ตอนที่ 11 ความเงียบในห้องเก็บเอกสาร (18+) (2)

ตอนที่

11

ความเงียบในห้องเก็บเอกสาร (18+)

“อ่า ซี๊ด อ่า อ่ะ อ่า”

เธอร้องครางออกมาสุดเสียงแต่ก็ต้องกล้ำกลืนกลืนเสียงตัวเองไว้เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของพนักงานหญิงสองคนที่เดินผ่านหน้าห้อง

ทุกจังหวะที่เขากระแทกกระทั้นทำให้ตู้เหล็กส่งเสียงครืดคราดเบาๆ ยิ่งเพิ่มความเสียวซ่านและหวาดเสียวว่าคนภายนอกจะได้ยิน

คิมหันต์ไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว นอกจากความรู้สึกร้อนรุ่มที่กำลังแผดเผาเขาและเธอให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เขาเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นอีก ตรึงร่างบางไว้กับตู้เหล็กเย็นเฉียบ มือหนาบีบเคล้นสะโพกมนอย่างบ้าคลั่ง จมูกโด่งซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอีกครั้ง ดูดเม้มรอยแดงจ้ำเก่าให้เข้มขึ้นไปอีก

“บอส อ๊า พอแล้ว ใบพลูไม่ไหวแล้ว” เธอขอร้องอย่างน่าสงสาร ร่างกายบิดเร่าไปมาด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ช่องทางรักบีบรัดแก่นกายของเขาอย่างหนักหน่วง ราวกับจะกักเก็บเขาไว้ไม่ให้จากไปไหน

คิมหันต์คำรามต่ำในลำคอ เขาเร่งจังหวะสุดท้าย พุ่งกายเข้าใส่ความอ่อนนุ่มอย่างรุนแรงและลึกซึ้ง ใบพลูเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง สะโพกยกขึ้นแอ่นรับการกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง ปล่อยเสียงกรีดร้องออกมาพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้น

เมื่อร่างกายระเบิดความสุขออกมาอย่างท่วมท้น คิมหันต์เองก็ปลดปล่อยธารรักร้อนผ่าวเข้าสู่กายเธอจนเต็มเปี่ยม เขากอดรัดร่างบางไว้แน่น ซบหน้าลงกับไหล่เธอ หอบหายใจแรงด้วยความพึงพอใจ

“หึ ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่มีทางหนีฉันพ้น” เขาพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะผละออกช้าๆ มองดูใบหน้าที่แดงก่ำและดวงตาที่ฉ่ำปรือของเธอด้วยแววตาแห่งความเป็นเจ้าของ

ท่ามกลางเสียงเพลงบีตหนักหน่วงในสถานบันเทิงหรูย่านใจกลางเมืองเพลินตาในชุดเดรสสีแดงเพลิงสุดโฉบเฉี่ยวกำลังนั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศเพื่อสลัดความเครียดทิ้งไป เธอพยายามโทรหาใบพลู เพื่อนสนิทมาหลายวันแล้วแต่ก็ติดต่อไม่ได้ ความกังวลสะสมทำให้เธอต้องออกมาหาที่ระบายอารมณ์ในคืนนี้

ขณะที่เธอกำลังเดินไปที่บาร์เพื่อสั่งเครื่องดื่มเพิ่ม จังหวะที่เดินสวนกับชายหนุ่มคนหนึ่งในที่แคบ ความซุ่มซ่ามบวกกับรองเท้าส้นสูงเข็มทำให้เธอเสียหลักเซไปชนเขาเต็มแรง จนเหล้าในแก้วของชายคนนั้นหกเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงของเขาเป็นวงกว้าง

“ว้าย!!! ขอโทษค่ะ” เพลินตาอุทานด้วยความตกใจ

“ขอโทษแล้วเสื้อผมมันจะหายเปื้อนไหมคุณ” เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูหงุดหงิดดังขึ้น ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแต่ดูเจ้าเล่ห์ก้มมองเสื้อตัวเองด้วยสายตาละเหี่ยใจ เขาคือพายุที่คืนนี้ตั้งใจมาพักผ่อนจากงานหนักข้างกายคิมหันต์

“ก็บอกว่าขอโทษไงคะ เดี๋ยวฉันจ่ายค่าซักแห้งให้ก็ได้ หรือจะเอาเงินซื้อตัวใหม่เลยล่ะ” เพลินตาที่อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วสวนกลับทันควัน ความรู้สึกกังวลเรื่องเพื่อนทำให้เธอไม่มีความอดทนมากนัก

พายุเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า สายตาคมกริบไล่มองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เชิดรั้นอย่างถือดี

“เงินน่ะผมมีเยอะแล้วคุณ แต่สิ่งที่ผมเสียไปคือเวลาและความรู้สึกที่ต้องมาเจอคนไม่มีความระมัดระวังแบบคุณมากกว่า”

“นี่นาย!!! ฉันก็ขอโทษไปแล้วจะเอาอะไรอีกคนอื่นเขาก็ชนกันเยอะแยะไป อย่ามาทำตัวเป็นคุณชายขี้รำคาญแถวนี้เลยน่า” เพลินตาจ้องหน้าเขาอย่างไม่ลดละ

“หึ ปากดีเหมือนกันนี่” พายุขยับเข้าไปใกล้จนเพลินตาต้องผงะถอยหลัง

“รู้ไหมว่าผมไม่ชอบที่สุดคือพวกผู้หญิงสวยแต่ไร้มารยาทแบบคุณ”

“แล้วฉันก็ไม่ชอบผู้ชายปากเสียแบบนายเหมือนกัน ลีกไปฉันจะไปสั่งเครื่องดื่ม” เพลินตาพยายามจะเดินเลี่ยงไป แต่พายุกลับคว้าข้อมือเธอไว้

“เดี๋ยวสิคุณ ชนแล้วคิดจะเดินหนีไปง่ายๆ เหรอ” พายุยิ้มกริ่มแววตาแฝงความท้าทาย

“ชื่ออะไรเผื่อวันหลังผมอยากส่งบิลค่าเสื้อไปเก็บเงินถึงหน้าบ้าน”

“ฝันไปเถอะ!!! ฉันไม่บอกชื่อคนแปลกหน้ากวนประสาทแบบคุณหรอกปล่อย” เพลินตาสะบัดมือออกอย่างแรงแล้วรีบเดินหนีเข้ากลุ่มคนไปทันที

พายุมองตามหลังหญิงสาวในชุดแดงไปด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นความสนใจ

“เพลินตาสินะ” เขาพึมพำชื่อที่แอบเห็นจากหน้าจอโทรศัพท์ของเธอตอนที่เธอทำหล่นเมื่อครู่ มุมปากขยับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ไว้เจอกันใหม่นะยัยตัวแสบ”

เขายังไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นเพื่อนกับใบพลู และเธอก็ยังไม่รู้ว่าเขาคือเพื่อนสนิทของคิมหันต์แต่ความประทับใจแรกที่เต็มไปด้วยแรงปะทะในคืนนี้ ได้กลายเป็นชนวนเหตุที่ทำให้พายุเริ่มอยากจะ ปราบผู้หญิงคนนี้ให้ได้ในอนาคต