(10)ถอย

ถอย

"พี่ทอยจะมาที่นี่เหรอคะ"การ์ดคุมผับที่เดินมากับฉันหยุดเดินแล้วหันมาตอบ

"ใช่ครับ..คุณทอยเป็นคนโทรมาบอกว่าที่หน้าผับมีผู้หญิงกำลังจะถูกทำร้าย ผมกับลูกน้องจึงรีบออกมา"

"อ๋อค่ะ"ฉันรู้สึกดีใจที่เขายังเป็นห่วง

การ์ดพาฉันไปนั่งที่ห้องรับรองแล้วเสิร์ฟน้ำให้ฉันดื่ม แล้วบอกว่าพี่ทอยสั่งให้ฉันนั่งรอในนี่ก่อน รอจนกว่าพี่ทอยมาถึง ไม่ต้องสั่งฉันก็รออยู่แล้วก็อยากเจอเขาหนิ

เวลาผ่านไปร่วมสิบห้านาที ประตูห้องก็เปิดเข้ามาก็ได้ปรากฏร่างชายหนุ่ม ฉันรีบลุกจากโซฟาแล้วเดินไปหาเขาทันที

"ทำไมทำตัวแบบนี้"เขาทำสีหน้าใส่ฉันอย่างไม่พอใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

"ต้อง..."

"คิดจะมาอ่อยฉัน?"ฉันยังไม่ทันจะพูดอะไรพี่ทอยก็แทรกพูดแล้วส่งสายตามองมายังชุดที่ฉันสวมใส่ สำหรับฉันคิดว่าไม่ได้โป๊มาก แต่ทว่าฉันไม่เคยสวมใส่ชุดแบบนี้มาก่อนช่วงที่คบกับเขา มันอาจจะดูว่าโป๊สำหรับเขา

"มะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ"

"ออกมาดื่มคนเดียว แต่งตัวราวกับ...."เขาเบือนหน้าไปพ่นลมหายใจ

"....แล้วยังโทรหาฉันอยากเจอฉันมันหมายความว่าอะไร ถ้าเธอไม่คิดจะอ่อยฉัน!"

"..."ฉันก้มหน้างุดด้วยหัวใจที่สั่น ๆ เพราะสีหน้าเขาดูน่ากลัวมาก

"อยากได้ฉันมากเลยเหรอ..ร่านซะจริง!"

"พะ พี่ทอย."

"ฉันไม่ต้องการเธอแล้ว...ช่วยออกไปจากชีวิตของฉันสักทีเถอะ"ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยน้ำตาคลอเบ้า

"อย่ามาให้ฉันเห็นหน้า...ถ้าเธอยังเสนอหน้ามาอีกอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!"ว่าจบ ชายหนุ่มที่เคยเป็นแฟน ก็เดินออกไปจากห้อง ส่วนฉันได้แต่ยืนตัวแข็งหยดน้ำใส ๆ ก็ไหลออกมา

"ทำไมพี่ใจร้ายกับต้องจัง ฮึก.."ฉันรีบปาดน้ำตาแล้วสูดลมหายใจเข้าก่อนจะลอบออกมาเบา ๆ แล้วตัดสินใจเดินออกมา ฉันกำสายกระเป๋าสะพานแน่น เมื่อเห็นพี่ทอยยืนคุยอยู่กับการ์ดที่ทางเข้าผับ โดยไม่ได้สนใจฉัน จึงเลือกที่จะเดินไปที่รถแล้วขับออกมา ระหว่างทางน้ำตาไหลออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์และคำพูดของคนที่ฉันรักเมื่อกี้

"ต้องจะไม่มาให้พี่เห็นหน้าอีก"ฉันยอมแล้ว ฉันถอยแล้ว ฉันไม่ไปต่อแล้ว ฉันเจ็บมากพอแล้ว

พอมาถึงบ้านฉันก็รีบเก็บของทุกอย่างที่แฟนเก่าเคยให้ รวมถึงรูปภาพที่เราเคยถ่ายด้วยกันเก็บใส่กล่อง แล้วปิดด้วยสก็อตเทปอย่างแน่นหนาก่อนจะนำไปไว้ที่ห้องเก็บ

"ต้องขอลาจากความทรงจำดี ๆ ของเรา ต่อไปนี้เราก็คงเป็นได้แค่แฟนเก่าอย่างที่พี่บอก"ฉันมองไปที่กล่องใบนั้นด้วยน้ำตาแล้วปิดประตูใส่แม่กุญแจไว้อย่างเรียบร้อย

เช้าวันต่อมา

ฉันอาจจะดูเศร้าไปบ้าง แต่มันก็เคยผ่านจุดที่เศร้าที่สุดมาแล้ว เอาล่ะฉันจะทิ้งความหลังแล้วเดินหน้าต่อ ฉันอาบน้ำแต่งตัวลงมาทานมื้อเช้าให้ทันพ่อ เพราะฉันต้องการจะเข้าไปทำงานที่บริษัทแล้ว อยู่แบบนี้ฟุ้งซ่านแน่ ๆ

"พ่อ...ต้องอยากทำงาน"ระหว่างที่กำลังทานมื้อเช้ากับพ่อฉันก็พูดความต้องการของตัวเองทันที

"...."พ่อเงยหน้าขึ้นมองฉันแล้วหยิบแก้วน้ำข้าง ๆ มายกดื่มด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ที่พ่อเรียกต้องให้กลับมาเพื่อจะให้มาช่วยงานที่บริษัทไม่ใช่เหรอแล้วทำไม..."

"ฉันบอกแกตอนไหนว่าจะให้กลับมาช่วยงานที่บริษัท"

"แล้วพ่อเรียกต้องกลับมาทำไม"ฉันย้อนถามทันที

"แต่งงาน"ช้อนในมือฉันหล่นตกไปในชามทันทีเมื่อพ่อพูดจบ

"พ่อว่าอะไรนะ"

"แกหูไม่ดี?...ฉันต้องการให้แกแต่งงาน"

"แต่ต้อง..."

"ฉันเลือกคนที่ดีและสามารถดูแลแกได้ไว้ให้แล้ว"พ่อแทรกพูดขึ้น แล้วหยิบผ้ามาเช็ดที่ปากก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ขณะที่ฉันนั่งสตั้นอยู่

"แกเตรียมตัวไว้"พอพูดจบพ่อก็เดินออกไปจากโต๊ะอาหาร

"พ่อ..."ฉันรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามท่าน

"...ต้องไม่แต่ง"พ่อหันมาที่ฉันแล้วพ่นลมหายใจพรืดใหญ่

"ทำตามที่ฉันสั่ง...ถ้าแกยังเป็นลูกฉัน!"ฉันได้แต่ยืนมองแผ่นหลังคนเป็นพ่อตัวแข็ง รู้สึกดวงตาเห่อร้อน

"คุณหนู"ป้าจันซึ่งอยู่ในเหตุการณ์เดินเข้ามาปลอบโดยลูบที่หลังฉัน จากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา

"ฮึก...ฮืออออ ป้าจันต้องไม่อยากแต่ง..ต้องไม่ ฮืออออ"ป้าจันจับฉันเข้าไปโอบกอด

"ทำตามที่คุณท่านบอกเถอะนะคะ"ฉันผละกอดจากป้าจัน ด้วยความน้อยใจ แล้วยกมือปาดน้ำตาลวก ๆ

"ป้าไม่เข้าใจต้อง"ว่าจบ ก็หันหลังเดินออกมา แล้วขึ้นไปที่ห้องนอนส่วนตัว ฉันฟุบตัวลงนอนคว่ำบนเตียงนุ่นแล้วร้องไห้โฮ

"ฮือออ ทำไมไม่มีใครยืนข้างต้องเลย...พี่ตั้งทำไมทิ้งต้องไปรู้ไหมว่าต้องโดดเดียว ต้องว้าเหว่ ต้องเสียใจก็ไม่มีใครปลอบเหมือนกับพี่และพี่. ฮือออออ" ในหัวฉันยังคงนึกถึงเขาอยู่อีก เขาที่เป็นแฟนเก่า

ฉันคิดว่าถ้ายังอยู่ที่นี่พ่อจะต้องบังคับฉันแต่งงานแน่ ๆ ซึ่งกับใครฉันก็ไม่รู้ จึงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมา ใช่แล้วฉันจะหนีออกจากบ้าน คิดได้แล้วก็รีบเก็บข้าวของ ที่สำคัญใส่กระเป๋า รอถึงตอนค่ำคนในบ้านฉันจะไปพักผ่อน หลับนอนกันแล้ว ฉันจะหนีไปช่วงนั้น

สามทุ่ม

ฉันหมกตัวอยู่แต่ในห้องทั้งวัน โดยไม่ออกมาทานข้าวเลย ป้าจันก็มาตามนะแต่ฉันบอกว่าไม่หิว เธอก็ไม่เซ้าซี้อะไร เวลานี่แหละคือโอกาสที่ฉันจะหนีไปฉันสวมใส่กางเกงยีนส์ขายาว เสื้อยืดแล้วใส่เสื้อฮูดคลุมทับ แล้วเอากระเป๋าเป้ที่ใส่เสื้อผ้ามาสะพาย ก่อนที่จะสวมหมวกแก็ป ฉันย่อง ๆ เดินลงบันไดเบา ๆ ทำทุกอย่างให้เงียบที่สุดแล้วเดินออกมาจากตัวบ้านหลังใหญ่ ก่อนที่จะอ้อมไปปืนรั้วออกที่หลังบ้าน เพราะหน้าบ้านมี รปภ.เฝ้าอยู่ พอฉันปืนรั้วก็มาได้ก็เดินไปที่ปากซอยโบกแท็กซี่

ฉันรอแท็กซี่นานมาก ไม่มีสักคันที่วิ่งผ่านเลย จึงตัดสินใจเดินไปเรื่อย ๆ เผื่อข้างหน้าจะมีรถ ระหว่างในหัวก็คิดวางแผนไว้สาระพัดว่าจะไปที่ไหน เริ่มตรงไหนก่อน ฉันต้องสะดุ้งโหย่งเมื่อมีเสียงบีบแตรรถมาจากด้านหลัง พอหันหลังไปมอง ไฟหน้ารถก็เปิดตาทำเอาฉันแสบตาไปหมด จึงต้องเอามือปิดตาไว้ แต่ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูรถ

"ไปไหนครับน้องสาว"เสียงฝีเท้าหนักเดินเข้ามากับพูดขึ้น ฉันค่อยหรี่ตามองก็พบว่าเป็นชายหนุ่มที่มีหน้าตาไม่น่าไว้ใจ

"มารอสามีค่ะ"ฉันจึงพูดโกหกเขาไป

"มารออะไรตรงนี้ ...สามีน้องอยู่ไหนล่ะให้พี่ไปส่งไหม"ฉันส่ายหน้าแล้วพยายามเดินหนีออกมา

"เดี๋ยวสิ..."ฉันไม่หยุดรีบสาวเท้าอย่างไว

"...จะรีบไปไหนมาคุยกันก่อน"

"ว้ายยย"ผู้ชายคนนั้นกระชากเป้ฉันจนหลุดออกไป

"เอาของฉันมานะ"ไม่แค่นั้นเขายังมากระชากฉันด้วย ตอนนี้ฉันกลัวตัวสั่นไปหมด มองซ้ายมองขวาก็ไม่มีรถผ่านมาเลย นี่ฉันเจอกับอะไรเนี่ย

"ไปกับพี่"เขาพยายามลากฉันไปที่รถ

"ฉันไม่ไปปล่อยนะ"ฉันก็พยายามขัดขืนสุดฤทธิ์ เขาใช้แรงชายลากฉันไปให้ได้ แล้วสวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับฉัน เมื่อมีรถยนต์อีกคันมาจอด แล้วมีชายหนุ่มกับหญิงสาวลงมาจากรถ

"เฮ้อ...ทำอะไรผู้หญิง"ชายหนุ่มที่ลงมาจากรถเดินถือไม้เบสบอลมาด้วย ทำให้ผู้ชายที่ฉุดกระชากลากฉันชะงัก แล้วปล่อยมิอจากแขนฉันพร้อมกับกระเป๋าเป้ ก่อนที่จะวิ่งหนีไป ฉันรีบไปหยิบกระเป๋ามากอดไว้ ด้วยน้ำตาคลอเบ้า ทำไมชีวิตฉันโชคร้ายจัง เจอแต่คนไม่ดีตลอด

"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"หญิงสาวที่ลงมาจากรถเดินมาถามฉัน

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"แล้วนี่คุณจะไปไหนคะ"

"เอ่อ.."

"ให้พวกเราไปส่งไหม"เป็นเสียงของชายหนุ่ม ตอนนี้ฉันรู้สึกกลัวไปหมด จึงส่ายหน้าปฏิเสธ มือบางของหญิงสาวก็เอื้อมมาแตะที่บ่าฉัน

"ไม่ต้องกลัว พวกเราไม่ทำอะไรเธอหรอก"

"...."ฉันเงยมองหน้าหญิงสาวที่คลี่ยิ้มหวานให้ด้วยสายตาที่ดูใจดี

"บ้านอยู่ไหนให้พวกเราไปส่งไหม"ฉันส่ายหน้าเพราะไม่อยากกลับบ้าน ถ้ากลับไปก็ต้องโดนบังคับให้แต่งงาน

"เธอไม่มีบ้าน?"

"...."ฉันผงกหัว หญิงสาวหันไปมองหน้าชายหนุ่มแล้วลอบหายใจ ก่อนที่จะหันมาที่ฉัน

"ไปกับฉันไหม...ฉันชื่อเอิงเอย ทำงานอยู่ที่คาสิโน R.O.N ส่วนนี้แฟนฉันชื่อทัช "ฉันขมวดคิ้วจ้องหน้าชายหญิงทั้งสองด้วยความลังเลว่าจะไปดีไหม