ก็แค่แฟนเก่า (set..ก็แค่)

ก็แค่แฟนเก่า (set..ก็แค่)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-06-24
Oleh:  ไรท์โสOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
44Bab
3.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

'ตอนนี้สถานะของเธอ..ก็แค่แฟนเก่า' 'ทินภัทร' หรือ 'ทอย' พี่ชายต่างมารดาของ 'รณกร' ในเรื่อง 'ก็แค่ของแถม' เป็นชายหนุ่มที่เป็นเป็นผู้ชายที่เฟอร์เฟกต์ หน้าตาหล่อเหลา แถมยังเป็นคนเก่ง และที่สำคัญเขาเป็นคนที่เฟรนลี่มาก แต่ภายในใจของเขากลับดูโศกเศร้ากับเรื่องที่ฝังอยู่ในใจที่ไม่มีวันลืม ต้องรัก หรือ ต้อง หญิงสาวที่มีหน้าตาสะสวย เป็นคนยิ้มเก่ง ร่าเริง เธอเคยคบหากับทินภัทรที่ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น แต่อยู่ ๆ ชายหนุ่มคนนั้นก็บอกเลิกกับเธอโดยไม่มีสาเหตุ ทำให้เธอรู้สึกติดใจกับการบอกเลิกของแฟนหนุ่มอย่างไม่มีเหตุผลมาตลอด เพราะในใจลึก ๆ เธอยังคงรักเขาอยู่ และยังคิดว่าแฟนหนุ่มก็ยังรักเธออยู่เช่นกัน

Lihat lebih banyak

Bab 1

(1) คิดถึงแฟนเก่า

"Papa bercanda ya?" Aku masih coba setenang mungkin. "Aku baru lulus sekolah Pa, usiaku baru aja 19 tahun, masa sudah mau dijodohkan."

"Kamu gak berguna."

Aku melotot mendengar omongan Papa yang begitu kasar dan menohok dada. Sumpah, kenapa Papa menyebalkan sekali sih?

Kalau laki-laki ini bukan Papaku, sudah pasti aku menamparnya.

"Kamu kerja gak becus, kuliah gak mau-"

"Bukannya enggak mau." Aku memotong cepat. "Aku cuma mau istirahat sebentar Papa. Capek belajar terus."

Okei, ini masih bisa disabari. Jadi aku tidak boleh meledak-ledak.

"Halah, alasan aja. Kamu cuma bisa foya-foya, kamu enggak becus buat hidup tahu?"

"Paaaa!" Memejamkan mata, menarik napas dalam, aku pun tersenyum. "Ya habis aku harus apa lagi?"

"Jadi istri orang. Makanya Papa jodohkan kamu dengan seorang pria matang."

"Enggak!" Kini, aku mulai tegas pada Papa. "Nala enggak mau menikah dengan laki-laki pilihan Papa."

"Oh ya sudah." Papa menaikan bahu dengan tenang sebelum menyesap teh di depannya yang kepulan asap dari teh tersebut sudah hilang ditelan udara. "Kalau gitu, kamu pergi dari rumah ini, tanpa membawa apapun. Kartu kredit kamu, baju kamu, uang kamu, semuanya. Itu kan milik Papa, hasil kerja keras Papa. Anak yang enggak nurut kayak kamu mana pantas Papa biayai."

"Pa, kok Papa gitu siiiiih?" Kini aku mulai mencak-mencak, siap meledakan emosi anak 19 tahun yang belum benar-benar stabil. "Aku anak Papa loh! Aku enggak minta dilahirkan ke dunia ini. Karena aku udah di sini seharusnya Papa tuh ngerti, Papa tuh tahu, kalau aku tanggung jawab Papa!"

"Papa udah tanggung jawab ke kamu. Selama ini. Kamu hamburin uang Papa? Papa diam. Kamu berbuat nakal, Papa maklumi. Kamu lagi butuh dukungan? Papa dukung. Papa sebisa mungkin didik kamu jadi anak pintar, cerdas, mandiri. Tapi kamunya bolot mulu. Papa sampak kepikiran kalau sebenarnya kamu itu keturunan haji Bolot."

"PAPA SAMA MAMA LOH YANG BIKIN AKU!"

"Ya karena itu Papa masih bertanggung jawab sama hidupmu."

"Ck." Aku menyugar rambut panjang yang sejak tadi sudah berantakan. Bagaimana tidak? Aku stress! Beneran stress! "Tanggung jawab kayak apa? Papa bahkan mau nikahin aku sama cowok yang enggak aku kenal!"

"Kalau gitu kenalan dulu aja biar Papa nikahin kamu sama cowok yang udah kamu kenal."

"Pa, enggak lucu."

"Menurut kamu Papa lagi ngelawak?"

Aku diam sembari menatap mata Papa. Menyebalkan sekali, baru kali ini aku punya niatan untuk seenggaknya menonjok wajah paruh baya itu. Tapi di sisi lain, mana berani, mana bisa. Aku kan sayang Papa yang udah memberikan aku banyak uang.

"Kamu gak belajar dengan becus, kamu enggak mau masuk kuliah jurusan bisnis, kamu bisanya cuma tidur, nonton, belanja, hura-hura gak jelas. Tahu enggak sih? Kamu tuh bebaaaan banget."

Mulutku menganga lebar mendengar penuturan tersebut.

"Karena itu, Papa mau mentransfer beban Papa ini, alias kamu, ke seorang lelaki yang Papa yakin bisa handle kamu dengan baik. Bisa ngadepin kamu yang pura-pura baik di depan Papa padahal di luar sana gak waras. Bisa ngadepin kamu yang kayak iya-iya dan nurut perkataan Papa padahal di luar sana? Mana ada nurut, bandel banget. Jangan kira Papa enggak tahu kelakuan kamu itu ya Nala."

Aku berdehem mendengar itu. Kenapa Papa baru bicarakan semuanya sekarang coba? Kalau Papa tahu dari dulu seharusnya aku ditegur agar aku bisa lebih hebat untuk menyembunyikan kenakalanku.

"Pa, aku tuh enggak nakal, aku cuma lagi mencari jati diri. Pokoknya, intinya, AKU GAK MAU NIKAH SAMA COWOK PILIHAN PAPA!"

"Oh ya sudah, pergi dari rumah Papa sekarang juga. Papa masih baik hati biarin kamu bawa tuh baju satu biji yang kamu pake."

"Ih Papaaaaaa!"

"Ya kalau begitu kamu nikah."

"Enggak mau."

"Ya udah, pergi, hus, hus, sanaaaa."

Mendengar nada bicara Papa aku geli sendiri sembari melotot. "Enggak Pa! Enggak mau!"

"Denger, karena kamu udah besar dan kamu bilang kalau, kamu bisa memilih jalan hidupmu sendiri, maka Papa persempit pilihan itu, pertama, kamu menikah dengan laki-laki yang Papa pilih dan hidup dengan tenang menjadi seorang istri yang berbakti pada seorang suami. Kedua, kamu pergi dari rumah ini tanpa membawa apapun."

"Aku gak bisa milih salah satu dari penawaran Papa."

"Wah, anak gila kamu."

"PAPA KOK TEGA-TEGANYA NGATAIN AKU?"

"KAMU PIKIR PAPA BUDEG? Santai aja dong ngomongnya, jangan pakai teriak-teriak!" Papa mendelik kesal. "Ya kamu emang gila, hidup udah dipermudah, tinggal milih jadi istri, malah banyak cingcong!"

Seharusnya.

Hanya saja seharusnya.

Aku berpikir sejak dulu untuk menyembunyikan harta Papa di suatu tempat. Agar saat ada masalah seperti ini, aku bisa kabur dari rumah dan menghamburkan uang Papa.

Tapi karena aku terlalu bego, pikiranku memang enggak sampai ke sana.

ARRRRGH!

AKU MAU MELEDAKAN BUMI DAN SEISINYA AJA KALAU KAYAK GINI.

"Yah, kalau kamu pergi dari rumah, nekad dengan sehelai baju yang melekat di tubuh kamu itu, otomatis kamu juga akan dihapus dari daftar hak waris."

Aku terkekeh. "Dihapus dari daftar hak waris Pa? Terus Papa bakalan mewariskan semua hasil kerja keras Papa dari masih muda ke siapa kalau bukan ke anak sendiri?"

"Ke panti asuhan, panti jompo, ke orang-orang yang membutuhkan. Dari pada ke anak gak berguna."

"Lah?" Aku berdiri dan berkacak pinggang. "Kenapa Papa tega begitu sih? Kenapa Papa tidak menggunakan hati nurani Papa. Anak lain mau dibantu, orang lain mau dikasih, tapi anak sendiri dibiarkan sengsara?"

"Lah kamu emang udah ngasih apa ke Papa? Enggak ada benefitnya hidup kamu buat Papa selama ini Nala. Kalau Papa ngasih orang-orang di luar, Papa akan dicap sebagai seorang dermawan yang meninggal dunia, dermawan kaya baik hati. Si pekerja keras yang menyerahkan hartanya untuk beramal. Lah kalau kamu? Lagian percuma juga kamu dapet warisan. Di tangan kamu yang enggak bisa apa-apa itu, perusahaan Papa bakalan runtuh, bangkrut, mana becus kamu kerja, ngurus ribuan karyawan. Belajar pun kamu enggak mau."

"Nanti, Papa malah dicap jelek kalau perusahaan gulung tikar di masa jabatan kamu. Oh, ternyata Pak Haryn punya anak yang enggak berguna. Pak Haryn enggak becus didik anaknya, karena itu perusahaan bangkrut, tercoreng nama Papa sama kamu."

"Intinya, Papa nyebelin!"

"Nah kan, enggak ngaca diri, kamu lebih nyebelin." Papa ikut berdiri dan membenahi kacamata yang kini melorot di tulang hidungnya. "Papa udah mengatur pertemuan kamu dan pria yang sudah Papa pilihkan. Besok, kalian bisa makan siang sama-sama di salah satu restoran. Papa enggak mau tahu, kamu harus datang."

"Aku gak bakalan datang."

"Okei, Papa blokir akses kartu kredit kamu."

"PAAAAAA!" Aku mencak-mencak, astaga, dunia ini sudah gila!

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
44 Bab
(1) คิดถึงแฟนเก่า
คิดถึงแฟนเก่า Tong rak'ต้อง เป็นแฟนกับพี่นะ''พี่รักต้องนะครับ''พอต้องเรียนจบ เราแต่งงานเลยดีไหม'ฉันนั่งมองรูปภาพเก่า ๆ และคำพูดของแฟน(เก่า)ฉันที่ได้พูดไว้ เขาเป็นที่ฉันฝันและคิดถึงเขามาโดยตลอด แล้วก็เผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข แต่ภาพที่ทำให้ฉันรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากก็ผุดเข้ามาในหัว'ต้อง เราเลิกกันเถอะ''ตะ ต้องทำอะไรผิด ทำไมพี่ถึงอยากเลิกกับต้อง''ต้องไม่ได้ทำอะไรผิด....พี่ผิดเอง''ไม่ ยังไงต้องก็ไม่เลิก...เรายังรักกันอยู่ไม่ใช่เหรอคะ''พี่ไม่ต้องการต้องแล้ว..เราจบกันแค่นี้เถอะ'ระหว่างที่เขาจะหันหลังเดินจากไป ฉันก็รีบคว้าแขนแกร่งแล้วเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเทา'ขอร้อง อย่าทิ้งต้องไป...'ฉันพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน'...พี่ไม่พอใจอะไรต้อง พี่บอกมาได้เลยต้องจะปรับปรุงตัว อย่าทิ้งต้องไปเลยนะ ฮือออ'เจ้าของใบหน้าหล่อหลุบตาลงมองที่มือฉันที่จับท่อนแขนของเขาไว้แน่น ก่อนจะแกะมือฉันออก'เราจบกันแค่นี้เถอะนะ'เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วค่อย ๆ เดินจากไป'พี่ทอย กลับมา ฮือออ พี่ทอยอย่าไป ฮือออ'ฉันร้องเรียกเขาจนสุดเสียง แต่เขาก็ไม่หันกลับมามองฉันเลยหลังจากนั้นฉันก็พยายามไปหาเขาเพื่อพูดค
Baca selengkapnya
(2)กลับมาแล้ว
กลับมาแล้วระหว่างทางที่ลุงกรกำลังขับรถพาฉันกลับมาที่บ้าน"ลุงกรคะ..."คนขับรถได้เงยหน้าขึ้นมองฉันผ่านกระจกด้วยสีหน้าสงสัย"...ช่วยพาต้องไปที่ ที่หนึ่งก่อนได้ไหมคะ"..ตอนนี้ฉันมายืนอยู่ตรงหน้าที่เก็บอัฐิของพี่ชายฉัน พร้อมดอกไม้ที่ได้แวะซื้อก่อนหน้า"พี่ตั้ง...ต้องคิดถึงพี่จัง"พอพูดจบฉันก็วางดอกไม้แล้วก้มหน้าด้วยดวงตาเห่อร้อนก่อนที่จะเงยขึ้นมองไปยังรูปภาพพี่ชายตรงหน้า"พ่อมาหาพี่บ้างไหม...เหอะ"ฉันกลั้วหัวเราะหลังจากพูดจบ เพราะคิดว่าท่านคงไม่ได้มาแน่ ๆ"ต้องกลับมาแล้ว...ต่อไปนี้ต้องจะมาหาพี่ตั้งทุกวัน พี่จะได้ไม่เหงา"พอสิ้นเสียงน้ำตาฉันก็ไหลรินลงมาพร้อมกับคลี่ยิ้มบาง ๆ มือ เอื้อมไปสัมผัสที่รูปถ่าย"จริง ๆ แล้วต้องเองก็เหงาเหมือนกับพี่นั้นแหละ...เพราะต้องไม่มีเขาคนนั้นแล้ว"จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลพรากออกมาเมื่อฉันนึกถึงแฟนเก่า ฉันยกมือปาดมันน้ำตาแบบลวก ๆ แล้วสูดลมหายใจเข้า"แต่พี่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ..ต้องจะเอาเขากลับมาให้ได้"ใช่แล้ว ยังไงพี่ทอยจะต้องกลับมาเป็นของฉัน"พี่ไม่น่าด่วนจากต้องไปเลย..ต้องจะได้ให้พี่รู้จักกับคน คนนั้น คนที่ต้องรัก"ภาพในหัวผุดขึ้นเมื่อตอนที่ยังเด็ก ฉันได้บอกกับพี่ชายของต
Baca selengkapnya
(3)เจอกันสักที(รอบ 1ปี)
เจอกันสักที (รอบ 1ปี)'สามทุ่มตรง' ฉันลุกจากเตียงเพื่อจะไปแต่งตัว ฉันเลือกเสื้อผ้าที่ใส่แล้วดูเซ็กซี่ที่สุด ซึ่งก่อนหน้าฉันไม่เคยสวมใส่เสื้อผ้าแนวนี้เลย เพิ่งจะมาใส่ในช่วงหนึ่งปีที่แล้ว.เพราะรู้สึกอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง. ก๊อก ก๊อก"คุณหนูคะ คุณหนู.."นั่นเป็นเสียงของป้าจัน ฉันวางแปลงปัดหน้าลงแล้วลุกจากเก้าอี้หน้ากระจกเพื่อจะไปเปิดประตูให้เธอ"...ป้าเอานมอุ่นมาให้ค่ะ"ยังเดินไม่ถึงประตูห้องเสียงป้าจันก็ดังขึ้นอีกครั้ง ฉันต้องลอบหายใจออกมา เพราะป้าจันมักจะต้องเอานมอุ่น ๆ มาให้ฉันดื่มตั้งแต่เด็กแต่ตอนนี้ฉันโตแล้วนะ แอ๊ดดด เสียงประตูเปิดเข้ามา"คุณหนู..."พอเปิดประตูป้าจันก็ต้องชะงักแล้วส่งสายตามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าค่อนข้างตกใจ"....จะออกไปไหนเหรอคะ"เธอตกใจเพราะเสื้อผ้าที่ฉันสวมใส่ยังไงล่ะ"ต้องจะออกไปดื่มกับพลอยน่ะค่ะ"ฉันตอบกลับไปตามความจริง แล้วหลุบตามองแก้วนมที่มือของป้าแม่บ้าน"เอาไปเก็บเถอะค่ะ ต้องไม่กินหรอก....""ไม่ได้นะคะ ถ้าคุณท่านรู้อาจจะโกรธเอาได้"ป้าจันแทรกพูดขึ้น"ป้าจัน ต้องโตแล้วนะคะเรียนจบแล้วด้วย""แต่...""ไม่มีแต่ ป้าเอานมกลับไปเถอะต้องจะแต่งตัวต่อ"ว่าจบฉันก็ผลักป้าแม่บ้านอ
Baca selengkapnya
(4)เหตุผลที่บอกเลิก
เหตุผลที่บอกเลิก"ถอยไป"เสียงทุ้มดุเอ่ยด้วยสายตาที่จ้องมองมาที่ฉันอย่างเย็นชา พานทำให้หัวใจฉันรู้สึกหวิว ๆ เพราะฉันไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้มาก่อนเลย"ต้องมีเรื่องจะคุยกับพี่"ฉันสูดลมหายใจเข้าก่อนจะพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้าก่อนที่จะพูดขึ้น"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ""ฉัน?"ฉันพึมพำเบา ๆ หัวใจสั่น ๆ เพื่อไม่ใช่แค่สายตาที่เปลี่ยนแต่สรรพนามที่เขาเอ่ยมาเมื่อกี้ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน"ฉันบอกให้หลีกไป"เขาเอ่ยเป็นครั้งที่สองเพราะฉันไม่หลบทางให้เขาสักที ในขณะที่สีหน้าชายหนุ่มดูไม่สบอารมณ์มาก"ต้อง แกหลบพี่เขาเถอะ"ฉันหันไปที่เพื่อนสนิท"แกฉันขอเวลาคุยกับพี่เขาแปบนึง...."ก่อนที่จะหันกลับมาที่ชายหนุ่ม"....ต้องขอคุยด้วยสักห้านาทีได้ไหม""...."เขาไม่ตอบแต่ลอบหายใจเบา ๆ"นะคะ ต้องมีเรื่องจะคุยกับพี่จริง ๆ""หลบทาง แล้วตามมา"ฉันรีบหลบให้เขาเดินทันที"แกขึ้นไปก่อนเลยนะเดี๋ยวฉันตามไป"ฉันบอกกับเพื่อนก่อนที่จะรีบตามแฟนเก่าลงบันไดไปฉันเดินตามพี่ทอยมายังที่สำหรับสูบบุหรี่ ซึ่งตอนนี้มีแค่เราสองคน ชายหนุ่มยืนหันหลังให้แล้วสอดมือไปในกระเป๋าหยิบบุหรี่และไฟแช็คขึ้นมาจุดสูบ โดยที่ฉันได้ยืนมองแผ่นหลังเขาด้วยหัวใจที่โห
Baca selengkapnya
(5)ที่ฉันเคยยืน
ที่ฉันเคยยืนฉันขอให้พลอยพาฉันกลับเพราะรู้สึกไม่อยากดื่มต่อแล้ว มันรู้สึกเจ็บ ๆ ที่หัวใจสุด ๆ ระหว่างทางฉันก็ยังนึกถึงเขา คิดถึงแต่เขาไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงรักเขามากขนาดนี้ หรือเป็นเพราะเขาคือรักแรกและเป็นผู้ชายคนแรกของฉันที่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง"แก..โอเคไหม"ฉันลบความคิดที่ปั่นป่วนออกจากสมองแล้วหันไปที่เพื่อน"บอกตามตรง..ฉันไม่โอเคเลย""แกควรตัดใจ..เฮ้อแต่ฉันก็เข้าใจนะว่าพี่ทอยเป็นคนแรกที่ทำให้แกยอมเปิดหัวใจที่ปิดมานาน"ที่เพื่อนฉันพูดแบบนี้ก็เพราะเธอรู้มาตลอดว่าฉันไม่เคยเปิดใจรับรักผู้ชายคนไหนเลย จนมาเจอพี่ทอย"...."ฉันไม่ได้พูดอะไรกลับไป เพียงแต่คิดว่าฉันคงไม่มีวันตัดใจจากเขาได้แน่ และยังคิดว่าจะต้องทำทุกอย่างให้เขากลับมารักฉันให้ได้เช้าวันต่อมาฉันตื่นมาทานอาหารเช้าพร้อมกับพ่อ บรรยากาศที่โต๊ะอาหารซึ่งเงียบกริบ มีแค่เสียงช้อนกระทบกับชามเบา ๆ ฉันสังเกตว่าพ่อเหลือบมองฉันอยู่บ่อย จึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไป"พ่อมีอะไรจะคุยกับต้องหรือเปล่าคะ""แกไปที่นั้นมาเหรอ""ใช่"ที่พ่อพูดถึงนั้นก็คือที่บรรจุอัฐิของพี่ชายฉัน"ฉันเคยสั่งแกห้ามไปที่นั่นไม่ใช่เหรอ!"พ่อตวาดใส่ฉันด้วยสีหน้าดุดัน"ทำไมต้องจ
Baca selengkapnya
(6)ช่วยรอเป็นเพื่อน
ช่วยรอเป็นเพื่อนฉันยืนมองแผ่นหลังของชายหญิงที่เดินผ่านไปจนลับตาด้วยน้ำตาคลอเบ้า พอได้สติก็รีบปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนที่จะพ่นมันออกมาเบา ๆ จากนั้นก็เดินเข้าไปในร้านอาหารหรูหลังจากทานข้าวจนอิ่มเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ขับรถออกมาจากห้างสรรพสินค้า ซึ่งมันก็เป็นเวลาที่ค่อนข้างดึก ฉันเดินชอปปิ้งจนเพลินไม่ได้ดูเวลาเลย ระหว่างทางฉันขับรถโดยไม่ได้ใช้ความเร็วมากเปิดเพลงในรถเพื่อให้ตัวเองอารมณ์ดี คลายความหมองหม่นที่อยู่ภายในใจ แต่ทว่าจู่ ๆ รถที่ฉันขับตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยก็เกิดดับไปซะอย่างนั้น"เป็นอะไรเนี่ย"ฉันพึมพำแล้วมองซ้ายมองขวา ซึ่งน่าโมโหมากที่รถดันดับในสถานที่เปลี่ยว ฉันเปิดไฟฉุกเฉินไว้ แล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาคนขับรถที่บ้าน แต่ก็ไม่รับสาย หรืออาจจะเป็นเพราะเขาอาจจะกำลังขับรถ หรือไม่ก็แบตหมด ฉันเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกจึงไม่มีเบอร์ช่าง ตอนนี้มีทางเดียวคือต้องรอให้ลุงกรโทรกลับมา ฉันไม่กล้าออกจากรถไปไหนเลยเพราะรู้สึกกลัวมากฉันรอลุงกรโทรกลับมาสักพัก แต่ก็ไม่มีวี่แวว ครั้นจะโทรหาพ่อก็กลัวว่าท่านจะดุ โอ๊ย ทำยังไงดี จะทิ้งรถไว้แล้วขึ้นแท็กซี่กลับ แต่แถวนี้ไม่มีแท็กซี่ผ่านเลย
Baca selengkapnya
(7)เบอร์เดิม
เบอร์เดิมพอรถยนต์คันหรูขับออกไปจนลับตา ฉันก็เดินถือข้าวของเข้ามาในบ้าน"คุณหนู.."เสียงเรียกและเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาที่ฉันด้วยสีหน้าแตกตื่น"..คุณหนูหายไปไหนมาคะ แล้วทำไมไม่รับโทรศัพท์"เป็นป้าจันที่วิ่งมาหาฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง ฉันรู้แล้วล่ะว่าลุงกรโทรกลับในระหว่างที่พี่ทอยอยู่ด้วยแล้ว แต่ทว่าฉันปิดเครื่อง เพราะถ้าลุงกรมาพี่ทอยก็คงต้องกลับ และฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น"ต้องไม่เป็นอะไรค่ะ..แล้วลุงกรล่ะค่ะ"ป้าจันคว้าถุงข้าวของฉันไปถือให้"ตากรออกไปตามคุณหนูน่ะ""แล้วพ่อ...""ท่านนั่งรอคุณหนูอยู่ที่ห้องรับแขก ท่าทางเป็นห่วงคุณหนูมากเลยนะคะ"พอสิ้นเสียง ฉันก็พ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะเดินนำหน้าป้าจันเข้าไปในบ้านฉันตั้งใจว่าจะไม่ทักทายหรือพูดคุยอะไรกับพ่อ จึงเลือกที่จะเดินผ่านห้องรับแขก แต่พอพ่อเห็นฉันท่านกลับรีบลุกขึ้นแล้วเดินมาขวางหน้าฉัน"ทำไมถึงไม่รับสายกร..ไม่รับสายฉัน?"ไม่รู้เลยว่าพ่อก็โทรมาเหมือนกัน"แบตหมดค่ะ"ฉันโกหกคำโตเลย"แล้วโทรหากรมีอะไร""รถเสียค่ะ แต่ต้องติดต่อให้ฉันมาเอาไปแล้ว""ทำไมไม่โทรหาฉัน"น้ำเสียงดุแฝงด้วยความเป็นห่วง"....."ฉันก้มหน้าเม้มปากทั้งสองแน่น ก็จะโทรหาน
Baca selengkapnya
(8)ของเก่า
ของเก่าฉันจ้องดูหน้าจอโทรศัพท์ด้วยหัวใจที่วูบไหว มันรู้สึกหน่วง ๆ แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ยอมแพ้ และยังคงหวังให้เขากลับมา ในชีวิตของฉันไม่เคยมีใครที่ดีกับฉัน คอยปกป้องดูแลคอยให้คำปรึกษา นอกจากพี่ตั้ง แต่เขาก็กลับด่วนจากฉันไป ตอนนั้นฉันก็รู้สึกว่าไม่เหลือใครอีกแล้ว พ่อก็ไม่ค่อยสนใจ ท่านทำแต่งาน แล้วยังคอยกดดันให้ฉันในการเรียนตลอด ฉันราวกับคนที่ยืนอยู่ในที่มืดเพียงลำพัง จนกระทั่งได้มาพบกับพี่ทอย ผู้ชายคนเดียวและคนแรกที่ฉันรัก เขาทำหน้าที่แทนพี่ชายฉันเป็นอย่าง.เขาเป็นทุก ๆ อย่างให้กับฉัน แน่นอนว่าฉันไม่มีทางลืมเขาได้ ถึงแม้เหตุผลการบอกเลิกมันทำให้ฉันเสียใจมาก แต่ลึก ๆ ในใจฉันเชื่อว่าไม่ใช่เหตุผลที่เขาพูด มันต้องมีอะไรแน่ ๆ พี่ทอยไม่ใช่คนที่พูดจาทำร้ายใคร ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ ทั้งที่ผ่านมาตลอดเวลาที่คบกัน เราไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้งฉันขับรถต่อไปยังร้านอาหารที่เคยไปทานประจำกับพี่ตั้งเมื่อตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่ ระหว่างฉันเหลือบเห็นโรงเรียนมัธยมที่พี่ตั้งเคยเรียน ซึ่งตอนนั้นฉันกับเขาเรียนคนละโรงเรียนกัน เพราะพ่อส่งฉันไปเรียนโรงเรียนสตรีล้วน จุดประสงค์ของพ่อคงจะรู้ดี
Baca selengkapnya
(9)คิดถึงจึงอยากมาหา
คิดถึงจึงอยากมาหาฉันเดินแยกออกมาจากพี่ทอยเพื่อเดินไปหาช่างที่เรียก พอไปถึงเขาก็ถามฉันเรื่องที่จะสะดวกเปลี่ยนอะไหล่ใหม่หรือเปล่า เพราะมันมีบางอย่างที่อาจจะต้องเปลี่ยนของใหม่"สะดวกค่ะ""โอเคครับงั้นผมจะรีบจัดการให้นะ""ค่ะ"ตอบรับช่างแล้วหันมองพี่ทอยที่เดินไปยังรถของเขา"ผู้ชายคนนั้นมาที่นี่ทำไมเหรอคะ"ฉันชี้ไปที่พี่ทอยที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่แล้วเอ่ยถามช่าง."คุณทอยน่ะเหรอ"ฉันผงกหัว"ก็มาดูรถให้คุณไงครับ..."ฉันฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจ"...คุณทอยยังกำชับผมด้วยนะว่าต้องดูแลรถของคุณให้ดีที่สุด"หัวใจฉันพองโตขึ้นมาทันที รู้สึกใบหน้าเห่อร้อนไปหมดแต่พอหันไปที่พี่ทอย ก็เห็นเขาขับรถออกไปแล้ว ว่าจะไปขอบคุณสักหน่อย ไม่เป็นไร ฉันมีเบอร์โทร"เขาได้บอกไหมคะว่ารถคันนี้เป็นของใคร...ฉันหมายถึงว่าเขาพูดถึงฉันยังไง""คนรู้จักอ่ะครับ"เพล้ง! ฉันรู้สึกว่าตัวเองหน้าแตกละเอียดยิบ เพราะคาดหวังว่าเขาจะพูดถึงฉันดีกว่านี้ 'คนรู้จัก?' เหอะ !"ผมขอตัวก่อนนะครับ""ตามสบายเลยค่ะ"พอช่างขอตัว ฉันก็ออกมาจากอู่ไปยังรถของตัวเอง.แล้วขับออกมาฉันกลับมาถึงบ้านก็ขึ้นห้องนอนเล่นโทรศัพท์บนเตียง..รู้สึกเบื่อ ๆ ทำไมพ่อยังไม่ให้ฉันไปทำง
Baca selengkapnya
(10)ถอย
ถอย"พี่ทอยจะมาที่นี่เหรอคะ"การ์ดคุมผับที่เดินมากับฉันหยุดเดินแล้วหันมาตอบ"ใช่ครับ..คุณทอยเป็นคนโทรมาบอกว่าที่หน้าผับมีผู้หญิงกำลังจะถูกทำร้าย ผมกับลูกน้องจึงรีบออกมา""อ๋อค่ะ"ฉันรู้สึกดีใจที่เขายังเป็นห่วงการ์ดพาฉันไปนั่งที่ห้องรับรองแล้วเสิร์ฟน้ำให้ฉันดื่ม แล้วบอกว่าพี่ทอยสั่งให้ฉันนั่งรอในนี่ก่อน รอจนกว่าพี่ทอยมาถึง ไม่ต้องสั่งฉันก็รออยู่แล้วก็อยากเจอเขาหนิเวลาผ่านไปร่วมสิบห้านาที ประตูห้องก็เปิดเข้ามาก็ได้ปรากฏร่างชายหนุ่ม ฉันรีบลุกจากโซฟาแล้วเดินไปหาเขาทันที"ทำไมทำตัวแบบนี้"เขาทำสีหน้าใส่ฉันอย่างไม่พอใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว"ต้อง...""คิดจะมาอ่อยฉัน?"ฉันยังไม่ทันจะพูดอะไรพี่ทอยก็แทรกพูดแล้วส่งสายตามองมายังชุดที่ฉันสวมใส่ สำหรับฉันคิดว่าไม่ได้โป๊มาก แต่ทว่าฉันไม่เคยสวมใส่ชุดแบบนี้มาก่อนช่วงที่คบกับเขา มันอาจจะดูว่าโป๊สำหรับเขา"มะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ""ออกมาดื่มคนเดียว แต่งตัวราวกับ...."เขาเบือนหน้าไปพ่นลมหายใจ"....แล้วยังโทรหาฉันอยากเจอฉันมันหมายความว่าอะไร ถ้าเธอไม่คิดจะอ่อยฉัน!""..."ฉันก้มหน้างุดด้วยหัวใจที่สั่น ๆ เพราะสีหน้าเขาดูน่ากลัวมาก"อยากได้ฉันมากเลยเหรอ..ร่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status