ตอนที่ 4 โลกใบใหม่

ตอนที่

4

โลกใบใหม่

       ในที่สุด ใบพลูพยักหน้ารับข้อเสนอของคิมหันต์อย่างจำนน ความเจ็บปวดที่ราวกับถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ไม่ได้หายไป แต่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกด้านชาที่เข้ามาปกคลุมไปทั่วทั้งหัวใจ เธอไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับความโหดร้ายที่มองไม่เห็นนี้ได้อย่างไร

“ตามมา” คิมหันต์พูดสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำเธอไปยังบันได ใบพลูเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวาดกลัว ผิดหวัง และไม่เชื่อว่าชายที่เคยเป็นเหมือนฮีโร่ในวัยเด็กจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้

คิมหันต์พาเธอมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนห้องหนึ่งที่ชั้นบน ก่อนจะหันมามองใบพลูด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“นี่คือห้องของเธอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ

“ถ้าเธอไม่สร้างปัญหาให้ฉัน ฉันก็จะปล่อยให้เธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างสงบ”

ใบพลูมองเข้าไปในห้องที่กว้างขวางและดูหรูหรา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตาตัวหนึ่งที่ถูกนำมาวางไว้ในกล่องโชว์ราคาแพง

เธออยากจะถามเขาว่าทำไมถึงได้เกลียดพ่อของเธอมากขนาดนี้ แต่ก็ทำได้เพียงแค่กลืนคำถามเหล่านั้นลงไปในลำคอ เพราะรู้ดีว่าถึงถามไปก็ไม่มีประโยชน์

คิมหันต์ไม่สนใจท่าทีของเธอ เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งใบพลูเดินเข้าไปในห้องและปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียงอย่างหมดแรง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินลงมาอย่างไม่ขาดสาย ใบพลูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนกที่ถูกถอนขนจนหมดสิ้น แล้วถูกปล่อยให้เผชิญหน้ากับพายุเพียงลำพัง

ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความเศร้าและสิ้นหวัง จู่ ๆ ก็มีเสียงเล็ก ๆ ใส ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังประตูห้องนอน

“คุณพ่อขา! น้องนุ่มนิ่มอยากให้คุณพ่อเล่านิทานให้ฟัง” เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นอย่างน่ารัก ใบพลูชะงักไปชั่วขณะ เธอค่อย ๆ เช็ดน้ำตาออก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองประตูห้อง

ไม่นานนักเธอก็ได้ยินเสียงตอบกลับที่อบอุ่นและอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ

“ได้สิครับคนเก่ง แต่คุณพ่อต้องไปหยิบหนังสือที่ห้องทำงานก่อน” เสียงของคิมหันต์ที่เคยเย็นชาและดุดันเมื่อครู่นี้ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ ใบพลูอดสงสัยไม่ได้ว่าคนที่กำลังคุยอยู่กับเด็กคนนั้นคือคนเดียวกับชายที่เพิ่งจะทำลายหัวใจของเธอไปเมื่อครู่จริง ๆ หรือ

เมื่อเสียงฝีเท้าของคิมหันต์เริ่มห่างออกไป ใบพลูจึงตัดสินใจเปิดประตูห้องออกดู เธอเดินไปที่ระเบียงและมองลงไปที่สวน เธอเห็นคิมหันต์กำลังอุ้มเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่มีใบหน้าน่ารักและรอยยิ้มสดใสอยู่บนอ้อมแขน แววตาที่เคยเย็นชาและมืดมิดของเขา ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“พี่สาวคนนั้นเป็นใครเหรอคะคุณพ่อ” น้องนุ่มนิ่มชี้มาที่ใบพลูที่ยืนอยู่บนระเบียง คิมหันต์มองตามนิ้วของเด็กหญิงตัวน้อยมาที่เธอ ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนเมื่ออยู่กับลูกสาวกลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

น้องนุ่มนิ่มไม่ได้สนใจท่าทีของคุณพ่อ เธอโบกมือให้ใบพลูพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร ใบพลูยิ้มตอบรับอย่างไม่ทันตั้งตัว นุ่มนิ่มวิ่งเข้าไปหาใบพลูพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

“คุณพ่อบอกว่าพี่สาวจะมาอยู่กับเราใช่ไหมคะ” น้องนุ่มนิ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง ใบพลูพยักหน้ารับอย่างเหม่อลอย และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของใบพลูเริ่มทลายลงทีละน้อย เธอรู้สึกว่าบางทีชีวิตของเธอก็ไม่ได้มืดมิดไปเสียหมด

การมาถึงของ น้องนุ่มนิ่ม ลูกสาวบุญธรรมที่คิมหันต์รับมาเลี้ยงจากบ้านเด็กกำพร้า เป็นเหมือนแสงสว่างเล็ก ๆ ที่ส่องเข้ามาในความมืดมิดของชีวิตใบพลู และทำให้เธอได้เห็นอีกด้านของคิมหันต์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาที่เขาแสดงออกมา...ด้านที่เขาเก็บไว้ให้กับคนที่เขารักและต้องการปกป้อง และนุ่มนิ่มคือคนที่ทำให้คิมหันต์อ่อนโยนเหมือนเมื่อหลายปีก่อนที่ใบพลูเคยได้รู้จัก