บทที่ 10

“ข่าวที่ประธานแอร์โรว์ไวรอนต์หย่ากับภรรยาน่ะหรือ?” เดเรกเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น ร่างแน่งน้อยเงียบไป เธอเพิ่งไปเซ็นต์ใบหย่ากับเดเรกเมื่อวานนี้และมันก็กลายเป็นข่าวใหญ่ขึ้นหน้าหนึ่งอีกระลอกถัดจากข่าวความเสียหายที่เกิดกับบริษัท

“อีฟ...คุณคงไม่โกรธผมนะ ที่จู่ ๆ ผมก็ทิ้งคุณไปในช่วงเวลาแบบนี้”

เดเรกดึงมือเรียวบางนั้นมาไว้บนตักและบีบมันเบา ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ

“มันน่าจะถึงเวลาที่ผมต้องยุติการทำหน้าที่การเป็นประธานแอร์โรว์ไวรอนต์ซึ่งมันเป็นความหวังของพ่อกับแม่เสียที หลังจากท่านทั้งสองเสียชีวิตผมก็คิดมาตลอดว่าอยากถอดหัวโขนนี้ออกไปในสักวัน ที่ผ่านมาผมมอบหน้าที่ให้แอนดรูว์หัวหน้าฝ่ายวิจัยดูแลการผลิตมาตลอด เพราะที่จริงผมไม่ได้อยากสานต่อเจตนารมณ์ของพ่อมากสักเท่าไหร่ ผมอยากไปอยู่ในที่สงบและใช้ชีวิตในแบบที่ผมเป็น”

“แต่ตอนนี้คุณก็กำลังจะได้ไปตามทางที่คุณมุ่งหวัง เราต่างเป็นกำลังใจให้กันและกันเสมอมาไม่ใช่หรือคะ”

“อีฟ...หลังจากที่ผมเดินทางไปปารีสแล้ว ผมอยากให้คุณได้รับรู้เจตนารมณ์ของผมอีกอย่าง นั่นคือการขายหุ้นทั้งหมดของแอร์โรว์ไวรอนต์ คอร์ป”

“ฉันจะจัดการทุกอย่างได้อย่างไรล่ะคะ ถึงตอนนี้หุ้นส่วนใหญ่ในบริษัทจะเปลี่ยนจากคุณมาเป็นฉันก็จริง แต่ฉันก็ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการทำงานของคุณเลยนะคะ” อิสลินแสดงความกังวลออกมาทางสีหน้าและแววตา แอร์โรว์ไวรอนต์มีปัญหาประจวบกับเวลาที่เดเรกอยากวางมือ เขาหย่ากับเธอก็จริงแต่กลับให้เธอเป็นผู้กุมบังเหียนบริษัทประดิษฐ์ยูเอวีระดับโลก

“อีฟ...ผมจะไม่ทำให้คุณกับลูกต้องลำบาก หลังจากที่กระทรวงเพิกถอนสัญญากับเราก็มีบริษัทผลิตโดรนรายใหญ่ติดต่อมาหาผม บริษัทนี้ผ่านขั้นตอนการพิจารณาเป็นคู่สัญญากับกระทรวงกลาโหมแล้ว พอผมบอกว่ากำลังจะขายหุ้นในบริษัทและขายโรงงานผลิตยูเอวีที่เมืองเดย์ตัน อู่อุตสาหกรรมการบินของสหรัฐ เขาก็รีบเสนอตัวที่จะซื้อในทันที”

“บริษัทอะไรหรือคะ?”

“ดี ฮันเตอร์ คอร์ป เป็นบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งเมื่อไม่กี่ปีมานี้ แต่เป็นคู่แข่งที่น่ากลัวมากและเขาก็ผงาดขึ้นมาแทนที่แอร์โรว์ไวรอนต์ได้ในที่สุด”

“ใครเป็นเจ้าของกันคะ?” / ชายหนุ่มนิ่งนึกก่อนที่สุดท้ายก็ส่ายศีรษะ

“ผมยังไม่เคยรู้จักเขาเลย คนที่รับผิดชอบงานให้เขาเป็นคนติดต่อมา ดูเหมือนประธานบริษัทเป็นคนชอบเก็บตัวและไม่ค่อยสนใจออกสังคมสักเท่าไหร่ ก็คงเป็นธรรมดาของพวกนักประดิษฐ์ที่ชอบอยู่กับผลงานของตัวเองมากกว่าจะสุงสิงกับชาวบ้าน”

“ฉันทำให้คุณต้องยุ่งยากอีกแล้วนะคะ เดเรก...นับตั้งแต่เรื่องของอีวี่”

“ผมรักอีวี่...เธอทำให้การแต่งงานของเราสมบูรณ์แบบ และทำให้พ่อแม่ของผมเชื่อสนิทใจว่าลูกชายคนเดียวของท่านน่ะ มีครอบครัวที่อบอุ่นจริง ๆ “

บทที่ 4  

“ค่ะ...มันดูเหมือนว่าพวกเราเป็นครอบครัวที่มีความสุขจริง ๆ “ อิสลินน้ำตาซึมเมื่อนึกถึงเวลาเมื่อห้าปีที่ผ่านมา เธอตกลงใจที่จะแต่งงานกับเดเรก เจ้าของแอร์โรไวรอนต์ คอร์ป บริษัทด้านวิศวกรรมการบินผู้ผลิตยูเอวีอันดับหนึ่งของสหรัฐ เขาเป็นนักธุรกิจไฟแรงและดูดีด้วยรูปร่างสูงโปร่งพร้อมบุคลิกสุภาพบุรุษที่มีความมุ่งมั่นอันเป็นภาพลักษณ์ที่สามารถปิดบังฉากหลังซึ่งไม่เคยมีใครล่วงรู้มาก่อนนอกเสียจากเจ้าสาวที่เขายอมเปิดใจหลังเข้าพิธีแต่งงานซึ่งเขาไม่ต้องการให้จัดหรูหราเอิกเกริก เดเรกบอกในสิ่งที่อิสลินคาดไม่ถึงแม้แต่น้อยว่า เขาเป็นชายที่มีใจรักชายเหมือนกัน ซึ่งการแต่งงานครั้งนั้นก็เพื่อต้องการปิดบังสถานภาพอันแท้จริง

“เราอยู่ด้วยกันก็นานเหมือนกันนะ ผมรู้สึกใจหายอย่างไรไม่รู้ที่ต้องไปจากคุณและลูกกระทันหันแบบนี้”

“อย่างน้อยคุณก็จะได้มีเวลาอยู่กับตัวเองและทำในสิ่งที่ใจอยากทำได้อย่างอิสระ...อืม แบรด รู้เรื่องนี้หรือยังคะ?” เจ้าของดวงหน้างามกำลังถามถึง แบรด ธาลตัน คนรักที่แท้จริงของเดเรกซึ่งเป็นผู้ชายที่มีวัยไล่เลี่ยกันและเขาก็มาร่วมอวยพรในพิธีแต่งงานด้วย นับจากวันที่เธอได้เป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของเดเรก ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวรู้ว่าเธอใช้ชีวิตอยู่กับสามีที่ไม่เคยล่วงเกินหรือแสดงความรักอย่างชายหนุ่มหญิงสาวกับเธอเลยแม้สักครั้ง ทว่าอิสลินกลับมีความสุขกับชีวิตเล็ก ๆ ซึ่งมีเพียงเดเรกเท่านั้นที่รู้ว่าเธอตั้งครรภ์ได้สามเดือนก่อนจะเข้าพิธีแต่งงานกับเขา

“แบรดจะไปปารีสพร้อมกับผมในวันพรุ่งนี้ ส่วนเรื่องการติดต่อกับ ดี ฮันเตอร์ คอร์ป ผมจะให้แอนดรูว์ หัวหน้าฝ่ายงานวิจัยกับทนายของบริษัทช่วยเป็นธุระให้คุณ”

“ถ้าอย่างนั้นหลังจากขายหุ้นของแอร์โรไวรอนต์ ฉันก็จะพาอีวี่กลับไปอยู่เมืองไทย ฉันคิดถึงที่นั่นมากค่ะ”

“อีฟ...” เดเรกยกมือเรียวบางขึ้นมาแนบบนแก้มและยิ้มนุ่มนวล

“คุณเองก็เหมือนกันนะ นับแต่นี้คุณก็จะได้ทำในสิ่งที่คุณอยากทำอย่างอิสระเสียที”

“ค่ะ...เดเรก”  อิสลินซบหน้าลงกับบ่ากว้างและทอดสายตาเลยแมกไม้ในสวยสวยไกลออกไปยังแสงดาวระยิบระยับที่ถักทอประกายบนท้องฟ้าเสมือนเข็มทิศนำทางแห่งความหวัง

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

“ขอบคุณครับ คุณอีฟ...นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วครับ เหลือก็แต่การไปพบและทำความรู้จักกับประธานบริษัท ดี ฮันเตอร์ คอร์ป”

แอนดรูว์กล่าวขึ้นขณะรับเอกสารปึกใหญ่จากมือของอิสลินที่นั่งมาบนเบาะหลังของรถเก๋งคันหรูด้วยกันหลังจากเธอจรดปลายปากกาลงไปในเอกสารทางกฎหมายมากมายเพื่อรับทราบและยินยอมต่อข้อตกลงเกี่ยวกับการทำธุรกรรมซื้อขายหุ้นของแอร์โรไวรอนต์ คอร์ปอเรชั่นให้กับดี ฮันเตอร์ คอร์ป บริษัทผู้ผลิตโดรนรายใหญ่ที่เต็มใจกว้านซื้อทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นหุ้นมูลค่ามหาศาลและโรงงานใหญ่อีกสองแห่งในเมืองเดย์ตันซึ่งเดเรกตั้งใจโอนให้เป็นกรรมสิทธิ์ของอิสลินหลังการหย่า

“ขอบคุณมากนะคะ แอนดรูว์ ที่คอยจัดการทุกอย่างให้เดเรกกับฉัน” ร่างบอบบางภายใต้ชุดแสกผ้าไหมสีชมพูอ่อนหันไปกล่าวกับแอนดรูว์ ชายชาวอเมริกันรูปร่างสูงใหญ่อายุราวสี่สิบกว่าที่วันนี้สวมชุดสูทสีดำซึ่งดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนาการประดิษฐ์ยูเอวีให้กับแอร์โรไวรอนต์มานานหลายปี เขายิ้มบาง ๆ ดวงตาคู่นั้นมองไปนอกกระจกขณะที่รถค่อย ๆ เคลื่อนไปตามถนนสายใจกลางตัวเมืองเศรษฐกิจอย่างกรุงนิวยอร์ค ซิตี้ ซึ่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมาย