Masuk“เธอวางแผนปีนเตียงของฉันเพื่ออัพค่าตัวสินะ เอาบัตรนี่ไป... แล้วเราจบกันแค่นี้” นี่คือประโยคแรกที่ ‘ดลลวิญ์’ มอบให้หญิงสาวแปลกหน้าในคืนเร่าร้อน ก่อนจะโทรไปขอยกเลิกงานหมั้นกับ ‘ระรินธร’ คู่หมั้นที่เขาไม่เคยเห็นหน้าเพราะรังเกียจที่เธอเป็นเพียงหมากทางธุรกิจ แต่โลกกลับเล่นตลก... เมื่อผู้หญิงที่เขาดูถูกว่าขายศักดิ์ศรีกับคู่หมั้นที่เขาเขี่ยทิ้ง ดันเป็นคนคนเดียวกัน! วันที่เขารู้ใจตัวเองและคิดจะทวงเธอคืน เธอกลับมี ‘กวินทร์’ สถาปนิกหนุ่มแสนดี (ที่เป็นถึงทายาทมหาเศรษฐีคู่แข่ง) คอยดูแลหัวใจอยู่ไม่ห่าง งานนี้ท่านประธานปากแข็งผู้ไม่เคยง้อใครจะทำอย่างไรเมื่อต้องกลายเป็น ‘หมาหัวเน่า’ ที่ต้องเห่าขอความรักจาก (อดีต) ว่าที่ภรรยาตัวเอง!
Lihat lebih banyakดลลวิญ์โอบเอวภรรยาแน่น ประกาศเสียงดังฟังชัดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง“ใช่ครับ... ผมขอประกาศวางมืออย่างเป็นทางการ! ต่อไปนี้หน้าที่หาเงินบริหารอาณาจักรหมื่นล้าน เป็นของเจ้าคิรินและน้อง ๆ ... ส่วนหน้าที่ใช้เงินพาเมียเที่ยวรอบโลก... เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว!”สิ้นเสียงประกาศ พลุกระดาษสีทองถูกยิงขึ้
กวินทร์กวาดสายตามองไปรอบงาน รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏบนใบหน้า เขาไม่ได้มาในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจ หรือศัตรูหัวใจอีกต่อไป แต่มาในฐานะ ‘พี่ชาย’ และ ‘ครอบครัว’ ที่สำคัญที่สุดคนหนึ่ง ดลลวิญ์ที่เห็นเขาเดินเข้ามา รีบเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปต้อนรับทันที พร้อมกับระรินธรที่ยังคงความงดงามราวกับนางพญาในชุดราตรีสีทองอร่าม“ไง
ค่ำคืนนี้ท้องฟ้าเหนือแม่น้ำเจ้าพระยาถูกแต่งแต้มไปด้วยแสงสีจากพลุดอกไม้ไฟนับพันนัดที่ถูกจุดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองวาระสำคัญ แสงไฟจากโรงแรมหรูระดับห้าดาวส่องสว่างไสว สะท้อนผิวน้ำระยิบระยับราวกับเพชรนับล้านเม็ดที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ภายในห้องรอยัล บอลรูม ซึ่งเป็นห้องจัดเลี้ยงที่หรูหราและเก่าแก่ที่สุด
“เอ่อ... ครับ ๆ ไม่เป็นไร” รุ่นพี่หน้าเจื่อน ยอมถอยทัพไปอย่างงง ๆ ดีแลนแอบแสยะยิ้มมุมปากใส่รุ่นพี่ลับหลังน้ำหวาน ‘เสร็จโจร...’เมื่อมาถึงคอนโด... น้ำหวานก็ยังคงช่วยพยุงคนร่างสูงที่แกล้งเดินกะเผลกทิ้งน้ำหนักตัวใส่เธอเต็ม ๆ เข้ามาในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น “ค่อย ๆ นั่งนะ...” เธอประคองเข
คำตอบเรียบง่ายนั้นกระแทกใจกลางความรู้สึกของกวินทร์อย่างจัง โลกของเขาเต็มไปด้วยผลประโยชน์และหน้ากาก... แต่กับผู้หญิงคนนี้ เขากลับเป็นแค่ผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง... เป็นแค่ ‘คุณกวินทร์’ ของเธอ เขาลุกขึ้นเดินไปหาเธอที่เพิ่งปีนลงจากบันไดด้วยความเหนื่อยอ่อน“ขอบคุณนะครับ... ที่มองผมเป็นแค่ผม” กวินทร์ถือวิส
บรรยากาศยามเย็นภายในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่ค่าเทอมแพงระยับระดับที่ซื้อรถยนต์ได้เป็นคันกำลังคึกคักไปด้วยเหล่านักศึกษาที่ทยอยเลิกเรียน แต่ทว่า... ความวุ่นวายที่โรงอาหารคณะบริหารธุรกิจกลับดูจะพิเศษกว่าคณะอื่น เมื่อร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มเจ้าของส่วนสูง 185 เซนติเมตร ปรากฏตัวขึ้น‘คิริน อัครเดชา’ ชื่อ
เจ็ดปีต่อมา... เสียงเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วสเตเดียมขนาดใหญ่ที่จุคนได้นับพัน การแข่งขันบาสเกตบอลประเพณีรอบชิงชนะเลิศกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดในช่วงควอเตอร์สุดท้าย สกอร์บอร์ดแสดงคะแนนที่สูสีกันชนิดหายใจรดต้นคอ แต่ดูเหมือนว่าสายตาของผู้ชมสาว ๆ กว่าครึ่งสนามจะไม่ได้โฟกัสที่ลูกบาสหากแต่โฟกัสไปที่ร่
“ผมสัญญาครับ... ว่าจะไม่ยอมให้คุณต้องล้างจานแน่นอน” กวินทร์ตอบกลับด้วยแววตาพราวระยับที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวว่ามันดูอ่อนโยนเพียงใดเขากางร่มคันใหญ่สีดำออกกว้าง ขยับไปยืนชิดร่างเล็กเพื่อบังสายฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมาหนักกว่าเดิม“เชิญครับ... คุณมัดหมี่”หญิงสาวเดินเคียงข้างเขาไปภายใต้ร่มคันเดียวกัน ไหล่





