ตอนที่ 12 ความลับในห้องนอน

ตอนที่

12

ความลับในห้องนอน

หยาดฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมานอกหน้าต่างบ้านทำให้อากาศในค่ำคืนนี้หนาวเหน็บกว่าปกติ แสงไฟจากเสาไฟในสวนสะท้อนกับหยดน้ำที่เกาะแพรวพราวบนกระจก ดูราวกับเพชรเม็ดเล็กๆ ที่กำลังร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

ใบพลูทรุดกายลงนั่งบนขอบเตียงกว้างอย่างอ่อนแรง ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาเล็กน้อยจากเหตุการณ์บีบคั้นที่ห้องเก็บเอกสารเมื่อช่วงเย็น ความเจ็บหนึบที่ใจกลางกายและความร้าวระบมตามผิวเนื้อเป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าเธอเพิ่งผ่านบทเรียนที่แสนป่าเถื่อนจากชายที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของชีวิตเธอในตอนนี้มาเพียงใด

เธอกวาดสายตามองไปที่กระจกเงาบานใหญ่ เห็นรอยรักสีกุหลาบเข้มประทับซ้อนทับรอยเก่าจนดูน่ากลัว ใบพลูยกมือที่สั่นเทาขึ้นลูบไล้มันอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ร้อนผ่าวทำให้น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือ

“เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่เป็นของเล่นของเขา อย่าหวังความอ่อนโยนจากคนอย่างเขาเลยใบพลู” เธอพร่ำบอกตัวเองด้วยเสียงที่แหบพร่า พยายามจะเข้มแข็งท่ามกลางพายุอารมณ์ที่ยังไม่สงบดี

ขณะที่เธอกำลังจะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนชุดเดิมที่ดูมิดชิดที่สุด เสียงลูกบิดประตูก็ดังขึ้นเบาๆ ใบพลูสะดุ้งสุดตัวรีบคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมกายไว้แน่นด้วยความหวาดระแวง หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอกเพราะคิดว่าเป็นคิมหันต์ที่จะเข้ามาซ้ำเติมรอยแผลเดิมอีกครั้ง

ทว่าคนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่คุณอาใจร้ายของเธอ

“พี่ใบพลูคะ” เสียงใสๆ ที่สั่นเครือเล็กน้อยดังขึ้นที่หน้าประตูที่แง้มออกเพียงนิด น้องนุ่มนิ่มในชุดนอนลายกระต่ายสีชมพูฟูฟ่องยืนกอดตุ๊กตากระต่ายเน่าตัวโปรดไว้แน่น ดวงตาคู่กลมโตที่มักจะร่าเริงบัดนี้กลับมีน้ำตาคลอเบ้าจนดูน่าเวทนา

“นุ่มนิ่มมีอะไรคะลูก ทำไมยังไม่นอน” ใบพลูรีบปัดคราบน้ำตาทิ้งแล้วปั้นหน้ายิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอกางแขนออกรับเด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งต้วมเตี้ยมเข้ามาหาและโอบกอดเอวเธอไว้แน่น

“นุ่มนิ่มฝันร้ายค่ะ ฝันว่าคุณพ่อคิมดุพี่ใบพลูจนพี่ใบพลูร้องไห้ แล้วพี่ใบพลููก็หนีนุ่มนิ่มไป นุ่มนิ่มกลัวพี่ใบพลูอย่าทิ้งนุ่มนิ่มไปนะคะ” เด็กหญิงสะอื้นเบาๆ ซุกหน้าลงกับหน้าตักของเธอ

คำพูดไร้เดียงสานั้นเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจของใบพลู เธอรู้สึกจุกในอกจนพูดไม่ออก ความบริสุทธิ์ของเด็กคนนี้ช่างตรงข้ามกับความดิบเถื่อนของคนเป็นพ่อเหลือเกิน

ใบพลูประทับจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มของนุ่มนิ่ม โอบกอดร่างเล็กๆ นั้นไว้ด้วยความรักที่เกิดขึ้นจากใจจริง

“ไม่ทิ้งค่ะ พี่ใบพลูอยู่นี่แล้ว คืนนี้นอนกับพี่ใบพลูนะคะ คนเก่งไม่ร้องนะ”

ใบพลูพานุ่มนิ่มขึ้นมาบนเตียง จัดแจงห่มผ้าผืนหนาให้เด็กหญิงอย่างเบามือ นุ่มนิ่มซุกตัวเข้าหาอกของใบพลู สัมผัสถึงความอ่อนนุ่มและกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

“พี่ใบพลูตัวหอมจังเลยค่ะ เหมือนขนมที่คุณพ่อชอบซื้อให้เลย” นุ่มนิ่มพึมพำพลางใช้จมูกเล็กๆ ซุกไซ้ที่ต้นแขนของใบพลูอย่างออดอ้อน ท่าทางที่เหมือนลูกแมวน้อยนั้นทำให้ใบพลูเผลอหลุดยิ้มออกมา เป็นยิ้มแรกของวันที่มาจากข้างในจริงๆ

“ถ้าหอมก็กอดแน่นๆ นะคะ จะได้ไม่มีฝันร้ายกล้าเข้ามาหาอีก” ใบพลูเริ่มเล่านิทานเรื่องนกน้อยที่หลงทางแต่มีนางฟ้าใจดีคอยดูแลให้เด็กหญิงฟังด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มละมุนละไม

มือเล็กๆ ของนุ่มนิ่มยังคงกำชายเสื้อนอนของใบพลูไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วนางฟ้าคนนี้จะหายไป จนกระทั่งลมหายใจของเด็กหญิงเริ่มสม่ำเสมอและเข้าสู่ห้วงนิทราที่แสนสุขไปในที่สุด ใบพลูที่อ่อนเพลียทั้งกายและใจจึงค่อยๆ หลับตาลงและจมสู่นิทราไปพร้อมกับสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจเพียงหนึ่งเดียวในบ้านหลังนี้

กลางดึกสงัดเมื่อเสียงฝนเริ่มซาลงเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกจากชายคา ประตูห้องนอนของใบพลูถูกเปิดออกอีกครั้งโดยไร้เสียง คิมหันต์ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มเดินเข้ามาในห้องด้วยความเคยชิน

เขามักจะเข้ามาตรวจเช็กสิ่งของที่เป็นของเขาในช่วงเวลานี้เสมอ

ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูมาเพียงก้าวเดียว ฝีเท้าแกร่งก็ต้องชะงักลง แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านส่องลงมาจับที่ใบหน้าของคนสองคนที่นอนกอดกันกลมอยู่บนเตียง

ใบพลูในยามหลับดูไร้พิษสง ผิวแก้มใสที่มีคราบน้ำตาจางๆ ดูตอบลงเล็กน้อย วงแขนที่โอบกอดลูกสาวของเขาไว้ดูทะนุถนอมและเต็มไปด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง

ภาพนั้นมันช่างบริสุทธิ์ อบอุ่นและดูเหมือนครอบครัวจนคนที่มีจิตใจเย็นชาดั่งน้ำแข็งอย่างเขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับเข้าไปใกล้เพราะกลัวจะทำลายมนตร์ขลังนั้นลง

คิมหันต์ยืนพิงกรอบประตู จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขารู้ดี เขาไม่ได้เพิ่งอยากได้เธอตอนที่พ่อของเธอสิ้นเนื้อประดาตัวหรอก ความลับที่เขาซ่อนไว้ลึกที่สุดคือ เขาลอบติดตามชีวิตของใบพลูมานานหลายปี ตั้งแต่เธอยังเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานที่ยิ้มแย้มสดใส

เขาเคยแอบสั่งให้คนส่งรูปถ่ายของเธอมาให้ทุกสัปดาห์ แอบรู้ว่าเธอชอบนั่งอ่านหนังสือที่ม้านั่งตัวเดิมในสวนสาธารณะ แอบรู้ว่าเธอชอบกินไอศกรีมรสวานิลลาที่ร้านข้างมหาวิทยาลัย ความแค้นที่เขามีต่อพ่อของเธอถูกหล่อเลี้ยงไปพร้อมกับความหลงใหลอย่างบ้าคลั่งที่มีต่อความสดใสของเธอเสมอมา

เขาจงใจรอ รอวันที่เธอจะไร้ที่พึ่ง เพื่อที่เขาจะได้ยื่นมือเข้าไปในฐานะผู้ช่วยชีวิตแต่แท้จริงแล้วมันคือการดึงเธอเข้าสู่กรงขังที่เขาเตรียมไว้มาเนิ่นนาน

“เธอกำลังทำให้ฉันใจละลายอย่างนั้นเหรอใบพลู” เขาเปรยแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

เขาสังเกตเห็นนุ่มนิ่มที่ละเมอขยับตัวซุกเข้าหาอกของใบพลูมากขึ้น และเห็นใบพลูที่แม้จะหลับอยู่แต่ก็ยังขยับแขนกอดตอบเด็กน้อยให้แน่นขึ้น รอยยิ้มบางๆ ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าหวานยามหลับไหลนั้นดูสว่างไสวเสียจนหัวใจที่แข็งกระด้างของเขาเกิดความรู้สึกวูบไหวอย่างรุนแรง

คิมหันต์ขยับเข้าไปใกล้เตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด เขาโน้มตัวลงมองรอยช้ำสีเข้มที่โผล่พ้นคอเสื้อนอนของเธอ ร่องรอยที่เขาเป็นคนฝากไว้ด้วยอารมณ์ดิบเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะสัมผัสผิวเนียนนั้นอย่างแผ่วเบาด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความหวงแหนและความรู้สึกผิดที่ผุดขึ้นมาเพียงวูบหนึ่ง

แต่เพียงแค่ปลายนิ้วจะแตะถูกผิวของเธอ เขาก็รีบชักมือกลับ ราวกับถูกไฟลวก เขาต้องเตือนตัวเองว่าภาพความน่ารักตรงหน้านี้คือสิ่งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อใช้มัดตัวเธอไว้ ไม่ใช่เพื่อให้ตัวเองติดกับดักใจเสียเอง

เขาตัดสินใจเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่กำแพงน้ำแข็งในใจจะละลายไปมากกว่านี้ คิมหันต์เดินกลับไปที่ห้องทำงานที่มืดสลัว คว้าแฟ้มเอกสารลับที่มีรูปถ่ายของใบพลูในอิริยาบถต่างๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาขึ้นมาดู รูปที่เธอหัวเราะ รูปที่เธอกำลังตั้งใจเรียน

“ในที่สุดเธอก็มาอยู่ในมือฉันแล้วและฉันไม่มีวันปล่อยเธอไปหรอก ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

น้ำเสียงที่พร่าต่ำนั้นเต็มไปด้วยความถือดีและความโหยหาที่ฝังลึก คืนนี้เขาอาจจะไม่ได้ครอบครองร่างกายของเธอ แต่เขากลับรู้สึกอิ่มเอมอย่างประหลาดที่ได้เห็นความอ่อนโยนของเธอที่มีต่อลูกสาวของเขา สิ่งที่เขาโหยหามาตลอดชีวิตคือครอบครัวและตอนนี้เขากำลังบังคับให้มันเกิดขึ้นในแบบที่เขาต้องการ

ใบพลูที่นอนอยู่บนเตียงขยับตัวเล็กน้อย เธอฝันเห็นปีศาจที่พยายามจะฉุดเธอลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร แต่ในฝันนั้นปีศาจตนนั้นกลับใช้มือหนาประคองเธอไว้ไม่ให้จมลงไป ปีศาจที่มีนัยน์ตาโหยหาเหมือนผู้ชายที่ชื่อคิมหันต์ไม่มีผิด