ก็แค่แฟนเก่า (set..ก็แค่)

ก็แค่แฟนเก่า (set..ก็แค่)

last updateLast Updated : 2025-06-24
By:  ไรท์โสOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
44Chapters
3.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

'ตอนนี้สถานะของเธอ..ก็แค่แฟนเก่า' 'ทินภัทร' หรือ 'ทอย' พี่ชายต่างมารดาของ 'รณกร' ในเรื่อง 'ก็แค่ของแถม' เป็นชายหนุ่มที่เป็นเป็นผู้ชายที่เฟอร์เฟกต์ หน้าตาหล่อเหลา แถมยังเป็นคนเก่ง และที่สำคัญเขาเป็นคนที่เฟรนลี่มาก แต่ภายในใจของเขากลับดูโศกเศร้ากับเรื่องที่ฝังอยู่ในใจที่ไม่มีวันลืม ต้องรัก หรือ ต้อง หญิงสาวที่มีหน้าตาสะสวย เป็นคนยิ้มเก่ง ร่าเริง เธอเคยคบหากับทินภัทรที่ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น แต่อยู่ ๆ ชายหนุ่มคนนั้นก็บอกเลิกกับเธอโดยไม่มีสาเหตุ ทำให้เธอรู้สึกติดใจกับการบอกเลิกของแฟนหนุ่มอย่างไม่มีเหตุผลมาตลอด เพราะในใจลึก ๆ เธอยังคงรักเขาอยู่ และยังคิดว่าแฟนหนุ่มก็ยังรักเธออยู่เช่นกัน

View More

Chapter 1

(1) คิดถึงแฟนเก่า

 夕暮れの光が、大きな窓から斜めに差し込んでいた。金沢、ひがし茶屋街の路地裏にひっそりと佇む『西園寺工房』。その広い仕事場は、ひとけがなくがらんとして静まり返っていた。

 西園寺桜は、作業台に向かい、息を詰めて一本の古い蒔絵筆を手入れしている。祖父の指の形に馴染んだ黒漆の軸を、柔らかな鹿の皮で丁寧に磨き上げる。かつて人間国宝にまで上り詰めた祖父が、生涯手放さなかった筆だ。

 部屋には、漆の甘く深い匂いだけが満ちている。

(おじいちゃん、この筆の感覚、まだ指が覚えているよ)

 祖父から受け継いだ技術と、この工房に宿る魂。それだけが桜の誇りだった。

 しかし、誇りだけでは人の腹は満たされない。最盛期には十人以上いた職人たちも、今では三人だけ。その彼らに、来月の給金を払えるあてさえないのだ。

 伝統工芸の分野は、年を追うごとに厳しさを増している。

 人々は便利な大量生産の工業製品に目を奪われて、古臭い技術に見向きもしない。

(私のせいで、みんなの生活が駄目になってしまう)

 桜の胸に、ずしりと重い責任がのしかかった。

 仕事場の静寂を破ったのは、不釣り合いなほど軽快な着信メロディ。作業台の隅に置かれたスマートフォンが、ぶるぶると震えている。画面には【東山 健斗】という名前と、白い歯を見せて笑う彼の写真が映し出されていた。

 桜は一瞬ためらい、それからおそるおそる通話ボタンに触れた。声が、自分でも驚くほど弱々しかった。

「もしもし……健斗さん」

『もしもし、桜さん? やっぱり声が暗いよ。心配しなくていいって言ってるだろ? 僕がついているんだから』

 電話の向こうから婚約者の声が聞こえてくる。いつも通り明るく力強い自身に満ちた声だった。

 その声を聞くと、不安で張り詰めていた心が少しだけ和らぐ。

『工房のこと、もう悩まなくていい。僕が君と、君の大切な工房の未来を、必ず守るから。信じて』

 彼の言葉は、桜には救いのように感じられた。ITベンチャーを一代で築き上げた彼の手腕は、メディアでも度々取り上げられている。時代の寵児と言われていた。

 そんな彼が言うのだから、きっと大丈夫。桜は、自分に言い聞かせるように、その光を手繰り寄せた。

「はい。信じています」

(この人しかいない。この人がいれば、きっと工房を立て直せる)

 もう他に手はない。すがりつくような思いが、桜の冷静な判断を少しずつ曇らせていた。

 電話を切ると、桜の視線は自然と壁に掛けられた額へと向かった。祖父が残した、力強い筆跡。

『本物の仕事は、時代を超える』

(おじいちゃん……。今の私には、この言葉を守る力がありません)

 時代の流れは残酷だ。どれほど魂を込めても、売れなければ伝統は続かない。お金がなければ立ち行かないのだ。

 そんな重い事実に打ちひしがれそうになった時、再びスマートフォンの画面が光った。健斗からのメッセージだ。

『そうだ、明日のパーティのことだけど』

 桜がメッセージを開くと、胸が高鳴るような言葉が目に飛び込んできた。

『僕の会社の創業記念パーティで、僕たちの未来について、重大な発表をするつもりなんだ。だから、桜さんには世界で一番綺麗な姿で、僕の隣にいてほしい。とびきりお洒落してくるんだよ』

(私たちの、未来……)

 その言葉が、桜の心に温かい希望の火を灯した。

 結婚の発表だろうか。それとも、工房の革新的な再建計画の発表だろうか。

 どちらにせよ、それは暗闇の先に見えた確かな光だった。

 桜はスマートフォンをそっと胸に抱きしめて、もう一度、祖父の額を見上げた。不安と期待が入り混じった瞳が、潤んでいる。

「おじいちゃん、見ていてね」

 桜は立ち上がると、工房の奥にある私室へ向かった。桐箪笥の引き出しをゆっくりと開ける。中から現れたのは、白地に繊細な四季の花々が描かれた、加賀友禅の訪問着だった。祖母が桜の成人を祝うためにと、大切にしまってくれていたものだ。職人一家の娘である彼女にとって、それは数えるほどしかない、とっておきの晴れ着だった。

 明日の夜、自分は人生で最も輝くのだ。桜はそう信じて疑わなかった。

 その輝かしい一夜が、奈落への入り口だとは知る由もなく。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
44 Chapters
(1) คิดถึงแฟนเก่า
คิดถึงแฟนเก่า Tong rak'ต้อง เป็นแฟนกับพี่นะ''พี่รักต้องนะครับ''พอต้องเรียนจบ เราแต่งงานเลยดีไหม'ฉันนั่งมองรูปภาพเก่า ๆ และคำพูดของแฟน(เก่า)ฉันที่ได้พูดไว้ เขาเป็นที่ฉันฝันและคิดถึงเขามาโดยตลอด แล้วก็เผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข แต่ภาพที่ทำให้ฉันรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากก็ผุดเข้ามาในหัว'ต้อง เราเลิกกันเถอะ''ตะ ต้องทำอะไรผิด ทำไมพี่ถึงอยากเลิกกับต้อง''ต้องไม่ได้ทำอะไรผิด....พี่ผิดเอง''ไม่ ยังไงต้องก็ไม่เลิก...เรายังรักกันอยู่ไม่ใช่เหรอคะ''พี่ไม่ต้องการต้องแล้ว..เราจบกันแค่นี้เถอะ'ระหว่างที่เขาจะหันหลังเดินจากไป ฉันก็รีบคว้าแขนแกร่งแล้วเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเทา'ขอร้อง อย่าทิ้งต้องไป...'ฉันพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน'...พี่ไม่พอใจอะไรต้อง พี่บอกมาได้เลยต้องจะปรับปรุงตัว อย่าทิ้งต้องไปเลยนะ ฮือออ'เจ้าของใบหน้าหล่อหลุบตาลงมองที่มือฉันที่จับท่อนแขนของเขาไว้แน่น ก่อนจะแกะมือฉันออก'เราจบกันแค่นี้เถอะนะ'เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วค่อย ๆ เดินจากไป'พี่ทอย กลับมา ฮือออ พี่ทอยอย่าไป ฮือออ'ฉันร้องเรียกเขาจนสุดเสียง แต่เขาก็ไม่หันกลับมามองฉันเลยหลังจากนั้นฉันก็พยายามไปหาเขาเพื่อพูดค
Read more
(2)กลับมาแล้ว
กลับมาแล้วระหว่างทางที่ลุงกรกำลังขับรถพาฉันกลับมาที่บ้าน"ลุงกรคะ..."คนขับรถได้เงยหน้าขึ้นมองฉันผ่านกระจกด้วยสีหน้าสงสัย"...ช่วยพาต้องไปที่ ที่หนึ่งก่อนได้ไหมคะ"..ตอนนี้ฉันมายืนอยู่ตรงหน้าที่เก็บอัฐิของพี่ชายฉัน พร้อมดอกไม้ที่ได้แวะซื้อก่อนหน้า"พี่ตั้ง...ต้องคิดถึงพี่จัง"พอพูดจบฉันก็วางดอกไม้แล้วก้มหน้าด้วยดวงตาเห่อร้อนก่อนที่จะเงยขึ้นมองไปยังรูปภาพพี่ชายตรงหน้า"พ่อมาหาพี่บ้างไหม...เหอะ"ฉันกลั้วหัวเราะหลังจากพูดจบ เพราะคิดว่าท่านคงไม่ได้มาแน่ ๆ"ต้องกลับมาแล้ว...ต่อไปนี้ต้องจะมาหาพี่ตั้งทุกวัน พี่จะได้ไม่เหงา"พอสิ้นเสียงน้ำตาฉันก็ไหลรินลงมาพร้อมกับคลี่ยิ้มบาง ๆ มือ เอื้อมไปสัมผัสที่รูปถ่าย"จริง ๆ แล้วต้องเองก็เหงาเหมือนกับพี่นั้นแหละ...เพราะต้องไม่มีเขาคนนั้นแล้ว"จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลพรากออกมาเมื่อฉันนึกถึงแฟนเก่า ฉันยกมือปาดมันน้ำตาแบบลวก ๆ แล้วสูดลมหายใจเข้า"แต่พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ..ต้องจะเอาเขากลับมาให้ได้"ใช่แล้ว ยังไงพี่ทอยจะต้องกลับมาเป็นของฉัน"พี่ไม่น่าด่วนจากต้องไปเลย..ต้องจะได้ให้พี่รู้จักกับคน คนนั้น คนที่ต้องรัก"ภาพในหัวผุดขึ้นเมื่อตอนที่ยังเด็ก ฉันได้บอกกับพี่ชายของต
Read more
(3)เจอกันสักที(รอบ 1ปี)
เจอกันสักที (รอบ 1ปี)'สามทุ่มตรง' ฉันลุกจากเตียงเพื่อจะไปแต่งตัว ฉันเลือกเสื้อผ้าที่ใส่แล้วดูเซ็กซี่ที่สุด ซึ่งก่อนหน้าฉันไม่เคยสวมใส่เสื้อผ้าแนวนี้เลย เพิ่งจะมาใส่ในช่วงหนึ่งปีที่แล้ว.เพราะรู้สึกอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง. ก๊อก ก๊อก"คุณหนูคะ คุณหนู.."นั่นเป็นเสียงของป้าจัน ฉันวางแปลงปัดหน้าลงแล้วลุกจากเก้าอี้หน้ากระจกเพื่อจะไปเปิดประตูให้เธอ"...ป้าเอานมอุ่นมาให้ค่ะ"ยังเดินไม่ถึงประตูห้องเสียงป้าจันก็ดังขึ้นอีกครั้ง ฉันต้องลอบหายใจออกมา เพราะป้าจันมักจะต้องเอานมอุ่น ๆ มาให้ฉันดื่มตั้งแต่เด็กแต่ตอนนี้ฉันโตแล้วนะ แอ๊ดดด เสียงประตูเปิดเข้ามา"คุณหนู..."พอเปิดประตูป้าจันก็ต้องชะงักแล้วส่งสายตามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าค่อนข้างตกใจ"....จะออกไปไหนเหรอคะ"เธอตกใจเพราะเสื้อผ้าที่ฉันสวมใส่ยังไงล่ะ"ต้องจะออกไปดื่มกับพลอยน่ะค่ะ"ฉันตอบกลับไปตามความจริง แล้วหลุบตามองแก้วนมที่มือของป้าแม่บ้าน"เอาไปเก็บเถอะค่ะ ต้องไม่กินหรอก....""ไม่ได้นะคะ ถ้าคุณท่านรู้อาจจะโกรธเอาได้"ป้าจันแทรกพูดขึ้น"ป้าจัน ต้องโตแล้วนะคะเรียนจบแล้วด้วย""แต่...""ไม่มีแต่ ป้าเอานมกลับไปเถอะต้องจะแต่งตัวต่อ"ว่าจบฉันก็ผลักป้าแม่บ้านอ
Read more
(4)เหตุผลที่บอกเลิก
เหตุผลที่บอกเลิก"ถอยไป"เสียงทุ้มดุเอ่ยด้วยสายตาที่จ้องมองมาที่ฉันอย่างเย็นชา พานทำให้หัวใจฉันรู้สึกหวิว ๆ เพราะฉันไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้มาก่อนเลย"ต้องมีเรื่องจะคุยกับพี่"ฉันสูดลมหายใจเข้าก่อนจะพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้าก่อนที่จะพูดขึ้น"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ""ฉัน?"ฉันพึมพำเบา ๆ หัวใจสั่น ๆ เพื่อไม่ใช่แค่สายตาที่เปลี่ยนแต่สรรพนามที่เขาเอ่ยมาเมื่อกี้ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน"ฉันบอกให้หลีกไป"เขาเอ่ยเป็นครั้งที่สองเพราะฉันไม่หลบทางให้เขาสักที ในขณะที่สีหน้าชายหนุ่มดูไม่สบอารมณ์มาก"ต้อง แกหลบพี่เขาเถอะ"ฉันหันไปที่เพื่อนสนิท"แกฉันขอเวลาคุยกับพี่เขาแปบนึง...."ก่อนที่จะหันกลับมาที่ชายหนุ่ม"....ต้องขอคุยด้วยสักห้านาทีได้ไหม""...."เขาไม่ตอบแต่ลอบหายใจเบา ๆ"นะคะ ต้องมีเรื่องจะคุยกับพี่จริง ๆ""หลบทาง แล้วตามมา"ฉันรีบหลบให้เขาเดินทันที"แกขึ้นไปก่อนเลยนะเดี๋ยวฉันตามไป"ฉันบอกกับเพื่อนก่อนที่จะรีบตามแฟนเก่าลงบันไดไปฉันเดินตามพี่ทอยมายังที่สำหรับสูบบุหรี่ ซึ่งตอนนี้มีแค่เราสองคน ชายหนุ่มยืนหันหลังให้แล้วสอดมือไปในกระเป๋าหยิบบุหรี่และไฟแช็คขึ้นมาจุดสูบ โดยที่ฉันได้ยืนมองแผ่นหลังเขาด้วยหัวใจที่โห
Read more
(5)ที่ฉันเคยยืน
ที่ฉันเคยยืนฉันขอให้พลอยพาฉันกลับเพราะรู้สึกไม่อยากดื่มต่อแล้ว มันรู้สึกเจ็บ ๆ ที่หัวใจสุด ๆ ระหว่างทางฉันก็ยังนึกถึงเขา คิดถึงแต่เขาไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงรักเขามากขนาดนี้ หรือเป็นเพราะเขาคือรักแรกและเป็นผู้ชายคนแรกของฉันที่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง"แก..โอเคไหม"ฉันลบความคิดที่ปั่นป่วนออกจากสมองแล้วหันไปที่เพื่อน"บอกตามตรง..ฉันไม่โอเคเลย""แกควรตัดใจ..เฮ้อแต่ฉันก็เข้าใจนะว่าพี่ทอยเป็นคนแรกที่ทำให้แกยอมเปิดหัวใจที่ปิดมานาน"ที่เพื่อนฉันพูดแบบนี้ก็เพราะเธอรู้มาตลอดว่าฉันไม่เคยเปิดใจรับรักผู้ชายคนไหนเลย จนมาเจอพี่ทอย"...."ฉันไม่ได้พูดอะไรกลับไป เพียงแต่คิดว่าฉันคงไม่มีวันตัดใจจากเขาได้แน่ และยังคิดว่าจะต้องทำทุกอย่างให้เขากลับมารักฉันให้ได้เช้าวันต่อมาฉันตื่นมาทานอาหารเช้าพร้อมกับพ่อ บรรยากาศที่โต๊ะอาหารซึ่งเงียบกริบ มีแค่เสียงช้อนกระทบกับชามเบา ๆ ฉันสังเกตว่าพ่อเหลือบมองฉันอยู่บ่อย จึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไป"พ่อมีอะไรจะคุยกับต้องหรือเปล่าคะ""แกไปที่นั้นมาเหรอ""ใช่"ที่พ่อพูดถึงนั้นก็คือที่บรรจุอัฐิของพี่ชายฉัน"ฉันเคยสั่งแกห้ามไปที่นั่นไม่ใช่เหรอ!"พ่อตวาดใส่ฉันด้วยสีหน้าดุดัน"ทำไมต้องจ
Read more
(6)ช่วยรอเป็นเพื่อน
ช่วยรอเป็นเพื่อนฉันยืนมองแผ่นหลังของชายหญิงที่เดินผ่านไปจนลับตาด้วยน้ำตาคลอเบ้า พอได้สติก็รีบปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนที่จะพ่นมันออกมาเบา ๆ จากนั้นก็เดินเข้าไปในร้านอาหารหรูหลังจากทานข้าวจนอิ่มเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ขับรถออกมาจากห้างสรรพสินค้า ซึ่งมันก็เป็นเวลาที่ค่อนข้างดึก ฉันเดินชอปปิ้งจนเพลินไม่ได้ดูเวลาเลย ระหว่างทางฉันขับรถโดยไม่ได้ใช้ความเร็วมากเปิดเพลงในรถเพื่อให้ตัวเองอารมณ์ดี คลายความหมองหม่นที่อยู่ภายในใจ แต่ทว่าจู่ ๆ รถที่ฉันขับตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยก็เกิดดับไปซะอย่างนั้น"เป็นอะไรเนี่ย"ฉันพึมพำแล้วมองซ้ายมองขวา ซึ่งน่าโมโหมากที่รถดันดับในสถานที่เปลี่ยว ฉันเปิดไฟฉุกเฉินไว้ แล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาคนขับรถที่บ้าน แต่ก็ไม่รับสาย หรืออาจจะเป็นเพราะเขาอาจจะกำลังขับรถ หรือไม่ก็แบตหมด ฉันเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกจึงไม่มีเบอร์ช่าง ตอนนี้มีทางเดียวคือต้องรอให้ลุงกรโทรกลับมา ฉันไม่กล้าออกจากรถไปไหนเลยเพราะรู้สึกกลัวมากฉันรอลุงกรโทรกลับมาสักพัก แต่ก็ไม่มีวี่แวว ครั้นจะโทรหาพ่อก็กลัวว่าท่านจะดุ โอ๊ย ทำยังไงดี จะทิ้งรถไว้แล้วขึ้นแท็กซี่กลับ แต่แถวนี้ไม่มีแท็กซี่ผ่านเลย
Read more
(7)เบอร์เดิม
เบอร์เดิมพอรถยนต์คันหรูขับออกไปจนลับตา ฉันก็เดินถือข้าวของเข้ามาในบ้าน"คุณหนู.."เสียงเรียกและเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาที่ฉันด้วยสีหน้าแตกตื่น"..คุณหนูหายไปไหนมาคะ แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์"เป็นป้าจันที่วิ่งมาหาฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง ฉันรู้แล้วล่ะว่าลุงกรโทรกลับในระหว่างที่พี่ทอยอยู่ด้วยแล้ว แต่ทว่าฉันปิดเครื่อง เพราะถ้าลุงกรมาพี่ทอยก็คงต้องกลับ และฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น"ต้องไม่เป็นอะไรค่ะ..แล้วลุงกรล่ะค่ะ"ป้าจันคว้าถุงข้าวของฉันไปถือให้"ตากรออกไปตามคุณหนูน่ะ""แล้วพ่อ...""ท่านนั่งรอคุณหนูอยู่ที่ห้องรับแขก ท่าทางเป็นห่วงคุณหนูมากเลยนะคะ"พอสิ้นเสียง ฉันก็พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะเดินนำหน้าป้าจันเข้าไปในบ้านฉันตั้งใจว่าจะไม่ทักทายหรือพูดคุยอะไรกับพ่อ จึงเลือกที่จะเดินผ่านห้องรับแขก แต่พอพ่อเห็นฉันท่านกลับรีบลุกขึ้นแล้วเดินมาขวางหน้าฉัน"ทำไมถึงไม่รับสายกร..ไม่รับสายฉัน?"ไม่รู้เลยว่าพ่อก็โทรมาเหมือนกัน"แบตหมดค่ะ"ฉันโกหกคำโตเลย"แล้วโทรหากรมีอะไร""รถเสียค่ะ แต่ต้องติดต่อให้ฉันมาเอาไปแล้ว""ทำไมไม่โทรหาฉัน"น้ำเสียงดุแฝงด้วยความเป็นห่วง"....."ฉันก้มหน้าเม้มปากทั้งสองแน่น ก็จะโทรหาน
Read more
(8)ของเก่า
ของเก่าฉันจ้องดูหน้าจอโทรศัพท์ด้วยหัวใจที่วูบไหว มันรู้สึกหน่วง ๆ แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ยอมแพ้ และยังคงหวังให้เขากลับมา ในชีวิตของฉันไม่เคยมีใครที่ดีกับฉัน คอยปกป้องดูแลคอยให้คำปรึกษา นอกจากพี่ตั้ง แต่เขาก็กลับด่วนจากฉันไป ตอนนั้นฉันก็รู้สึกว่าไม่เหลือใครอีกแล้ว พ่อก็ไม่ค่อยสนใจ ท่านทำแต่งาน แล้วยังคอยกดดันให้ฉันในการเรียนตลอด ฉันราวกับคนที่ยืนอยู่ในที่มืดเพียงลำพัง จนกระทั่งได้มาพบกับพี่ทอย ผู้ชายคนเดียวและคนแรกที่ฉันรัก เขาทำหน้าที่แทนพี่ชายฉันเป็นอย่าง.เขาเป็นทุก ๆ อย่างให้กับฉัน แน่นอนว่าฉันไม่มีทางลืมเขาได้ ถึงแม้เหตุผลการบอกเลิกมันทำให้ฉันเสียใจมาก แต่ลึก ๆ ในใจฉันเชื่อว่าไม่ใช่เหตุผลที่เขาพูด มันต้องมีอะไรแน่ ๆ พี่ทอยไม่ใช่คนที่พูดจาทำร้ายใคร ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ทั้งที่ผ่านมาตลอดเวลาที่คบกัน เราไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้งฉันขับรถต่อไปยังร้านอาหารที่เคยไปทานประจำกับพี่ตั้งเมื่อตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ ระหว่างฉันเหลือบเห็นโรงเรียนมัธยมที่พี่ตั้งเคยเรียน ซึ่งตอนนั้นฉันกับเขาเรียนคนละโรงเรียนกัน เพราะพ่อส่งฉันไปเรียนโรงเรียนสตรีล้วน จุดประสงค์ของพ่อคงจะรู้ดี
Read more
(9)คิดถึงจึงอยากมาหา
คิดถึงจึงอยากมาหาฉันเดินแยกออกมาจากพี่ทอยเพื่อเดินไปหาช่างที่เรียก พอไปถึงเขาก็ถามฉันเรื่องที่จะสะดวกเปลี่ยนอะไหล่ใหม่หรือเปล่า เพราะมันมีบางอย่างที่อาจจะต้องเปลี่ยนของใหม่"สะดวกค่ะ""โอเคครับงั้นผมจะรีบจัดการให้นะ""ค่ะ"ตอบรับช่างแล้วหันมองพี่ทอยที่เดินไปยังรถของเขา"ผู้ชายคนนั้นมาที่นี่ทำไมเหรอคะ"ฉันชี้ไปที่พี่ทอยที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่แล้วเอ่ยถามช่าง."คุณทอยน่ะเหรอ"ฉันผงกหัว"ก็มาดูรถให้คุณไงครับ..."ฉันฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ"...คุณทอยยังกำชับผมด้วยนะว่าต้องดูแลรถของคุณให้ดีที่สุด"หัวใจฉันพองโตขึ้นมาทันที รู้สึกใบหน้าเห่อร้อนไปหมดแต่พอหันไปที่พี่ทอย ก็เห็นเขาขับรถออกไปแล้ว ว่าจะไปขอบคุณสักหน่อย ไม่เป็นไร ฉันมีเบอร์โทร"เขาได้บอกไหมคะว่ารถคันนี้เป็นของใคร...ฉันหมายถึงว่าเขาพูดถึงฉันยังไง""คนรู้จักอ่ะครับ"เพล้ง! ฉันรู้สึกว่าตัวเองหน้าแตกละเอียดยิบ เพราะคาดหวังว่าเขาจะพูดถึงฉันดีกว่านี้ 'คนรู้จัก?' เหอะ !"ผมขอตัวก่อนนะครับ""ตามสบายเลยค่ะ"พอช่างขอตัว ฉันก็ออกมาจากอู่ไปยังรถของตัวเอง.แล้วขับออกมาฉันกลับมาถึงบ้านก็ขึ้นห้องนอนเล่นโทรศัพท์บนเตียง..รู้สึกเบื่อ ๆ ทำไมพ่อยังไม่ให้ฉันไปทำง
Read more
(10)ถอย
ถอย"พี่ทอยจะมาที่นี่เหรอคะ"การ์ดคุมผับที่เดินมากับฉันหยุดเดินแล้วหันมาตอบ"ใช่ครับ..คุณทอยเป็นคนโทรมาบอกว่าที่หน้าผับมีผู้หญิงกำลังจะถูกทำร้าย ผมกับลูกน้องจึงรีบออกมา""อ๋อค่ะ"ฉันรู้สึกดีใจที่เขายังเป็นห่วงการ์ดพาฉันไปนั่งที่ห้องรับรองแล้วเสิร์ฟน้ำให้ฉันดื่ม แล้วบอกว่าพี่ทอยสั่งให้ฉันนั่งรอในนี่ก่อน รอจนกว่าพี่ทอยมาถึง ไม่ต้องสั่งฉันก็รออยู่แล้วก็อยากเจอเขาหนิเวลาผ่านไปร่วมสิบห้านาที ประตูห้องก็เปิดเข้ามาก็ได้ปรากฏร่างชายหนุ่ม ฉันรีบลุกจากโซฟาแล้วเดินไปหาเขาทันที"ทำไมทำตัวแบบนี้"เขาทำสีหน้าใส่ฉันอย่างไม่พอใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว"ต้อง...""คิดจะมาอ่อยฉัน?"ฉันยังไม่ทันจะพูดอะไรพี่ทอยก็แทรกพูดแล้วส่งสายตามองมายังชุดที่ฉันสวมใส่ สำหรับฉันคิดว่าไม่ได้โป๊มาก แต่ทว่าฉันไม่เคยสวมใส่ชุดแบบนี้มาก่อนช่วงที่คบกับเขา มันอาจจะดูว่าโป๊สำหรับเขา"มะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ""ออกมาดื่มคนเดียว แต่งตัวราวกับ...."เขาเบือนหน้าไปพ่นลมหายใจ"....แล้วยังโทรหาฉันอยากเจอฉันมันหมายความว่าอะไร ถ้าเธอไม่คิดจะอ่อยฉัน!""..."ฉันก้มหน้างุดด้วยหัวใจที่สั่น ๆ เพราะสีหน้าเขาดูน่ากลัวมาก"อยากได้ฉันมากเลยเหรอ..ร่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status