บทที่  6 เงามืดที่ซ่อนอยู่  

บทที่

6

เงามืดที่ซ่อนอยู่

ใบพลูตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากเมื่อก่อนเล็กน้อย การมีอยู่ของน้องนุ่มนิ่มทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตยังมีอะไรที่น่าสนใจ ไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างที่เคยคิดไว้ เธอจัดการธุระส่วนตัว ก่อนจะเดินลงไปที่ห้องอาหารและพบนุ่มนิ่มนั่งรออยู่แล้วที่โต๊ะตัวเดิม

“พี่ใบพลู!” นุ่มนิ่มทักทายด้วยรอยยิ้มสดใสราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน “คุณพ่อไปทำงานแต่เช้าเลยค่ะ”

ใบพลูรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่วันนี้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับคิมหันต์ เธอพยักหน้ารับแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม นุ่มนิ่มเล่าเรื่องราวในฝันให้เธอฟังอย่างสนุกสนาน ใบพลูยิ้มตามเด็กหญิงตัวน้อยอย่างมีความสุข บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน

หลังจากทานอาหารเสร็จ ใบพลูและนุ่มนิ่มก็ออกมาเล่นกันที่สวนหลังบ้าน นุ่มนิ่มวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออย่างสนุกสนาน ขณะที่ใบพลูกำลังยืนมองอย่างมีความสุข เธอรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ได้กลับไปเป็นเด็กที่ไร้เดียงสาและไม่ต้องคิดถึงเรื่องราวในอดีต

นุ่มนิ่มวิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกับคำถามที่ทำให้ใบพลูรู้สึกอึ้ง “พี่ใบพลู...คุณแม่เสียไปแล้วเหรอคะ” คำถามที่ไร้เดียงสาของเด็กหญิงทำให้ใบพลูรู้สึกหน่วงในใจเล็กน้อย เธอตัดสินใจที่จะตอบคำถามของเด็กอย่างอ่อนโยน

“เปล่าจ้ะ คุณแม่ของพี่ไม่ได้เสียชีวิต” ใบพลูพูดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “คุณแม่แค่ไปอยู่ที่ที่ไกลจากพี่เท่านั้นเอง”

นุ่มนิ่มพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะยื่นมือเล็ก ๆ มาจับมือใบพลูไว้ “ถ้าอย่างนั้นพี่ใบพลูมาเป็นคุณแม่ของนุ่มนิ่มได้ไหมคะ”

คำพูดนั้นทำให้ใบพลูรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอทรุดตัวลงนั่งและกอดนุ่มนิ่มไว้ด้วยความรัก นุ่มนิ่มเป็นเหมือนแสงสว่างที่ส่องเข้ามาในชีวิตที่มืดมิดของเธอ เป็นเหมือนความหวังที่ริบหรี่ที่ทำให้เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

ในช่วงเย็น คิมหันต์กลับมาถึงบ้าน เขาเดินตรงเข้ามาหาใบพลูและนุ่มนิ่มที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น นุ่มนิ่มวิ่งเข้าไปหาคุณพ่อด้วยความดีใจ แต่สายตาของคิมหันต์กลับมองตรงมาที่ใบพลู ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนเธอไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกใด ๆ ได้เลย

คิมหันต์ปล่อยมือนุ่มนิ่มก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ใบพลู “นี่คือรายละเอียดบริษัท ฉันให้เธอไปทำงานที่นั่น”

“ทำไมคะ” ใบพลูถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ทำไม...อาคิมต้องให้ใบพลูไปทำงานที่นั่นด้วยคะ”

คิมหันต์มองใบพลูด้วยสายตาเย็นชา “เพราะฉันไม่ชอบให้คนในบ้านนี้ว่างงาน และการที่เธอทำงานที่นั่นจะทำให้ฉันดูแลเธอได้ง่ายขึ้น”

คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ใบพลูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกคุมขังอยู่ในกรงที่มองไม่เห็น เธอไม่สามารถหนีไปไหนได้เลย ไม่สามารถปฏิเสธหรือเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองได้ ทุกอย่างในชีวิตของเธอถูกกำหนดโดยชายที่ชื่อคิมหันต์ไปแล้ว

ใบพลูเดินกลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับซองเอกสารในมือ เธอเปิดมันออกและอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับบริษัทของคิมหันต์ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหุ่นเชิดที่กำลังถูกบงการทุกการกระทำ เธอตระหนักได้ว่าไม่ว่าเธอจะทำอะไร เธอก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากเงื้อมมือของเขาได้เลย

แต่เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของนุ่มนิ่ม และสายตาที่อ่อนโยนของคิมหันต์ที่เธอได้เห็นเมื่อวาน ใบพลูจึงรู้สึกว่ายังมีแรงผลักดันบางอย่างที่ทำให้เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อในบ้านหลังนี้ แม้ว่าชีวิตของเธอจะถูกควบคุมและถูกกำหนดไว้ทุกอย่าง แต่การได้อยู่กับนุ่มนิ่มก็เป็นเหมือนกำลังใจที่ทำให้เธอยังคงยืนหยัดได้ และบางที...การไปทำงานที่บริษัทของเขาอาจจะทำให้เธอได้รู้ว่าทำไมเขาถึงได้เกลียดพ่อของเธอมากขนาดนี้ก็เป็นได้