนายหัวหนุ่มจะทำให้เธอรักเขาได้อย่างที่เขารักเธอหรือไม่คงต้องให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 เงินสำคัญที่สุด

My hands wouldn't stop shaking. No matter how tightly I clasped them together, the tremors kept coming. Thousands of eyes were fixed on me. The massive Royal Mating Arena stretched endlessly before me, filled with nobles, warriors, pack leaders, and citizens from every corner of the kingdom. Every seat was occupied. Every gaze was watching. Watching me, Tanya Moonfall. The wolf-less Omega.

The girl who somehow ended up as the fated mate of Crown Prince Kael Nightshade. I swallowed hard. My heart pounded so violently I was sure everyone could hear it. This was supposed to be the happiest day of my life. The day everything changed. The day I stopped being the girl people pitied. The day I became his mate. A low murmur rippled through the crowd. I didn't have to listen closely to know what they were saying. I had heard it all before. "She doesn't even have a wolf." “The Moon Goddess must have made a mistake." "How can an Omega become Queen?" I lowered my eyes. The words hurt but today was different.

Today none of it mattered because fate had chosen me. No matter what anyone thought. No matter what anyone says, the Moon Goddess herself had declared that Crown Prince Kael Nightshade was my mate. And nobody could change that. A horn sounded and the arena instantly fell silent. My breath caught. The royal procession entered, warriors lined the pathway and the crowd rose to their feet            And then I saw him, Kael the future Alpha King, Tall, Powerful, Commanding. His dark hair gleamed beneath the moonlight. His sharp features remained unreadable as he strode toward the ceremonial platform.  Every step radiated authority. Every movement demanded attention. Even from across the arena I could feel his presence, the pull between us; the mate bond. Warm. Powerful. Unbreakable. My stomach fluttered.

For weeks I had imagined this moment, imagined standing beside him, imagined hearing him call me his mate. His Luna. Mine. The thought sent heat rushing into my cheeks. Kael climbed the platform without looking at anyone. Not the nobles. Not the crowd. Not even me. Something twisted uneasily inside my chest. I ignored it. He was a prince. Future king. Perhaps he was nervous too.

The High Priest stepped forward, his silver robes glimmered beneath the moonlight. High Priest Malachai, the most powerful religious figure in the kingdom. He raised his staff, silence immediately swept across the arena. "Tonight," he announced, his voice carrying effortlessly through the crowd, "we gather beneath the sacred gaze of the Moon Goddess." Cheers erupted. My pulse quickened. "This night marks the union of two fated souls." The cheers grew louder. I glanced toward Kael. He stood motionless, expressionless, cold. A strange chill crawled down my spine. Why wouldn't he look at me?

The High Priest continued, "The Moon Goddess has chosen." His gaze shifted toward Kael, "Crown Prince Kael Nightshade." Kael stepped forward. The crowd erupted again. My heart nearly burst from my chest. This was finally it. The High Priest turned toward me. "And Tanya Moonfall." A few scattered whispers broke through the crowd. I heard someone snort, another laugh and my face burned but I kept my head high. Just this once I wanted to believe I belonged here. Malachai extended his staff between us. "The sacred bond has been confirmed." A hush fell over the arena.

"Do you acknowledge the female standing before you as your fated mate?" Every muscle in my body tightened. Kael finally looked at me. Our eyes met. For one brief moment, something flashed across his face. Something I couldn't understand. Conflict. Pain. Regret. Then it vanished. My stomach dropped. Fear suddenly gripped me. Everything felt wrong. Kael's voice echoed across the arena. "I acknowledge her." Relief crashed through me. The crowd erupted. My eyes filled with tears. Thank the Moon Goddess.

"Tanya Moonfall is my fated mate." The world brightened. My chest expanded. The words felt like sunlight after years of darkness. I wanted to cry, laugh and collapse. Finally someone saw me. Finally I was recognized. "But I refuse to accept her." Silence. The words slammed into me. My smile vanished. The arena froze. Every sound disappeared. I stared at him. Certain I had heard wrong, certain I was dreaming. "What?" I whispered. Kael's expression remained merciless. Emotionless. "Tanya Moonfall is my fated mate." His voice carried clearly across the kingdom.n"But I reject her." The crowd gasped. A collective shock wave swept through the arena. "No..." My voice broke. No. No. No. This wasn't happening. This couldn't be happening. Kael continued speaking. Each word struck like a blade."I refuse to bind myself to a wolf-less Omega." Laughter erupted somewhere in the crowd then another, then another. The sound spread like wildfire. My chest tightened. Breathing became impossible. The faces around me blurred. Some looked shocked. Some looked sympathetic. Most looked entertained. Humiliated heat flooded my body. Not here. No. No. Not in front of everyone. 

Kael didn't stop, "A future Alpha King requires a strong Luna", his icy eyes locked onto mine. "You are not worthy of that position."Something inside me shattered completely. The bond between us trembled violently. Pain exploded through my body. A scream tore from my throat. I collapsed onto the platform. Agony ripped through every nerve. Every muscle. The mating bond was breaking, tearing, destroying itself. Tears streamed down my face. I could barely breathe. Could barely think. The pain wasn't just physical. It was deeper. The pain of hope dying. The pain of believing I mattered. The pain of realizing I never had. Around me the crowd continued whispering. Mocking. Watching. Nobody moved to help. Nobody.                                                                                                                 

I looked up desperate, broken. Kael stood over me. Watching. Expression unchanged. As though none of this affected him. The sight hurt more than the rejection itself. "Please..." I whispered. I didn't even know what I was begging for. His jaw tightened. Then his face hardened again. The last piece of my heart cracked. The crowd's laughter grew louder. A noblewoman near the front smiled openly. "Pathetic." The word carried humiliation. Others nodded. Agreement spread. Shame swallowed me whole. I wanted to disappear. I wanted the ground to open beneath me.

The arena suddenly shook, a violent tremor rippled through the stone beneath us. The laughter stopped. Confused murmurs erupted. I frowned, pain exploded inside my chest stronger than before. Different. Ancient. Powerful. A burst of silver light erupted from my body. The entire arena gasped. I screamed not from pain but from shock. Glowing symbols spread across my skin, silver markings spiraled up my arms, across my neck, over my wrists. Ancient symbols. Beautiful. Terrifying. Unknown. The moon above suddenly darkened, the temperature plummeted and wind howled through the arena.

Panic erupted. "What is happening? "Look at her!" "The markings!" I stared at my arms, the symbols pulsed, glowed, moved as though alive. The entire arena shook again even the stone beneath the platform cracked. Fear flooded the crowd. Several nobles stumbled backward. Warriors reached for their weapons. I couldn't understand what was happening. The symbols grew brighter, brighter. brighter then vanished just like that, gone. The wind stopped. The shaking ended. Then I noticed someone, High Priest Malachai, his face had gone completely pale. His eyes remained locked on me and for the first time since I had known him the High Priest looked afraid, not confused, not surprised but pure fear.

A chill raced down my spine. Why? What had he seen? What did those symbols mean? Questions swirled through my mind. The crowd erupted again. This time in chaos. Everyone talking, everyone speculating, nobody understanding. I pushed myself upright, my legs trembled, and my heart felt hollow. I couldn’t endure another second not after what everyone had seen. I turned then ran. Ignoring the shouting. Ran through the arena gates. Tears blurred my vision. Branches slapped against my skin as I entered the forest. The pain of the rejection still burned but another feeling had joined it; fear, deep primal fear. Something wasn't right. Something about those symbols. Something about Malachai's reaction. The further I ran, the stronger the feeling became.

Minutes passed, maybe longer I didn't stop, couldn't stop. Then voices drifted through the trees behind me. I froze. Guards, several of them, close, very close. I stepped behind a tree, holding my breath, listening. "...find her!" The voice was familiar. My blood turned cold, High Priest Malachai. I slowly peeked through the trees. He stood surrounded by royal guards, his face remained pale, his eyes wild and terrified. The sight made no sense. Then he shouted the words that stopped my heart," find her before she reaches the Northern Border!" The guards immediately rushed forward. "what if she's already heading there?" one asked. Malachai's face twisted with panic."No." The word came out almost as a plea. "No. She must never reach the North."

And as they disappeared into the forest searching for me, one terrifying realization settled over me. The High Priest wasn't hunting me because he thought I was dangerous. He was hunting me because he was afraid. Afraid of what I might become and for the first time all night… I was afraid too.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
ตอนที่ 1 เงินสำคัญที่สุด
“ณิรินคืนนี้ไปเที่ยวผับกันไหม”“คืนศุกร์สิ้นเดือนแบบนี้ณิรินไปไม่ได้หรอกนะกิ๊ฟ” ณิรินทร์ญาตอบอลิษาเพื่อนสนิทที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่ชั้นปีที่หนึ่งจนถึงตอนนี้พวกเธอเรียนอยู่ชั้นปีที่สามแล้ว“อ้าวนี่ศุกร์สิ้นเดือนหรอกเหรอกิ๊ฟลืมไปสนิทเลย แล้วคืนนี้ณิรินจะไปทำงานที่ร้านเดิมใช่ไหม”“ใช้จ้ะร้านเดิมนั่นแหละ ผู้จัดการร้านเขาโทรมาเตือนตั้งแต่เมื่อวาน เขาบอกว่าคืนนี้ลูกค้าน่าจะเยอะมากๆ ณิรินก็เลยไม่อยากพลาดโอกาสทำเงินน่ะ” เพราะคืนวันศุกร์สิ้นเดือนแบบนี้ลูกค้าที่ผับจะเยอะกว่าวันปกติมากและณิรินทร์ญาก็ไม่อยากจะพลาดเพราะมันหมายถึงว่าเธอจะได้เงินค่าเครื่องดื่มมากตามไปด้วย“น่าเสียดายจังเอาไว้โอกาสหน้าณิรินต้องไปเที่ยวกับพวกเราบ้างนะ”“แล้วพวกกิ๊ฟจะไปเที่ยวร้านไหนล่ะ ร้านที่ณิรินทำงานหรือเปล่า”“ไม่หรอกร้านที่ณิรินทำงานค่าเครื่องดื่มแพงจะตายพวกเราว่าจะไปร้านแถวหน้ามหาลัย”“กิ๊ฟไปกับใครบ้าง”“ก็มีกิ๊ฟมีหน่อยแล้วก็ไข่มุกนะพวกเราจะไปกันแค่สามคน”“เที่ยวให้สนุกนะ ณิรินคงต้องรีบกลับก่อนนี่”“มันเพิ่งจะบ่ายสามเองนะกว่าผับจะเปิดก็ตั้งสองทุ่มไม่ใช่จะรีบกลับทำไมล่ะ”“เย็นนี้ณิรินมีออเดอร์น้ำพริกส่งให้กับเจ๊ส
Read more
ตอนที่ 2 งานสบายได้เงินง่าย
“สวัสดีค่ะพี่ช้าง” ณิรินทร์ญายกมือไหว้พี่ช้างผู้จัดการร้านซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงเครื่องดื่มหน้าเคาน์เตอร์“สวัสดีจ้ะณิรินรีบไปแต่งตัวเลยคืนนี้ท่าทางลูกค้าจะเยอะมากๆ มีเด็กนั่งดริ้งค์มีมาเพิ่มหลายคนเลย ตอนนี้ทุกคนก็กำลังแต่งตัวกันอยู่”“กินอะไรมาหรือยัง”“กินมาแล้วค่ะ”“ถ้างั้นก็ไปเตรียมตัวเถอะ”“ค่ะพี่ช้าง”หญิงสาวเดินเข้ามาด้านหลังซึ่งเป็นห้องแต่งตัวเธอยิ้มทักทายให้กับเพื่อนร่วมงานซึ่งบางคนก็รู้จักบางคนก็ไม่รู้จักแต่ณิรินทร์ก็ไม่ได้สนิทสนมกับใครมากเป็นพิเศษ“นึกว่าณิรินจะไม่มาซะแล้ว” ตันหยงเพื่อนที่อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับณิรินทร์ญาทักทาย“มาสิตันหยงคืนวันศุกร์สิ้นเดือนนี้ณิรินต้องมาอยู่แล้วไม่อยากพลาดโอกาส ตันหยงกินข้าวมาหรือยัง”“กินมาเรียบร้อยแล้วคืนนี้ตันหยงว่าคุณลูกค้าต้องเยอะมากแน่กลัวจะไม่มีแรงเดินแล้วณิรินกินมาหรือยัง”“กินมาแล้วเหมือนกัน”“เอาน้ำพริกผัดหมูมาให้หรือเปล่า”“เอามาสิอยู่ในรถเดี๋ยวทำงานเสร็จอย่าลืมเตือนณิรินด้วยนะเดี๋ยวณิรินจะเอาให้”“คืนนี้พี่ช้างบอกว่าเจ้าของผับเคขาจะพาเพื่อนมานั่งดื่มด้วย ไม่รู้เขาจะเรียนพวกเราไปนั่งด้วยหรือเปล่า” เพราะทุกครั้งที่คุณชิ
Read more
ตอนที่ 3 นายหัวจริงเหรอ
“ฉันรู้นะว่าการทำงานแบบนี้เงินดีรายได้ดี แต่เธอไม่คิดว่าออกมาทำงานกลางคืนแบบนี้มันไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ” นายหัวปาริธดื่มไปด้วยและชวนณิรินทร์ญาคุยไปด้วย“อันตรายสิคะ ณิรินไม่รู้ว่าในแต่ละครั้งที่มาทำงานจะเจอลูกค้าแบบไหนบ้าง”“แล้วลูกค้าแบบไหนล่ะที่เธอไม่ชอบและไม่อยากเจอ”“ก็ลูกค้าที่คุยแล้วทำรุ่มร่ามไม่ทำตามกฎของที่นี่”“กฎของที่นี่คืออะไร ฉันไม่ค่อยมาเที่ยวก็เลยไม่รู้กฎ”“กฎของที่นี่ก็คือเด็กจะนั่งดื่มกับแขกได้ บริการแขกในเรื่องของการชงเครื่องดื่มการพูดคุยแต่เด็กจะไม่ออกไปต่อข้างนอกกับแขก”“เป็นไปได้เหรอที่จะไม่ออกไปต่อกันข้างนอก”“เป็นไปได้สิคะ เพราะคุณชินสั่งห้ามไว้”“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย เขาอาจจะแอบนัดไปต่อกันก็ได้นะ”“สำหรับคนอื่นณิรินก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าเขาจะดิวกันแล้วนัดกันไปเจอข้างนอกไหม แต่สำหรับณิรินยืนยันชัดเจนค่ะว่าจะไม่ ออกไปต่อกับแขกข้างนอก”“แล้วถ้าแขกเขาเสนอเงินให้เธอเยอะๆ ล่ะ”“คำว่าเยอะของนายหัวปาริธคือเท่าไหร่เหรอคะ”“เธอไม่ต้องเรียกฉันว่าเต็มยศแบบนั้นก็ได้จะเรียกฉันว่าปาริธหรือจะเรียกว่านายหัวก็ได้แล้วแต่เธอเลย”“ถ้างั้นณิรินขอเรียกว่านายหัวก็แล้วกันนะคะ” หญิงสาวไม
Read more
ตอนที่ 4 ชอบความโสด
ณิรินทร์ญาและนายหัวปาริธคุยกันจนกระทั่งถึงเวลาผับปิดทั้งสองแลกไลน์กันโดยที่ชายหนุ่มให้เหตุผลว่าถ้าหากเขาขึ้นมากรุงเทพเขาจะได้ถามว่าเธอมาทำงานหรือเปล่าและจะได้เรียกใช้บริการเนื่องจากคุยกับเธอแล้วสนุก เขาเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนพเจอคนที่คุยด้วยแล้วถูกใจก็อยากจะเรียกคุยถ้ามีโอกาสขึ้นมาที่นี่อีก“ขอบคุณมากนะคะนายหัวที่ทำให้คืนนี้ณิรินไม่เหนื่อย แต่ได้เงินค่อนข้างเยอะ”“เธอพูดตรงดีนะ” นายหัวปาริธรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนพูดตรงและดูจริงใจ“ค่ะ ณิรินเป็นคนพูดตรงที่มาทำงานก็เพื่อได้เงินเพราะฉะนั้นใครที่ให้เงินณิรินเยอะๆ ก็ถือว่าเป็นผู้มีบุญคุณสำหรับณิรินค่ะ”“เธออยากได้เงินเยอะๆ แต่ไม่ยอมออกไปกับแขกมันย้อนแย้งอยู่นะ”“ก็การได้เงินแบบนี้มันน่าภูมิใจกว่าการออกไปนอนกับแขกนี่คะ อย่างน้อยณิรินก็คุยกับแขกที่ซื้อเครื่องดื่มให้เขาได้หายเหงาหรือคุณจะเถียงละว่าคุยกับณิรินแล้วไม่สนุก”“ฉันไม่เถียงหรอกนะณิริน ฉันยอมรับเลยว่าคุยกับเธอแล้วสนุกมากถึงแม้จะไม่ค่อยมีสาระเท่าไหร่ก็ตาม”“โธ่นายหัวคะการมานั่งคุยในผับแบบนี้ใครเขาต้องการสาระกันบ้างล่ะคะ ทุกคนก็ต้องการมาคุยมาผ่อนคลายค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะสำหรับค่าเครื่อง
Read more
ตอนที่ 5 ความชอบที่เหมือนกัน
เมื่อคืนกว่าณิรินทร์ญาจะกลับมาถึงบ้านก็เกือบจะตีสามแต่เช้านี้หญิงสาวก็ยังฝืนตัวเองตื่นนอนตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อเอาน้ำพริกไปส่งที่ตลาดให้ทันก่อนที่แม่ค้าจะเปิดร้านในเวลาเจ็ดโมงลูกค้าของณิรินทร์ญาเป็นแม่ค้าที่ขายของในตลาดซึ่งจะรับน้ำพริกของหญิงสาวไปวางขายอยู่หลายเจ้า เธอส่งให้กับแม่ค้าที่ตลาดแรกไปแล้วสองเจ้า เจ้าละห้าสิบกระปุกและมาส่งที่ตลาดแห่งนี้อีกร้อยกระปุก“สวัสดีค่ะเจ๊สุนีย์”“สวัสดีจ้ะณิรินน้ำพริกเจ๊ได้ครบไหม”“ครบค่ะ น้ำพริกผัดหมูร้อยกระปุกเล็กนะคะอีกสองกระปุกใหญ่ณิรินให้เจ๊สุนีย์เอาไว้กินนะคะ”“ขอบใจมากจ้ะมีของแถมให้พี่ทุกรอบเลยนะณิริน”“ณิรินต้องขอบคุณเจ๊สุนีย์มากกว่าที่ยังรับน้ำพริกของณิรินมาขายตลอด”“ก็น้ำพริกสูตรของแม่นี้ณิรินอร่อยมาก ตอนแรกเจ๊ก็คิดอยู่เหมือนกันนะว่าแม่ณิรินไม่อยู่แล้วรสชาติของน้ำพริกจะเปลี่ยนไปไหม แต่ลูกค้าก็บอกนะว่ารสชาติไม่เปลี่ยน เจ๊ก็เลยต้องสั่งน้ำพริกณิรินเป็นเป็นประจำ อาทิตย์หน้าเจ๊ขอสั่งเป็นน้ำพริกแคบหมูเพิ่มนะ”“ได้ค่ะ เจ๊จะเอากี่กระปุกคะ ถ้าร้อยกระปุกก็ราคาเดิมค่ะแต่ถ้าห้าสิบก็อีกราคาหนึ่งค่ะ”“ถ้างั้นเอามาร้อยเลยก็ได้ ฝีมือหนูอร่อยเจ๊ว่ายังไงก็ต้
Read more
ตอนที่ 6 วันนี้ฉันว่าง
ณิรินทร์ญาเดินออกมาจากร้านของป้าต้อยจากนั้นก็เดินเลยไปยังร้านสะดวกซื้อที่อยู่ติดๆ กัน เมื่อกลับออกมาอีกครั้งก็ต้องตกใจเพราะรถจักรยานยนต์ของเธอถูกรถส่งน้ำแข็งชนจนครูดไปกับถนนใกล้ถึงเกือบสิบเมตรและไม่ใช่มีรถของเธอแค่คนเดียวแต่มีรถอีกหลายคันที่ถูกชนไปด้วย“ขับรถยังไงของคุณเนี่ย” เจ้าของจักรยานยนต์ผู้ชายโวยวายก่อนจะเดินไปหาคนขับซึ่งดูท่าทางกำลังตกใจมาก“ขอโทษครับแต่ผมพยายามเบรกแล้วแต่มันเบรกไม่อยู่จริงๆ” ชายคนขับยกมือไหวขอโทษ“ไม่ใช่ว่าเมาแล้วมันขับรถแบบนี้นะ ลงมาคุยกันให้รู้เรื่องเลยใครก็ได้โทรเรียกตำรวจให้หน่อย”“เดี๋ยวหนูโทรตามให้ค่ะ” เด็กในร้านของป้าต้อยที่ออกมาดูเหตุการณ์รีบอาสารอไม่ถึงห้านาทีตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุเพราะสถานีตำรวจอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่ รถที่ได้รับความเสียหายมีทั้งหมดห้าคันหนึ่งในนั้นก็เป็นรถของณิรินทร์ญาด้วยคนขับรถยังคงยืนยันว่าเขาเหยียบเบรกแล้วแต่มันเบรกไม่อยู่ ตำรวจจึงขอยึดรถไว้เป็นหลักฐานและให้คนขับรถโทรศัพท์ไปแจงกับเจ้าของร้านไม่นานเจ้าของร้านก็มาถึงที่เกิดเหตุเจ้าของร้านน้ำแข็งตกลงจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการซ่อมรถจักรยานยนต์ทั้งหมดโดยแต่ตำรวจก็จะให้ทุกคนไ
Read more
ตอนที่ 7 เรื่องเงินคือเรื่องสำคัญของเธอ
เมื่อเขาเดินกลับเข้ามาในบ้านผัดกะเพราหอมกรุ่นก็วางอยู่บนโต๊ะทานข้าวเรียบร้อยพร้อมกับน้ำพริกชามเล็กและไข่เจียวอีกหนึ่งจาน“ทำไมเธอทำเร็วจัง”“ก็เตาแก๊สในห้องครัวมีสองเตานี่คะ ผัดกะเพราเตาหนึ่งอีกเตาหนึ่งก็ทำไข่เจียว”“ดูท่าทางเธอจะทำอาหารเก่งพอใช้ได้นะ”“ไม่เก่งหรอกค่ะแค่พอทำอาหารง่ายๆ ได้แค่นั้นเอง”“แล้วทำไมต้องปลูกพืชผักสวนครัวไว้เยอะขนาดนั้นล่ะ”“ก็เอาไว้ทำกินเองไงคะ ถ้าอยากจะกินผัดกะเพราขึ้นมาก็ต้องไปซื้อที่ตลาดมัดหนึ่งก็สิบบาทแต่ใช้แค่นิดเดียวสู้ปลูกไว้แบบนี้ดีกว่าประหยัดและสะดวกด้วยค่ะ”“เธอปลูกหอมไว้เยอะมากเลยนะ ชอบกินหอมแดงเหรอ”“หอมแดงเป็นวัตถุดิบหลักในการทำน้ำพริกของณิรินค่ะ ก็เลยต้องปลูกไว้เพราะมีบางช่วงที่หอมแดงในตลาดแพงมาก การปลูกวัตถุดิบไว้หลังบ้านแบบนี้มันก็ทำให้ประหยัดต้นทุนได้เยอะ”“เธอทำน้ำพริกขายมานานแค่ไหนแล้ว”“ถ้าทำขายเองจริงๆ ก็ตั้งแต่แม่ตายแต่ก่อนหน้านั้นก็ช่วยแม่มาหลายปีแล้วเหมือนกันค่ะ”“เธอเก่งเหมือนกันนะทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง”“ไม่เก่งหรอกค่ะน้ำพริกผัดหมูมันเป็นอะไรที่ทำง่ายมากๆ”“แต่ฉันว่ามันอร่อยเลยทีเดียวล่ะ” เขาพูดขณะตักน้ำพริกวางไว้บนไข่เจียวแล้วเคี้ยว
Read more
ตอนที่ 8 ไม่ยอมถูกตบฟรี
คืนวันเสาร์ลูกค้ในผับก็เยอะเหมือนกับคืนวันศุกร์ที่ผ่านมาเด็กนักดริ๊งค์ในร้านไม่มีใครว่างเลยสักคน ณิรินทร์ญาให้บริการแขกคนหนึ่งครบเวลาแล้วก็ต่อด้วยแขกอีกกลุ่มหนึ่งแขกกลุ่มนี้มากันสามคนแต่ละคนก็เรียกเด็กเข้ามานั่งด้วยครบทุกคน แขกคนที่เรียกณิรินทร์ญามานั่งด้วยนั้นซื้อเครื่องดื่มไปสิบแล้วและจะซื้อต่ออีกสิบแก้วเพราะรู้สึกสนุกที่ได้คุยกับหญิงสาว ระหว่างที่นั่งคุยอยู่ณิรินทร์ญาก็ขอตัวไปเขาห้องน้ำ เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำยังไม่ทันได้พ้นประตูดีก็ถูกผู้หญิงคนหนึ่งมายืนขวางไว้ก่อน“เธอเป็นเด็กที่ร้านนี้ใช่มั้ย” ผู้หญิงที่ยืนขวางถามณิรินทร์ญาที่ออกมาจากห้องน้ำ“ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”“เรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน” น้ำเสียงของเธอไม่ค่อยเป็นมิตร“แต่ฉันกับคุณไม่รู้จักกันนะคะ”“มันก็ใช่นะที่ฉันกับเธอไม่รู้จักกันแต่คนที่เธอนั่งด้วยเมื่อกี้คือผัวฉัน เธอเป็นเมียน้อยของมันใช่มั้ย”“ไม่ใช่นะคะฉันเป็นเด็กที่ร้านคุณก็เห็นแล้วนี่ว่าฉันใส่ชุดเหมือนกับเด็กนั่งดริ๊งค์คนอื่น”“ฉันรู้ว่าเธอทำงานที่นี่ ผัวฉันมันถึงแอบออกมาหาเธอบ่อยๆ”“ฉันแค่มาทำงานไม่ใช่เมียน้อยใครทั้งนั้น”“ฉันไม่เชื่อหรอกมันก็แค่ข้ออ้างพอร้านปิดเ
Read more
ตอนที่ 9 คงต้องหาอย่างอื่นทำ
ณิรินทร์ญาตื่นนอนตั้งแต่เช้าเพื่อเตรียมทำแซนด์วิชไปส่งให้กับเจ๊สุนีย์ที่ตลาด เธอใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยหญิงสาวเอาแซนด์วิชไปให้กับเจ๊สุนีย์ที่ตลาดจากนั้นก็แวะซื้อเต้าหู้และหมูสับมาติดไว้ในตู้เพราะเมื่อวานเธอใช้ทำผัดกะเพราให้กับนายหัวปาริธไปหมดแล้วเมื่อกลับมาถึงบ้านก็หุงข้าวทิ้งไว้จากนั้นก็เข้าไปนอนต่อก่อนจะลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าในเวลาสิบโมง อาหารเช้าง่ายๆ ต้มจืดเต้าหู้หมูสับใส่ไข่ที่ตอกลงไปนะรอให้สุกก็วางตรงหน้า หญิงสาวรู้สึกเจ็บตรงมุมปากจากแผลที่โดนตบจึงต้องทานช้าๆนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอเหตุการณ์แบบนี้ ซึ่งก่อนหน้านั้นตันหยงเพื่อนของเธอก็เคยถูกผู้หญิงคนอื่นมาทำร้ายแบบนี้แต่เธอไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะมาเกิดขึ้นกับตนเอง อันที่จริงแล้วหญิงสาวก็อยากจะแจ้งความเอาผิดกับผู้หญิงคนนั้นแต่เพราะกลัวทางร้านจะเสียชื่อเสียงและถ้าหากต้องไปสถานีตำรวจก็น่าจะเสียเวลาและเธอยังจะต้องทำแซนด์วิชให้กับเจ๊สุนีย์ สุดท้ายก็เลยเลือกรับเงินค่าทำขวัญจำนวนห้าพันบาท ซึ่งพี่ช้างโอนให้เธอตั้งแต่เมื่อคืนแล้วหญิงสาวคิดว่าจำนวนเงินมันมากไปหน่อยแต่ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นยอมจ่ายเพื่ออยากจะจบเรื่องราวทุกอย่
Read more
ตอนที่ 10 รู้สึกเอ็นดู
“นายหัวอยากกินอะไรคะมื้อนี้ณิรินขอเลี้ยงนายหัวเอง”“ทำไมต้องเลี้ยงด้วยล่ะ ฉันเป็นคนชวนเธอออกมาข้างนอกฉันก็ต้องเป็นคนจ่าย”“แต่ณิรินอยากเลี้ยงนายหัว ตอบแทนที่นายหัวช่วยณิรินตั้งหลายอย่างทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่สองวันเอง”“ฉันไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยอะไรแบบนั้นหรอก เอาล่ะเราจะกินอะไรกันดีแต่คงไม่ใช่อาหารใต้นะ เธอยังเจ็บปากอยู่ แถวนี้มีร้านไหนที่เธอเคยออกมากินบ้าง”“ส่วนใหญ่ณิรินก็จะกินแต่อาหารตามสั่งค่ะนายหัวกินได้ไหม”“ฉันกินได้ทุกอย่างเลย แต่ว่าวันนี้ฉันอยากพาเธอไปกินสเต๊กมีร้านสเต๊กที่ฉันกินประจำอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ ราคาก็ไม่ค่อยแพง เธอชอบกินไหม”“ไม่ถึงกับชอบแต่ก็พอกินได้ค่ะ แต่ณิรินอยากเป็นคนเลี้ยงนายหัว”“มื้อนี้ฉันเป็นคนจ่ายเอง ถ้าหากเธออยากจะเลี้ยงฉันจริงๆ ก็เอาไว้ฉันขึ้นมากรุงเทพครั้งหน้าก็แล้วกัน ถึงตอนนั้นฉันจะให้เธอเป็นคนเลือกเองว่าจะไปกินร้านไหน”“ถ้าณิรินพาไปกินแค่ร้านอาหารตามสั่งข้างทางหรือก๋วยเตี๋ยวถูกๆ นายหัวจะกินได้หรือเปล่า”“ก็บอกแล้วว่าฉันเป็นคนกินง่ายอะไรก็ได้ ถ้างั้นตกลงเราไปกินสเต๊กกันนะ”“ตามใจนายหัวเลยเพราะมื้อนี้นายหัวเป็นคนจ่าย”นายหัวปาริธพาหญิงสาวมายังร้านสเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status