ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ

ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ

last update最終更新日 : 2026-03-24
作家:  Jammy Witty完了
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
83チャプター
473ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

อีโรติก

พระเอกเก่ง

เลขานุการ

คู่กัด

รักแรกพบ

แอบรัก

เธออยากจะเขียนฉากเลิฟซีนฟินๆแต่เธอยังไม่มีประสบการณ์ ต้องหาแฟนให้ได้ แต่ดันไปถูกใจกับประธานที่ภายนอก ดูเป็นผู้ใหญ่น่าเชื่อถือ แต่จริงๆแล้วเป็นพวกบ้ากาม ปากหมา แทนที่จะมาเป็นผัว กลายมาเป็นคู่กัดซะงั้น

もっと見る

第1話

บท1

醫院。

溫禾站在一塊電視螢幕前,手裡攥著剛剛拿到的檢查報告。

報告結果顯示……

她的耳疾不但沒有絲毫好轉,還比之前更嚴重了。

與她的木然相反。

電視大螢幕上的女人坐在流光溢彩的舞台上,流暢地演奏著鋼琴曲目,舉手投足間盡顯知性、典雅、美麗……

坐在台下的矜貴男子,是溫禾的丈夫傅時宴。

嫁給他三年了。

溫禾還是頭一回見他如此深情地看一個女人。

她的心。

墜入谷底。

耳邊是母親林鳳嬌喋喋不休的責備:「為什麼會越來越嚴重?你是不是沒有按時吃藥,沒有好好做復健?」

「傅時宴的白月光都爬到你頭上來了,你有沒有一點危機意識?再這麼聾下去,傅家遲早要把你掃地出門!」

「你跟傅時宴要是離了,溫家怎麼辦?你爸怎麼辦?」

「你給我說話啊……」

溫禾被母親推了一把。

卻只能麻木地道歉:「對不起,媽媽,是我讓您失望了。」

「我不要你說對不起,我要你把耳朵治好,坐穩你的傅太太!」

「可我已經很努力了。」

她有按醫囑每天大把大把地吃藥。

有好好復健。

可她的弱聽不但不見好轉,還越來越嚴重了。

她變得越來越殘忍。

傅時宴的白月光卻變得越來越好。

她有什麼辦法呢?

電視上的活動已經跳轉到演出後台。

記者們正圍著夏言微做專訪。

「夏小姐,請問您這次回國的目的是什麼?」

鎂光燈下,夏言微笑得一臉嬌媚。

「為了一個人,也為了此生不留遺憾吧。」

那個人是誰。

母女倆都很清楚。

林鳳嬌氣得在旁邊破口大罵她綠茶婊子。

罵完不忘敦促自家女兒。

「這死綠茶簡直不要臉,我得讓醫生加大藥量,讓你的耳朵快點好起來才行。」

溫禾想說沒用的。

傅時宴的心不在她這裡,不只是因為她患有弱聽。

而是從一開始就沒想過要娶她。

可她最終卻什麼都沒說。

溫禾始終記得三年前,自己被記者堵在傅時宴床上的情景。

在此起彼伏的相機快門聲裡。

記者們的問題一個接一個。

一臉茫然的她不知該如何應對,只能驚慌失措、羞恥不堪地往被子裡縮。

傅時宴靠在床頭,手裡拈了根香菸吞雲吐霧。

淡定地等到大家拍夠了,才掐了菸頭,撈她入懷。

「既然大家對我和我未婚妻的床事這麼感興趣,不如我現場給大家表演一段?」

「就是不知道各位有沒有興趣欣賞。」

語氣慵懶,卻帶著濃濃的壓迫感。

記者們一番面面相覷後。

識趣地退了。

半小時後。

傅家太子爺跟溫家患有耳疾的千金在飯店約會的消息遍布各大網站。

網友們紛紛感嘆傅家太子爺口味獨特時。

溫禾被傅時宴扯掉助聽器,摁入冰冷的浴室。

水流從她頭頂澆下。

她冷得打顫。

她聽不清他在說什麼。

但從他厭惡的表情可以看得出來,他罵得很狠,很難聽。

最後。

她被他像丟垃圾一樣丟回溫家。

即便如此厭棄。

傅時宴還是沒能逃過娶她為妻的命運。

傅家門楣高,家風正,容不得一絲瑕疵,更何況是玩弄殘疾女孩這種毀形象的緋聞。

一個月後。

兩人的婚禮在外界的見證下舉辦。

溫禾很清楚這一切都是母親設計的。

她覺得荒謬。

也曾拒絕過嫁入傅家。

可事情發展到這個地步,連傅時宴都沒有選擇的餘地,更何況是她?

一樁孽緣。

從此拉開帷幕。

這三年來。

溫禾很努力地在扮演好妻子的角色。

知冷知熱,無微不至,試圖用自己的真心去彌補溫家對傅時宴的虧欠。

可換來的,卻是傅時宴冷冷的一句:「我不缺保母。」

即便如此。

溫禾也沒有放棄。

從醫院出來,路過市場時她像往常一樣買了新鮮的食材,做了傅時宴愛吃的晚餐。

夕陽最後一絲餘暉落下。

精美的四菜一湯擺上餐桌。

傅時宴卻遲遲沒有回來。

她發了則訊息問他幾點回。

半晌,傅時宴才回了她兩個字:「今晚不回。」

溫禾早該習慣的。

可心裡還是淌過一絲失望。

她獨自默默吃完晚餐,又默默把碗碟收拾乾淨。

回到臥室洗了個澡。

從包包裡拿出醫生特地加大劑量的藥丸吞了兩顆,然後倒在沙發上,給老宅的保母小容發了則訊息。

「御兒今天乖嗎?」

小容是傅家唯一願意搭理溫禾的。

每次溫禾問起兒子,她都會給她發個小影片看看。

影片裡的小傅御只有兩歲多,長得很漂亮,但有點過於清瘦。

看著兒子瘦瘦小小的小身板。

溫禾心疼得眼淚都出來了。

傅御是她懷胎十月生下的。

剛出生便被傅夫人抱回老宅去養了,理由是她一個小聾子教不好孩子,也不配教孩子。

傅夫人不僅搶走了傅御,還不允許她們母子見面。

每次她想兒子想得發瘋時,都只能求傅時宴帶她回老宅看一眼。

所以即便是為了兒子,她也會努力討好傅時宴的。

兒子的影片很短。

她看了一遍又一遍。

看到最後,抱著手機在沙發上睡著了。

她做了個小小的夢。

夢裡她牽著傅御在草地上快樂奔跑,傅御笑得像隻小太陽,一邊撲進她懷中,一邊奶聲奶氣地喊「媽媽」。

這是每一位母親的日常。

卻是她遙不可及的夢想。

醒來時,頰邊已經濕了一片。

她茫然地坐起身子,發現天色已經放亮。

浴室裡有水聲傳來。

應該是傅時宴回來了。

傅時宴不喜歡在外面吃早餐,也不喜歡上班遲到。

她看了看時間。

起身到客房梳洗乾淨後,下樓開始做早餐。

傅時宴的胃口很刁。

但溫禾抓得住。

簡單又營養的鮮蝦粥,被她做得滿屋飄香。

時間也掐得剛剛好。

七點整,傅時宴從二樓走下來。

一身商務西裝的他,身姿筆挺,眉目俊朗。

頭頂繁複綺麗的光影籠罩著他清瘦立體的輪廓,像是給他鑲嵌了層奪目的金邊,周身都瀰漫著不能招惹與忤逆的上位者威壓。

看向溫禾的目光。

更是淡漠如水。
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
83 チャプター
บท2
บท 2 “แล้วฉันจะทำยังไงดีละเนี่ยย” นิยายรักโรแมนติกถ้าไม่มีฉากเลิฟซีนมันก็ไม่ฟินน่ะสิ แฟนก็ไม่มี วัน ๆ ก็เอาแต่อยู่ในห้อง นานทีถึงจะออกไปซื้อของมาตุนไว้ เพราะไม่อยากออกไปหลายรอบ“หรือฉันต้องหาแฟนให้ได้ก่อน แล้วค่อยทำความเข้าใจให้ลึกซึ้ง โอ๊ย! แค่คิดก็ฟินแล้วอะ” กริ๊ง!! กริ๊ง!! กริ๊ง!!“ใครมันมาขัดจังหวะความสุขฉันวะเนี่ย” หลังจากที่โดนขัดความสุขไปแล้ว ฉันเลยจำใจต้องลุกขึ้นมาเปิดประตู เพื่อที่จะดูว่าเป็นใครที่มาเคาะประตูเวลานี้“ยัยนักเขียนถังแตก มาเปิดประตูช้าจังเลยนะยะ ถอยไปเลย” ทันทีที่เปิดประตู เสียงบ่น เสียงด่าก็แล่นเข้าหูพุ่งตรงไปที่โซนประสาท"มาถึงก็ปากแซ่บเลยนะ ยัยไม่ทำการทำงาน" ฉันสวนกลับทันควัน“ประทานโทษนะคะ พอดีว่าเกิดมารวย ก็เลยนั่งกินนอนกินได้” น่าหมั่นไส้จริงๆ“แล้วลูกคุณหนูอย่างเธอจะมาหาฉันที่ห้องทำไมคะ ไสหัวไปเลยไป” ฉันเดินกลับไปนั่งที่เตียง แล้วทำเป็นไม่สนใจ“ก็จะมาดูไง ว่าสภาพการเป็นอยู่มันเป็นยังไง จากที่มองดูแล้วก็.......รังเก็บขยะชัด ๆ เลย” เอื้อออ เจ็บจี๊ดดดด“ฮึก เจ็บไปถึงสรวงใน เจ็บจนหยั่งลึกไปถึงแกนสมอง พูดแบบนั้นออกมาได้ยังไง แกทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไ
続きを読む
บท3
บท 3 "เธอมีแฟนนี่ เล่าความรู้สึกให้ฉันฟังหน่อยสิ มันเป็นยังไงอะ" ฉันนั่งรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ เพื่อที่จะได้เก็บข้อมูล แล้วเอามาเขียนนิยายให้มันฟิน ๆ"อืม.....มันก็....จะว่ายังไงอะ มันจะตื่นเต้นมาก ๆ เหมือนมีผีเสื้อมาบินวนอยู่ในท้องอะ อธิบายไม่ถูกหรอก" อลันทำท่านึกคิดถึงอารมณ์ตอนที่กำลังพลอดรักกัน แต่มันก็อธิบายเป็นคำพูดยากอะ"โถ่ ช่วยเพื่อนคนนี้สักครั้งเถอะนะ ถ้าเธอช่วยฉัน เธอจะขออะไรฉันก็ได้หนึ่งอย่าง""เรื่องแบบนี้เธอต้องเจอกับตัวเองสิ จะให้บอกได้ไงเล่า""ช่วยฉันเถอะ อะไรก็ได้นะๆๆๆ" ฉันเข้าไปกอดขาอลันแล้วพยายามทำตัวน่ารักๆ ไว้ เผื่ออลันจะเห็นใจเธอทำท่าคิดสักพัก เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผู้หญิงซกมกอย่างเพื่อนเธอจะหาแฟนได้ยังไง นี่ถ้าไม่ติดว่าหลวมตัวเข้ามาละก็ ฉันก็ไม่คบยัยนี่เหมือนกันนั่นแหละ"ก็ได้ ๆ เลิกเกาะแข้งเกาะขาฉันสักที ปล่อยได้แล้ว" อลันสะบัดขาเพื่อให้ฉันหลุดออกไป"จะช่วยฉันจริง ๆ เหรอ ฉันรักเธอที่สุดเลยอลันนนน" ฉันเปลี่ยนจากการเกาะขา เป็นกอดแทน"โอ๊ย!! ถ้ายังไม่หยุด ฉันจะไม่ช่วยแล้วนะ" เสียงตวาดดังขึ้น ในน้ำเสียงนั้น เริ่มเต็มไปด้วยความไม่พอใจ"หยุดแล้วจ้า" ฉ
続きを読む
บท4
บท 4 พวกเราเผลอหลับกันไปนานมาก ๆ พอตื่นขึ้นมาก็ปรากฏว่าฟ้ามืดแล้ว"ไปเตรียมตัวได้แล้ว จะได้ไปกัน สองทุ่มแล้ว" ลินเร่งฉันเพราะมันสองทุ่มแล้ว เดี๋ยวพี่เธอจะไปซะก่อน"ไปชุดนี้แหละ""ไปผับชุดนี้เนี่ยนะ โห เธอนี่สุดยอดจริง ๆ" ลินทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ ว่าฉันจะกล้าใส่ชุดนี้ไปผับ มีใครที่ไหนใส่ชุดอย่างกับป้าไปเที่ยว แถมยังเป็นผับชื่อดังอีก ทนเห็นไม่ได้จริง ๆ"ก็ใส่สบายดีออก จะใส่รัด ๆ ให้มันไม่สบายตัวทำไมละ" ฉันไม่จำเป็นต้องเตรียมตัวอะไรมากหรอก เพราะเสื้อผ้าก็มีแต่โทนเดิม ซ้ำ ๆ ไม่ใช่สายแฟชั่น ก็เลยไม่ค่อยทันเทรนสมัยนี้สักเท่าไหร่"ไม่....ไม่ได้ ฉันทนเห็นไม่ได้ ไปที่บ้านฉันก่อนเลย ตามมาเร็ว ๆ เลย" สายแฟชั่นอย่างเธอทนเห็นความอดสูนี้ไม่ไหว คงต้องจับแปลงโฉมกันสักหน่อยแล้ว"โถ่ ไปชุดนี้ก่อนก็ได้ คราวหน้าค่อยเปลี่ยนใหม่ไง" ฉันเกิดอาการอิดออดไม่อยากไป เพราะมันจะเสียเวลา ฉันอยากหาแฟนได้เร็ว ๆ อะ"ตาม! มา! เร็ว!" ฉันจำใจต้องเดินตามอลันไปที่รถทันทีที่ลงมาถึงรถ พวกเราก็ขับออกไปทันที อลินตรงกลับไปที่บ้านก่อน เพราะต้องการที่จะแปลงโฉมฉัน และได้โทรไปบอกพี่อลันไว้แล้ว ว่าให้รอก่อน เดี๋ยวไปหาและปรึ
続きを読む
บท5
บท 5 "เป็นอะไรไหมครับ?" ในตอนที่กำลังจะล้มเพราะเหน็บมันกินจนขาฉันไม่รู้สึกอะไรแล้ว ก็มีผู้ชายรูปหล่อคนหนึ่งมาคว้าฉันเอาไว้ ใส่สูทผูกไทป์มาดนักธุรกิจ ดูเป็นผู้ใหญ่ ท่าทางอบอุ่นราวกับไมโครเวฟ นี่มันสเปคฉันเลยนี่นา โอ๊ยย เจอแล้วสินะ พ่อของลูกฉัน"คุณครับ เป็นอะไรไหมครับ" เธอเคลิ้มอะไรของเธอว่ะเนี่ย มันหนักนะโว้ยย ชายหนุ่มคิดในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา"คะ.....อ่อ ไม่เป็นไรแล้วค่ะ พอดีเมื่อกี๊เหน็บกินขาน่ะค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาช่วยไว้" เธอลุกออกไปจากอ้อมแขนของผม พอมองเต็ม ๆ ก็ดูสวยดี แต่ไม่เห็นนมเลย สงสัยจะเล็กพอมองเขาเต็ม ๆ ตัวแล้ว ก็ยิ่งใช่สเปคไปอีก โอ๊ยย ฉันตกหลุมรักเขาไปแล้ว นี่สินะที่แรกว่ารักแรกพบ"งั้นผมไปก่อนนะครับ เดินกลับดีๆ นะครับ" เขากำลังจะเดินไปแล้วเดินเข้าไปขอเบอร์เขาไว้สิ เดินไป (Devil) ไม่ได้เจอกันครั้งแรกจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง มันไม่งาม (Angel)สมัยนี้แล้วท่าไม่รุกก่อน ระวังจะโดนคาบไปแดกนะจ๊ะ (Devil) แต่ทำแบบนี้มันก็ไม่ดีอยู่ดีอะ (Angel) สองความคิดในหัวตีกันให้ยุ่งเหยิงไปหมดโอ๊ยยย ไม่สนแล้ว"เอ่อ....เดี๋ยวก่อนค่ะ" พะ....พูดออกไปแล้ว"มีอะไรเหรอครับ?" เธอจะเร
続きを読む
บท6
บท 6 "นี่ฉันอกหักตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยเหรอเนี่ยยย แง ๆ ๆ" ฉันเข้าไปกอดลิน แล้วงอแงเหมือนเด็ก"เขาแย่ขนาดนั้นเลยเหรอพี่ลัน" ลินยกมือขึ้นมาปลอบฉัน พร้อมกับถามพี่ลันให้แน่ใจอีกครั้ง"หยุดร้องไห้ได้แล้ววี่ มันไม่ดีจริง ๆ พี่จะโกหกเราทำไม หื้มม" พี่อลันลุกออกมาจากโต๊ะแล้วเข้ามาโอ๋ฉัน แต่มันไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลยสักนิด"ฮึกก หนูขอถามอะไรหน่อยสิ" ฉันหยุดร้องไห้แล้วเตรียมท่าจะถามพี่อลัน"ว่ามาสิ""เขาชื่ออะไรเหรอ?" ฉันถามออกไปด้วยใบหน้าที่คาดหวังกับคำตอบมาก ๆ"เฮ้อ พี่เหนื่อยใจริง ๆ เลย" พี่อลันพูดพร้อมกับทำหน้าเหนื่อยหน่าย เพราะรู้ว่าเธอไม่ฟังที่เขาเตือนแน่นอน"ชื่ออะไรเหยอออ บอกมาเถอะนะ สัญญาว่าจะระวังตัวให้ดี" ฉันทำท่าเหมือนลูกเสือสำรองกำลังปฏิญาณตน ด้วยการชู สองนิ้ว"พี่เตือนแล้วนะวี่ มันชื่อ 'เซอร์เวย์' " เขาจำใจต้องบอกออกไป ทั้งที่ในใจไม่อยากให้เธอรู้จักแม้แต่ชื่อของมันพี่อลันกับอลิน พร้อมกันส่ายหัวไปมา เพราะว่าพอจะรู้ความคิดของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงนี้ เพราะเขาสองคนรู้ดีว่าเธอเป็นคนยังไง ถ้ายังไม่ได้พิสูจน์กับตัวเองหรือทำมันจนสำเร็จ ก็จะไม่มีทางหยุดแน่นอน“รู้ชื่อเขาแล้ว
続きを読む
บท7
บท 7 "เงินวางอยู่บนโต๊ะ อยากได้เท่าไหร่ก็หยิบไป แต่งตัวแล้วก็ออกไปซะ"หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย ไม่นานเธอก็แต่งตัวและออกไปทันที เพราะก่อนที่เธอจะได้มาร่วมรักกับเขา เขาได้พูดอย่างชัดเจนแล้ว ว่าเป็นแค่ความสัมพันธ์เล่น ๆ เท่านั้น เจอกันข้างนอกก็แค่ทำเป็นไม่รู้จักกันแค่นั้น ถ้าทำไม่ได้และฝ่าฝืน ก็เตรียมตัวไม่มีที่ยืนในสังคมได้เลยเซอร์เวย์ หลังจากที่เสร็จจากภารกิจอันเหน็ดเหนื่อย ก็ลุกขึ้นและเตรียมตัวไปจัดการชำระร่างกาย เพื่อที่จะได้กลับมานอนพัก เพราะพรุ่งนี้ยังมีงานที่ต้องทำตู๊ด......ตู๊ด.....ตู๊ด....."ว่าไงครับ พ่อหนุ่มเอาไม่เลือกหน้า คนนี้พอใจไหมวะ" เสียงเจื้อยแจ้วดังออกมาจากโทรศัพท์ เซอร์เวย์เป็นคนโทรไปเอง เพราะมีเรื่องที่ต้องคุยนิดหน่อย"หาให้ดีกว่านี้ไม่ได้แล้วเหรอวะ หลวมฉิบหาย กว่าจะทำให้กูเสร็จได้" เขาโทรมาเพื่อบ่น เพราะเพื่อนเขาคนนี้ส่งของที่ไม่พึงพอใจมาให้เขา เลยต้องโทรมาด่าสักหน่อย"เอาน่า คนหน้ารับรองดีแน่นอน" คนปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ ว่าจะต้องหาให้ดีแน่นอน"ช่วงนี้หยุดก่อนวะ มีงานต้องไปทำที่ต่างประเทศ สองอาทิตย์นู้นกว่ากูจะกลับ""งั้นเหรอวะ ถ้าอยากได้ตอนไหน
続きを読む
บท8
บท 8ระหว่างที่ฉันนั่งรอมาประมาณสามชั่วโมงกว่า ๆ ฉันก็ได้เข้าสอบสัมภาษณ์สักที หลังจากที่ส่งใบสมัคร เขาก็ตรวจทันทีเลยว่าผ่านหรือไม่ผ่าน จากที่มีคนมาสมัครประมาณร้อยกว่าคน ตอนนี้เหลือไม่ถึงห้าสิบแล้วละ รอสอบสัมภาษณ์แล้วจะประกาศผลในตอนเย็นผ่านหน้าเว็บไซต์บริษัท พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย หรือใครมีเหตุที่เริ่มงานพรุ่งนี้ไม่ได้ ให้เข้ามาแจ้งก่อนฉันเดินเข้าไปในห้อง ก็เห็นว่ามีผู้หญิงอายุราว ๆ 30ปี นั่งกันอยู่สองคน ฉันเลยเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ด้านหน้าที่พวกเขาน่าจะจัดเตรียมไว้"สวัสดีค่ะ" ฉันกล่าวทักทายพร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม พวกเขาสองคนก็พยักหน้ารับ"ทำไมถึงอยากจะเข้าทำงานที่บริษัทนี้คะ?" หนึ่งในสองคน เปิดคำถามฉันต้องตอบว่าอะไรดีนะ ถ้าบอกว่ามาหาผู้ชายมันจะเป็นการดูไม่ดีสักเท่าไหร่ แถมผู้ชายคนนั้นยังเป็นประธานบริษัทเขาอีก"อยากลองอะไรใหม่ ๆ น่ะค่ะ" ตอบไปแบบนี้คงได้มั้ง ไม่เคยสอบสัมภาษณ์งานซะด้วยสิ ปกติเขาตอบกันยังไงอะ"ในเรซูเม่ที่ส่งมาให้ ไม่มีประวัติการทำงานเลยนี่คะ จบมาหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ" อีกคนนึงที่นั่งดูเรซูเม่ฉันเป็นคนถาม"ค่ะ พอดีว่าทำอาชีพอื่นที่ไม่ได้อยู่ในสารบบน่ะค่ะ" อ
続きを読む
บท9
บท 9 “เลขาฝึกหัด?”“ใช่จ่ะ เลขาฝึกหัด พอดีงานเลขาที่นี่เปลี่ยนคนค่อนข้างบ่อย สองสามเดือนเปลี่ยนทีน่ะ เลยต้องฝึกไว้ก่อน” เธอรู้ดีว่างานเลขาที่นี่ไม่ค่อยได้ทำงานบริษัท แต่ทำงานอย่างอื่นซะมากกว่า เลยต้องรับสมัครบ่อย ๆ แถมเธอยังโดนนายหญิงใหญ่ของที่นี่สั่งมาอีก ว่าให้หาคนที่คิดจะมาทำงานจริง ๆ หน่อย ไม่ใช่ว่าเบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้ง แต่ท่านประธานก็ไม่เคยฟังเลยสักครั้ง ผลกรรมเลยมาตกที่เธอแทน“ฝึกเป็นเลขาของใครเหรอคะ” ฉันถามออกไป เพราะคงไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดหรอกเนอะ อะไรมันจะง่ายดายขนาดนั้น พระเจ้าจะช่วยฉันจริง ๆ เหรอฉันพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเอง ที่อาจจะออกเกินหน้าเกินตาไป เพราะในใจฉันตอนนี้มันตื่นเต้นมาก ๆ“ท่านประธานจ่ะ” ที่เธอเลือกคนนี้ ก็เป็นเพราะว่า ในตัวของเธอไม่ตรงสเปคท่านประธานเลยสักนิด น่าจะอยู่ได้นาน เธอก็จะได้ไม่ต้องโดนนายหญิงใหญ่บ่นอีก“อ๋อค่ะ” ขอบคุณนะคะพระเจ้า อร้ายยยยย“งั้นงานแรก ก็ทำความเข้าใจเอกสารพวกนี้ละกันจ่ะ”“ทะ.....ทั้งหมดนี้เลยเหรอคะ?” ที่ฉันต้องถามออกไปแบบนี้เพราะว่ากองเอกสารที่ได้จัดวางอยู่บนโต๊ะ ย้ำว่า กองเอกสาร คือโต๊ะอยู่ระดับเอวฉัน แต่ไอ้กองเอกสารนี่เ
続きを読む
บท10
บท 10 พี่มาร์คและพี่ลิตาได้แต่ทำหน้าเจื่อน ๆ และได้แยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง พี่ลิตาก็ก้มหน้าลงทานก๋วยเตี๋ยวโดยที่ไม่ได้ถามอะไรฉันทั้งนั้น ทั้งที่ฉันพึ่งจะทำกิริยาแบบนั้นออกไปฉันรู้ว่าเป็นกิริยาที่ไม่น่ารัก แต่จะให้ฉันแสร้งทำเป็นยิ้มต่อหน้าคนที่เคยทำฉันเจ็บไว้ไม่ได้หรอก ฉันเล่นละครไม่เก่งช่วงเวลาที่ได้คบกับพี่มาร์ค มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขจริง ๆ ถึงตอนนั้นเขาจะเสแสร้งทำก็เถอะ แต่มันก็ทำให้ฉันคลั่งเขาได้ แต่พอรู้ความจริงทั้งหมด ฉันก็ยิ่งเจ็บไปอีก คนที่แสนดีกับฉันแบบนั้น กล้าทำกับฉันได้ยังไง มาทำลายความรู้สึกดี ๆ ที่ฉันมีให้เขาได้ยังไง ตอนนี้ฉันก็ยังไม่หายโกรธเขาเลย มันฝังเรื่องราวนั้นลงไปในสมองฉันแล้วหลังจากที่ทานอาหารเสร็จ โดยที่พี่มาร์คก็ไม่ได้คิดเงินแม้แต่บาทเดียว ฉันกับพี่ลิตาก็พากันเดินกลับบริษัทฉันก็กลับไปอ่านเอกสารต่อ จนถึงเวลาเลิกงาน ฉันก็ขอเอาเอกสารไปอ่านต่อที่บ้าน พี่ลิตาเชื่อใจฉันก็เลยให้เอากลับไปได้เมื่อกลับมาถึงห้อง ฉันก็ยังนั่งอ่านเอกสารอยู่อย่างนั้น ตั้งใจทำงานขนาดนี้ต้องได้โล่พนักงานดีเด่นแล้วไหมล่ะก๊อก ก๊อก ก๊อก“วี่!!! ฉันซื้อขนมมาฝาก” เสียงเคา
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status