พี่ติวเตอร์ครับ...ช่วยสอนผมหน่อยนะครับ[PWP]

พี่ติวเตอร์ครับ...ช่วยสอนผมหน่อยนะครับ[PWP]

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-23
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
6Bab
1.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“พี่ช่วยติวฟิสิกส์ให้ผมหน่อยนะครับ ถ้าพี่ไม่สอนผม เทอมนี้น้องยีสต์ร่วงแน่” “ถ้าจะให้ติวแล้วมีอะไรมาแลกล่ะ” “พี่อยากได้อะไรน้องยีสต์ ยอมทุกอย่างเลยครับ” พี่ฟาร์ [ปี 4] & น้องยีสต์ [ปี 2] คนพี่เนิร์ด & คนน้องไร้เดียงสา คนน้องกำลังจะสอบตก & คนพี่ช่วยติวน้องที “ถ้าให้พี่ติว มีอะไรมาแลกเปลี่ยนล่ะ”

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ

SANAA

Je suis ce qu’on appelle une femme fiable.

Toujours à l’heure. Toujours prête. Toujours polie.

Directrice financière d’un grand groupe pharmaceutique. Trente-quatre ans.

Solide, précise, efficace.

C’est ce qu’ils voient.

Mais moi, je ne sens plus rien.

Je ne sais plus depuis quand je ne me suis pas sentie vivante.

Pas fatiguée. Pas triste. Juste… comme en veille.

Tout fonctionne. Rien ne vibre. Rien ne brûle.

Je survole ma vie, fantôme de moi-même.

Je m’efface dans mes routines.

J’ouvre mon agenda chaque matin, et chaque jour ressemble au précédent : réunions, rapports, chiffres, décisions.

Des chiffres qui s’additionnent, mais qui ne racontent rien de mon histoire.

Je suis devenue une machine, performante, insensible.

Alors quand ils m’ont proposé trois jours de formation à Rome, j’ai accepté.

Pas parce que j’avais le temps, loin de là.

Mais parce que j’espérais qu’au moins, quelque part dans cette parenthèse, quelque chose craque.

Que je sente enfin la vie revenir.

Ou qu’au moins, je la ressente différemment.

L’hôtel est luxueux, silencieux, presque froid.

Bois sombres, pierres lisses, parfums subtils qui flottent dans les couloirs.

Un luxe discret mais omniprésent.

Je ne suis pas sûre d’aimer ça.

Hier soir, j’ai dîné seule, sur la terrasse.

La ville s’étendait devant moi, baignée dans la lumière dorée du crépuscule.

Le fleuve coulait, lent et majestueux, tandis que le ciel passait du rose au bleu nuit.

Je n’ai parlé à personne.

J’ai juste laissé mon verre de vin rouler entre mes doigts.

Je regardais, mais je ne voyais rien.

J’étais là, mais ailleurs.

Je sentais cette tension sourde dans mon ventre, cette impatience que je n’arrivais pas à nommer.

Un vide rempli d’attente, comme un silence avant la tempête.

Ce matin, la salle de conférence est trop blanche, trop nette, trop impersonnelle.

Les néons au plafond lancent une lumière froide sur les visages bien habillés.

Une trentaine de cadres tirés à quatre épingles, crispés sur leurs fauteuils, feuilletant distraitement des livrets qu’ils n’ouvriront jamais.

Je m’assois au fond de la pièce.

Pas par timidité, ni par dédain.

Par choix.

Pour voir sans être vue.

Pour écouter sans être interrogée.

Pour respirer sans être étouffée.

J’observe les gestes mécaniques, les sourires forcés, les regards qui évitent le contact.

Chacun est enfermé dans sa bulle.

Chacun joue son rôle.

Moi aussi.

Puis, la porte s’ouvre.

Il entre . Il est grand, sûr de lui, à peine pressé.

Pas un geste inutile, pas un tic nerveux.

Son costume gris foncé dessine sa silhouette athlétique, impeccable.

Sa chemise blanche est déboutonnée juste ce qu’il faut pour que la peau apparaisse, mais pas trop.

Et ce regard.

Froid, intense, lent.

Un regard qui ne cherche pas à convaincre, mais qui impose, commande, capte.

Quand nos yeux se croisent, mon corps se redresse aussitôt.

Un réflexe inconscient.

Une alerte.

Une onde électrique qui part de mon ventre et remonte le long de ma colonne vertébrale.

Une seule seconde.

Une toute petite seconde.

Mais elle suffit à faire éclater cette chaleur, douce et brûlante, qui s’installe entre mes cuisses.

Il s’appelle Raphaël.

Consultant en leadership comportemental et en finance .

Un titre qu’il porte avec la même aisance que son regard.

Il parle peu.

Sa voix est basse, posée, mesurée.

Chaque mot semble choisi pour perturber, pour ébranler.

Pour atteindre.

Je n’écoute plus vraiment ce qu’il dit.

Je ne capte que sa présence.

Je le regarde.

Je l’imagine.

Je ressens ce frisson qui se glisse sous ma peau et me réveille.

Et pour la première fois depuis trop longtemps, je ne me demande pas ce que je dois faire, mais ce que je veux.

Et ce que je veux, là, maintenant… c’est lui.

La formation débute, mais je suis ailleurs.

Chaque geste, chaque parole de Raphaël m’envoûte, me provoque.

Je surprends des regards échangés, des frôlements furtifs de ses yeux sur moi.

Je sens sa puissance, son contrôle.

Et je me surprends à vouloir céder, à vouloir lâcher prise.

Je ne sais pas où cela va me mener.

Je ne sais pas ce que je suis prête à perdre.

Mais je sais qu’il a réveillé quelque chose en moi.

Un feu que je croyais éteint.

Et ce soir… ce sera différent.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
6 Bab
ตอนที่ 1 มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ
ตอนที่ 1 มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะยีสต์ วิศวะปีสอง เด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้ม น่ารัก ตัวขาวเนียน พวงแก้มเต็มไปด้วยเบบี้แฟต ดูนุ่มฟูน่าฟัดน่าขย้ำ ดูยังไงก็ไม่มีบุคลิกลักษณะของเด็กวิศวะฯ เลยสักนิด ยีสต์เป็นเด็กสดใส ร่าเริง มีแต่คนอยากเข้าหาโดยเฉพาะสาว ๆ คณะอื่น ถึงแม้จะเนื้อหอมในหมู่สาว แต่กลุ่มหนุ่ม ๆ ก็ให้ความสนใจน้องอยู่ไม่น้อยพี่ฟาร์ วิศวะปีสี่ หนึ่งในหนุ่ม ๆ ของคณะที่แอบสนใจน้อง ฟาร์แอบมองแอบชอบน้องยีสต์ตั้งแต่ปีหนึ่ง จะว่าตั้งแต่แรกเจอเลยก็ว่าได้ แต่ไม่เคยแสดงออกหรือเปิดเผยความรู้สึกให้ใครได้ระแคะระคาย ฟาร์จัดว่าเป็นหนุ่มฮอตของคณะเป็นที่หมายปองของใครหลายคน บุคลิกเนิร์ดจัดแต่ดูน่าค้นหา อินโทรเวิร์ดแต่สังสรรค์ปาร์ตี้ได้ แต่จะเป็นกับกลุ่มเพื่อนสนิท เรียนเก่งมากขนาดว่าได้ลุ้นเกียรตินิยม เพราะไม่เคยจีบใครไม่สนใจว่าใครจะมาจีบ อีกทั้งเรียนเก่งมาก ใส่แว่นเสริมความฉลาดเข้าไปอีก ทำให้คนที่ไม่สนิทหรือไม่รู้จักกับฟาร์จะสรุปกันไปเองว่าเขา ‘เนิร์ด’น้องยีสต์เองก็คิดไม่ต่างจากคนอื่น และไม่เคยคิดจะทำความรู้จักหรือสนิทสนมด้วย ยิ่งไม่ใช่สายรหัสกันแล้วยิ่งแทบจะไม่ได้อยู่ในสายตา จนกระทั่งเขารู้สึกว่ากา
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ไหนว่าแค่นอนกอดไง
ตอนที่ 2 ไหนว่าแค่นอนกอดไง🔞น้องยีสต์กับเสื้อยืดตัวโคร่ง และกางเกงบ็อกเซอร์ขาสั้นของพี่ฟาร์ ยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกตัวเขาเองไม่เคยนุ่งกางเกงสั้นขนาดนี้แถมเป็นบ็อกเซอร์ผ้าบางแนบเนื้อเหมือนไม่ได้ใส่อะไรอีก แล้วไหนจะต้องนอนกับคนแปลกหน้า ไม่พอยังต้องถูกกอดอีก จะนอนหลับมั้ยวันนี้น้องยีสต์ แต่ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ต้องเดินหน้าต่อเพื่อผลสอบที่สวยงามในอนาคตส่วนคนพี่ได้แต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนโซฟา อดตื่นเต้นไม่ได้ที่จะได้นอนกอดคนที่เขาแอบชอบมาเป็นปี แอบมองมาเป็นปีไม่กล้าเข้าหาน้อง แต่อยู่ ๆ บทจะง่ายก็ง่ายเสียอย่างนั้น แม้ว่าน้องเป็นคนเดินเข้าหาเขาเองก็เถอะ เขาไม่มีวันที่จะปล่อยน้องให้เดินจากไปแน่นอน แต่จะให้น้องมารู้ความรู้สึกเขาตั้งแต่ตอนนี้ไม่ได้ เดี๋ยวจะยิ่งเกร็งกันไปใหญ่ยิ่งพอได้เห็นน้องออกมายืนก้มหน้างุด แก้มออกสีแดงระเรื่ออยากจะเข้าไปฟัดเสียเดี๋ยวนี้เลย ตัวน้องคงจะนุ่มนิ่มไปทั้งตัวยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น“เข้านอนกันดีกว่า”“พี่ฟาร์ง่วงแล้วเหรอครับ” ตัวแสบหน้าเหวอยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็โดนลากเข้าห้องนอนเสียแล้ว“อืม...พี่หลับยากถึงจะง่วงแต่ก็นอนไม่ค่อยหลับ นอนกอดเราเผื่อพี่จะได้หลับเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 คืนนี้น้องยีสต์ต้องแลกกับอะไรครับ
ตอนที่ 3 คืนนี้น้องยีสต์ต้องแลกกับอะไรครับ 🔞ยีสต์นัดกับเพื่อนไว้ที่คอนโดตัวเอง เพราะปกติแล้วห้องยีสต์เหมือนเป็นที่รวมตัวกันของเพื่อน ๆ ไม่ว่าจะมีงานหรือไม่มีงานก็ตาม แต่ละคนต่างขะมักเขม้นช่วยกันทำรายงานเพื่อเตรียมพรีเซนต์อาทิตย์หน้า ตั้งใจกันเสียจนลืมเวลาเงยหน้าดูนาฬิกากันอีกทีก็ปาเข้าไปเกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว“วันนี้กูนอนห้องมึงนะ ขี้เกียจกลับว่ะ” เอิ๊กเพื่อนสนิทของยีสต์ที่ชอบค้างคืนห้องเขาบ่อยที่สุด ยีสต์ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันหอมันก็อยู่แถวมหาลัยใกล้กว่าคอนโดเขาอีก แต่มันก็ไม่ชอบกลับห้อง มันบอกมันเหงา“วันนี้ไม่ได้ว่ะ กูต้องไปติวหนังสือต่อ” ยีสต์บอกเพื่อนไปตามตรง เขาไม่จำเป็นต้องปิดอะไรมัน พวกมันเองก็เชียร์ให้เขาหาคนสอนฟิสิกส์ให้ได้เพื่ออนาคตที่ดีของพวกมันเองนั่นแหละ“มึงได้พี่ติวแล้วเหรอ ได้ตอนไหนวะคืนก่อนยังเมาบ่นอยู่เลย” เอิ๊กเริ่มเปิดประเด็น“พี่ฟาร์ น่าจะได้วันที่กูเมานั่นแหละ” พอพูดถึงพี่ฟาร์เลยนึกขึ้นได้ว่าจะถามพวกมันอยู่พอดี“แล้วคืนนั้นใครพากูกลับห้องวะ”“ก็พี่ฟาร์ไง มึงแม่งนอนฟุบหลับคาผับเลย เสียชื่อฉิบหาย” วาทำเป็นเบะปากส่ายหน้า“แล้วทำไมให้พี่เค้ามาส่ง ทำไมพวกมึงไม่หิ้วกูกล
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 น้องยีสต์อยากโดนเสียบจัง
ตอนที่ 4 น้องยีสต์อยากโดนเสียบจัง🔞🔥พี่ฟาร์ตอนนี้อยู่ในสภาพนอนแผ่หลาบนเตียงนอน ร้องครางกระเส่าฟังไม่ได้ศัพท์ กล้ามท้องเกร็งกระตุกทุกจังหวะที่ถูกริมฝีปากอิ่มทำให้เสียว ผงกขึ้นลงสลับดูดเลีย ทุกครั้งที่ท่อนยักษ์ผลุบหายเข้าไปในช่องปากอุ่นนุ่ม และผงกหัวขึ้นให้เห็นแท่งร้อนถูกริมฝีปากชมพูรูดขึ้นค้างไว้แค่ปลายหัวเห็ด แล้วผลุบหายไปแบบนั้น ปากอิ่มรูดขึ้นรูดลงเหมือนกำลังเล่นสนุกอยู่กับมัน สะโพกสอบของพี่แอ่นเกร็งค้างรับความเสียว กัดฟันพยายามสะกดอารมณ์ไม่ให้เผลอกดหัวน้องให้แท่งยักษ์พุ่งเข้าคอจนสุดลำ เอ็นร้อนที่อยู่ในโพรงปากนุ่มตอนนี้ได้แต่กระตุกตามจังหวะที่น้องเป็นคนควบคุม ไร้เดียงสาแต่ร่านทุกครั้งที่เกิดอารมณ์ปากบอกน่ากลัวไม่กล้ากิน แต่ตอนนี้ตัวแสบกำลังเอร็ดอร่อยกับการไล่ชิมไล่เลียไม่เว้นแม้เส้นเลือดปูดโปนที่พันรอบท่อนลำ ละเลียดเลียละเลียดชิมอย่างกับว่ากำลังนับเส้นเลือดที่พันรัดรอบเอ็น ส่วนคนโดนดูดได้แต่นอนซู้ดปาก ส่งเสียงครางกระเส่า“อ...อ๊า...ยีสต์ครับ พี่ฟาร์เสียว...อึ๊ม...โคตรดี...อ๊ะ” พี่ครางเรียกชื่อกันอย่างนี้ยิ่งอยากเล่นซน ปลายลิ้นเกร็งแหย่เล่นลงรูตรงส่วนปลาย “อ๊ะ...แบบนั้น แบบนั้นครับ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 ก็ว่าจะไม่เอาแล้วนะ แต่ถ้าในน้ำก็ไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่มั้ง
ตอนที่ 5 ก็ว่าจะไม่เอาแล้วนะ แต่ถ้าในน้ำก็ไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่มั้ง🔥🔞เสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลาให้ร่างเปลือยเปล่าที่ยังนอนสลบไสลกอดกันกลมว่าถึงเวลาต้องเตรียมตัวไปเรียนได้แล้ว แต่ทั้งสองยังไม่มีทีท่าว่าจะขยับลุกขึ้นมาตามเสียงปลุกสักคน กระทั่งเสียงปลุกดังเร้าขึ้นกลายเป็นคนพี่ที่รู้สึกตัวพยายามใช้มือข้างที่ว่างควานหาตามเสียงดังน่ารำคาญนั้นจนเจอ และหยิบมันมาปิดอย่างหัวเสียเขาเพิ่งจะได้นอนกันตอนเกือบสว่าง เพราะโดนฤทธิ์ตัวแสบอ้อนเอาแต่ใจ ตัวพี่ก็พร้อมที่จะตามใจเสียด้วยสิ ตามใจกันจนตัวแสบหมดฤทธิ์หลับกลางอากาศทั้งที่ครั้งสุดท้ายตัวตนของเขายังคาอยู่ในตัวน้องนอนมองคนในอ้อมกอดที่ยังหลับตาพริ้ม รอยยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก ทำให้คนพี่อดสงสัยไม่ได้ ‘กำลังฝันถึงใครกันนะ’ เห็นแล้วมันเขี้ยวจึงกดจูบลงตรงหน้าผากคนน้อง จนตัวแสบรำคาญมุดหน้าหนีเข้าซุกกอดตรงแผงอกแน่นของเขาวันนี้คงได้พากันโดดเรียนทั้งคู่แล้วล่ะ สำหรับตัวพี่ไม่มีปัญหาขาดเรียนแค่นี้สบายมาก แต่คนน้องนี่สิไม่รู้ว่าวันนี้เรียนวิชาอะไรบ้าง คนพี่จึงต้องปลุกคนขี้เซาขึ้นมาถามให้รู้เรื่องเสียก่อน“ยีสต์...น้องยีสต์ครับ” เสียงกระซิบแผ่วเบาข้างหูไม่สามารถปลุ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 พี่ฮอตเนิร์ดคนนี้เป็นของน้องยีสต์คนเดียวนะครับ-END-
ตอนที่ 6 พี่ฮอตเนิร์ดคนนี้เป็นของน้องยีสต์คนเดียวนะครับ-END-🔞🔥วันที่เครียดที่สุดของน้องยีสต์ก็มาถึง พรุ่งนี้แล้วที่น้องยีสต์ต้องสอบมิดเทอมฟิสิกส์สอง ตัวแสบกำลังเคร่งเครียดกับกองตำราตรงหน้า จะเรียกว่าตำราก็ไม่เชิง จริง ๆ มันแค่สมุดเลกเชอร์ทั้งของเขาเองและเล่มเก่าของพี่ฟาร์สมัยที่เรียนวิชานี้ จะว่ามันเข้าหัวเขาเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วก็ว่าได้ แต่ความมั่นใจมันก็ยังไม่ค่อยมีสักเท่าไหร่ทั้งที่คนพี่บอกว่าเขาโอเคแล้ว ยังไงก็สอบผ่านแน่นอนน้องยีสต์ก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี“พักกินขนมก่อนดีกว่าครับ” ยิ่งนับวันคนพี่ยิ่งดูแลเขาดีเป็นพิเศษ รู้ว่าน้องชอบกินก็เตรียมไว้ให้ไม่เคยขาด อย่างตอนนี้เค้กช็อกโกแลตกับชาเย็นถูกเสิร์ฟอยู่ตรงหน้า โดยที่น้องยีสต์ไม่ต้องเอ่ยปากขอเลยด้วยซ้ำ“พี่ฟาร์ไม่อ่านวิชาของตัวเองเหรอ มัวแต่มาดูแลยีสต์อยู่นั่นแหละ” “ของพี่ไม่มีอะไรแล้ว ยีสต์เองก็เถอะพี่ว่าพอได้แล้ว ยีสต์ทำได้แล้ว ขนาดไปติวให้เพื่อนได้พรุ่งนี้ก็ผ่านได้สบายมาก” พูดจบพี่ฟาร์ก็รวบสมุดเลกเชอร์กับแบบฝึกหัดตรงหน้าลุกขึ้นเอาไปวางบนโต๊ะหนังสือ ไม่สนใจว่าตัวแสบกำลังนั่งหน้างอที่ถูกขัดใจอยู่“กินขนมก่อนนะครับเด็กดี” เก็บข
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status