ตอนที่ 6 มิสเตอร์พี

"แค่นี้ก็คงพอนะ" ปุณณ์เอ่ยขึ้นหลังจากวางจานอาหารสองอย่างลงบนโต๊ะ มองอาหารที่มีทั้งหมดสี่อย่าง ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝังตรงข้ามปัณณ์ โดยเว้นที่ว่างไว้ให้นาวกับอีฟ

"แค่นี้ก็กินไม่หมดแล้ว สองคนนั้นกินอย่างกับแมวดม พาฝันยังกินเยอะกว่าอีก กินจนตัวกลมเป็นลูกหมูตัวน้อยๆ ละ" ปัณณ์ว่าพร้อมทั้งยิ้มน้อยๆ เมื่อเอ่ยถึงหลานสาวที่ทุกคนช่วยกันเลี้ยงดู เขาต้องอุ้ม ต้องหอมแก้มทุกวันนับตั้งแต่วันที่พาฝันลืมตาดูโลก ไม่เช่นนั้นก็เหมือนชีวิตในวันนั้นขาดอะไรไป และด้วยทั้งอีฟกับนาวเป็นนางแบบ ทั้งสองคนจึงต้องควบคุมอาหารและน้ำหนัก เลือกรับประทานอาหาร แต่อีฟจะควบคุมความอยากของตัวเองไม่ได้อยู่บ่อยครั้งเมื่อเจออาหารหรือขนมถูกใจถูกปาก เธอจึงดูอวบอิ่มกว่านาวนิดหน่อย ส่วนหลานสาวคนสวยพอกินอาหารได้ก็กินเก่ง ไม่ว่าใครจะป้อนอะไรก็กินหมด เห็นใครกินอะไรก็จะร้องขอกินด้วย กินจนตัวกลมล่ำขึ้นเยอะ

"ปุณณ์ ปัณณ์ ขอวุ้นกับดรีมนั่งด้วยนะ เราสองคนมีเรื่องจะคุยด้วย" เสียงหวานของเพื่อนร่วมคณะดังขึ้น และไม่รอคำอนุญาตจากทั้งสองพี่น้องฝาแฝด หญิงสาวทั้งสองคนก็หย่อนตัวลงนั่งข้าง โดยวุ้นนั่งข้างปัณณ์ ดรีมนั่งข้างปุณณ์

"ตรงนี้ไม่ใช่ที่สำหรับเธอสองคน" น้ำเสียงเย็นชาของปัณณ์เอ่ยขึ้น ทำเอาหญิงสาวทั้งสองคนหน้าเจื่อนไปตามๆ กัน

"วุ้นรู้ วุ้นกับดรีมแค่จะคุยแป๊บเดียว" วุ้นตอบตะกุกตะกัก ยิ่งเห็นสายตาและสีหน้าเย็นชาของปัณณ์ก็ยิ่งรู้สึกประหม่า พูดติดๆ ขัดๆ ไปหมด

"เธอสองคนมีอะไรจะพูดก็รีบพูดมาเถอะ" ปุณณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ อยากให้ทั้งสองคนพูดให้จบๆ จะได้รีบไปจากตรงนี้

"ปุณณ์กับปัณณ์รู้แล้วใช่ไหมว่าอาทิตย์หน้าจะมีงานเลี้ยงรวมสายรหัสทั้งคณะ แล้วงานนี้ต้องไปเป็นคู่ เราสองคนก็เลยจะชวนปุณณ์กับปัณณ์ไปกับเราสองคนน่ะ ไหนๆ ก็อยู่สายรหัสเดียวกัน" สองสาวมองหน้ากัน รวบรวมความกล้า เพราะรู้ดีว่าปุณณ์กับปัณณ์เป็นคนอย่างไร ตอนปีหนึ่งทั้งคู่เป็นที่ถูกตาต้องใจของสาวๆ ทั้งเพื่อนร่วมชั้นปี ทั้งรุ่นพี่ ด้วยความที่เป็นฝาแฝดรูปงาม แต่เมื่อเจอความเย็นชา ไม่ไว้หน้าใครของปัณณ์ก็ทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้ามายุ่งกับเขานอกจากพูดคุยกันเรื่องงาน เรื่องเรียน ที่เขาจะยินดีตอบ หรือเวลาทำงานกลุ่ม เขาจะจริงจังและทำงานออกมาได้ดี กับปุณณ์ไม่เท่าไร ดูจะเข้าถึงง่ายโดยเฉพาะสาวๆ แต่ตั้งแต่มีลูกเขาก็เข้าถึงยาก ปิดกั้นตัวเองเหมือนปัณณ์ แต่ไม่เย็นชาเท่า จะได้เห็นมุมอ่อนโยน ช่างออดอ้อนก็ยามที่แฟนสาวมาหาที่คณะ

"ไร้สาระ กูไปซื้อน้ำนะ" ปัณณ์ว่าเสียงเรียบก่อนจะลุกเดินออกไปจากโต๊ะ เขาไม่เคยชอบกิจกรรมพวกนี้ แล้วยิ่งต้องให้ไปงานเป็นคู่เขายิ่งรู้สึกว่าคนคิดคอนเซ็ปต์งานช่างไร้สาระสิ้นดี หญิงสาวทั้งสองมีสีหน้าเจื่อนลงอีกครั้ง พร้อมดวงตาที่ฉายแววผิดหวังรับรู้คำตอบอยู่ในที ทั้งที่เตรียมตัวเตรียมใจมาบ้างแล้ว

"เราสองคนคงไม่ไปร่วมงานนี้ เธอสองคนไปชวนคนอื่นเถอะ" ปุณณ์ตอบหญิงสาวทั้งสองเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มละมุนให้กับหญิงสาวร่างเพรียวที่กำลังตรงมาหาเขาพร้อมกับเพื่อนรัก ทั้งสองคนยิ้มทักทายไปตามมารยาทให้วุ้นกับดรีมเพราะรู้ว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนร่วมคณะของปัณณ์กับปุณณ์

"ปัณณ์ล่ะปุณณ์" อีฟถามหลังจากที่นาวหย่อนสะโพกลงนั่งบนตักของปุณณ์ ส่วนตัวเธอนั่งลงแทนที่ที่เคยเป็นที่ของปัณณ์ เพราะเป็นที่ว่างที่เดียวที่มีอยู่ตอนนี้

"ไปซื้อน้ำ นู่นไง เดินมาละ นาวหิวหรือยัง อยากกินอะไรอีกไหม ปุณณ์สั่งให้" ปุณณ์ทำปากยื่นบอกให้อีฟรู้ ด้วยมือที่ไม่ว่างเพราะโอบกอดยอดดวงใจพลางสูดดมกลิ่นกายหอมๆ ของเธอ อีฟหันมองหาคนตัวสูง ก่อนจะหันกลับมาสนใจถุงใบใหญ่

"แค่นี้ก็พอแล้ว" นาวตอบ

"เออ...เราสองคนไปก่อนนะ ไม่รบกวนปุณณ์กับปัณณ์แล้ว" วุ้นเอ่ยขึ้นพลางพยักหน้าให้ดรีมที่นั่งอยู่ข้างปุณณ์โดยมีนาวนั่งอยู่บนตัก ก่อนจะลุกออกไปเพราะตั้งแต่อีฟกับนาวมาถึง เธอทั้งสองก็กลายเป็นอากาศธาตุไปในทันที เป็นจังหวะที่ปัณณ์เดินถือน้ำเปล่าสี่ขวดกลับมาถึงโต๊ะพอดี

"สองคนนั้นมาคุยอะไรกับปุณณ์" ทันทีที่ทั้งสองคนลุกออกไป นาวก็ถามเสียงห้วนติดหึงหวง

"อาทิตย์หน้ามีงานเลี้ยงสายรหัส สองคนนั้นก็เลยมาชวนปุณณ์กับไอ้ปัณณ์ แต่ปุณณ์ปฏิเสธไปแล้ว ไม่อยากไป อยากอยู่กับเมียกับลูกมากกว่า"

"รีบกินข้าวสิ ทำอะไรอยู่ได้ จะติวไหม" ทันทีที่หย่อนตัวลงนั่งปัณณ์ก็ต่อว่าอีฟทันที

"ขออีฟแกะของขวัญก่อน อีฟอยากรู้ว่าข้างในเป็นอะไร" อีฟบอกพร้อมทั้งแกะกระดาษที่ห่อออก

"นาวก็อยากรู้ด้วย"

"ใครให้ของขวัญอีฟมาเหรอ" ปุณณ์ถาม

"ประธานบริษัท พี.เอ็น.ที. ที่ให้ทุนการศึกษาอีฟไง เขาส่งของขวัญวันเกิดล่วงหน้ามาให้อีฟน่ะ เมื่อตอนเปิดเรียนเขาก็ให้ปากกา Montblanc คราวนี้จะเป็นอะไรน๊าาา กล่องใหญ่ด้วย" นาวตื่นเต้นไปกับเพื่อน เพราะแค่ปากกาก็ด้ามละเป็นหมื่นแล้ว จนอีฟไม่กล้าเอาออกมาใช้

"อ๋อ ท่านประธาน" ปุณณ์ยิ้มกริ่มมองหน้าน้องชายฝาแฝดที่นั่งหน้านิ่ง

"ปากกาบ้าอะไรก็ไม่รู้แพงชะมัด แค่ด้ามละสิบบาทก็เขียนได้เหมือนกัน ว้าวววว MacBook เหมือนรู้เลยว่า Notebook อีฟงอแง" อีฟว่าก่อนจะร้องด้วยความดีใจเมื่อเห็นโลโก้บนกล่อง แล้วรีบเปิดกล่องหยิบเครื่อง MacBook ออกมาเปิดทันทีด้วยความกระดี๊กระด๊า

"ท่านประธานของอีฟนี่ลงทุนสุดๆ ไปเลยนะ รุ่นใหม่ล่าสุดซะด้วย ป๋ามาก" ปุณณ์ว่า

"ท่านคงอยากให้อีฟเอาไว้เรียนน่ะ ดูสิโปรแกรมสอนถาษาอังกฤษกับหนังสือเพียบเลย" อีฟหยิบกล่องโปรแกรมสอนภาษาอังกฤษออกมาจากถุง แม้แต่บนหน้าจอ MacBook ก็มีแอพพลิเคชั่นสื่อการสอนต่างๆ

"มีขนาดนี้แล้วคงไม่ต้องให้ฉันติวอีก"

"ได้ไง ปัณณ์รับปากอีฟแล้วนะว่าจะติวให้"

"ก็มีโปรแกรมช่วยสอนแล้ว แล้วเธอจะมาให้ฉันติวอีกทำไม"

"มันไม่เหมือนกัน ไม่รู้แหละ ปัณณ์รับปากแล้ว ปัณณ์ต้องติวให้อีฟ เรามาเริ่มกันเลย"

"กินข้าวก่อนไหม กับข้าวเย็นหมดแล้ว" ปุณณ์ว่า พร้อมทั้งอุ้มนาวลงจากตัก

"ก็ได้ แต่ก่อนอื่นปัณณ์ช่วยอีฟติดตั้งโปรแกรมนี้ก่อน...อ้าว มีการ์ดด้วย" อีฟหยิบกล่องโปรแกรมสอนภาษาอังกฤษกับเลื่อน MacBook ไปตรงหน้าปัณณ์ แต่การ์ดก็ร่วงหล่นลงไปบนพื้นเสียก่อน อีฟก้มไปเก็บทันที และเปิดอ่าน เป็นการ์ดที่เขียนด้วยลายมือ

ฉันหวังว่าเธอจะใช้ของพวกนี้ให้เป็นประโยชน์ต่อการเรียนของเธอ

Mr. P.

"มิสเตอร์พี? ชื่อย่อของท่านประธานสินะ" ปุณณ์ยกยิ้มมุมปาก จ้องมองคนหน้านิ่งที่ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา กำลังจัดการติดตั้งโปรแกรมสอนภาษาอังกฤษให้อีฟ

"ก็คงใช่นะ คราวที่แล้วก็ใช้ชื่อย่อนี้ แต่มันแปลกๆ อยู่นะ" อีฟเพ่งมองไปที่ข้อความบนการ์ด และจับจ้องไปที่ Mr. P. ด้วยความสงสัยที่มีอยู่ในใจนับตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาเรียนที่นี่ และเป็นวันแรกที่เธอได้รับของขวัญพร้อมกับการ์ดแบบนี้

"แปลกยังไงเหรอ" นาวถามพลางตักข้าวใส่จานสำหรับทั้งสี่คน

"ก็อีฟเคยพยายามเสิร์ชหาข้อมูลท่านประธานของบริษัท พี.เอ็น.ที. ดีเวลลอปเมนท์ แต่กลับไม่พบข้อมูลของท่านประธานเลย แม้แต่ชื่อของท่าน มีแค่รายชื่อผู้ถือหุ้นเท่านั้น มันน่าแปลกไหมล่ะ"

"เขาไม่อยากให้เธอรู้แล้วเธอจะไปอยากรู้ทำไม มีหน้าที่เรียนก็เรียนไปเหอะ เมื่อถึงเวลาเธอก็ได้รู้เองนั่นแหละ รีบกินข้าว ฉันมีเรียนตอนบ่ายสอง" ปัณณ์ว่าเสียงดุหลังจากจัดการลงโปรแกรมแล้วปล่อยให้โปรแกรมรันติดตั้งลงเครื่อง

"งั้นไว้ติวพรุ่งนี้ก็ได้ จะได้ไม่รบกวนเวลาปัณณ์" อีฟดูเวลาที่ตอนนี้บ่งบอกเวลาสิบสองนาฬิกาสี่สิบห้านาทีเข้าไปแล้ว

"ยังพอมีเวลา มัวแต่ผลัดวันประกันพรุ่งอยู่นั่น รีบกินเข้าสิ กินๆ เข้าไป" ปัณณ์ว่าด้วยน้ำเสียงห้วนดุ พลางตักอาหารใส่ในจานข้าวของอีฟ

"ชิ แค่นี้ก็ต้องดุด้วย พอแล้ว มันเยอะไป" อีฟว่ายู่หน้าใส่ ก่อนจะร้องบอกให้เขาหยุดตักอาหารใส่จานเธอ

"กินให้หมด" น้ำเสียงห้วนแข็งเน้นหนัก สีหน้าก็ดุเชิงบังคับขู่เข็ญ

"ดุจริงเชียว เดี๋ยวก็ให้เป็นพ่อเลย"

"พ่อเลยเหรออีฟ" นาวว่า

"ก็พ่อทูลหัวไง หรือจะเป็นพ่อของลูกเลยดี อีฟว่าลูกของเราต้องน่ารักไม่แพ้พาฝันแน่เลย ปัณณ์คิดเหมือนอีฟไหม...กินข้าวดีกว่าเนอะ" อีฟตอบหน้าทะเล้น แต่พอหันมาเจอสายตาดุๆ ก็รีบตักข้าวเข้าปาก แต่ก็ยังมิวายทำทะเล้นใส่คนข้างๆ