Chapter 3 พาเด็กเที่ยวทะเล

ธราไปเล่นน้ำทะเลในช่วงโดยที่สวมกางเกงเล่นน้ำธรรมดาและเสื้อกล้ามสีขาวของตน ส่วนคนพี่นั่นสวมกางเกงเหมือนตนเองและเสื้อยืดสีขาวตัวบาง

“ตู้ม!! โอ้ย! แค่ก ๆ” ธราที่ร้องขึ้นเมื่อโดนคนพี่อุ้มกระโดดลงจากเจสกีลงน้ำแบบไม่ทันตั้งตัว

“ฮึ ฮึ” โรเบิร์ตที่กอดเอวคนน้องไว้พร้อมกับเอามือปัดผมน้องที่เริ่มยาวออกจากแก้มทัดไว้ที่หูพร้อมกับหัวเราะ

“พี่เล่นอะไร ผมตกใจหมดเลย” ธราที่เอาแขนกอดคอคนพี่ไว้พูดขึ้น โดยที่ลืมไปว่าตอนนี้อกของตนเองแนบชิดกับอกคนพี่แน่น

“ก็มาเล่นน้ำไงครับ ฮ่า ฮ่า” โรเบิร์ตอุ้มคนน้องไปที่น้ำลึกกว่าเดิมโดยที่ให้คนน้องกอดคอตนเองไว้หลวม ๆ

“ว่ายน้ำแข็งหรือเปล่าธรา”

“เออ ว่ายได้แต่ไม่เก่งครับ แค่สามารถเอาตัวรอได้” ธราตอบคนพี่ตามตรงเพราะพอว่ายเอาตัวรอดได้เท่านั้น

โรเบิรต์ปล่อยเอวคนน้อง โดยที่คนน้องสะดุ้งเพราะขาไม่ถึงพื้นรีบกอดคอตนเองไว้แน่น

“กลัว”

“อื้อ ตกใจเพราะขาไม่ถึงพื้นนะครับ” ธรารีบตอบกลับคนพี่ไม่คิดว่าจะมาตรงน้ำลึกขนาดนี้

“จับไหล่พี่ไว้ครับ”

“พี่จะพาไปไหนแค่นี้ก็ลึกมากแล้วนะครับ” 

“ตรงนั้นสวยกว่าครับเดี๋ยวพี่พาไปดู”

“พี่มาว่ายน้ำเล่นบ่อยเหรอครับ”

“ก็เกือบทุกครั้งที่มาครับ แต่มาลงเล่นช่วงมืด ๆ นะคนน้อยดี”

“มากับใครเหรอครับ”

“ฮึ ฮึ คนเดียวครับ ทำไมเหรอคิดว่าพี่พาใครมาฮึ”

“เปล่าแค่อยากรู้นะครับ” ธราตอบสั้น ๆ

“ธราเป็นคนแรกที่พี่พามาเล่นครับ ฮึ ฮึ” โรเบิร์ตตอบคนน้องพร้อมยิ้ม

“น่าภูมิใจจัง ฮ่า ฮ่า” ธราที่เอาขาเกี่ยวเอวคนพี่ไว้พร้อมแขนที่เกาะไหล่ไม่ปล่อย

“ฮึ ฮึ ถ้าจะเกาะเหมือนลิงขนาดนี้สิงพี่เลยดีไหมครับธรา”

“ก็พ่ออยากพามาที่ลึก ๆ ทำไม ไม่ได้กลัวแค่ไม่ค่อยมั่นใจเท่านั้น” ธราที่ลอยหน้าลอยตาตอบคนพี่ระหว่างที่อยู่ในน้ำ

“ฮึ ฮึ นั่งตรงนี้ครับ” โรเบิร์ตที่จับตัวให้นั่งที่โขดหินพร้อมมองท้องฟ้ายามเย็นที่ตอนนี้กำลังแสงสวย

“หือ สวยจังเลย” ธราที่พอได้นั่งที่โขดหินแล้วมองท้องฟ้ายามเย็นพร้อมกับยิ้มไม่หุบเพราะมันสวยจริง ๆ

“หนาวไหมครับ” โรเบิร์ตหันมาถามคนน้องที่นั่งอยู่เหนือน้ำส่วนตนเองยังคงแช่ตัวอยู่ในน้ำข้างน้อง

“ครับ หนาว ตอนอยู่ในน้ำอุ่นพอขึ้นมาเจอลมหนาวเลย”

“งั้นลงมาแช่ในน้ำครับเดี๋ยวไม่สบายเพราะร่างกายปรับอุณหภูมิไม่ทัน” โรเบิร์ตจับเอาน้องยกขึ้นแล้วให้น้องลงมาอยู่ในน้ำโดยที่มีตนเองยืนซ้อนหลังอยู่

“ดีขึ้นไหมครับ” โรเบิร์ตก้มหน้าไปถามน้อง

“เออ ดีขึ้นครับ” ธราตอบคนพี่เพราะตอนนี้หลังตนเองแนบชิดกับอกแกร่งของคนพี่และรู้สึกถึงไออุ่นทำให้ตนเองถึงกับหน้าแดงเพราะว่าเอวตนเองตอนนี้ถูกกอดไว้ด้วยแขนแกร่งของคนด้านหลังไม่ปล่อย

“ฮึ ฮึ” โรเบิร์ตที่กอดเอวน้องไว้เพราะขาไม่ถึงพื้นแล้วรู้ถึงตัวของคนน้องที่สั่นไม่รู้ความหนาวหรือเพราะตนเองกอดน้องอยู่

“ปกติตรงนี้มีคนมาบ่อยไหมครับ”

“ไม่ค่อยมีคนรู้ครับมุมนี้ น้อยคนที่จะมา”

“อ้อ แล้วเวลาที่มาเล่นน้ำใช้เวลานานไหมครับกว่าจะกลับ”

“อืม แล้วแต่นะครับ บางครั้งก็นั่งแช่น้ำอยู่นาน บางครั้งก็นั่งดูพระอาทิตย์อยู่ที่โขดหินจนมืดนะครับ เพราะดูเพลิน”

“ก็น่าจะจริงเพราะดวงอาทิตย์ตอนนี้สวยมากจริง เสียดายไม่ได้หยิบมือถือมาด้วย ไม่งั้นจะถ่ายไปอวดเพียงขวัญ”

“น้องขวัญชอบเล่นน้ำทะเลเหรอครับ”

“น่าจะชอบครับเพราะเพียงขวัญไม่ค่อยได้มาเที่ยวทะเล โดยส่วนมากเที่ยงน้ำตกมากกว่านะครับ เท่าที่ขวัญเคยเล่ามานะครับ”

“อืม แต่อีแวนส์มาน้องมาที่นี่บ่อยนะครับเมื่อก่อนมาช่วยเสาร์ อาทิตย์”

“เหรอครับ ไม่เห็นขวัญบอกผมเลยมีแอบหนีมาเที่ยวด้วย”

“น่าจะโดนบังคับมากกว่าครับพี่ว่า เพราะอีแวนส์เวลาจะไปไหนมาไหน ปุ๊บปั๊บก็มาเลยนะครับ”

“เหมือนพี่เลยสิครับ ชวนปุ๊บก็พามาเลย”

“อืม ลืมคิดไปเลย แต่มันก็พอดีที่พี่จะมาอยู่แล้วประจวบเหมาะกับธราพักร่างกายอยู่แล้วด้วยนะมันก็เลยลงตัวพอดี”

“เอ่อ ทำไมเรียกชื่อผมว่าธราครับ ชื่อนี้ไม่ค่อยมีคนเรียกนะครับ”

“เรียกแบบนี้ไม่เหมือนใครดีและดูเพราะพี่ชอบ งั้นพี่ขอเรียกแบบนี้ต่อแล้วกันนะ”

“ฮ่า ฮ่า แล้วพี่เลยครับตามสบาย”

“ฮึ ฮึ ครับ ถ้าอยากขึ้นบอกพี่นะครับ” โรเบิร์ตที่น้องไว้โดยที่มือตนอยู่ตรงหน้าท้องแบนราบของน้องพอดี

“เริ่มมืดแล้วเรากลับกันดีกว่าครับ แช่น้ำนานแล้วด้วย” โรเบิร์ตที่บอกคนน้อง โดยที่ให้น้องขี่หลังตนเองก่อนที่จะพาคนน้องกลับเจสกี

“กอดเอวพี่ไว้นะครับ” โรเบิร์ตพาคนน้องขึ้นเจสกีแล้วก็ขับกลับไปที่รีสอร์ทของตนเอง

“หนาวหรือเปล่าครับ เดี๋ยวพี่พาไปล้างตัวที่สระก่อน พี่มีชุดเปลี่ยนอยู่นะครับจะได้ไม่หนาวมาก” โรเบิร์ตที่เดินจูงมือน้องไปที่สระพร้อมเข้าห้องอาบน้ำ และเปิดล็อคเกอร์เก็บของเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยน

“ไปล้างตัวก่อนครับ” ธราที่เดินตามคนพี่ที่แบกกระเป๋าเข้าไปที่ห้องอาบน้ำ โดยที่คนพี่ถอดเสื้อออกพร้อมบีบน้ำออกจากเสื้อยืด

ธราที่ยืนมองหุ่นของคนพี่ที่ไม่มีพื้นทีของไขมันอยู่เลย กล้ามแขน หน้าอก หน้าท้องที่ดูบึกบึนมีร่องหน้าท้องราวกับคนที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ

รูปร่างที่สมส่วนของคนพี่ทำให้ธรามองเพลินและแอบอิจฉาคนที่จะได้ไปเป็นแฟนจริง ๆ

“ธรา ๆ ครับ” โรเบิร์ตหันมาเรียกคนน้องที่ยืนเหม่ออยู่ไม่ยอมถอดเสื้อออกจากตัว

“เออ ครับพี่”

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ หนาวเหรอรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วล้างตัวครับ เดี๋ยวไม่สบายเอา” โรเบิร์ตบอกคนน้องเพราะเป็นห่วงพร้อมกับให้น้องเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านในห้องน้ำที่อยู่ติดกับห้องตนเอง

ทั้งสองคนล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว คนพี่ก็พาคนน้องเดินขึ้นห้องทันที

“เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมาเจอพี่ จะพาไปกินอาหารทะเลสด ๆ ที่นี่ครับ”

“ครับพี่โรเบิร์ต”

ธราเดินเข้าห้องตนเองทันที ยัง งง กับตนเองที่เวลาได้อยู่ใกล้คนพี่แล้วรู้สึกแปลก ๆ แต่อธิบายไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกอะไร

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” โรเบิร์ตที่เดินออกจากห้องนอนของตนเองพร้อมกับกางเกงขาสั้นสีครีมเสื้อยืดสีขาว

ส่วนธราสวมกางเกงขาสั้นสีกรมเสื้อยืดสีขาวเหมือนกัน

“ครับเสร็จแล้ว ไปกันได้เลย มื้อผมขอจ่ายนะครับพี่โรเบิร์ต”

“ทำไมครับ ไม่ชอบให้พี่เลี้ยงเหรอครับ ก็พี่บอกว่าไม่ต้องเกรงใจไงครับอย่าคิดมาก”

“เอาจริงนะครับ ผมก็เกรงใจจริงแหละ”

“งั้นก็เลิกเกรงใจครับ โอเคไหม” โรเบิร์ตที่ก้มหน้ามาหาคนน้องที่นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมเอามือลูบหัวน้องเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

“เฮ้อ” ธราที่ลุกขึ้นแล้วถอนหายใจยอมจำนนต่อคนพี่

“งั้นผมไม่เอากระเป๋าเงินไปนะครับ”

“ฮึ ฮึ ครับ ตามสบายเลย” โรเบิร์ตที่มองคนน้องเอากระเป๋าออกจากกางเกงขาสั้นวางไว้ที่โต๊ะข้างโซฟาก่อนจะเดินตามตนมาเปลี่ยนรองเท้า

“ไกลไหมครับร้านที่จะไปกิน”

“ไม่ไกลครับ แต่รับรองว่าอาหารทะเลสดและทำอาหารอร่อยมาก ๆ”

“มากินบ่อยเหรอครับ”

“ครับ มากินกับอีแวนส์ ทอมสันทุกครั้งที่มาครับเดี๋ยวพี่เลือกเมนูเด็ดของที่นี่ให้กินครับ”

“เอาธรรมดาก็ได้ครับ”

“ฮึ ฮึ กลัวเหรอครับ”

“เปล่าครับ ผมไม่ค่อยถนัดเมนูแปลก ๆ นะครับ”

“ไม่แปลกหรอกครับแค่ที่นี่ทำอาหารอร่อยเท่านั้นเองครับ เมื่อก่อนตอนที่เริ่มก่อสร้างรีสอร์ทก็มาฝากท้องที่ร้านนี้ประจำ เพราะไม่อยากกินอาหารร้านอื่นถ้าได้เจอร้านที่กินแล้วสบายท้องนะครับ”

“พี่กินเผ็ดได้ไม่เยอะเหรอครับ”

“ใช่ครับ และที่ประเทศไทยทำอาหารรสชาติค่อนข้างจัดไปทางเผ็ดและเค็มนะครับ พอดีพวกพี่กินไม่เผ็ดก็เลยกินแต่ร้านนี้”

“อ้อ สั่งแบบไม่ค่อยเผ็ดเหรอครับ”

“ใช่ครับ ป้าเจ้าของร้านแค่เห็นหน้าก็รู้แล้วครับว่าทำรสไหนให้พี่สามคนกินได้ มากินกี่ครั้งก็รสเดิมไม่เปลี่ยน”

“อ้อ งั้นเดี๋ยวจะลองชิมดูว่าอร่อยสมกับที่พี่ชมหรือเปล่า ฮ่า ฮ่า”

“ครับ ได้เลย” โรเบิร์ตขับรถไปจอดที่ร้านอาหารที่ตนเองและเพื่อนสองคนมากินเป็นประจำเวลาที่มาพัทยา

“ต้มยำทะเลมะพร้าวอ่อน กุ้งเผา ปูเผา กุ้งทอดกระเทียม ข้าวผัดปู ปลาทับทิมทอดน้ำปลา น้ำเปล่า และน้ำส้มคั่นสด” โรเบิร์ตที่สั่งอาหาร

“พี่กินหมดไหมครับ ทำไมสั่งมาเยอะจัง”

“หมดครับ นั่งกินไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็หมดครับ กินหอยหวานไหม”

“เออ ผมกินหอยไม่ค่อยได้ กินทีไรท้องเสียตลอดครับ ไม่รู้เพราะอะไรเป็นมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว”

“แพ้อาหารอะไรไหมครับ”

“ไม่นะครับ ยังไม่เคยแพ้อะไรเลย”

“โอเคครับ ถ้าแพ้อะไรต้องบอกพี่นะ จะได้ป้องกันไว้ อยากสั่งอะไเพิ่มไหมครับ”

“ที่จริงอยากกินไข่เจียวเนื้อปู แต่พี่เล่นสั่งมาสะเยอะขนาดนี้ไม่ต้องกินมันแล้วไอ้ไข่เจียวปู ฮ่า ฮ่า”

“เดี๋ยวพี่สั่งมาให้เพิ่มครับ พี่จะกินด้วยไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นครับ”

“เฮ้อ ปกติเวลาที่มาที่ร้านสั่งกันเยอะแบบนี้ไหมครับ”

“ฮึ ฮึ เยอะกว่านี้ครับเพราะนั่งจิบเบียร์ด้วยกินไปด้วย เพลิน ๆ”

คนน้องที่นั่งถามนู้นถามนี่ระหว่างที่รออาหาร กระทั่งอาหารออกมาเสิร์ฟจนครบทุกเมนู คนพี่ก็แกะกุ้งแกะปูใส่จานให้น้องตลอด ๆ พร้อมคอยตักนู้นตักนี่ใส่จานให้

ทั้งสองคนใช้เวลานานร่วมชั่วโมงกว่าจะจัดการอาหารบนโต๊ะหมด เล่นเอาธราลุกแทบไม่ขึ้น เพราะอาหารอร่อยและสดจริงตามที่คนพี่โฆษณาไว้ คนพี่พาเดินย่อยริมหาดที่มีนักท่องเที่ยวต่างออกมเดินรับลมเล่นช่วงกลางดึกดูครึกครื้นไปเลย