ก็แค่แฟนเก่า (set..ก็แค่)

ก็แค่แฟนเก่า (set..ก็แค่)

last updateHuling Na-update : 2025-06-24
By:  ไรท์โสOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
44Mga Kabanata
3.2Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

'ตอนนี้สถานะของเธอ..ก็แค่แฟนเก่า' 'ทินภัทร' หรือ 'ทอย' พี่ชายต่างมารดาของ 'รณกร' ในเรื่อง 'ก็แค่ของแถม' เป็นชายหนุ่มที่เป็นเป็นผู้ชายที่เฟอร์เฟกต์ หน้าตาหล่อเหลา แถมยังเป็นคนเก่ง และที่สำคัญเขาเป็นคนที่เฟรนลี่มาก แต่ภายในใจของเขากลับดูโศกเศร้ากับเรื่องที่ฝังอยู่ในใจที่ไม่มีวันลืม ต้องรัก หรือ ต้อง หญิงสาวที่มีหน้าตาสะสวย เป็นคนยิ้มเก่ง ร่าเริง เธอเคยคบหากับทินภัทรที่ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น แต่อยู่ ๆ ชายหนุ่มคนนั้นก็บอกเลิกกับเธอโดยไม่มีสาเหตุ ทำให้เธอรู้สึกติดใจกับการบอกเลิกของแฟนหนุ่มอย่างไม่มีเหตุผลมาตลอด เพราะในใจลึก ๆ เธอยังคงรักเขาอยู่ และยังคิดว่าแฟนหนุ่มก็ยังรักเธออยู่เช่นกัน

view more

Kabanata 1

(1) คิดถึงแฟนเก่า

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
44 Kabanata
(1) คิดถึงแฟนเก่า
คิดถึงแฟนเก่า Tong rak'ต้อง เป็นแฟนกับพี่นะ''พี่รักต้องนะครับ''พอต้องเรียนจบ เราแต่งงานเลยดีไหม'ฉันนั่งมองรูปภาพเก่า ๆ และคำพูดของแฟน(เก่า)ฉันที่ได้พูดไว้ เขาเป็นที่ฉันฝันและคิดถึงเขามาโดยตลอด แล้วก็เผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข แต่ภาพที่ทำให้ฉันรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากก็ผุดเข้ามาในหัว'ต้อง เราเลิกกันเถอะ''ตะ ต้องทำอะไรผิด ทำไมพี่ถึงอยากเลิกกับต้อง''ต้องไม่ได้ทำอะไรผิด....พี่ผิดเอง''ไม่ ยังไงต้องก็ไม่เลิก...เรายังรักกันอยู่ไม่ใช่เหรอคะ''พี่ไม่ต้องการต้องแล้ว..เราจบกันแค่นี้เถอะ'ระหว่างที่เขาจะหันหลังเดินจากไป ฉันก็รีบคว้าแขนแกร่งแล้วเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเทา'ขอร้อง อย่าทิ้งต้องไป...'ฉันพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน'...พี่ไม่พอใจอะไรต้อง พี่บอกมาได้เลยต้องจะปรับปรุงตัว อย่าทิ้งต้องไปเลยนะ ฮือออ'เจ้าของใบหน้าหล่อหลุบตาลงมองที่มือฉันที่จับท่อนแขนของเขาไว้แน่น ก่อนจะแกะมือฉันออก'เราจบกันแค่นี้เถอะนะ'เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วค่อย ๆ เดินจากไป'พี่ทอย กลับมา ฮือออ พี่ทอยอย่าไป ฮือออ'ฉันร้องเรียกเขาจนสุดเสียง แต่เขาก็ไม่หันกลับมามองฉันเลยหลังจากนั้นฉันก็พยายามไปหาเขาเพื่อพูดค
Magbasa pa
(2)กลับมาแล้ว
กลับมาแล้วระหว่างทางที่ลุงกรกำลังขับรถพาฉันกลับมาที่บ้าน"ลุงกรคะ..."คนขับรถได้เงยหน้าขึ้นมองฉันผ่านกระจกด้วยสีหน้าสงสัย"...ช่วยพาต้องไปที่ ที่หนึ่งก่อนได้ไหมคะ"..ตอนนี้ฉันมายืนอยู่ตรงหน้าที่เก็บอัฐิของพี่ชายฉัน พร้อมดอกไม้ที่ได้แวะซื้อก่อนหน้า"พี่ตั้ง...ต้องคิดถึงพี่จัง"พอพูดจบฉันก็วางดอกไม้แล้วก้มหน้าด้วยดวงตาเห่อร้อนก่อนที่จะเงยขึ้นมองไปยังรูปภาพพี่ชายตรงหน้า"พ่อมาหาพี่บ้างไหม...เหอะ"ฉันกลั้วหัวเราะหลังจากพูดจบ เพราะคิดว่าท่านคงไม่ได้มาแน่ ๆ"ต้องกลับมาแล้ว...ต่อไปนี้ต้องจะมาหาพี่ตั้งทุกวัน พี่จะได้ไม่เหงา"พอสิ้นเสียงน้ำตาฉันก็ไหลรินลงมาพร้อมกับคลี่ยิ้มบาง ๆ มือ เอื้อมไปสัมผัสที่รูปถ่าย"จริง ๆ แล้วต้องเองก็เหงาเหมือนกับพี่นั้นแหละ...เพราะต้องไม่มีเขาคนนั้นแล้ว"จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลพรากออกมาเมื่อฉันนึกถึงแฟนเก่า ฉันยกมือปาดมันน้ำตาแบบลวก ๆ แล้วสูดลมหายใจเข้า"แต่พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ..ต้องจะเอาเขากลับมาให้ได้"ใช่แล้ว ยังไงพี่ทอยจะต้องกลับมาเป็นของฉัน"พี่ไม่น่าด่วนจากต้องไปเลย..ต้องจะได้ให้พี่รู้จักกับคน คนนั้น คนที่ต้องรัก"ภาพในหัวผุดขึ้นเมื่อตอนที่ยังเด็ก ฉันได้บอกกับพี่ชายของต
Magbasa pa
(3)เจอกันสักที(รอบ 1ปี)
เจอกันสักที (รอบ 1ปี)'สามทุ่มตรง' ฉันลุกจากเตียงเพื่อจะไปแต่งตัว ฉันเลือกเสื้อผ้าที่ใส่แล้วดูเซ็กซี่ที่สุด ซึ่งก่อนหน้าฉันไม่เคยสวมใส่เสื้อผ้าแนวนี้เลย เพิ่งจะมาใส่ในช่วงหนึ่งปีที่แล้ว.เพราะรู้สึกอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง. ก๊อก ก๊อก"คุณหนูคะ คุณหนู.."นั่นเป็นเสียงของป้าจัน ฉันวางแปลงปัดหน้าลงแล้วลุกจากเก้าอี้หน้ากระจกเพื่อจะไปเปิดประตูให้เธอ"...ป้าเอานมอุ่นมาให้ค่ะ"ยังเดินไม่ถึงประตูห้องเสียงป้าจันก็ดังขึ้นอีกครั้ง ฉันต้องลอบหายใจออกมา เพราะป้าจันมักจะต้องเอานมอุ่น ๆ มาให้ฉันดื่มตั้งแต่เด็กแต่ตอนนี้ฉันโตแล้วนะ แอ๊ดดด เสียงประตูเปิดเข้ามา"คุณหนู..."พอเปิดประตูป้าจันก็ต้องชะงักแล้วส่งสายตามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าค่อนข้างตกใจ"....จะออกไปไหนเหรอคะ"เธอตกใจเพราะเสื้อผ้าที่ฉันสวมใส่ยังไงล่ะ"ต้องจะออกไปดื่มกับพลอยน่ะค่ะ"ฉันตอบกลับไปตามความจริง แล้วหลุบตามองแก้วนมที่มือของป้าแม่บ้าน"เอาไปเก็บเถอะค่ะ ต้องไม่กินหรอก....""ไม่ได้นะคะ ถ้าคุณท่านรู้อาจจะโกรธเอาได้"ป้าจันแทรกพูดขึ้น"ป้าจัน ต้องโตแล้วนะคะเรียนจบแล้วด้วย""แต่...""ไม่มีแต่ ป้าเอานมกลับไปเถอะต้องจะแต่งตัวต่อ"ว่าจบฉันก็ผลักป้าแม่บ้านอ
Magbasa pa
(4)เหตุผลที่บอกเลิก
เหตุผลที่บอกเลิก"ถอยไป"เสียงทุ้มดุเอ่ยด้วยสายตาที่จ้องมองมาที่ฉันอย่างเย็นชา พานทำให้หัวใจฉันรู้สึกหวิว ๆ เพราะฉันไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้มาก่อนเลย"ต้องมีเรื่องจะคุยกับพี่"ฉันสูดลมหายใจเข้าก่อนจะพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้าก่อนที่จะพูดขึ้น"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ""ฉัน?"ฉันพึมพำเบา ๆ หัวใจสั่น ๆ เพื่อไม่ใช่แค่สายตาที่เปลี่ยนแต่สรรพนามที่เขาเอ่ยมาเมื่อกี้ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน"ฉันบอกให้หลีกไป"เขาเอ่ยเป็นครั้งที่สองเพราะฉันไม่หลบทางให้เขาสักที ในขณะที่สีหน้าชายหนุ่มดูไม่สบอารมณ์มาก"ต้อง แกหลบพี่เขาเถอะ"ฉันหันไปที่เพื่อนสนิท"แกฉันขอเวลาคุยกับพี่เขาแปบนึง...."ก่อนที่จะหันกลับมาที่ชายหนุ่ม"....ต้องขอคุยด้วยสักห้านาทีได้ไหม""...."เขาไม่ตอบแต่ลอบหายใจเบา ๆ"นะคะ ต้องมีเรื่องจะคุยกับพี่จริง ๆ""หลบทาง แล้วตามมา"ฉันรีบหลบให้เขาเดินทันที"แกขึ้นไปก่อนเลยนะเดี๋ยวฉันตามไป"ฉันบอกกับเพื่อนก่อนที่จะรีบตามแฟนเก่าลงบันไดไปฉันเดินตามพี่ทอยมายังที่สำหรับสูบบุหรี่ ซึ่งตอนนี้มีแค่เราสองคน ชายหนุ่มยืนหันหลังให้แล้วสอดมือไปในกระเป๋าหยิบบุหรี่และไฟแช็คขึ้นมาจุดสูบ โดยที่ฉันได้ยืนมองแผ่นหลังเขาด้วยหัวใจที่โห
Magbasa pa
(5)ที่ฉันเคยยืน
ที่ฉันเคยยืนฉันขอให้พลอยพาฉันกลับเพราะรู้สึกไม่อยากดื่มต่อแล้ว มันรู้สึกเจ็บ ๆ ที่หัวใจสุด ๆ ระหว่างทางฉันก็ยังนึกถึงเขา คิดถึงแต่เขาไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงรักเขามากขนาดนี้ หรือเป็นเพราะเขาคือรักแรกและเป็นผู้ชายคนแรกของฉันที่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง"แก..โอเคไหม"ฉันลบความคิดที่ปั่นป่วนออกจากสมองแล้วหันไปที่เพื่อน"บอกตามตรง..ฉันไม่โอเคเลย""แกควรตัดใจ..เฮ้อแต่ฉันก็เข้าใจนะว่าพี่ทอยเป็นคนแรกที่ทำให้แกยอมเปิดหัวใจที่ปิดมานาน"ที่เพื่อนฉันพูดแบบนี้ก็เพราะเธอรู้มาตลอดว่าฉันไม่เคยเปิดใจรับรักผู้ชายคนไหนเลย จนมาเจอพี่ทอย"...."ฉันไม่ได้พูดอะไรกลับไป เพียงแต่คิดว่าฉันคงไม่มีวันตัดใจจากเขาได้แน่ และยังคิดว่าจะต้องทำทุกอย่างให้เขากลับมารักฉันให้ได้เช้าวันต่อมาฉันตื่นมาทานอาหารเช้าพร้อมกับพ่อ บรรยากาศที่โต๊ะอาหารซึ่งเงียบกริบ มีแค่เสียงช้อนกระทบกับชามเบา ๆ ฉันสังเกตว่าพ่อเหลือบมองฉันอยู่บ่อย จึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไป"พ่อมีอะไรจะคุยกับต้องหรือเปล่าคะ""แกไปที่นั้นมาเหรอ""ใช่"ที่พ่อพูดถึงนั้นก็คือที่บรรจุอัฐิของพี่ชายฉัน"ฉันเคยสั่งแกห้ามไปที่นั่นไม่ใช่เหรอ!"พ่อตวาดใส่ฉันด้วยสีหน้าดุดัน"ทำไมต้องจ
Magbasa pa
(6)ช่วยรอเป็นเพื่อน
ช่วยรอเป็นเพื่อนฉันยืนมองแผ่นหลังของชายหญิงที่เดินผ่านไปจนลับตาด้วยน้ำตาคลอเบ้า พอได้สติก็รีบปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนที่จะพ่นมันออกมาเบา ๆ จากนั้นก็เดินเข้าไปในร้านอาหารหรูหลังจากทานข้าวจนอิ่มเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ขับรถออกมาจากห้างสรรพสินค้า ซึ่งมันก็เป็นเวลาที่ค่อนข้างดึก ฉันเดินชอปปิ้งจนเพลินไม่ได้ดูเวลาเลย ระหว่างทางฉันขับรถโดยไม่ได้ใช้ความเร็วมากเปิดเพลงในรถเพื่อให้ตัวเองอารมณ์ดี คลายความหมองหม่นที่อยู่ภายในใจ แต่ทว่าจู่ ๆ รถที่ฉันขับตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยก็เกิดดับไปซะอย่างนั้น"เป็นอะไรเนี่ย"ฉันพึมพำแล้วมองซ้ายมองขวา ซึ่งน่าโมโหมากที่รถดันดับในสถานที่เปลี่ยว ฉันเปิดไฟฉุกเฉินไว้ แล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาคนขับรถที่บ้าน แต่ก็ไม่รับสาย หรืออาจจะเป็นเพราะเขาอาจจะกำลังขับรถ หรือไม่ก็แบตหมด ฉันเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกจึงไม่มีเบอร์ช่าง ตอนนี้มีทางเดียวคือต้องรอให้ลุงกรโทรกลับมา ฉันไม่กล้าออกจากรถไปไหนเลยเพราะรู้สึกกลัวมากฉันรอลุงกรโทรกลับมาสักพัก แต่ก็ไม่มีวี่แวว ครั้นจะโทรหาพ่อก็กลัวว่าท่านจะดุ โอ๊ย ทำยังไงดี จะทิ้งรถไว้แล้วขึ้นแท็กซี่กลับ แต่แถวนี้ไม่มีแท็กซี่ผ่านเลย
Magbasa pa
(7)เบอร์เดิม
เบอร์เดิมพอรถยนต์คันหรูขับออกไปจนลับตา ฉันก็เดินถือข้าวของเข้ามาในบ้าน"คุณหนู.."เสียงเรียกและเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาที่ฉันด้วยสีหน้าแตกตื่น"..คุณหนูหายไปไหนมาคะ แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์"เป็นป้าจันที่วิ่งมาหาฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง ฉันรู้แล้วล่ะว่าลุงกรโทรกลับในระหว่างที่พี่ทอยอยู่ด้วยแล้ว แต่ทว่าฉันปิดเครื่อง เพราะถ้าลุงกรมาพี่ทอยก็คงต้องกลับ และฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น"ต้องไม่เป็นอะไรค่ะ..แล้วลุงกรล่ะค่ะ"ป้าจันคว้าถุงข้าวของฉันไปถือให้"ตากรออกไปตามคุณหนูน่ะ""แล้วพ่อ...""ท่านนั่งรอคุณหนูอยู่ที่ห้องรับแขก ท่าทางเป็นห่วงคุณหนูมากเลยนะคะ"พอสิ้นเสียง ฉันก็พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะเดินนำหน้าป้าจันเข้าไปในบ้านฉันตั้งใจว่าจะไม่ทักทายหรือพูดคุยอะไรกับพ่อ จึงเลือกที่จะเดินผ่านห้องรับแขก แต่พอพ่อเห็นฉันท่านกลับรีบลุกขึ้นแล้วเดินมาขวางหน้าฉัน"ทำไมถึงไม่รับสายกร..ไม่รับสายฉัน?"ไม่รู้เลยว่าพ่อก็โทรมาเหมือนกัน"แบตหมดค่ะ"ฉันโกหกคำโตเลย"แล้วโทรหากรมีอะไร""รถเสียค่ะ แต่ต้องติดต่อให้ฉันมาเอาไปแล้ว""ทำไมไม่โทรหาฉัน"น้ำเสียงดุแฝงด้วยความเป็นห่วง"....."ฉันก้มหน้าเม้มปากทั้งสองแน่น ก็จะโทรหาน
Magbasa pa
(8)ของเก่า
ของเก่าฉันจ้องดูหน้าจอโทรศัพท์ด้วยหัวใจที่วูบไหว มันรู้สึกหน่วง ๆ แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ยอมแพ้ และยังคงหวังให้เขากลับมา ในชีวิตของฉันไม่เคยมีใครที่ดีกับฉัน คอยปกป้องดูแลคอยให้คำปรึกษา นอกจากพี่ตั้ง แต่เขาก็กลับด่วนจากฉันไป ตอนนั้นฉันก็รู้สึกว่าไม่เหลือใครอีกแล้ว พ่อก็ไม่ค่อยสนใจ ท่านทำแต่งาน แล้วยังคอยกดดันให้ฉันในการเรียนตลอด ฉันราวกับคนที่ยืนอยู่ในที่มืดเพียงลำพัง จนกระทั่งได้มาพบกับพี่ทอย ผู้ชายคนเดียวและคนแรกที่ฉันรัก เขาทำหน้าที่แทนพี่ชายฉันเป็นอย่าง.เขาเป็นทุก ๆ อย่างให้กับฉัน แน่นอนว่าฉันไม่มีทางลืมเขาได้ ถึงแม้เหตุผลการบอกเลิกมันทำให้ฉันเสียใจมาก แต่ลึก ๆ ในใจฉันเชื่อว่าไม่ใช่เหตุผลที่เขาพูด มันต้องมีอะไรแน่ ๆ พี่ทอยไม่ใช่คนที่พูดจาทำร้ายใคร ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ทั้งที่ผ่านมาตลอดเวลาที่คบกัน เราไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้งฉันขับรถต่อไปยังร้านอาหารที่เคยไปทานประจำกับพี่ตั้งเมื่อตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ ระหว่างฉันเหลือบเห็นโรงเรียนมัธยมที่พี่ตั้งเคยเรียน ซึ่งตอนนั้นฉันกับเขาเรียนคนละโรงเรียนกัน เพราะพ่อส่งฉันไปเรียนโรงเรียนสตรีล้วน จุดประสงค์ของพ่อคงจะรู้ดี
Magbasa pa
(9)คิดถึงจึงอยากมาหา
คิดถึงจึงอยากมาหาฉันเดินแยกออกมาจากพี่ทอยเพื่อเดินไปหาช่างที่เรียก พอไปถึงเขาก็ถามฉันเรื่องที่จะสะดวกเปลี่ยนอะไหล่ใหม่หรือเปล่า เพราะมันมีบางอย่างที่อาจจะต้องเปลี่ยนของใหม่"สะดวกค่ะ""โอเคครับงั้นผมจะรีบจัดการให้นะ""ค่ะ"ตอบรับช่างแล้วหันมองพี่ทอยที่เดินไปยังรถของเขา"ผู้ชายคนนั้นมาที่นี่ทำไมเหรอคะ"ฉันชี้ไปที่พี่ทอยที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่แล้วเอ่ยถามช่าง."คุณทอยน่ะเหรอ"ฉันผงกหัว"ก็มาดูรถให้คุณไงครับ..."ฉันฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ"...คุณทอยยังกำชับผมด้วยนะว่าต้องดูแลรถของคุณให้ดีที่สุด"หัวใจฉันพองโตขึ้นมาทันที รู้สึกใบหน้าเห่อร้อนไปหมดแต่พอหันไปที่พี่ทอย ก็เห็นเขาขับรถออกไปแล้ว ว่าจะไปขอบคุณสักหน่อย ไม่เป็นไร ฉันมีเบอร์โทร"เขาได้บอกไหมคะว่ารถคันนี้เป็นของใคร...ฉันหมายถึงว่าเขาพูดถึงฉันยังไง""คนรู้จักอ่ะครับ"เพล้ง! ฉันรู้สึกว่าตัวเองหน้าแตกละเอียดยิบ เพราะคาดหวังว่าเขาจะพูดถึงฉันดีกว่านี้ 'คนรู้จัก?' เหอะ !"ผมขอตัวก่อนนะครับ""ตามสบายเลยค่ะ"พอช่างขอตัว ฉันก็ออกมาจากอู่ไปยังรถของตัวเอง.แล้วขับออกมาฉันกลับมาถึงบ้านก็ขึ้นห้องนอนเล่นโทรศัพท์บนเตียง..รู้สึกเบื่อ ๆ ทำไมพ่อยังไม่ให้ฉันไปทำง
Magbasa pa
(10)ถอย
ถอย"พี่ทอยจะมาที่นี่เหรอคะ"การ์ดคุมผับที่เดินมากับฉันหยุดเดินแล้วหันมาตอบ"ใช่ครับ..คุณทอยเป็นคนโทรมาบอกว่าที่หน้าผับมีผู้หญิงกำลังจะถูกทำร้าย ผมกับลูกน้องจึงรีบออกมา""อ๋อค่ะ"ฉันรู้สึกดีใจที่เขายังเป็นห่วงการ์ดพาฉันไปนั่งที่ห้องรับรองแล้วเสิร์ฟน้ำให้ฉันดื่ม แล้วบอกว่าพี่ทอยสั่งให้ฉันนั่งรอในนี่ก่อน รอจนกว่าพี่ทอยมาถึง ไม่ต้องสั่งฉันก็รออยู่แล้วก็อยากเจอเขาหนิเวลาผ่านไปร่วมสิบห้านาที ประตูห้องก็เปิดเข้ามาก็ได้ปรากฏร่างชายหนุ่ม ฉันรีบลุกจากโซฟาแล้วเดินไปหาเขาทันที"ทำไมทำตัวแบบนี้"เขาทำสีหน้าใส่ฉันอย่างไม่พอใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว"ต้อง...""คิดจะมาอ่อยฉัน?"ฉันยังไม่ทันจะพูดอะไรพี่ทอยก็แทรกพูดแล้วส่งสายตามองมายังชุดที่ฉันสวมใส่ สำหรับฉันคิดว่าไม่ได้โป๊มาก แต่ทว่าฉันไม่เคยสวมใส่ชุดแบบนี้มาก่อนช่วงที่คบกับเขา มันอาจจะดูว่าโป๊สำหรับเขา"มะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ""ออกมาดื่มคนเดียว แต่งตัวราวกับ...."เขาเบือนหน้าไปพ่นลมหายใจ"....แล้วยังโทรหาฉันอยากเจอฉันมันหมายความว่าอะไร ถ้าเธอไม่คิดจะอ่อยฉัน!""..."ฉันก้มหน้างุดด้วยหัวใจที่สั่น ๆ เพราะสีหน้าเขาดูน่ากลัวมาก"อยากได้ฉันมากเลยเหรอ..ร่
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status