ตอนที่ 11 ความเงียบในห้องเก็บเอกสาร (18+)

ตอนที่

11

ความเงียบในห้องเก็บเอกสาร (18+)

      แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอน ไม่ได้ช่วยให้ใบพลูรู้สึกสดชื่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ร่างบางขยับตัวอย่างยากลำบาก ความรู้สึกปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วร่าง โดยเฉพาะใจกลางความสาวที่ถูกรุกรานอย่างหนักหน่วงเกือบทั้งคืนที่ผ่านมา เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง พลางมองดูสภาพตัวเองในกระจกเงาที่ปลายเตียงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช

       “ฮึกกก”

       เสียงสะอื้นหลุดออกมาแผ่วเบา เมื่อเห็นรอยสักสีกุหลาบเข้มประทับเด่นหราอยู่ทั่วลำคอและเนินอก รอยพวกนี้คือหลักฐานชั้นดีว่าคุณอาที่แสนอบอุ่นในวันวาน ได้กลายเป็นซาตานที่ตีตราจองจำเธอไว้ในกรงขังแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว

       ใบพลูรีบจัดการอาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดทำงานที่มิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอใช้คอนซีลเลอร์เนื้อหนาป้ายทับรอยพวกนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแน่ใจว่ามันจะไม่โผล่ออกมาให้น้องนุ่มนิ่มหรือใครต่อใครได้เห็น

       “พี่ใบพลูคะ ทำไมวันนี้ตื่นสายจัง นุ่มนิ่มรอทานข้าวตั้งนานแล้วค่ะ” เสียงใสๆ ของเด็กหญิงนุ่มนิ่มดังขึ้นทันทีที่ใบพลูเดินลงมาถึงห้องอาหาร

       “ขอโทษนะคะ พี่ใบพลูปวดหัวนิดหน่อยค่ะ” ใบพลูฝืนยิ้ม พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แม้จะรู้สึกเจ็บจี๊ดทุกครั้งที่ก้าวเดิน

       “ปวดหัวเหรอคะ คุณพ่อบอกว่าพี่ใบพลูทำงานหนักเกินไป คืนนี้นุ่มนิ่มจะช่วยนวดให้นะคะ” นุ่มนิ่มพูดพลางตักไข่ดาวเข้าปากอย่างร่าเริง โดยไม่รู้เลยว่างานหนักที่ปะป๊าของเธอหมายถึงนั้นคืออะไร

       คิมหันต์ที่นั่งจิบกาแฟอยู่หัวโต๊ะลดหนังสือพิมพ์ในมือลง สายตาคมกริบกวาดมองใบพลูตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากขยับยิ้มอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นท่าทางการเดินที่ขัดเขินของเธอ

“นุ่มนิ่มทานเสร็จหรือยังครับ คุณพ่อจะไปส่งที่โรงเรียนเอง ส่วนเธอใบพลู ทานข้าวเสร็จแล้วรีบไปเจอกันที่บริษัทนะมีงานด่วนรอเธออยู่”

บทเรียนในห้องปิดตาย

เมื่อถึงบริษัทบรรยากาศการทำงานดูขะมักเขม้นเหมือนเช่นเคย แต่สำหรับใบพลูมันคือวันแห่งความหวาดระแวง เธอต้องคอยดึงปกเสื้อขึ้นสูงทุกครั้งที่มีพนักงานเดินผ่าน จนกระทั่งช่วงบ่าย คิมหันต์เรียกเธอเข้าไปในห้องทำงาน

“ไปที่ห้องเก็บเอกสารชั้นสี่” คิมหันต์สั่งโดยไม่เงยหน้าจากแฟ้มงาน

“เอกสารสัญญาเก่าของปี 2020 มีปัญหา ฉันต้องการให้เธอไปจัดเรียงใหม่ทั้งหมดคนเดียว”

“แต่บอสคะ ห้องนั้นมัน”

“ไม่มีแต่ใบพลู นี่คือคำสั่ง”

ใบพลูเดินคอตกไปยังห้องเก็บเอกสารที่ตั้งอยู่สุดทางเดินของชั้นสี่ มันเป็นห้องขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยชั้นวางเหล็กสูงจดเพดานและตู้เอกสารนับร้อยตู้ บรรยากาศเงียบสงัดและมีเพียงแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบถี่ๆ เธอเริ่มลงมือหยิบแฟ้มฝุ่นเกาะมาเรียงตามลำดับอย่างตั้งใจ

แกร็ก!!!

เสียงล็อคประตูทำให้ใบพลูสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปมองและพบกับร่างสูงของคิมหันต์ที่ยืนพิงประตูห้องอยู่ เขาถอดสูททิ้งลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ท่ามกลางกองเอกสาร

“บอสเข้ามาทำไมคะ”

“ฉันมาตรวจงาน” เขาเดินเข้าหาเธอช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังสะท้อนไปมา

“ไหนดูพนักงานของฉันสิ ว่าวันนี้ตั้งใจทำงานแค่ไหน”

“ใบพลูเพิ่งเริ่มจัดค่ะ คุณอาอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ ที่นี่ออฟฟิศเดี๋ยวคนอื่นจะเข้ามาเห็น”

“ฉันล็อคประตูแล้ว และสั่งห้ามทุกคนเข้าชั้นนี้เด็ดขาด” คิมหันต์รวบเอวบางเข้าหาตัว สัมผัสถึงความสั่นเทาของเธอ

“ทำไมกลัวเหรอ เมื่อคืนเธอยังอ้อนวอนขอให้ฉันแรงอีกอยู่เลยไม่ใช่หรือไง”

“คุณอา พูดบ้าอะไรคะ” ใบพลูหน้าแดงซ่านด้วยความอาย เธอพยายามผลักอกแกร่งออกแต่เขากลับรวบมือเธอไว้แล้วกดเธอเข้ากับตู้เอกสารเหล็ก ความเย็นของเหล็กปะทะแผ่นหลังตัดกับความร้อนแรงจากร่างกายของเขาอย่างสิ้นเชิง

“คุณอาคะ”

“ชู่ววว เบาเสียงหน่อยใบพลู พนักงานฝ่ายจัดซื้อเดินผ่านหน้าห้องนี้กันบ่อยนะ ถ้าเธอร้องดังไปพวกเขาอาจจะสงสัยก็ได้ว่าผู้ช่วยของฉันกำลังถูกติวงานท่าไหนอยู่และอีกอย่างช่วยเรียกว่าฉันว่าบอสด้วย ที่นี่ไม่มีใครเป็นคุณอาของเธอแม้แต่ที่บ้านก็ไม่มีคุณอาของเธอเพราะตอนนี้มีแต่คุณผัวของเธอเท่านั้น”

คิมหันต์ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น เขาใช้ปลายนิ้วขยี้ลงบนผิวเนียนตรงจุดที่เธออุตส่าห์โบกคอนซีลเลอร์ทับไว้จนเนื้อครีมหลุดลอก เผยให้เห็นรอยรักสีเข้มที่เขาย้ำไว้เมื่อคืนอย่างชัดเจน

“รอยหายไปเยอะนะ สงสัยต้องย้ำ ใหม่ให้ชัดกว่าเดิม”

เขาไม่รอช้ามือหนาเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ใบพลูได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของพนักงานที่เดินผ่านหน้าห้องไปมา หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ความตื่นเต้นที่ปนเปกับความกลัวจับใจทำให้ร่างกายของเธอตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ อย่าค่ะบอส” เธอครางประท้วงเสียงแผ่ว ขณะที่คิมหันต์อุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนขอบตู้เอกสารเหล็กที่มั่นคง ขาเรียวถูกจับแยกออกกว้างเผยให้เห็นกึ่งกลางกายสาวที่บวมช้ำและแดงเรื่อจากการกระทำของเขาเมื่อคืน

บทรักกลางห้องเก็บเอกสารเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงเสียดสีของเนื้อตัว คิมหันต์รุกรานเธออย่างหนักหน่วงและลุ่มลึก ปลายรักร้อนผ่าวถูกถูไถอยู่ตรงปากทางเข้าอย่างจงใจ ความเสียวซ่านที่ถูกยั่วเย้าทำให้ใบพลูบิดเร่า เธอเงยหน้าขึ้นแหงนคอด้วยความทรมาน

ทุกจังหวะที่เขากระแทกกระทั้นทำให้ตู้เหล็กส่งเสียงครืดคราดเบาๆ ยิ่งเพิ่มความเสียวซ่านและหวาดเสียวว่าคนภายนอกจะได้ยิน

“บอกสิใบพลูอยู่ในห้องนี้กับฉัน เธอรู้สึกยังไง” เขาถามพลางจูบซับเหงื่อที่ขมับเธอ

“ใบพลู ใบพลูเกลียดคุณอา อื้อออ”

“เกลียดแต่เธอก็รัดฉันแน่นขนาดนี้เชียวเหรอ” เขาหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะหยุดแท่งรักของเขาแช่ไว้นิ่งๆ

“หยุดทำไมคะ” ใบพลูแม้ปากจะบอกว่าเกลียดคิมหันต์แต่พอเขาหยุดการกระทำ ร่างกายกลับรู้สึกต้องการไม่ได้เกลียดอย่างที่ปากของเธอเอ่ยออกมา

“อ้อนวอนสิใบพลู อ้อนวอนขอให้ฉันเข้าไปในตัวเธอ” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า สองตาคมจ้องมองความกระหายในแววตาของเธอ

“บอส ใบพลูไม่ไหวแล้ว อ่า เข้ามาเถอะค่ะ” เธอกระซิบขออย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง

สิ้นคำขอคิมหันต์ก็ไม่รอช้า เขากระแทกกายเข้าใส่รวดเดียวจนสุดความยาว ปลายรักบดเบียดกับผนังนุ่มหยุ่นด้านในอย่างจัง ใบพลูจิกมือลงบนบ่าแกร่งของเขาอย่างแรงจนเล็บแทบจิกเนื้อ