Chapter 2 เริ่มสนใจ

หลังจากน้องออกจากโรงพยาบาลโรเบิร์ตก็ไปสนามแข่งตามปกติทุกคืน และสลับไปพัทยา โดยที่ให้ทอมสันมาดูแลสนามแทนช่วงนี้อีแวนส์เห่อเมียมากเพราะท้องเริ่มโตอีกไม่กี่เดือนก็จะคลอดแล้ว

ตนและทอมสันเลยไม่ค่อยให้เพื่อนมาที่สนามสักเท่าไหร่เพราะว่าไม่อยากให้ห่างเมียช่วงกลางคืน ช่วงนี้อีแวนส์จะมีไปนอนบ้านที่นครนายกบ่อยไปทีก็เป็นอาทิตย์เลย และกลับมานอนที่คอนโด

“เบื่อหรือเปล่าไปเที่ยวพัทยากับพี่ไหมครับ”

“หือ พี่โรเบิร์ตจะไปพัทยาเหรอครับ ไปกี่วัน”

“อาทิตย์หนึ่งครับ สนหรือเปล่าถ้าสนจะไปรับที่คอนโด”

“สนครับ อยู่แต่คอนโดเบื่อแล้ว”

“โอเค งั้นเก็บเสื้อผ้าไว้เลยนะครับ เดี๋ยวพี่เข้าไปรับไม่น่าเกินชั้วโมง”

“ครับพี่” ธรา รีบกดวางสายก่อนจะเดินไปเตรียมเสื้อผาจัดใส่กระเป๋าเพราะจะไปอยู่เป็นอาทิตย์ต้องเอาไปหลายชุดหน่อย

“พี่มาถึงแล้วครับลงมาได้เลย” โรเบิร์ตที่ขับรถมาจอดที่หน้าคอนโดของธรา แล้วกดมือถือไปหาคนน้อง

“กำลังลงไปครับ” ธราที่ลากกระเป๋าเดินลงลิฟต์เพื่อไปหาคนพี่

“เดี๋ยวพี่ช่วยครับ แขนเป็นไงบ้างดีขึ้นไหม ไปหาหมออีกครั้งวันไหน”

“ไปตอนสิ้นเดือนครับ”

“ไปกัน แล้วกินอะไรหรือยังครับ”

“ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงครับ เพราะเดี๋ยวไปหากินที่พัทยาก็ได้ครับพี่”

“โอเคครับ เดี๋ยวพี่แวะปั๊มให้ครับ”

“พี่ไปดูงานเหรอครับ”

“ครับ ดูงานแล้วก็พักผ่อนไปในตัวช่วงนี้ไม่ค่อยได้พักนะครับ”

“ที่สนามวุ่นเหรอครับพี่โรเบิร์ต”

“ก็ไม่เท่าไหร่ครับ มีคนมาก่อกวนนิดหน่อย แต่จัดการเรียบร้อยแล้วครับ ฮึ ฮึ”

“อ้อ เหรอครับช่วงนี้มีจัดแข่งบ่อยไหมครับพี่”

“ทุกเดือนนะ แต่ทุกอาทิตย์ก็มีรถมาซ้อมมือกันตลอดนะครับ สนามไม่เคยว่าง”

“เฮ้อ ดีจังเลย”

“อยากไปนั่งดูช่วงกลางคืนก็บอกครับเดี๋ยวพี่พาไปดูการแข่ง”

“ไปแล้วหดหู่นะครับ อยากลงแข่งไม่ค่อยอยากดู”

“ไปดูเทคนิคของแต่ละคนก็ได้ครับ ดูไว้เป็นความรู้ไม่เสียหาย”

“ขอคิดดูก่อนได้ไหมครับพี่ ขอทำใจก่อน”

“ฮึ ฮึ ครับได้เลย แล้วแต่ธราเลย”

โรเบิร์ตที่ขับรถไปเรื่อยพอถึงครึ่งทางก็แวะปั๊มน้ำมันเพื่อให้น้องได้เข้าห้องน้ำ

“น้ำครับธรา” โรเบิร์ตยื่นน้ำเปล่าให้น้องขวดหนึ่งโดยที่ปิดฝาไว้ให้แล้ว ทั้งสองคนนั่งกินน้ำอยู่ที่ม้านั่งที่ทางปั๊มเตรียมไว้ให้ลูกค้านั่งเล่นระหว่างที่พักรถ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถแล้วขับตรงไปที่ยังรีสอร์ทยาวเลย

“ถึงแล้วครับธรา” โรเบิร์ตปลุกคนน้องให้ตื่นเพราะน้องหลับตั้งแต่ออกจากปั๊ม ตนเองก็ไม่ได้ปลุกน้องเพราะอยากให้น้องได้นอนพักเยอะ ๆ มาที่นี่จะได้ไม่ง่วง

“อื้อ อ้าวผมหลับตั้งแต่เมื่อไหร่ครับพี่ ทำไมไม่ปลุกละครับจะได้มีเพื่อนคุยระหว่างที่ขับรถ”

“ฮึ ฮึ ไม่เป็นไรครับพี่ไม่ได้ง่วง ขับคนเดียวได้ครับ เดี๋ยวขึ้นห้องกันครับ ค่อยลงมากินข้าว”

“ครับ” ธรารีบลงจากรถแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าของตนเองลงจากรถช่วยคนพี่อีกแรง

หลังจากที่ขึ้นไปที่ห้องพักของคนพี่และเอากระเป๋าเข้าไปเก็บห้องที่ตนเองพักแล้วทั้งสองคนก็ลงมาหาร้านอาหารเพื่อที่จะกินข้าวเที่ยงที่เลยเวลามาสักพักแล้ว น่าจะกลายเป็นข้าวบ่ายมากกว่า ฮึ ฮึ

“อยากกินอะไรครับ เลิกร้านได้เลย”

“เออ ที่นี่ร้านอาหารนานาชาติ ผมอยากกินอาหารจีนครับวันนี้พี่โอเคไหมครับ” ธราหันมาถามคนพี่

“ได้ครับ พี่กินได้หมดถ้ารสไม่เผ็ดมาก” โรเบิร์ตหันมาบอกคนน้องพร้อมกับเดินนำไปยังร้านอาหารที่น้องอยากกิน เพราะน้องจะรู้อยู่แล้วว่าร้านอยู่ตรงไหน ตั้งแต่ช่วงที่มาฝึกงานที่นี่

“เออ เอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ครับ” ธราที่ชี้เมนูให้พนักงานพร้อมหันมาถามคนพี่ว่าจะกินอะไร โดยที่คนพี่สั่งเพิ่มแค่สองอย่างรวมเป็นห้าอย่างด้วย ทั้งสองคนกินจนอิ่ม แล้วพากันไปเดินย่อยอาหารที่ริมหาด

“อิ่มไหมครับ อยากกินอะไรเพิ่มหรือเปล่า”

“พอแล้วครับ อาหารที่นี่อร่อยมากเลยผมชอบ” ธราหันมาตอบคนพี่พร้อมกับเดินสูดอากาศริมหาด

“อยากลงเล่นน้ำไหมวันนี้”

“ครับ อยากว่ายน้ำยืดกล้ามเนื้อหน่อยครับ”

“ฮึ ฮึ ครับ เดี๋ยวให้แดดร่มกว่านี้สักหน่อยค่อยลงมาเล่นนะครับ” โรเบิร์ตบอกคนน้อง

“ครับพี่ ลูกค้าเยอะทุกวันเลยเหรอครับพี่”

“ใช่แล้วครับ มีทั้งทัวร์ที่มาลง และลูกค้าที่มาเที่ยวประจำทุกปี ทั้งต่างชาติและคนไทย”

“โห่ เหรอครับ เวลาที่ทัวร์มาลงวุ่นไหมครับพี่”

“ก็วุ่นครับ แต่มีพนักงานพอที่จะช่วยกันดูแลได้ทัน และกฎที่ลูกทัวร์ต้องปฏิบัติระหว่างที่พักที่นี่นะครับ ถ้าไม่ทำตามทางรีสอร์ทจะมีค่าปรับ และให้ลูกทัวร์เซ็นรับทราบทุกคนทุกห้องที่พักครับ”

“อืม ดีจังครับ” ธนาเดินฟังคนพี่เล่าให้เรื่องรีสอร์ทให้ฟังไม่มีเบื่อ แถมรู้สึกเพลินเวลาที่คนพี่อยู่ด้วยกับตนเอง รู้สึกสบายใจแปลก ๆ

“ขึ้นห้องกันครับแดดร้อนอยู่เดี๋ยวไม่สบายเอา” เบิร์ตหันมาบอกเด็กน้อยที่ตอนนี้ดูกำลังเพลินเพลินกับการได้เดินชายหาด

“ครับ ช่วงเย็นคนมาเล่นน้ำเยอะไหมครับพี่”

“เยอะนะครับ ทั้งที่สระของรีสอร์ทและริมชายหาดอยากเล่นที่ไหนบอกพี่ได้นะเดี๋ยวพาไป”

“อยากเล่นน้ำทะเลก่อนครับพี่โรเบิร์ต ทำไมตามใจผมจังครับ หน้าตาผมน่าสงสารขนาดนั้นเลยเหรอครับพี่ ฮ่า ฮ่า”

“ฮึ ฮึ เปล่าครับ แค่อยากตามใจ นาน ๆ ทีจะได้พักผ่อนก็อยากให้ทำตามใจที่อยากทำก็เท่านั้นครับ”

“อ้อ ครับ ขอบคุณมาก ๆ เลยที่ตามใจผม ฮ่า ฮ่า”

“ฮึ ฮึ” โรเบิร์ตที่เอามือยีผมน้องเบา ๆ ก่อนจะเดินกอดไหล่คนน้องเดินริมหาดเพื่อกลับไปที่รีสอร์ทของตนเอง

“อยากกินอะไรเพิ่มไหมหรือซื้อของขึ้นไปนั่งกินเล่นที่ห้องพักหรือเปล่าครับ”

“อื้อ ที่นี่มีขนมขายไหมครับ”

“เดี๋ยวพี่พาไปครับ” โรเบิร์ตหันมาบอกคนน้องที่ตนเองเดินกอดไหล่อยู่ไม่ยอมปล่อย

“เอาผลไม้ดีกว่าครับพี่” ธราหันมาบอกคนพี่ระหว่างที่มองผลไม้อยู่แล้วแจ้งพนักงานว่าตนเองเอาอะไรบ้าง โดยที่มีคนพี่ยืนจ่ายเงินให้ตนเอง

“เอาอะไรเพิ่มอีกไหม” คนพี่หันมาถามน้อง โดยที่น้องก็ส่ายหัวเพราะที่ซื้ออยู่ก็เยอะแล้ว

“พี่ให้ผมจ่ายเองบ้างก็ได้นะครับ พี่อุตส่าห์พามาเที่ยวที่พักก็ฟรีแล้วยังมาจ่ายค่าอาหารต่าง ๆ ให้ผมอีก เกรงใจนะพี่”

“โอ้ยกินไปเถอะครับเงินแค่นี้เองพี่จ่ายได้ครับ จ่ายให้ตลอดชีวิตยังได้เลยครับ”

“อื้อ ขอบคุณครับ” ธราที่หันมาขอบคุณคนพี่ แต่ก็ งง กับคำพูดแต่ก็คงไม่มีความหมายอะไรมากไปกว่านี้หรอกมั้ง ธราที่คิดในใจระหว่างที่ขั้นลิฟต์ไปที่ห้องพักของตนเอง

ทั้งสองคนนั่งคุยเล่นกันและดูหนังไปด้วย โดยที่สักพักโรเบิร์ตเดินไปที่คุยโทรศัพท์ที่ระเบียงห้องพัก น่าจะเป็นเรื่องงาน ธราเลยนั่งกินผลไม้และดูทีวีคนเดียว

“ง่วงไหมครับ” 

“ไม่ครับ คุยธุระเสร็จแล้วเหรอครับ”

“ฮึ ฮึ รำคาญหรือเปล่า”

“ไม่ครับ แค่ถามดูเฉย ๆ อย่าคิดมากสิพี่ ก็เห็นพี่บอกว่าจะพักผ่อนยังคุยงานอยู่อีกเหอรครับ”

“ฮึ ฮึ ครับมีบ้างนิดหน่อยสายจากต่างประเทศต้องรับครับ”

“อ้อ จากต่างประเทศ งั้นเดี๋ยวพี่ขอพักสายตาหน่อยนะครับ ตอนเย็นจะพาไปเล่นน้ำเบื่อหรือเปล่าอยู่แต่ในห้อง”

“ตามสบายเลยพี่ ไม่เบื่อครับ ดีกว่าคอนโดผมเยอะเลยไม่ต้องห่วงครับนอนก่อนได้เลย”

“ฮึ ฮึ ครับ” โรเบิร์ตที่เอาที่นอนเล็กมาปูข้างโซฟาและเอาหมอนมาหนึ่งใบก่อนจะล้มตัวนอนลงโดยที่ไม่กวนน้องที่ดูทีวีอยู่

“หือ มัยมานอนตรงนี้” ธรารีบลดเสียงทีวีเพราะตอนแรกคิดว่าคนพี่จะเข้าไปนอนที่ห้อง แต่ไหงกลับมานอนที่ห้องรับแขกใกล้ที่ตนเองที่นั่งอยู่บนโซฟาสะงั้น

ธรานั่งมองหน้าคนพี่ที่นอนอยู่ข้างโซฟาหน้าตาดีใช่เล่น คิวหนาในตาสีน้ำตาลอ่อนขนตายาวเป็นแพจมูกไม่ต้องพูดถึงโด่งสะอิจฉาปากเล็กสวยผิวก็ดี ขนาดว่าตนเองเป็นผู้ชายเหมือนกันยังชอบเลย ฮึฮึ