บทที่ 5 แสงสว่างในความมืดมิด  

บทที่

5

แสงสว่างในความมืดมิด

ใบพลูยังคงนั่งอยู่ที่ริมสระน้ำพุในสวนหลังบ้าน ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบ ๆ เธอทอดมองเงาสะท้อนที่บิดเบี้ยวของตัวเองในผิวน้ำที่นิ่งสงบ คำพูดที่แสนเย็นชาของคิมหันต์ยังคงดังก้องอยู่ในหัวราวกับมีดที่คอยทิ่มแทงเธออยู่ตลอดเวลา เธอไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในสภาพนี้ได้นานแค่ไหน แต่ในขณะที่กำลังจมดิ่งลงในห้วงแห่งความสิ้นหวัง จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็กดังขึ้นมา

“ฮ่าๆๆๆ จับได้แล้ว!”

ใบพลูหันไปตามเสียงและพบกับเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อในสวนอย่างสนุกสนาน นั่นคือน้องนุ่มนิ่ม ลูกสาวบุญธรรมของคิมหันต์ที่เธอเพิ่งเจอเมื่อเช้า ใบหน้าของเด็กหญิงเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกายแวววาว ใบพลูเผลอยิ้มตามไปอย่างไม่รู้ตัว

เมื่อนุ่มนิ่มหันมาเห็นใบพลูกำลังนั่งอยู่คนเดียว เธอก็หยุดวิ่งแล้วเดินเข้ามาหาด้วยความไร้เดียงสา

“พี่ใบพลูทำไมมานั่งคนเดียวตรงนี้คะ” เสียงเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง ใบพลูรีบเช็ดน้ำตาออก ก่อนจะส่งยิ้มให้เด็กหญิงอย่างอบอุ่น

“เปล่าหรอกจ้ะ พี่แค่อยากออกมาสูดอากาศ” ใบพลูโกหกไป นุ่มนิ่มพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ใบพลูอย่างเป็นกันเอง

“คุณพ่อชอบมานั่งที่นี่ค่ะ” นุ่มนิ่มพูดต่อ “คุณพ่อบอกว่าที่นี่เงียบสงบดี”

“คุณพ่อ” ใบพลูถามย้ำอีกครั้งด้วยความสงสัย นุ่มนิ่มยิ้มกว้างก่อนจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับคิมหันต์ให้เธอฟังอย่างไม่หยุด ทั้งเรื่องที่เขาชอบเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน หรือชอบพาเธอไปเที่ยวสวนสนุก คำพูดของนุ่มนิ่มทำเอาใบพลูรู้สึกสับสน คิมหันต์ที่เธอรู้จักตอนนี้ไม่ใช่คนแบบที่นุ่มนิ่มพูดเลยแม้แต่น้อย แต่แววตาที่เป็นประกายของเด็กหญิงก็บ่งบอกว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

ใบพลูรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้อยู่กับเด็กหญิงคนนี้ นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ได้รู้สึกสบายใจแบบนี้ การได้อยู่กับนุ่มนิ่มทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ได้กลับไปเป็นเด็กที่มีความสุขในโลกที่ไร้เดียงสา

ในช่วงบ่าย คิมหันต์กลับมาถึงบ้าน ใบพลูและนุ่มนิ่มกำลังนั่งวาดรูประบายสีกันอยู่ในห้องนั่งเล่น เสียงหัวเราะคิกคักของนุ่มนิ่มดึงความสนใจของคิมหันต์ให้เดินเข้ามาหา ใบพลูเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอไม่รู้ว่าเขาจะแสดงท่าทีอย่างไรเมื่อเห็นเธออยู่กับลูกสาว

แต่เมื่อคิมหันต์เดินเข้ามาใกล้ แววตาที่เคยเย็นชาของเขากลับอ่อนโยนลงทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะของนุ่มนิ่ม เขาทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ลูกสาวและยื่นมือไปลูบผมของเด็กหญิงอย่างอ่อนโยน

“วันนี้คนเก่งวาดรูปอะไรครับ” เสียงทุ้มนุ่มถามขึ้นอย่างแผ่วเบา ใบพลูแอบมองเหตุการณ์นี้ด้วยความประหลาดใจ นี่คือคิมหันต์ที่เธอเคยรู้จักในวัยเด็กใช่ไหมคนที่ดูใจดีและอบอุ่นอย่างเหลือเชื่อ

นุ่มนิ่มชี้ไปที่รูปวาดของเธอ “นุ่มนิ่มวาดรูปดอกทานตะวันให้คุณพ่อกับพี่สาวค่ะ”

คิมหันต์มองรูปวาดนั้นด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก “สวยมากเลยครับคนเก่ง” เขาพูดพลางหันไปมองใบพลูที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับกำลังถูกตรวจสอบ

หลังจากนั้นไม่นาน คิมหันต์ก็ชวนทั้งสองคนดูหนังด้วยกัน ใบพลูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในบรรยากาศที่อบอุ่นเหมือนครอบครัว แต่เมื่อเธอมองไปที่ใบหน้าของคิมหันต์ที่กำลังยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ลูกสาว เธอก็ได้เห็นแววตาที่เย็นชาของเขาฉายออกมาเป็นบางครั้ง ทำให้ตระหนักได้ว่านี่อาจเป็นเพียงความสุขชั่วคราวที่เธอได้รับจากน้องนุ่มนิ่มเท่านั้น

แต่อย่างน้อยการได้อยู่กับนุ่มนิ่มก็ทำให้เธอรู้สึกว่ายังมีแสงสว่างเล็ก ๆ ในชีวิตที่เต็มไปด้วยความมืดมิดนี้ ใบพลูไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป เพราะอย่างน้อยก็ยังมีเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ที่คอยเป็นเพื่อนเธอ แม้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับคิมหันต์จะยังคงเป็นเหมือนเดิม แต่การมีอยู่ของนุ่มนิ่มก็ทำให้หัวใจที่เคยแตกสลายของเธอเริ่มได้รับการเยียวยาอย่างช้า ๆ